Między prawdą a marzeniami

Dziennik Między prawdą a marzeniem

Siedzę zakutana w ciepły, gruby koc, wsłuchując się w ciszę mojego mieszkania. Za oknem wirują śnieżne płatki, miękko lądując na parapecie, kręcąc się w bezdźwięcznym, zimowym walcu. Dopiero co wróciłam z przymiarki sukni ślubnej wydarzeniem, które budziło we mnie niecierpliwość i drżenie serca od miesięcy. Cały czas trzymam jeszcze torbę z dodatkami: delikatnymi kolczykami, cienką diademą i całym zestawem detali, które mają dopełnić mój ślubny wizerunek. Myślami już jestem tam wyobrażam sobie siebie w nowej sukience, światło odbijające się od biżuterii i spojrzenia zachwyconych gości.

Ciszę przerwał nagle dzwonek do drzwi. Drgnęłam nieświadomie, odruchowo ścisnęłam brzeg koca. Spojrzałam na zegarek za dziesięć siódma. Kto to mógł być o tej porze? Przez głowę przemykały różne myśli może to kurier z dawno zapomnianą paczką, może sąsiadka w potrzebie?

Podeszłam do drzwi i zajrzałam przez judasza. Facet, dość wysoki, ale twarzy w ogóle nie dało się zobaczyć. Nie spieszyłam się z otwieraniem.

Kto tam? spytałam, starając się zabrzmieć spokojnie.

To ja, Wojtek odezwał się znajomy, przytłumiony przez drzwi głos. Musimy pogadać. Teraz.

Miałam mieszane uczucia. Raczej nie miałam ochoty rozmawiać z Wojtkiem… Może stało się coś złego z Izą? Przekręciłam zamek i uchyliłam drzwi. Wojtek stał w progu. Płatki śniegu topniały na jego płaszczu, zostawiając wilgotne plamy. Twarz miał bladą, a w oczach iskrzyło coś niepokojącego. Takiego go jeszcze nie widziałam i poczułam dreszcz niepokoju. Przez sekudę miałam ochotę zamknąć mu drzwi przed nosem, ale przecież to by było nieludzkie.

Chodź wydukałam, cofając się w głąb mieszkania, starając się ukryć niepokój. Cały mokry.

Wszedł do pokoju, nie myśląc nawet o zdjęciu butów. Ślady błota rzucały się w oczy na jasnym parkiecie, ale on tego nie dostrzegał. Utkwił wzrok gdzieś w dal, jakby oglądał inny świat. Patrzyłam na niego, czując, jak napięcie zbiera się w piersi. Wiedziałam już, że to nie będzie łatwa rozmowa.

Weronika zwrócił się do mnie, ściskając w dłoniach rękawiczki. Nie mogę dłużej udawać. Kocham cię.

Zamarłam. Czy dobrze usłyszałam?

Wojtek, ty… Zaniemówiłam, głos mi zadrżał, dalsze słowa uwięzły w gardle.

Wojtek nie pozwolił mi skończyć. Podszedł bliżej, trochę zbyt blisko, jakby bał się stracić okazję.

Wiem, że wychodzisz za mąż. Wiem, jakie to szaleństwo! Ale nie mogę milczeć. Próbowałem przez te miesiące zapomnieć, próbowałem żyć bez ciebie, ale… nie potrafię mówił cicho, ale stanowczo, jakby każda sylaba to była dla niego walka. Powinienem był powiedzieć to wcześniej. Z Izą… zacząłem się z nią umawiać tylko dla ciebie. Chciałem być bliżej, widywać cię częściej. Ale nigdy jej nie kochałem. Nigdy!

Przez całe ciało przebiegł mi lodowaty dreszcz. Że co? Spotykał się z Izą, moją przyjaciółką, tylko dla własnych celów? Dla mnie? Biedna Iza, ona przecież naprawdę się w nim zakochała.

Odsunęłam koc i odłożyłam go na oparcie fotela, jakby to miał mnie postawić znów obiema nogami w rzeczywistości. W pokoju zrobiło się nagle duszno.

