„Szukam pogodnej i energicznej, a nie rówieśniczki”: Po pięćdziesiątce to już zupełnie co innego… 55-letni kawaler ukrył 7 lat i brzuch, ale się obraził, gdy poznał wiek kobiety…

Szukam energicznej i pełnej życia, a nie rówieśniczki: Po pięćdziesiątce to już nie to samo 55-letni kawaler odjął sobie 7 lat i ukrył brzuch, ale poczuł się dotknięty, gdy poznał wiek kobiety

Potrzebuję kobiety, która nie ma więcej niż czterdzieści dwa lata. To jest moje maksimum. A i tak najlepiej, gdy wygląda na najwyżej trzydzieści pięć. Po pięćdziesiątce to już zupełnie nie to, Stefanie. Ja szukam kogoś pełnego wigoru, a nie mojej równolatki.

Sam może nie wyglądam jak Daniel Olbrychski, ale duszą mam dwadzieścia osiem lat. Poza tym, facet z wiekiem zyskuje na wartości, a kobieta… no wiesz, jak to jest.

Siedziałyśmy z moją przyjaciółką Grażyną przy sąsiednim stoliku w kawiarni we Wrocławiu i niechcący stałyśmy się widzkami tego monologu. Wpadłyśmy na szybką sałatkę po treningu, rozmawiałyśmy o nowej diecie, gdy nagle wszystkiemu przerwał rozgadany pan z sąsiedniego stołu.

Słyszałaś? szepnęła z przekąsem Grażyna. Wycenia się coraz wyżej. Pewnie w promocji niedługo rozdadzą.

Cicho, parsknęłam z uśmiechem. Posłuchajmy, przecież to prawie teatr.

Tymczasem orator nie zwalniał tempa:

Na przykład ja nie jem wczorajszego, nigdy. Kobieta ma codziennie gotować świeże. Oczywiście, póki co, sam potrafię ugotować pierogi, nie jestem z porcelany. Ale jak już związek, to na poważnie: rosół, schabowe, ciasto domowe. I żeby była szczupła. Potrzebuję kontrastu: ja solidny, ona drobniutka.

A dzieci? ostrożnie spytał kolega, zerkając nieufnie na solidnego pana. Ty masz już dorosłych, wnuki zaraz się pojawią.

Spadkobierców mi nie trzeba, mam swoich. Potrzebuję towarzyszki do rozmów i, no wiesz… aktywnej, żeby razem pojechać w góry czy przynajmniej na działkę.

Omal nie zakrztusiłam się sokiem. Góry? On pewnie dalej niż do najbliższego Żabki nie spaceruje.

Graża, założysz się, że zaraz ze mną zagada? szepnęłam wymownie.

Serio? spojrzała na mnie zdziwiona. Ola, ty przecież nie masz czterdziestu lat.

Ciii, położyłam palec na ustach. Zrobimy mały eksperyment socjologiczny. Ciekawa jestem skali męskiego samozakłamania.

Zagadał bez problemu. Wymieniliśmy się numerami, a wieczorem pisaliśmy już do siebie, jakbyśmy się znali od dawna.

W internecie nazywał się Maczo48.

Na zdjęciu profilowym zdjęcie sprzed dziesięciu lat: wciągnięty brzuch, wypasione auto w tle, a w oczach pewność siebie.

Po kilku dniach Marek zaprosił mnie na spotkanie.

Przyszedł w odświętnym garniturze. Guziki w marynarce ledwo trzymały nacisk wyeksponowanego brzucha.

Aleksandro, dziś wyglądasz olśniewająco uśmiechnął się szeroko, a zęby wcale nie były idealne.

Dziękuję, Marku skromnie spuściłam wzrok. Ty również całkiem reprezentacyjny.

Spotkaliśmy się jeszcze kilka razy.

Dla mnie to był teatr próbowałam swoich sił aktorskich. Słuchałam o jego biznesowej imperii (budka z warzywami na targu), o tym, jak prawie kupił nowy samochód (ale lepiej zainwestować w rozwój), i jak ważne są domowe pielesze.

Na spacerze po parku po stu metrach zaczynał dyszeć, zapewniając, że to specjalna praktyka oddechowa.

Nadszedł decydujący moment.

Rozmiękczony po kolacji komplementami z mojej strony Marek postanowił przejść do rzeczy.

