Fałszywe piękno

Fałszywe piękno

To niemożliwe! Naprawdę się rozstaliście? Nie wierzę! Zosia patrzyła na mnie z takim niedowierzaniem, że zrobiło mi się trochę głupio. Oczy miała okrągłe jak spodki, brwi podskoczyły jej prawie pod samą grzywkę, a usta rozchyliły się ze zdziwienia. Przecież ty byś Julię na rękach nosił! Zawsze stawiałam was za wzór! Sama marzyłam o takim związku!

Naprawdę, Zosiu… całkiem realnie mruknąłem, wpatrując się w okno. Za szybą szalała ulewa: strugi lodowatej wody chłostały szybę, spływając wąskimi strużkami i rozbijając się w drobne kropelki. Dokładnie takie miałem nastroje. Czułem się pusty. Tęsknota za pięcioletnim związkiem przyćmiewała wszystko, co mnie otaczało, barwiąc świat na szaro. W piersi miałem pustkę tę samą, którą kiedyś wypełniały ciepłe spojrzenia, czułe ramiona i wspólne plany na przyszłość. Zacisnąłem pięści tak, aż zbielały mi kostki, a mój głos zadrżał, gdy dodałem: To koniec, rozumiesz? Koniec

Ale dlaczego?! nie dawała za wygraną Zosia, pochylając się w moją stronę i wpatrując w moją twarz. Julia czekała na ciebie pół roku, gdy byłeś na delegacji! Była ci wierna, nie ulegała żadnym komplementom czy prezentom!

Skąd ty to wiesz? Przecież mieszkasz w innym mieście, uśmiechnąłem się smutno. To przykład tej kobiecej solidarności?

Może i mieszkam dwieście kilometrów dalej od twojej wybranki, ale zapominasz o jednym, wzruszyła ramionami, nie czując się urażona. Rozsiadła się wygodniej, założyła ręce na piersi i uśmiechnęła się podstępnie, choć w jej oczach czaił się szczery niepokój. Mam sporo znajomych, którzy trzymali na nią oko. Wiem, że postanowiła mocno zadbać o siebie, choć bez szczegółów. Zmieniła fryzurę, zaczęła chodzić na fitness, odświeżyła garderobę. I wszystko to podczas gdy ciebie nie było. Naprawdę się starała, Maks.

Właśnie przez to się rozstaliśmy! niemal wybiegłem do przedpokoju, gdzie w kurtce zostawiłem telefon. Moje ruchy były nerwowe, porywcze, jakbym chciał uciec od własnych myśli. Przeszukałem kieszenie, w końcu znalazłem telefon i natychmiast wróciłem do Zosi. Jedno zdjęcie i wszystko jej wyjaśnię. Pamiętasz, jak Julia wyglądała przed moim wyjazdem?

Oczywiście, że pamiętam, przewróciła oczami, choć jej głos lekko się zachwiał. Przez moment zamyśliła się, jakby odtwarzała sobie jej obraz. Śliczna dziewczyna. Proste jasnoblond włosy do łopatek, wielkie niebieskie oczy, zgrabny nosek Ładna figura, tylko góra co nieco do poprawy, ale zdaje się, że tobie wszystko odpowiadało?

No właśnie, odpowiadało! wyrwało mi się niemal krzykiem, który zaraz przeszedł w ochrypły szept. Zacisnąłem dłoń na telefonie, spojrzenie miałem twarde. Julia była dla mnie ideałem! Kochałem ją taką, jaka jest. Ale wystarczyło, że wyjechałem, i głupie koleżanki wyprali jej mózg. Wmówiły jej, że jeśli się nie zmieni, to ją zostawię. A ona uwierzyła! Uwierzyła tym zołzom! I zaczęła się zmieniać nie dlatego, że sama tego chciała, tylko dlatego, że wmówiono jej, że przestanę kochać.