Wojtek… zaczęłam nieśmiało. Rozumiesz, co mówisz? Mam narzeczonego, kocham go. Zaręczyliśmy się. Planujemy wesele, układamy przyszłość. Iza…

Pokiwał głową, nie odrywając ode mnie wzroku. Ból i upór walczyły w jego oczach wyglądał, jakby rozbijał gromadzone latami kajdany.

Wiem. Ale nie mogłem przemilczeć. Jeszcze chwilę i będziesz dla mnie już tylko wspomnieniem! zawahał się, wyraźnie zbierając odwagę. Może to nie ten czas i nie to miejsce. Ale gdybym nie powiedział, żałowałbym całe życie. Iza mnie nie obchodzi. Jest nikim.

W tym momencie zrobiło mi się naprawdę słabo. Poczułam się jak obserwator z boku. Moje słowa rozchodziły się po pokoju jak echo.

Jak możesz tak mówić? Jak śmiesz…

Mówię prawdę! wykrzyknął Wojtek. Iza była tylko narzędziem, sposobem, by być blisko ciebie. Marzyłem, że któregoś dnia zrozumiesz, jak bardzo się staram. Co czuję. Bez ciebie moje życie jest puste.

Klęknął, niezdarnie wyciągając z kieszeni obrączkę, która zalśniła w świetle lampy delikatna, zwieńczona niewielkim oczkiem.

Zostaw go. Bądź ze mną. Przysięgam, będziesz najszczęśliwsza.

Patrzyłam na niego bez słowa. Mignęła mi cała przeszłość: Wojtek śmiejący się z Izą, trzymający ją za rękę, patrzący z czułością, która ogrzewała moje serce na myśl, że przyjaciółka znajdzie w końcu szczęście. I wszystko to było fikcją? Bańka prysła i nie byłam w stanie złożyć na nowo tych puzzli.

Wstań wyszeptałam. Proszę, wstań.

Wojtek nie spuszczał ze mnie wzroku, choć nadzieja w oczach powoli gasła.

Nie wierzysz mi? spytał cicho, w głosie słychać było całą bezradność świata.

Wierzę odparłam spokojnie. Ale to niczego nie zmienia.

Odsunęłam się, potrzebowałam przestrzeni, żeby móc spokojnie myśleć. Szczerość była teraz jedyną właściwą ścieżką.

Jesteś moim przyjacielem, Wojtek. Ale kocham kogoś innego. Wychodzę za niego, bo go wybrałam. To moja przyszłość. Przepraszam.

Ścisnął w dłoni pierścionek i z cichą rozpaczą zapytał:

A gdybym wyznał to wcześniej? Zanim się poznaliście?

Chwila milczenia. Potem powiedziałam łagodnie:

Odpowiedź byłaby ta sama. Przepraszam, nawet przez chwilę nie widziałam cię w roli męża. Jesteś dobry tego nie odbieram ale to nie to.

Wojtek przybliżył się, w oczach miał desperację jakby to była jego ostatnia szansa.

Dlaczego? Przecież wiem, że coś do mnie czułaś. Widzę, jak na mnie patrzysz. To nie może być jednostronne.

Odsunęłam się bardziej w stronę drzwi. Jego spojrzenie było dziwne, zawisło nad mną chłodnym, nieprzeniknionym cieniem. Myślałam już, co zrobię, jeśli zachowa się irracjonalnie szybko pchnąć na kanapę i wybiec na klatkę schodową…

Niczego między nami nie ma, Wojtek mówiłam możliwie spokojnym tonem. To nie miłość, co czujesz. To obsesja. Stworzyłeś sobie wyidealizowany obraz mnie, a innych potraktowałeś jak pionki. Skończmy tę rozmowę.

Ścisnął pięści z bezsilności, nie gniewu. Poruszał ustami, jakby czegoś szukał.

To nie obsesja. To jest prawdziwe. Nigdy wcześniej nikogo tak nie kochałem.

Zacisnęłam usta, próbując nie wpadać w panikę. Kto wie, czego się dopuści, gdy przejmie kontrolę nad emocjami?

