FIFA – Największa piłkarska przygoda dla każdego fana futbolu w Polsce

Fifka

Popatrzcie, jak się wystroiła! Ludzie normalni rano wychodzą do pracy tak jak trzeba, a ta? Po naszym błocie w białych spodniach!

Ona przecież pieszo nie chodzi, wszystko samochodem! Cały autobus by zmieściła!

I ciesz się, że w ogóle ubrana! Widzieliście, co ma na szyi?

Nie, a co tam takiego?

Tatuaż! To dopiero! Czy ktoś widział, żeby porządna dziewczyna coś takiego sobie robiła? Jakby co najmniej siedziała! Jeszcze taka młoda, a już cały czas pod igłą! Co by jej matka powiedziała, gdyby zobaczyła! Eh, nie ma nadzoru dusza stracona

Ławeczka pod klatką aż huczała, patrząc na odchodzącą Julię.

A cóż tu się dziwić, skoro siatki z zakupami stoją już u nóg, a do domu iść nie bardzo się chce, bo tam i tak tylko rutyna Tylko odetchnąć człowiek chciałby, bo wszystko to samo: dzieci, gotowanie, sprzątanie I tej radości już żadnej, poza rzadkimi świętami, bo gdzie ją znaleźć tym zwykłym ludziom? Wszystko troskami zagłuszone, myślami, jak dzieci nakarmić i pomóc, jeśli potrzeba. Jak wnuczkom paczkę przynieść i poczuć trochę szczęścia, kiedy całuje się ciepłe główki. To jedyne szczęście te małe dzieci I to nie wszyscy mają. Weźmy taką panią Krystynę, jej własne dzieci powiedziały, żeby o wnukach nie marzyła, bo dziś to niemodne. Teraz modne są wyjazdy za granicę, ot tak, proszę pani, a nie zamartwianie się czymkolwiek. Jak one to robią?! Pewnie, jak ta Julia, córka Natalii.

A była kiedyś taka normalna dziewczyna! Do szkoły chodziła, dobrze się uczyła, przyjaźnie się witała. A teraz co? Odkąd matki zabrakło, zupełnie się posypała. Całymi dniami gdzieś się pałęta. Nie pracuje. Dobrze by chociaż studiowała a tu nic z tego! Córka Iwony mówiła, że Julia to już całkowicie wstydliwym zajęciem się trudni! Tatuaże ludziom robi! Podobno otworzyła własny salon. W głowie się nie mieści.

Kiedy przed laty ojciec Julii się pojawił, wszyscy myśleli, że dziewczynę na prostą wyprowadzi. Pokaże jej, jak żyć trzeba. A co się stało? Kupił jej ten okropny samochód, co pół podwórka zajmuje, po czym wyjechał i zostawił dziewczynę samą. A ona taka młoda! Ledwie dwadzieścia lat. Jak można tak dziecko zostawić?! A jeszcze przyprowadzi do domu kogo nie trzeba i co wtedy? Straci i mieszkanie po matce, i ten samochód, co wszystkim już zdążył zaleźć za skórę.

O, wyjechała gdzieś! Gdzie? Po co? Kto ją tam wie! Nawet się nie obejrzała! Cała Julia Fifka, jak się patrzy! W białych spodniach

Julia nie miała czasu ani ochoty myśleć o zarzutach sąsiadek i cudzych wymysłach. Swoich problemów miała po uszy. Nawet dziś cały dzień miała zaplanowany co do minuty. Tyle spraw, że czasem wydaje się, że doby powinno być chociaż o dwie godziny więcej! Mama zawsze powtarzała, że Julia nie umie gospodarować swoim czasem, ale musi się tego nauczyć.

Julia, zobaczysz, to bardzo ważne! Jedni się szamoczą, narzekają, że na nic nie mają czasu, zazdroszczą innym. A przepis na szczęście jest prosty: jeśli się z czasem zaprzyjaźnisz, zdążysz zrobić wszystko, a przynajmniej bardzo wiele.

Ale jak się z nim zaprzyjaźnić, mamo?

Nie marnuj go. Nie trać na głupoty. Zastanów się, co dla ciebie w życiu ważne i temu poświęć ile trzeba. Zostaw trochę czasu nie tylko na obowiązki, ale też na odpoczynek i zabawę. To tak samo potrzebne. Jeśli to zaniedbasz, wypalisz się i będziesz nieszczęśliwa.