Naprawdę jest aż tak źle? zapytała ostrożnie Zosia, czując coraz większy niepokój. Kurczowo ścisnęła podłokietnik fotela, brwi zmarszczyła w skupieniu. Próbowała wyobrazić sobie, co mogło się wydarzyć, ale jeszcze nie rozumiała rozmiaru tych zmian.

Sama zobacz! gwałtownie podałem jej telefon, niemal wsuwając ekran pod nos. Na zdjęciu była Julia zupełnie niepoznawalna.

Jej gęste włosy, z których kiedyś była dumna, zostały bezlitośnie obcięte na krótko i przefarbowane na jaskrawy platynowy blond. Krótka fryzura odsłaniała kark i uszy, ale zamiast delikatności, całość była jakaś obca, twarda. Nad ustami widać było pracę specjalisty tylko że zdecydowanie przesadzoną! Usta wyglądały nienaturalnie, były napompowane, zupełnie niepasujące do jej twarzy, psując wszystkie proporcje.

Julia zrzuciła chyba z dziesięć kilo i efekt był daleki od jej oczekiwań. Zamiast zgrabnej sylwetki wynędznienie: wystające obojczyki, pod skórą wyraźnie zarysowane żebra, ręce tak chude, że aż strach było na nie patrzeć. Cera blada, niemal przezroczysta, pod oczami głębokie cienie, jakby od bezsennych nocy. Najgorsza dla mnie była jedna rzecz: Julia powiększyła sobie biust, choć nawet nie myślała o takich rzeczach wcześniej! Dobrze wiedziała, że cenię naturalność i nigdy nie rozumiałem potrzeby radykalnych zmian.

I patrzę na nią, a Julia przyjechała po mnie na lotnisko, i myślę może by nie podchodzić? głos mi drżał od powstrzymywanych emocji. Obróciłem się gwałtownie, walnąłem pięścią w ścianę, zaraz potem syknąłem z bólu i potrząsnąłem dłonią. Jak można było tak się oszpecić w pół roku? Dlaczego nie pomyślała, że kocham ją taką, jaka była? Nie potrzebowałem tego wszystkiego!

Nie mogłem się uspokoić. Chodziłem tam i z powrotem, wymachiwałem rękami, co chwila się zatrzymywałem i znów zaczynałem chodzić jak zwierzę w klatce. Twarz robiła się czerwona od gniewu, by za chwilę poblednąć. Zaciskałem pięści, przecierałem twarz dłońmi, jakbym chciał wytrzeć z pamięci to, co zobaczyłem.

Zosia rozumiała mnie lepiej niż ktokolwiek inny. Przez miesiące słuchała moich narzekań na upierdliwego szefa, który wysłał mnie na durną delegację aż na pół roku. Nie chciałem zostawiać ukochanej samej, bałem się o nią. Nie mogłem jednak jej zabrać kończyła ostatni rok studiów, miała egzaminy, praca wymagała mojej obecności w biurze. Codziennie do niej dzwoniłem, starałem się ją wspierać, mówić, jak bardzo tęsknię. A teraz zastałem inną dziewczynę jakby ją ktoś podmienił.

Może po prostu chciała ci się przypodobać? powiedziała ostrożnie Zosia, podchodząc do mnie wolno. Może ktoś wmówił jej, że tak będzie lepiej, że ci się spodoba

Gorzko się uśmiechnąłem i pokręciłem głową:

Chciała przypodobać? A zgubiła siebie! Kochałem jej naturalność, a teraz… nie wiem, kto przede mną stoi.

Najbardziej martwiło mnie to, że Julia przez całe pół roku nie chciała rozmawiać przez wideo. Gdy tylko proponowałem wideorozmowę delikatnie, ale stanowczo odmawiała, mówiąc, że szykuje dla mnie niespodziankę. Skądinąd miło brzmiące słowa nie dawały mi spokoju za bardzo unikała rozmowy z kamerą, by to był przypadek. Czyżby miała już kogoś innego i nie chciała zrywać przez telefon? Ta myśl dręczyła mnie nieustannie, nie pozwalając się skupić w pracy.