A Iza? Wiesz, jak bardzo ją skrzywdziłeś? Byłeś jej nadzieją, a potraktowałeś ją instrumentalnie. Naprawdę myślisz, że rzucę wszystko i pobiegnę do ciebie?

Opadł z sił, wzrok wbity w podłogę.

Wiem, to przeze mnie. Nawet gdybym mógł cofnąć czas, zrobiłbym to samo. Nie żałuję… Poza tym z nią i tak nic by nie wyszło.

Nie buduj szczęścia na cudzym nieszczęściu rzuciłam i podeszłam bliżej telefonu. I nie możesz kochać iluzji. Prawie się nie znamy, Wojtek. Ty kochasz wyobrażenie, nie mnie. Pora być szczerym do końca porozmawiaj z Izą. Przeproś ją.

Zamarł. Zacisnął dłonie, drżały lekko.

Po co? Przecież jej nie kocham. Daj spokój, liczy się tylko to, czego chcę od ciebie.

Popatrzyłam na niego z litością, która budziła mój wewnętrzny sprzeciw. Współczucie tylko podsyciłoby iluzję. Musiałam być stanowcza.

Nic z tego nie będzie. Powiem Izie prawdę. Masz moje słowo.

Na jego twarzy przemknął cień pogardy, potem się opanował.

Wychodzę. Ale nie rezygnuję. Będę czekał, aż zrozumiesz, że jesteśmy sobie pisani.

Nie czekaj. Zacznij własne życie pokręciłam głową. W jego słowach brzmiała nutka groźby. Znajdź kogoś, kogo będziesz kochać naprawdę, a nie tylko obraz w głowie. Teraz wyjdź, proszę.

Ruszył do drzwi. Każdy krok był dla niego walką. Jeszcze się obejrzał:

Dziękuję za szczerość rzucił cicho. Ale nie żegnam się.

Zamknęłam za nim ostrożnie drzwi. Przez dłuższą chwilę siedziałam w bezruchu, patrząc w okno na jasną, zaśnieżoną ulicę. Wojtek szedł skulony, ręce głęboko w kieszeniach. Z każdym krokiem malał, aż rozpłynął się za rogiem.

Nagle dotarło do mnie jedno: nie mogę tego tak zostawić. Co jeśli skłamie Izie? Albo w ogóle nie powie jej prawdy? Trzymając telefon w ręku, wybrałam numer mojej przyjaciółki.

Iza, cześć. Musimy porozmawiać. To ważne.

Po drugiej stronie słychać szelest kartki; wyczuwam lekkie napięcie.

Co się dzieje? Słyszę, że jesteś zdenerwowana. Wszystko w porządku?

Zebrałam wdech. Nie chciałam ją martwić, ale nie mogłam pozwolić jej żyć w złudzeniu.

Przed chwilą był u mnie Wojtek. Wyznał, że od początku spotykał się z tobą tylko ze względu na mnie. Nigdy cię nie kochał, byłaś dla niego wyłącznie drogą do mnie.

Zapadła cisza. Wyobraziłam sobie Izę z telefonem w dłoni, próbującą objąć to wszystko rozumem. Milczenie trwało wieczność.

Czyli naprawdę…? Jak to możliwe…

Nie chcę cię ranić, Iza. Przykro mi. Ale musisz poznać prawdę. On wyznał mi miłość i chciał, żebym odeszła od narzeczonego… Naprawdę trudno było mi z nim wytrzymać, byłaś z nim szczera i otwarta, a on…

Rozumiem w końcu odezwała się Iza. Starała się mówić spokojnie, ale czuć było ból. I co teraz?

Nie wiem. Chyba niedługo pójdzie do ciebie. Jesteś sama w mieszkaniu? Martwię się o twoje bezpieczeństwo.

Kilka sekund milczenia.

Nie przejmuj się. Dam sobie radę. Dziękuję, że powiedziałaś.

Przykro mi, że właśnie tak to wychodzi na jaw szepnęłam. Naprawdę, przepraszam.

Lepiej znać prawdę niż żyć w kłamstwie.

