„Szukam pełnej życia i energii, a nie rówieśniczki”: W wieku 50 lat to już zupełnie co innego… 55-letni kawaler ukrył przed nią 7 lat i brzuszek, ale poczuł się dotknięty, gdy poznał wiek kobiety…

Potrzebuję kobiety, która nie ma więcej niż czterdzieści dwa lata. To maksimum. Ale i tak tylko jeśli wygląda najwyżej na trzydzieści pięć. Po pięćdziesiątce to już zupełnie nie to, Tadziu. Szukam pełnej życia, energicznej nie rówieśniczki.

Sam może nie jestem żadnym Piotrem Adamczykiem, ale w środku czuję się na dwadzieścia osiem. Poza tym, facet z wiekiem tylko zyskuje na wartości, a kobieta… no wiesz jak jest.

Siedziałem z moją przyjaciółką Sabiną przy sąsiednim stoliku i mimowolnie zostaliśmy świadkami tego popisu. Po treningu wpadliśmy coś przekąsić, rozmawialiśmy o nowej diecie, gdy nagle naszą rozmowę brutalnie przerwał męski monolog.

Słyszałaś? szepnęła Sabina z przekąsem. Coraz droższy. A szybciej już powinni rozdawać w promocji.

Cicho bądź uśmiechnąłem się. Posłuchajmy do końca, bo to jak teatr na żywo.

Wywód trwał dalej:

Na przykład, wczorajszego nie jem. Z zasady. Kobieta musi gotować na świeżo codziennie. Oczywiście, póki jestem sam, mogę sobie zrobić pierogi ze sklepu, nie jestem wybredny. Ale jak już związek, to porządny: rosół, schabowe, ciasto domowe. I żeby była zgrabna. Potrzebuję kontrastu: ja solidny, ona filigranowa.

A dzieci? jego kolega zapytał z delikatną ironią, zerkając na tego solidnego. Przecież masz już dorosłych, wnuki niedługo.

Następców nie trzeba, swoich mam wystarczająco. Potrzebuję towarzyszki do duszy i do ciała. Aktywnej, żeby i do lasu, i w góry… chociaż na działkę pojechać.

O mało nie zakrztusiłem się kompotem. W góry? On chyba dalej niż do najbliższego kiosku nigdy nie poszedł.

Sabi, założymy się, że on się do mnie zagada? szepnąłem, mrugając okiem.

Serio? Sabina otworzyła szeroko oczy. Staszek, przecież nie masz czterdziestu!

Cicho, przyłożyłem palec do ust. To eksperyment społeczny. Chcę zobaczyć, jak głęboko sięga męska iluzja.

Poznanie poszło gładko. Wymieniliśmy się numerami i już wieczorem pisaliśmy, jakbyśmy znali się od lat.

W Internecie ukrywał się pod nickiem Facet48.

Jego zdjęcie z dziesięciu lat temu wciągnięty brzuch, z tyłu nowa Skoda i pewne siebie spojrzenie.

Po kilku dniach zaproponował spotkanie.

Przyszedł w wyjściowym garniturze. Guziki w marynarce tylko cudem trzymały rozpychany brzuch.

Weroniko, uśmiechnął się szeroko, prezentując niezbyt równe zęby. Dziś wyglądasz przepięknie.

Dziękuję, Janku, spuściłem wzrok z lekką skromnością. Ty też całkiem reprezentacyjny.

Spotkaliśmy się jeszcze kilka razy.

Dla mnie to był test aktorskich zdolności. Słuchałem o jego biznesie (stoisku na bazarze), o tym jak prawie kupił nowy samochód (ale jednak inwestuje w rozwój), i jak to dla faceta domowy ciepły posiłek jest bezcenny.

Spacerowaliśmy po parku po stu metrach ciężko dyszał, ale tłumaczył, że to specjalny sposób oddychania na świeżym powietrzu.

Wreszcie przyszedł moment prawdy.

Janko, rozmiękczony po kolacji i moich komplementach, postanowił przejść na kolejny etap.

Weroniko, chwycił mnie za rękę. Ty jesteś idealna: zgrabna, gospodarna, młoda. Muszę się jednak przyznać… Nie mam czterdziestu ośmiu lat.