W końcu nie wytrzymałem i poprosiłem znajomego, który mieszkał niedaleko Julii, by dyskretnie się dowiedział, co się dzieje. Żeby popytał wspólnych znajomych, nie rzucał się w oczy, dał znać. Zgodził się pomóc z lekką rezerwą.

Po dwóch dniach zadzwonił:

Przygotowuje niespodziankę, ale chyba ci się nie spodoba. Tyle ci powiem będziesz w szoku. I nie, nie ma nikogo. Julia naprawdę czeka na twój powrót i dopytuje, kiedy przyjedziesz.

Trochę mnie to uspokoiło. Odetchnąłem z ulgą, przeczesałem ręką włosy, nawet się uśmiechnąłem. Może nie ma powodu, by panikować? Przede wszystkim nie zdradza. Sama myśl, że czeka, trochę mnie ogrzewała od środka.

Dzisiaj wiem, że odrzuciłem wtedy pomysł, by zobaczyć zdjęcie, które chciał mi wysłać kolega. Nie, nie chcę wolę niespodziankę odparłem lekceważąco. Gdybym wtedy zobaczył Julię, może bym do niej pojechał, rzucił wszystko, spróbował ją przekonać, by nie robiła żadnych głupstw. A tak było już za późno

W dniu powrotu byłem tak spięty, że nie umiałem usiedzieć w miejscu. Zerkałem co chwilę na zegarek, w samolocie stukałem palcami w oparcie fotela, w taksówce miętosiłem rękaw kurtki. Dłonie miałem spocone, serce waliło mi tak mocno, jakby chciało wyskoczyć z piersi. W głowie miałem tylko jeden obraz: wychodzę z hali przylotów, widzę Julię uśmiecha się, macha, zaraz podbiegnie, rzuci mi się na szyję, poczuję znajomy zapach jej włosów. Potem wrócimy do domu, zaparzymy herbatę, usiądziemy na kanapie i będziemy opowiadać sobie wszystko, co się wydarzyło przez ten czas: śmieszne sytuacje, trudne momenty, codzienne drobiazgi.

Rzeczywistość okazała się brutalna. Kiedy wreszcie ją zobaczyłem przy wyjściu z lotniska, zamarłem. Przede mną stała zupełnie inna dziewczyna. Musiałem się upewnić, czy to na pewno ona. Zamrugałem w osłupieniu, czując, że robi mi się zimno.

Maks! Jak ja za tobą tęskniłam! Julia rzuciła mi się w ramiona, ale ja odsunąłem się o krok, nie pozwalając się przytulić. Jej uśmiech przygasł, w oczach pojawiło się zaskoczenie i ból, a ręce bezradnie zwisały w powietrzu. Zastygła na moment.

Co się stało? To przecież ja! Czy niespodzianka była aż taka? powiedziała z nadzieją w głosie, mieszającą się z niepokojem. Nachyliła trochę głowę, patrząc mi prosto w oczy, nerwowo poprawiła włosy.

Patrzę i nie poznaję mojej dziewczyny, powiedziałem chłodno. Mój głos był cichy, jak gdyby dobiegał z daleka. Chciało mi się krzyczeć, wyładować żal, ale byłem na środku lotniska. Coś mnie powstrzymywało. Odstąpiłem jeszcze kawałek, przyglądając się Julii z niedowierzaniem. Źle się czujesz? Oszalałaś? Gdzie twoje piękne włosy? Gdzie ta naturalna sylwetka? Wyglądałaś pięknie

Chciałeś powiedzieć: grubo, tak? obraziła się Julia, ściskając wargi, powstrzymując łzy. Zacisnęła pięści, zaraz potem je rozluźniła.

Przyjaciółki, które towarzyszyły Julii, chichotały w kącie, potęgując jej upokorzenie. Rzuciła im groźne spojrzenie, ale udawały, że nie widzą problemu.