Dlaczego?

Bo nie jesteś z żelaza! Zajeździsz się i co wtedy? Komu będzie lepiej? Tobie? Będziesz zmęczona, niezadowolona, zła A jeśli człowiek nie odpoczywa, zaczyna cierpieć. I cała ta gadka, że trzeba tylko pracować, jest głupia! Zawsze znajdzie się robota. Z jednej wyjdziesz, wpadniesz w drugą. Ale i ciągły odpoczynek to nie wyjście. Zgnuśniejesz, siebie pogubisz. Więc wyznacz sobie czas na odpoczynek i nie przekraczaj go. Zobaczysz, wszystko będzie porządnie poukładane I mnie będzie spokojniej

Mamine porady Julia pamiętała, ale trudno było się do nich stosować. Miała nawet kalendarz, ale i to nie zawsze pomagało. Bo co zrobić, jeśli wszystkie sprawy są ważne, a żadna nie chce czekać? Dziś miała trzy wykłady, ale na jeden ledwie zdąża, bo dwóch klientów zapisało się dziś właśnie do niej, do tego jeszcze do Kasi musi skoczyć. A gdzie Kasia, tam i Sławek. To nigdy nie jest pięć minut. Potem jeszcze do Artura zajrzeć, pomóc mu się spakować I z nowymi się poznać, bo na tygodniu wyjazd, a ona ich nawet z imienia nie zna. Oby tylko zdążyć

Korek, w którym Julia utknęła, ruszył się odrobinę. Dziewczyna nacisnęła lekko na gaz. Samochód odpowiedział natychmiast, miękko sunąc po asfalcie, jakby chciał pocieszyć: Nie martw się, uda się. Przecież po to twój tata mi cię powierzył żebym czas ci uratował.

Julia pogłaskała delikatnie kierownicę.

Dziękuję ci, tato!

Gdyby ktoś jej powiedział dwa lata temu, że podziękuje ojcu, wyśmiałaby w twarz. Ojca swojego nienawidziła, odkąd pamiętała.

Matka nigdy złego słowa o nim nie powiedziała. Wręcz przeciwnie powtarzała, że jest bardzo mądry i że Julia cały tata.

Julia nie pojmowała tylko, jak ktoś taki mądry mógł zostawić własne dziecko i wyjechać tak daleko, by nigdy nawet nie wspomnieć.

Tak myślała przez lata, a złość na tego, kto powinien był kochać i chronić, rosła w niej coraz boleśniej.

W przedszkolu siedziała na krzesełku w rogu udekorowanej sali i kipiała złością, obserwując, jak dziewczynki tańczą z tatusiami na balu. Nie miała partnera i była tak zawstydzona, że nawet nie mogła płakać. Patrzyła suchymi oczami na tańczących, nie pozwalała sobie odwrócić wzroku.

W szkole, gdy ją gnębiono, zaciskała zęby i oddawała, zazdroszcząc tym, które w razie czego wykrzykiwały: Ja powiem tacie! On cię ustawi!

Pod koniec liceum pokłóciła się ostro z najlepszą przyjaciółką, Kasią, gdy tamta podczas rozmowy o studiach rzuciła niedbale:

Tata mówi, że mogę wybrać każdą uczelnię. On zapłaci, jak się nie dostanę. A jak się dostanę, to kupi mi samochód za zaoszczędzone pieniądze.

Z Kasią znały się od przedszkola, ale wtedy Julia zrozumiała, że to koniec przyjaźni.

To nie była zazdrość. Coś innego, bolesna krzywda. Kasia przecież wiedziała wszystko o Julii, nawet o jej marzeniu, by mieć ojca I zawsze potrafiła tym ukłuć.

Julia nigdy nikomu nie zazdrościła. Po co? Z mamą żyły nie gorzej niż inni. Nawet za granicę jeździły na wakacje, nie wspominając już o modnych ubraniach czy dobrym telefonie, który dostała na szesnaste urodziny.

Ten prezent nie był najważniejszy w ten dzień. Julia obracała jeszcze pudełko w ręku, gdy w progu pojawił się ten, na którego tak czekała.

