„Szukam radosnej i pełnej energii, a nie rówieśniczki”: W wieku 50 lat to już nie to samo… 55-letni kawaler ukrył 7 lat i brzuch, ale obraził się, gdy poznał wiek kobiety…

Potrzebuję kobiety nie starszej niż czterdzieści dwa lata. To absolutne maksimum. I to tylko, jeśli wygląda najwyżej na trzydzieści pięć. Po pięćdziesiątce to już zupełnie nie to samo, Staszek. Szukam kogoś pełnego energii i życia, a nie swojej rówieśniczki.

Może i nie jestem Robertem Więckiewiczem, ale w środku czuję się na dwadzieścia osiem. Poza tym, mężczyzna z wiekiem tylko zyskuje na wartości, a kobieta no, wiesz, o co chodzi.

Siedziałam z moją przyjaciółką Danusią przy sąsiednim stoliku i przypadkiem stałyśmy się mimowolnymi widzkami tego jego monologu. Wpadłyśmy na szybką zupę po fitnessie, rozmawiałyśmy o nowej diecie, gdy naszą rozmowę bezczelnie przerwał jego wywód.

Słyszałaś? zachichotała cicho Danusia. Jakby był nagrodą w totolotka, a szybciej go w promocji w Biedronce rozdają.

Cicho, posłuchajmy jeszcze uśmiechnęłam się. To prawdziwy teatrzyk.

Tymczasem nasz solista się rozkręcał:

Ja na przykład nigdy nie jem wczorajszego obiadu. To mój święty zwyczaj. Kobieta musi codziennie gotować świeże. Jasne, sam sobie ugotuję pierogi, nie jestem paniczem. Ale związek to poważna sprawa: rosół, schabowy, sernik. I koniecznie szczupła figura. Potrzebuję kontrastu: ja poważny, ona drobna.

A dzieci? zapytał cicho jego kumpel, obserwując poważnego z lekką ironią. Przecież twoje są już dorosłe, niedługo zostaniesz dziadkiem.

Dziedziców więcej nie potrzeba, swoich mam pod dostatkiem. Szukam towarzyszki dla duszy. I dla ciała. Pełnej życia, żeby iść z nią i do lasu, i w góry Albo chociaż na działkę.

Z trudem powstrzymałam się od śmiechu. W góry? Przecież dalej niż do najbliższego kiosku to on chyba nigdy nie doszedł.

Danusia, założysz się, że zaraz zagada do mnie? szepnęłam z przymrużeniem oka.

Naprawdę chcesz? Danusia otworzyła szeroko oczy. Gosia, przecież nie masz czterdziestu lat.

Ciii, to będzie taki mały eksperyment społeczny. Chcę sprawdzić, jak głęboko sięga męska autoiluzja.

Poznanie odbyło się błyskawicznie. Wymieniliśmy się numerami, a już wieczorem pisaliśmy ze sobą, jakbyśmy znali się od dawna.

W internecie skrywał się pod nickiem Macho48.

Na zdjęciu fotografia sprzed dziesięciu lat: wciągnięty brzuch, długi na błysk polonez w tle i pewna siebie mina.

Kilka dni później Piotr zaprosił mnie na kawę.

Przyszedł w odświętnym garniturze. Guziki w marynarce ledwo wytrzymywały nacisk pokaźnego brzucha, który dumnie wylewał się na zewnątrz.

Gosiu rozpromienił się w sztucznym uśmiechu. Dziś wyglądasz olśniewająco.

Dziękuję, Piotrze odparłam skromnie. Ty też prezentujesz się całkiem nieźle.

Spotkaliśmy się potem jeszcze kilka razy.

Dla mnie była to raczej gra aktorska. Uważnie słuchałam opowieści o jego imperium biznesowym (budka z warzywami na targu), tym, jak prawie kupił nowego passata (ale zainwestował w rozwój firmy), i jak ważny jest dla mężczyzny domowy ciepły kąt.

Spacerowaliśmy po parku po setce metrów zaczynał sapać, ale twierdził, że tak właśnie ćwiczy kontrolowane oddychanie.

Aż nadszedł wieczór przełomowy.

Piotr, rozluźniony po kolacji i moich licznych komplementach, uznał, że czas na poważniejszą rozmowę.

Gosi, jesteś ideałem: szczupła, zadbana, młoda. Muszę się przyznać Nie mam czterdziestu ośmiu.

Naprawdę? uniosłam brew udając zaskoczenie. A ile więc masz?