Nie musisz mnie oszczędzać, wiem, że się zapuściłam, rzuciła, starając się nadać głosowi twardszy ton, choć ten się łamał. Ale przynajmniej nie będziesz się wstydził ze mną pokazać! Spójrz, jestem stylowa, nowoczesna. Czy nie lepiej jest, niż było?

Kto powiedział, że teraz będę gdziekolwiek z tobą chodził? mój głos zabrzmiał ostrzej, niż sam bym chciał. Pokręciłem głową, nie kryjąc rozczarowania. Byłaś piękna, a teraz sama nie wiem, kto przede mną stoi. Nawet nie porozmawiałaś ze mną, chociaż zwykle wszystko ustalaliśmy razem! Czemu nie zapytałaś mnie, co o tym myślę?!

Daj spokój, Maks! Julia nadaje się na okładkę magazynu! wtrąciła się jedna z koleżanek, ta która posyłała mi wcześniej wymowne spojrzenia. Podeszła do nas, szeroko się uśmiechając, i przyjacielsko klepnęła Julię po ramieniu. Zobacz, ile facetów się do niej teraz przystawia! Najwięcej po tej metamorfozie! spojrzała wymownie na dekolt Julii i mrugnęła, jakby to miało wszystko wyjaśniać. Ciesz się, to wszystko dla ciebie zrobiła!

Odwróciłem się do niej, a moja twarz wykrzywiła się z irytacji.

Nie dla mnie, tylko dla siebie! wróciłem wzrokiem do Julii, a w oczach miałem i gniew, i ból. Czułem jak wszystko się we mnie ściska, a słowa same cisnęły się na usta, mimo że wiedziałem, iż mogą ranić. Nie zwalaj tego na mnie!

Podeszlem bliżej do Julii, zniżyłem głos, a zabrzmiała w nim taka rozpacz, że Zosia, stojąca obok, aż ścisnęła dłoń na ramieniu.

Julia, powiedziałem cicho, przecież wiesz, jakie mam zdanie na ten temat. Zawsze ceniłem twoją naturalność. To, co ze sobą zrobiłaś to już nie jest to, co kochałem. Byłaś piękna taka, jaka byłaś. Teraz wszystko wygląda plastikowo, jakbyś była kimś innym.

Na chwilę zamilkłem, potarłem sobie skroń, próbując się uspokoić, po czym dodałem już spokojniej, lecz stanowczo:

Przez ostatni miesiąc, codziennie wyobrażałem sobie, że wracam i oświadczam ci się. Nawet pierścionek już kupiłem, chciałem, żebyśmy razem zaczęli nowe życie Ale teraz Wybacz, z lalką żyć nie chcę.

Julia pobladła. Po policzkach popłynęły jej łzy, próbowała coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły jej w gardle. Wargi drżały, ręce bezradnie wisiały wzdłuż ciała. Ruszyła w moją stronę, jakby chciała mnie zatrzymać, wyjaśnić, że wszystko można naprawić.

Maks, zaczekaj! zdołała wydusić ochrypłym głosem. Nie chciałam Myślałam, że tak będzie lepiej dla NAS! Że będziesz się mną chwalił

Ale już odchodziłem. Szedłem szybkim krokiem, starając się nie oglądać za siebie. We mnie gotował się żal, rozczarowanie, ból i gniew wszystko razem.

Julia zawołała za mną coś niewyraźnego i próbowała mnie dogonić, lecz jej koleżanki ją powstrzymały.

Daj mu spokój! powiedziała głośno jedna z nich, obejmując Julię. Przesadza z tymi dramatami.

Wróci jeszcze z przeprosinami, zobaczysz! Kobieca duma powinna być najważniejsza. A taka jesteś teraz piękność znajdziesz lepszego! skwitowała druga.