Tak? uniosłem brwi z udawanym zdziwieniem. A ile?

Pięćdziesiąt pięć, wyszeptał, czekając reakcji. Ale dobrze się trzymam, prawda?

Oczywiście, Janku! zawołałem energicznie. Maksymalnie wyglądasz na pięćdziesiąt cztery! Lubię doświadczonych mężczyzn to życiowa mądrość!

Janek roześmiał się promiennie.

No to dobrze, bo się martwiłem. Ja mam zasadę: kobiety powyżej czterdziestu dwóch nie wchodzą w grę. Energia już nie ta. A Ty ogień, dziewczyna z pazurem.

Dziękuję, kochany, musnąłem ręką jego łysinę. Też mam małą tajemnicę.

Jaką? spiął się. Dzieci? Długi?

Nie, skąd. Wiek.

Janek wyraźnie się spięty.

To znaczy? Nie masz czterdziestu?

Prawie.

Trzydzieści osiem? zapytał z nadzieją.

Wyciągnąłem z torby dowód osobisty i podałem mu.

Otwórz, Janku. Zobacz sam.

Wziął dokument drżącymi dłońmi, rozłożył i długo wpatrywał się w datę, po cichu licząc.

Rok 1975.

Pięćdziesiąt wyszeptał, dramatycznie blednąc. Masz pięćdziesiąt lat?

Równo, Janku. Dwa miesiące temu były urodziny.

Dowód wypadł mu z rąk. Patrzył na mnie, jakby nagle zobaczył Babę Jagę.

Ale jak? Przecież wyglądasz…

Jak kobieta, która dba o siebie, Janku. Nie objada się zapiekankami spod hali targowej.

Ale to kłamstwo! jęknął. Mówiłem: do czterdziestu dwóch. To mój święty warunek. Nie mogę być z rówieśniczką.

A przecież wszystko było w porządku, prawda? Gdzie mi tu się „piasek sypie”?

Janek poczerwieniał.

Nie, ale ta liczba Pięćdziesiąt. Przecież to prawie emerytura.

Starzenie, Janku, odparłem spokojnie, wstając to wtedy, gdy Twój mózg przestaje rozumieć rzeczywistość. Ja jestem kobietą w świetnej formie. I wiesz co? Też coś zrozumiałem.

Co takiego? popatrzył mi w oczy.

Że mnie, pięćdziesięciolatkowi, potrzeba prawdziwego mężczyzny. Nie zestawu kompleksów, brzucha i straganu. Twojego „ognia” nie wytrzymasz. Spalisz się przy pierwszej próbie.

Zabrałem dowód i ruszyłem do wyjścia.

Werka! zawołał. Zaczekaj, a my?

A co „my”? odwróciłem się. Patrząc na Twój pogląd, jesteśmy rówieśnikami. Potrzebna Ci młodsza. Szukaj dalej może znajdziesz taką, której wzrok trochę już szwankuje.

Wyszedłem z jego babcinnego mieszkania i z przyjemnością zaczerpnąłem świeżego powietrza.

W samochodzie czekała Sabina.

I jak, odkrył się? spytała, jak tylko wsiadłem.

I jeszcze jak! zaśmiałem się. Powinieneś widzieć jego minę, gdy pokazałem dowód. Jakby się właśnie dowiedział, że Ziemia jest okrągła.

I czym to się skończyło?

On dalej będzie szukał młodej i się męczył. A my idziemy świętować. Mam dziś randkę z facetem, który ma czterdzieści pięć lat i kompletnie nie interesuje go, co mam wpisane w dowodzie.

Janek dalej siedzi na portalu randkowym. Profil poprawiony. Teraz brzmi: Szukam kobiety max. 40 lat. Szczerej!. Zdjęcie oczywiście to samo sprzed dekady.

Zastanawiam się, skąd w niektórych facetach taki strach przed rówieśniczkami? I czy warto ukrywać wiek dla relacji, czy lepiej od razu być szczerym? Ja przekonałem się, że wolę prawdę bo wtedy łatwiej znaleźć kogoś, kto doceni mnie takim, jakim naprawdę jestem.