Urządziła wtedy straszną awanturę Krzyczała, płakała, odpychała matkę, która próbowała ją uspokoić, wyrywając się z jej rąk:

Jesteś zdrajczynią! Po co on tu przyszedł?! Nie chcę go widzieć!

Nie wiedziała, że mama ma już w rękach wyniki badań i wkrótce ich życie zatrzyma się w jakiś straszny, bolesny sposób, a potem runie z tej góry, porywając wszystkie kamienie, które wydawały się solidnym fundamentem Że już nic nie będzie stabilne, pod nogami rozleje się bagno z malinowego kisielu, którego Julia nie znosiła w dzieciństwie. I to obrzydlistwo zacznie wciągać ich przyszłość.

Ściereczkę Julia przyniosła. I brud z parapetu zniknął. Potem usiadła przy łóżku mamy i z suchymi oczami powiedziała stanowczo:

Mów! Wszystko. I tylko prawdę. Nie okłamuj mnie więcej, rozumiesz?

Nie będę

I tak Julia dowiedziała się, jak było naprawdę. Choć pytań miała więcej niż odpowiedzi, zrozumiała jedno życie jest dziwne. Dziś wiesz jedno, wszystko jasne, a jutro już twój świat pęka na kawałki. I musisz coś z tym zrobić. Ale co? Nikt nie powie. Sama zdecydujesz

Nie wiedziała, czy wybaczyła mamie. Chyba tak Choć pewności nie miała.

Jedno wiedziała na pewno była wdzięczna mamie, że w końcu wszystko powiedziała. Może nie wszystko Najważniejsze zostało za drzwiami, w nocnych czuwańach, w dłoniach ojca ściskających chude nadgarstki mamy, gdy ból stawał się nie do zniesienia, w jego łzach, które Julia mimo wszystko widziała.

Nigdy nie pytała ojca, co wtedy powiedzieli. Nie chciała tego roztrząsać.

Nie miała czasu. Musieli nauczyć się żyć razem, bo ojciec odmówił, by zostawić ją u ciotki.

Wyjadę. Jak tylko powiesz. Ale dopiero jak skończysz osiemnaście. A póki co postaram się być gdzieś obok.

Nie! Już tyle cię nie było! Bądź, proszę! Bardzo chcę! Tato

Natalia, matka Julii, chociaż według lekarzy miała przeżyć tylko kilka miesięcy, została z nimi jeszcze prawie dwa lata. Czas ten był najtrudniejszy, ale i najszczęśliwszy w życiu Julii. Okropnie bolało ją, że czasu dano im razem tak mało

Wtedy zaczęła rysować.

Czemu wcześniej nie? Sama nie wiedziała. Czasami coś gryzmoliła na kartkach lub w marginesach zeszytów, ale nigdy na poważnie.

Słuchaj, to niezłe! Tata przypadkiem zobaczył jej rysunki i aż zagwizdał z wrażenia.

I patrz!

Ściągnął koszulkę, a Julia zaniemówiła. Na jego plecach widniał wspaniały kolorowy tatuaż, obok którego jej rysunki wyglądały jak dziecięce bazgroły.

Kolega mi robił. Chcesz, załatwię ci spotkanie? Może cię poduczy?

Chcę!

Nikt z sąsiadów nie zauważył nawet, jak Julia wyjechała. Niemal rok mieszkała z tatą w Warszawie, ucząc się fachu, a potem wróciła do rodzinnego miasta.

Chcę do domu, tato

Tata, o dziwo, zrozumiał. Nie próbował zatrzymywać, prosił tylko o kilka tygodni poślizgu i gdzieś zniknął. Gdy wrócił, pomógł się spakować i w nowym mieszkaniu córki położył na kuchennym stole kluczyki od samochodu.

To teraz twoje. I jeszcze to.

Teczka z dokumentami wylądowała obok kluczyków.

Co to?

Twój salon, córciu. Sprzedałem swoje mieszkanie i kupiłem ci lokal w centrum. Mały, ale po co większy? Twój nauczyciel, Leszek, pomógł wszystko zamówić. Sprzęt niedługo dotrze. Pracuj, ucz się! Zawód masz już w ręku, ale wykształcenia ci jeszcze potrzeba. Po samej szkole za mało, rozumiesz?