Julia słuchała ich, ale słowa przechodziły mimo niej. Patrzyła za mną, a łzy rozmazywały jej makijaż. Pozostało tylko puste miejsce w sercu i gorzkie przekonanie, że starając się być lepszą, straciła coś naprawdę ważnego

A ja naprawdę chciałem się jej oświadczyć, zakończyłem, zakrywając twarz dłońmi. Drżały mi ramiona, nie mogąc powstrzymać emocji. Wyobrażałem sobie, jak się uśmiecha, jak wskakuje mi na szyję, jak będziemy się śmiać A potem ją zobaczyłem i musiałem przełknąć gulę w gardle, głos uwiązł gdzieś na granicy szeptu. Nie poznałem jej, po prostu.

Zamilkłem na moment, biorąc głęboki oddech, po czym spojrzałem smutno w bok:

Dlaczego wy, kobiety, nigdy nie wierzycie w waszą urodę? Codziennie mówiłem Julii komplementy. Kochałem jej uśmiech, przyzwyczajenia, drobiazgi, które czyniły ją niepowtarzalną. A ona… wszystko to zaprzepaściła. Jakby się chciała wykreślić, by być kimś innym.

Wiesz, co mnie najbardziej boli? gwałtownie odsunąłem dłonie od twarzy, a w oczach błysnęły łzy, zaraz szybko je stłumiłem, znowu zaciskając pięści. Że to wszystko wykręciła jej ta koleżanka, specjalnie, by nas rozdzielić. Jestem już tego niemal pewien.

Skąd wiesz? Zosia nachyliła się, widząc moje cierpienie. Nigdy nie widziała mnie tak rozbitego; zwykle byłem pewny siebie, a dziś wyglądałem jak wrak. Miała ochotę dodać mi otuchy, chociażby lekkim uściskiem ramienia.

Sama przyszła do mnie do domu i powiedziała, że jest sto razy lepsza od Julii, bo jej uroda jest naturalna. Ledwo ją za drzwi nie wyrzuciłem! zagrzmiałem, uderzając pięścią w fotel, a potem przejechałem dłonią po włosach, próbując się opanować.

Zacisnąłem zęby, westchnąłem głęboko i osunąłem się na oparcie fotela. Palce mi lekko drżały, jakby znów przeżywał ten przykry dialog.

Najgorsze mówiłem już ciszej że chyba miała nadzieję, że od razu na nią polecę. Że po jednym tekście zapomnę o wszystkim, co miałem z Julią. A ja taki nie jestem. Naprawdę ją kochałem i boli mnie, że pozwoliła komuś tak sobą pokierować.

Zosia słuchała w milczeniu, nie przerywając mi ani na moment. Wiedziała, jaką walkę toczę że rozpada się coś, w co wierzyłem, przez manipulację i niepewność Julii. Bardzo chciała mi pomóc, ale nie wiedziała, co powiedzieć.

I co teraz? Próbowałeś z nią rozmawiać? Może jeszcze nie wszystko stracone Zosia delikatnie klepnęła mnie po ramieniu, próbując mnie wesprzeć. Jej głos był cichy, troskliwy; wyczułem, że chce mi pomóc z całego serca.

Ona lubi siebie taką nową i nie zamierza się zmieniać, uśmiechnąłem się kwaśno, bez cienia radości. Przetarłem ręką twarz, jakbym próbował się zbudzić ze złego snu. Julia zadzwoniła i próbowała wzbudzić we mnie wyrzuty sumienia. Że nie mam prawa jej zostawiać po tym, jak tyle na mnie czekała! bezradnie opadłem na sofie, skulony, niby przygnieciony jakimś ciężarem, opierając łokcie na kolanach i zaciskając dłonie. Kocham ją. Tak bardzo Ale jej już nie ma. Tamta Julia zniknęła Jest ktoś inny z tymi plastikowymi ustami, z tą przesadną szczupłością, cała w fałszu.

Zosia ścisnęła moją dłoń, a w tym geście było tyle ciepła, że przez chwilę zrobiło mi się lżej. Nie pocieszała mnie banałami, niczego nie obiecywała, po prostu była obok. Dla mnie to znaczyło najwięcej.