Pięćdziesiąt pięć wyszeptał, oczekując na moją reakcję. Ale chyba nie wyglądam staro?

Oczywiście, Piotrze! rzuciłam wesoło. Wyglądasz jakbyś miał najwyżej pięćdziesiąt cztery! Lubię doświadczonych facetów to przecież życiowa mądrość.

Rozpromienił się.

No i świetnie! Bałem się trochę. Jestem wymagający kobiety powyżej czterdziestki dwa mnie nie interesują. Energia już nie ta. A Ty to czysty ogień, stu procentowa dziewczyna.

Dziękuję, kochany musnęłam dłonią jego łysinę. A ja mam swoją małą tajemnicę.

Jaką? zmarszczył brwi. Dzieci? Kredyt?

Nie, nie. Wiek.

Piotr od razu zrobił się poważny.

To znaczy nie masz czterdziestu?

Prawie

Trzydzieści osiem? spytał z nadzieją.

Sięgnęłam do torebki po dowód osobisty i podałam mu.

Sprawdź, Piotrze. Zobacz sam.

Chwycił dokument lekko drżącymi dłońmi, przewrócił na datę urodzenia i długo się w nią wpatrywał, bezgłośnie szepcząc cyfry.

1975 rok.

Pięćdziesiąt wyszeptał, blednąc. Czyli masz pięćdziesiąt?

Równo, Piotrze. Świętowałam jubileusz dwa miesiące temu.

Paragon upadł mu z rąk. Patrzył na mnie z takim zdumieniem, jakby właśnie zobaczył Bazyliszka na własne oczy.

Ale jak? Przecież wyglądasz

Jak kobieta, która o siebie dba, Piotrze. A nie objada się zapiekankami.

Ale to oszustwo! jęknął. Przecież mówiłem wyraźnie: do 42 lat. To mój święty zasad. Nie mogę być z rówieśniczką.

A ja nie jestem twoją rówieśniczką. Przez chwilę Ci wszystko pasowało, co? Albo gdzieś we mnie piasek sypie?

Piotr poczerwieniał.

Nie, ale sam fakt Pięćdziesiąt. To przecież prawie emerytura.

Starość, Piotrze, zaczyna się nie na papierze, tylko wtedy, gdy przestajesz widzieć rzeczywistość odpowiedziałam spokojnie zbierając rzeczy. Jestem kobietą w pełni sił. I wiesz, zrozumiałam dzisiaj coś ważnego.

Co takiego? spojrzał na mnie zgaszonym wzrokiem.

Że pięćdziesięcioletniej kobiecie potrzeby sprzężonego kompleksów, brzucha i budki warzywnej nie wystarczą. Ja mam w sobie za dużo ognia, spaliłbyś się już przy pierwszej próbie dorównania.

Schowałam dokument i skierowałam się do wyjścia.

Gosiu! zawołał za mną. A co z nami?

A co z nami? spojrzałam na niego przez ramię. Według twojej logiki jesteśmy w jednym wieku. A przecież potrzebujesz młodej. To szukaj. Może jeszcze się trafi taka, która nie zauważy ile naprawdę masz lat.

Wyszłam z jego babcinego mieszkania i z przyjemnością zaczerpnęłam świeżego powietrza.

Na parkingu czekała Danusia.

I jak? spytała, gdy wsiadłam. Wyszedł z roli?

I to jak zaśmiałam się. Zwłaszcza, gdy pokazałam mu dowód. Powinnaś była widzieć jego minę. Jakby właśnie odkrył, że Wisła płynie na północ.

I co teraz?

Teraz będzie dalej szukać młodej, tylko będzie się coraz bardziej martwił. A my idziemy świętować. Mam dziś randkę z normalnym facetem. Ma czterdzieści pięć lat i kompletnie nie interesuje go, co mam wpisane w dowodzie.

A Piotr dalej siedzi na portalu randkowym. Zaktualizował profil. Teraz szuka kobiety do 40 lat. Tylko szczerej!. Zdjęcie oczywiście sprzed dekady.

A Ty, zastanawiałaś się kiedyś, czemu niektórzy mężczyźni tak panicznie unikają rówieśniczek? I czy warto ukrywać wiek, żeby dać sobie szansę, czy jednak lepiej od początku stawiać na szczerość? Moim zdaniem prawda i pogoda ducha są najlepszymi kosmetykami i dla kobiet, i dla mężczyzn.