Julia słuchała i nie dowierzała. Nawet gdy wszystko już było gotowe, a ona mogła się pochwalić pierwszą pracą na nowym miejscu i przyjąć pochwały od sąsiada Krzyśka, który przestawił się na motocykl mimo protestów żony, Julia nadal nie wierzyła, że jej życie się układa.

Ojciec pomógł jej wszystko urządzić, czuwał nad remontem i zadbał o reklamę, a potem spakował swoje rzeczy.

Gdzie idziesz?!

Do swoich rodziców, Julka. Tam teraz potrzeba mojej pomocy. Wiesz o tym, prawda?

Wiem Ty jesteś przy mnie Ale tato! Ja nie chcę tak Chcę, żebyś został

Wiem, mała, ale muszę jechać

Po odjeździe taty Julia rzuciła się w naukę i pracę. Klientów było sporo, musiała od razu zatrudnić dwie pomocnice, by wyrobić się ze wszystkim.

To właśnie wtedy poznała Kasię.

Elegancka kobieta weszła do salonu wieczorem, gdy Julia z niecierpliwością zerkała na zegarek, oczekując spóźnionego klienta.

Przepraszam Mogę porozmawiać z mistrzem?

Julia oderwała się od komputera i notatek, w których szykowała się do kolokwium.

Można. To ja, mistrz.

Dziewczyno, żartujesz? Zawołasz dorosłego?

Dopiero wtedy Julia przyjrzała się dziwnie znajomej kobiecie.

Wyglądała na zadbaną: drogie ciuchy, fryzura porządna choć nie świeża, ale Brak makijażu, podkrążone oczy, zaniedbane paznokcie, spojrzenie pełne smutku Julia znała ten smutek.

Podszła do półki i podała jej swój album.

To moje prace. Jeśli się spodobają, powiedz, czego potrzebujesz.

Imię Tutaj

Kobieta podwinęła rękaw swetra i odwróciła dłoń.

Na ręce żebym mogła zawsze widzieć

Tu już chyba sił jej zabrakło. Julia patrzyła, jak odgryza wargę, podnosi głowę, by spuścić łzy i bez słowa zamknęła drzwi, akurat wtedy, gdy na parkingu zatrzymał się spóźniony klient.

Siadaj! opuściła żaluzje. Zaraz będzie.

Boli? Wiem.

Kobieta usiadła w fotelu i wycisnęła z siebie jeszcze jedno słowo:

Sławek

Julia nie dopytywała. Kim jest Sławek, dowiedziała się dwa dni później, gdy spotkała tę kobietę w szpitalu wojewódzkim, gdzie odwiedzała ciotkę.

Pani?

Ja. Dziękuję

Nie ma za co. Ładnie wyszło.

Tak, Sławkowi się podoba

A on

Ona. Moja córka.

Kobieta podała Julii rękę:

Kasia.

Julia.

Chcesz, poznam cię z Sławką?

Jasne!

Mała dziewczynka w dziwnych okularach z plastrem na szybce ujęła Julię za rękę i pociągnęła, pokazując coś palcem.

Masz orzechy? Albo pestki? Nic? Czym nakarmisz wiewiórki?

Jakie wiewiórki?

Te z parku! Z mamą je karmimy, mówi, że już grube będą i spadają z drzew!

Nie spadną. Cały czas skaczą, nie utyją.

Tak? spojrzała na Julię podejrzliwie, po czym roześmiała się. Jesteś mądra!

A skąd. Uczę się jeszcze.

Aha! Zapomniałam!

Dziewczynka poważnie podała Julii rękę:

Sławomira Kwiatkowska.

Ładnie Julia delikatnie uścisnęła dłoń, nie zahaczając o plasterek. Julia Nowak.

Teraz jesteśmy znajome!

Dziecięcy śmiech rozbrzmiewał pod sosnami szpitalnego parku, rozjaśniając na chwilę twarz Kasi.

Następnym razem Julia już przyszła z kieszeniami pełnymi orzechów

Kasia nie od razu opowiedziała Julii o leczeniu Sławki. Ich znajomość była jak ostrożne stąpanie po cienkim lodzie oba bały się go naruszyć.

Czy można coś zrobić?

Tak, to nie wyrok. Już nie. Kasia grzała dłonie o kubek herbaty w kawiarni przy salonie. Jak byłam u ciebie, powiedzieli, że nie ma szans.