Aleksandro, jesteś idealna szczupła, zaradna, młoda. Muszę ci tylko wyznać coś jeszcze Nie mam czterdziestu ośmiu lat.

Serio? Ile więc?

Pięćdziesiąt pięć wyznał z napięciem. Ale dobrze się trzymam, prawda?

Jasne, Marku! zaśmiałam się. Wyglądasz najwyżej na pięćdziesiąt cztery! Lubię doświadczonych mężczyzn, w końcu to życiowa mądrość.

Promieniał.

No to świetnie, bo tak się bałem. Jestem zasadniczy: kobiety powyżej czterdziestu dwóch lat mnie nie interesują. Energia już nie ta. A ty jesteś petarda, prawdziwa dziewczyna.

Dziękuję, kochany, łagodnie pogłaskałam go po łysinie. Ja też mam małą tajemnicę.

Jaką? Dzieci? Długi?

Nie, spokojnie. Wiek.

Marek wyraźnie się spięł.

W sensie? Nie masz czterdziestu?

Prawie.

Trzydzieści osiem? zapytał z nadzieją.

Wyjęłam dowód z torebki i podałam mu.

Otwórz, Marku. Sprawdź sam.

Drżącymi rękami otworzył, długo patrzył na datę urodzenia i liczył bezdźwięcznie.

Rok 1975.

Pięćdziesiąt wyszeptał, blednąc. Masz pięćdziesiąt lat?

Równo, Marku. Urodziny świętowałam dwa miesiące temu.

Dowód wypadł mu z rąk. Spojrzał na mnie, jakby właśnie zobaczył czarownicę z bajki.

Ale jak? Przecież wyglądasz

Jak kobieta, która o siebie dba, Marku. A nie zajada się zapiekankami z budki.

To oszustwo! jęknął. Mówiłem: do czterdziestu dwóch. To moje zasady. Nie mogę spotykać się z rówieśnicą.

Zresztą, nie jestem twoją rówieśnicą. Przecież wszystko ci pasowało. Czy coś się zmieniło, bo zobaczyłeś cyfrę pięćdziesiąt?

Twarnie poczerwieniał.

Sam wiek Pięćdziesiąt, to już niemal emerytura.

Starzenie się, Marku, to stan umysłu, kiedy przestajesz akceptować prawdę. Ja jestem kobietą w pełni sił. I wiesz, też coś zrozumiałam.

Co takiego? spojrzał na mnie smutno.

Że mnie, pięćdziesięciolatce, potrzebny jest partner. A nie zbiór kompleksów, brzucha i straganu z targu. Ty mojej iskry byś nie wytrzymał spaliłbyś się przy pierwszej próbie.

Zabrałam dowód i ruszyłam do wyjścia.

Ola! krzyknął za mną. A co z nami?

A co z nami? odwróciłam się. Według twojej logiki jesteśmy rówieśnikami. Tobie przecież zależy na młodszej. To szukaj. Może jeszcze znajdziesz taką, której wzrok już szwankuje.

Wyszłam z jego przytulnego babcinego mieszkanka i z ulgą zaczerpnęłam świeżego powietrza.

W aucie czekała na mnie Grażyna.

I jak? spytała, gdy wsiadłam. Maski opadły?

Oj, całkiem. Zwłaszcza gdy pokazałam mu dowód! Musiałaś widzieć jego minę jakby się dowiedział, że Smoki Wawelskie naprawdę istniały.

I czym się skończyło?

On dalej będzie szukał młodej i się zamartwiał. A my idziemy świętować. Mam dziś randkę z normalnym facetem. Ma czterdzieści pięć lat i nie obchodzi go, co mam wpisane w dokumencie.

A Marek dalej siedzi na portalu randkowym. Profil zaktualizował. Teraz widnieje: Szukam kobiety do 40 lat. Uczciwa!. Zdjęcie oczywiście wciąż to samo, sprzed dekady.

Jak myślisz, dlaczego niektórzy faceci tak boją się rówieśniczek? Czy warto ukrywać wiek dla szansy na związek, czy lepiej od razu postawić na szczerość?

Moim zdaniem, w życiu warto być autentycznym i otwartym bo prawdziwa wartość człowieka jest gdzieś głębiej niż w datach z dowodu czy numerze PESEL.