Pożegnałyśmy się. Zostałam w oknie, obserwując wir śnieżynek w światłach latarni. Gdzieś tam, w tym zaśnieżonym Krakowie, dwoje ludzi właśnie próbuje ułożyć swój świat na nowo.

W głowie miałam gonitwę myśli. Co teraz czuje Iza? Jak bardzo musi teraz przewartościowywać wszystko, co uznawała za pewnik? Ale wiem jedno gorzka prawda jest lepsza niż cudowna iluzja, która prędzej czy później upada z hukiem i przynosi jeszcze większy ból…

* * *

Iza siedziała przy kuchennym stole z dłonią na zimnej filiżance herbaty. Słowa Weroniki wciąż dźwięczały w jej głowie, mieszały się z obrazami wspólnie spędzonych chwil: jak Wojtek otwierał przed nią drzwi, żartował, trzymał za rękę. Jak mówił, że ją kocha. Teraz już wiedziała: nigdy jej nie kochał. To nie bolało fizycznie, ale w środku coś się rozpadło na kawałki.

Usłyszała dzwonek do drzwi. Przerwała nalewanie kolejnej herbaty. Przez wizjer zobaczyła Wojtka wyglądającego na roztrzęsionego, z oczyma zaczerwienionymi jakby po bezsennej nocy. Wpuściła go, choć serce miała w gardle.

Iza zaczął, nie czekając na zaproszenie. Muszę ci wszystko wyjaśnić. Ja… ja nigdy cię…

Weronika zdążyła już wszystko powiedzieć weszła mu w słowo Raczej nie zaskoczysz mnie niczym.

Zamarł, spuścił głowę. Chciał wyciągnąć do niej rękę, ale zawahał się.

Więc jednak powiedziała… Liczyłem, że dojdę pierwszy. Że będę mógł wyjaśnić to wszystko osobiście.

Skrzyżowała ręce, chcąc ukryć rozpacz, która rozlewała się w niej w środku bólem i wstydem.

Po co tu przyszedłeś? Żeby powtórzyć, że byłam tylko pionkiem? Zrobić mi jeszcze większą przykrość?

Nie… Przeprosić za to, że cię okłamałem. Za wykorzystywanie i nieuczciwość.

Zamilkł, szukając słów. Potem wyciągnął z kieszeni małe pudełeczko z pierścionkiem.

Proszę, przyjmij go. W ramach przeprosin powiedział niemal szeptem.

Spojrzała na pierścionek prosty, złoty, z dyskretnym brylancikiem. Krew napłynęła jej do twarzy. Upokorzenie? Miał czelność oddawać jej prezent przeznaczony dla kogoś innego?

Zostaw go sobie. Niczego od ciebie nie potrzebuję oznajmiła chłodno.

Ścisnął pudełko, jeszcze raz próbując:

Chciałbym spróbować wszystko naprawić…

Naprawić? parsknęła, nie kryjąc ironii. Chcesz się ze mną ożenić z litości? Albo zrobić coś dramatycznego, żebym miała wyrzuty sumienia? Nawet jeśli mówisz prawdę, to już nie ma znaczenia.

Chciałbym po prostu zacząć od nowa, uczciwie powiedział błagająco.

Do nowego początku trzeba zaufania, a ja ci nie wierzę. To nie tylko kłamstwo. Zdeptałeś wszystko. Potrzebuję czasu. I dystansu. Nie chcę cię widzieć, rozmawiać z tobą. Po prostu odejdź.

Opuszczał mieszkanie, nie próbował się już tłumaczyć. Zostawił ją samą w milczeniu.

W tym momencie zadzwonił dzwonek. Przez wizjer rozpoznała Aleksandra narzeczonego Weroniki. Wysoki, opanowany, z tą surowością, którą mają ludzie naprawdę stanowczy.

Mogę wejść? zapytał, nie wdając się w kurtuazje.

Wpuściła go bez słowa. Zauważyła, jak Wojtek bladoje i cofa się.