Zauważyła, jak mi drżą dłonie, jak walczę, by się nie rozpłakać, jak z trudem łapię oddech, gdy emocje biorą górę.

Wiesz odezwałem się cicho, wpatrując w dal kiedyś jesienią poszliśmy razem na spacer do parku. Liście tańczyły na wietrze, ona śmiała się, a ja przyciągałem jej kaptur na głowę. Powiedziała: Maks, chcę, żeby tak było zawsze. Odpowiedziałem: Będzie, kochanie. Wierzyłem w to wtedy

Głos załamał mi się, przez chwilę milczałem, walcząc z łzami. Zacisnąłem pięści, głęboko oddychałem, ale emocje były silniejsze. Zosi też ścisnęło się gardło aż miała ochotę płakać razem ze mną.

A dziś? ciągnąłem Dziś ona patrzy w lustro i widzi piękność. Ja patrzę i widzę obcą osobę. Jak to się stało? Jak w pół roku wszystko mogło się rozpaść? Dlaczego wcześniej nie pogadaliśmy, nie powiedzieliśmy sobie, czego pragniemy?

W końcu się rozkleiłem łzy leciały mi po policzkach. Nie wycierałem ich, tylko siedziałem, skulony, płacząc jak zagubione dziecko. Ramiona drżały, oddech rwał się i gasł co chwilę.

Zosia przysiadła bliżej, objęła mnie i lekko przytuliła, przekazując ile mogła ciepła i wsparcia.

Maks, to nie twoja wina, powiedziała cicho, starając się nie zdradzić załamaniem głosu. Kochałeś ją, byłeś blisko, zawsze wspierałeś, mówiłeś jej dobre słowa. To nie twoja wina. To przez czyjąś głupotę, przez zazdrość, przez lęk Ale na pewno nie twoja.

Podniosłem na nią zapłakane oczy, czerwone i zamglone bólem. Byłem totalnie zagubiony, jakbym nie wierzył, że to się dzieje naprawdę.

A jeśli się mylę? wyszeptałem. Może nie powinienem się obrażać, tylko spróbować zrozumieć? Może bała się, że przestanę ją kochać? Może ktoś jej wmawiał, że nie jest dla mnie wystarczająco dobra? Chciała mi zrobić przyjemność, a ja zniszczyłem wszystko przez swoje żale?

Widać było po mnie, jak bardzo się miotam między żalem i miłością, rozczarowaniem i nadzieją. Nadal łudziłem się, że gdzieś pod tą skorupą została moja Julia. Ta, która rankiem piła kakao, rysowała śmieszne buźki na zaparowanym oknie, śmiała się, nawet gdy moje żarty były głupie, i zawsze potrafiła poprawić mi humor.

Zosia ścisnęła mocniej moją dłoń, nachyliła się do mnie i spojrzała mi w oczy.

Masz prawo do własnych uczuć, powiedziała pewnym głosem. Masz prawo mieć granice. Nie możesz zmuszać się do akceptowania czegoś, czego nie czujesz. Ale jeśli naprawdę chcesz spróbować wszystko naprawić może dajcie sobie ostatnią szansę na rozmowę? Nie dla niej, tylko dla tej miłości, jaka była. Powiedz jej, co czułeś. Niech ona opowie, przez co przeszła, co ją tak pchnęło do zmian.

Wziąłem głębszy oddech, starłem łzy rękawem i popatrzyłem przez okno. Ulewa powoli ustała, a przez chmury przebijały się pierwsze różowo-złote promienie zachodzącego słońca. Patrzyłem, jak grało światło, szukając w nim jakiegoś znaku, wskazówki.

Może masz rację, powiedziałem cicho. Ale teraz teraz po prostu muszę mieć trochę czasu. Muszę się zastanowić, co dalej. Nie potrafię tak od razu wszystkiego zapomnieć ale nie chcę też stracić tej miłości, jeśli w ogóle da się ją jeszcze uratować…