Rozumiem

Potem przyszedł nowy chirurg. Artur Żurawski Powiedział, że to nie koniec

To czemu płaczesz, Kasiu? Przecież to dobrze!

Wczoraj operowali Sławkę. Na razie jest na intensywnej Kazali przyjść jutro Boję się, Julio, strasznie się boję Nie mam komu o tym opowiedzieć.

Jesteś sama? Gdzie ojciec Sławki?

Odszedł zanim się urodziła. Nie byłam święta, Julio. Sławkę urodziłam dla siebie, z ojcem tylko dlatego, że nadawał się na tatę Nie kochałam go, a on się dowiedział, jak byłam w ciąży. Dlatego go nie ma Rozumiesz?

Nie do końca, ale nieważne. Co było, minęło. Jest Sławka

Tak, jest

Nawet nie myśl! Jest i będzie! I nie masz prawa tego przekreślić!

Przekreślić?

Opuścić ręce i się poddać! Patrz na swoją rękę! Nie widzisz dobrze? Tak wybrałam kolory, by napis był wyraźny. Julia ścisnęła Kasi nadgarstek. Masz obowiązek zrobić wszystko, by imię twojej córki nie zostało tylko wspomnieniem napisanym przeze mnie, rozumiesz?!

Nie krzycz na mnie Słyszę

Skoro słyszysz, to przestań płakać! To nic nie da! Działać trzeba!

Kasia płakała jak dziecko, nie podnosząc oczu, a Julia patrzyła surowo, odganiając kelnerów.

Tamten wieczór i noc spędziły razem w salonie. Gadały, milkły, śmiały się, płakały Rano Julia wsadziła przyjaciółkę do auta i odwiozła do szpitala.

Pójdę z tobą.

Masz czas?

Kasiu! Ty dziwna jesteś Julia westchnęła i grzebiąc w plecaku podała jej szczotkę. Weź! Uczesz się! Bo dziecko się przestraszy!

Sławka wyzdrowiała. Ręce Artura, którego Julia po miesiącu zaczęła nazywać po imieniu, zdziałały cuda.

Niedługo będę mogła zobaczyć wiewiórki? smutna Sławka siedziała na łóżku.

Niedługo! Jak tylko cię wypiszą, jedziemy do Warszawy z Julią. Tam jest pełno wiewiórek!

Po co?

Co po co?

Do Warszawy?

Bo tak trzeba, skarbie. Operację ci zrobili, ale to nie wszystko. Teraz musimy nauczyć twoje oczka widzieć. Najlepiej w Warszawie. Wujek Leszek, przyjaciel Julii, już się umówił.

Na reha co? Nie mów! Samo trudne słowo zapytam Julię!

Sławka nie bardzo już słuchała, co powie mama. Ważne, że pojedzie z Julią dużym samochodem, a to już na pewno będzie fajne, bo cokolwiek jest lepsze od tej ponurej sali, szarego dnia i smutnych drzew, na których nie widać wiewiórek.

Mamo!

Tak?

Artur pojedzie z nami?

Nie. Ma dużo pracy! I mówiłam ci już, nie można dorosłego po imieniu!

Ja mogę!

Dlaczego?

Bo on kocha moją Julię! zawołała Sławka i gdy Kasia otworzyła usta ze zdziwienia, dodała: No przecież widać! Mamo, no jakaś ty dziecinna! I Julia też! Mówię jej, a ona nie wierzy!

Nawet trudno było nie dostrzec uczuć Artura do Julii, która przychodziła odwiedzać Sławkę. Ale jakoś oboje chowali to nawet przed sobą. Uroczyście się witali, gadali o pogodzie i zdrowiu Sławki, potem każde szło w swoją stronę, nie robiąc kroku naprzód.

Po wyjeździe Kasi z córką Julia odkryła, że może pomagać także innym dzieciom, nie tylko Sławce. Leszek ją wspierał, i wkrótce Artur żegnał już wielu małych pacjentów, patrząc, jak pakuje ich do samochodu drobna dziewczyna z delikatnym tatuażem na szyi.

Wygodnie ci? A mamie? To dobrze! To jedziemy!

Dzieci rzadko wybierały pociąg zamiast Julii, więc jej auto stało się domem na kółkach były tam i mokre chusteczki, i wielki tablet, na którym w drodze dzieci oglądały bajki.