Wiem, co się stało powiedział Aleksander, zerkając na Wojtka. Wiem wszystko co zrobiłeś obu dziewczynom.

Wojtek zebrał się do odpowiedzi, ale Aleksander go uciszył.

Milcz! I tak już za dużo nakłamałeś! Wszystko wiem od Weroniki. Wiesz, czego się nauczyłem? Niektórych rzeczy nie naprawisz słowami.

Podszedł do Wojtka ten mimowolnie przylgnął do ściany. Iza chciała coś powiedzieć, ale Aleksander tylko zasugerował gestem, by się nie wtrącała.

Jednym sprawnym ruchem wymierzył Wojtkowi policzek. Ten chwycił się za usta, spływała mu krew.

Jeśli jeszcze raz pojawisz się u Weroniki lub Izy będzie gorzej. Rozumiemy się?

Wojtek nie odpowiedział. Po chwili zebrał się, podniósł z honorem i bez słowa wyszedł, zostawiając za sobą lodowatą ciszę.

Aleksander zwrócił się do Izy:

Przepraszam za tę scenę. Czasem dosadność lepiej działa niż słowa.

Spojrzała na niego i podziękowała cicho.

Jestem wdzięczna, że mnie broniłeś tyle wystarczyło.

Weronika się tobą martwi. Przeżywa to wszystko bardzo dodał miękko.

Pokiwała głową. Naprawdę czuła, że nie jest sama, że ktoś nad nią czuwa. Trudno było się zebrać w całość, ale wiedziała, że to przejściowe.

Kiedy Aleksander wyszedł, zamknęła za nim drzwi i usiadła na kanapie. Przeszłość jawiła się jak cień, ale wiedziała, że to także początek nowego życia.

* * *

W tym czasie Wojtek szedł przez śnieżną, krakowską noc. Ból fizyczny niczym był przy udręce wewnątrz. Stracił obie Izę na zawsze, a Weronikę dużo wcześniej, budując w głowie iluzję. Została pustka i samotność. Kolejnego dnia pojawił się w pracy ze śliwą pod okiem, nie tłumaczył nikomu, nie szukał współczucia. Po tygodniu złożył wniosek o przeniesienie do innego miasta. Każda ulica, każdy budynek przypominał mu o tym, co zniszczył.

Przed wyjazdem sprzedał z powrotem pierścionek w sklepie jubilerskim. Gotówkę niecałe dwa tysiące złotych przelał na konto Izy z krótką notatką: Przepraszam. To się należy tobie. Bez wyjaśnień.

W dzień odjazdu stał przed blokiem i patrzył, jak biały śnieg zasłania wszystkie ślady jego przeszłości.

Sam to zniszczyłem wyszeptał do siebie. Potem wsiadł do taksówki i poprosił o kurs na dworzec Kraków Główny.

Patrzył przez zamknięte okno na znikający świat i wiedział, że czeka go długa droga. Może gdzieś zacznie od zera, może czegoś się nauczy…

W tym czasie Iza siedziała w kawiarni z Weroniką i Aleksandrem. Przed nimi parowały kubki gorącej czekolady idealne na taką pogodę. Rozmawiały o przyszłości, o organizacji wesela Weroniki, czasem się śmiały, czasem milczały. Powoli docierało do Izy, że świat nie kończy się na jednym nieudanym uczuciu.

Aleksander słuchał spokojnie, nie narzucał się, a Weronika delikatnie położyła jej rękę na ramieniu.

Nie powinnaś się obwiniać zapewniła. Zasługujesz na szczęście, prawdziwe, bez kłamstw i gier.

Iza skinęła głową, patrząc za okno na tańczące śnieżynki.

Ja to szczęście jeszcze odnajdę powiedziała cicho, lecz z pewnością.

I wiedziałam, że nie kłamię przed sobą. Przeszłość została zamknięta, a przyszłość… jest moja.

Za oknem miasto zasypywał śnieg. Zmywał stare ślady, otwierał nowy rozdział. W kawiarni panował spokój, a czekolada stygnąc, przypominała, że nawet po najtrudniejszym wieczorze można zacząć dzień od nowa.