Artur podziwiał Julię, choć nie pytał, czemu to robi. Milczał o swoich uczuciach. I Julia milczała. Żadne nie zrobiło pierwszego kroku.

Nie wiadomo, czy zrobiłyby go w ogóle, gdyby nie Sławka. Po powrocie z rehabilitacji namówiła mamę na odwiedziny szpitala:

Po co tam znów?

Chcę coś powiedzieć Arturowi.

Co?!

Jak to co! Mamo, nie rozumiesz? Muszę mu powiedzieć!

A mi?

Potem!

Artur potraktował Sławkę poważnie.

Porozmawiajmy.

Kasia patrzyła, jak córka gestykuluje, gada z Arturem, próbując odgadnąć powód.

Odpowiedź była prosta.

Dlaczego jej nie powiesz?

Komu i co?

Julii. Że ci się podoba.

To nie takie proste

Jak to nie? Dorośli dziwni są! Przecież ty się jej też podobasz!

Wiem.

To czemu milczysz?

Sławka, jak ci to wytłumaczyć Nie mam mieszkania, wynajmuję pokój niedaleko szpitala. A Julia U niej wszystko w porządku. Widzę, jakim autem przyjeżdża.

I co z tego?

Chłopak powinien coś dać swojej dziewczynie.

A miłość to nie wystarczy? Sławka spojrzała uważnie na Artura. Za mało, co?

Czasem to za mało

Sławka reszty nie słuchała. Pociągnęła Artura za kitel i szepnęła mu coś do ucha, a on wybuchnął śmiechem i pogroził jej palcem:

Daj spokój, urwisie!

No jak cię mam inaczej nazwać?! Dobra, idę!

Złapała mamę za rękę.

Jedziemy!

Gdzie?

Do Julii!

Sławka! Ona pracuje!

Nic nie szkodzi! Ucieszy się, jak mnie zobaczy!

Kasia mogła się tylko roześmiać i zamówić taksówkę.

Ze Julią Sławka też odbyła poważną rozmowę. I efekt był natychmiastowy.

Zamykając wieczorem salon, Julia była zdeterminowana. Skoro mała dziewczynka widziała to, co ona sama przed sobą ukrywała, to chyba już nie ma na co czekać?

Artura zobaczyła dopiero, gdy wyszedł jej naprzeciw.

Cześć!

Kilka miesięcy później ławka pod blokiem Julii znowu huczała:

Znalazła sobie chłopaka! Kto to taki?! Przywiózł rzeczy, a nikt go nie zna! Nic nie wiadomo! Dziewczyna sama! Naciągnie ją jeszcze ktoś!

Wygląda przyzwoicie!

Oj, Krystyna, co ty tam wiesz! Twoi też porządni, a potem Słyszałam, co robią!

Może ojca Julii zadzwonić? Niech przyjedzie i sprawdzi!

Ależ on tu jest!

Serio? Kiedy przyjechał?

Widziałam ostatnio. Coś się szykuje!

Co takiego?

Zobaczymy

I zobaczyli.

Julię w białej, przepięknej sukni, która pokazała wszystkim jej tatuaż na plecach, aż nawet Krystyna westchnęła.

I Artura, prowadzącego ją do ślubu, grożącego palcem rozchichotanej Sławce, która właśnie sprzedała mu Julię i była z siebie bardzo dumna.

I Kasię, która płakała radośnie i nie dawała się uspokoić.

Dajcie mi się popłakać ze szczęścia, no! To dobre łzy

I dziwnych ludzi, którzy przyszli z kwiatami i ściskali Julię, jakby była im siostrą.

Nikt nie wiedział, kim byli.

A Julia, zanim wsiadła do samochodu, podciągnęła suknię, zrzuciła szpilki i zawołała, że tylko w trampkach bo w butach dla panien młodych to się prowadzić nie da.

A Artur, objąwszy żonę, posadził ją w aucie i sam zawiązał jej sznurówki w trampkach, które z bagażnika przyniosła zapobiegliwa Kasia.

Wszystko inaczej niż u ludzi! krzyczała ławka, patrząc na odjeżdżające samochody.

No, taka już ta nasza fifka!

Ano, fifka, jak się patrzy!