Nowa synowa – rodzinne perypetie i miłość po polsku

Dziennik Anny

Dziś od rana krzątałam się w kuchni, bo dziś przyjeżdżają synowie z żonami. Na stół położyłam pięknie przyozdobioną tacę z pieczoną kaczką w końcu takie spotkania rodzinne nie zdarzają się codziennie. Ostatnio ożenił się mój młodszy, Michał. Ślub mieli skromny, tylko w urzędzie na Nowym Świecie, bez wielkich fajerwerków, jak to teraz u młodych się przyjęło. Staraliśmy się im podpowiadać z mężem, by zrobili coś większego, ale zdecydowali sami. Nasze obrączki złote udało się kupić dopiero rok po ślubie, a i to najprostsze jakie były.

Z synową Jagodą różnie bywa. To sympatyczna dziewczyna, przyjemna, pogodna. Muszę przyznać, na Michała dobrze wpływa. To dzięki niej znalazł porządną pracę w biurze rachunkowym w Warszawie, a ostatnio nawet awansował i chyba naprawdę zaczyna myśleć o przyszłości. Jeszcze niedawno wiecznie bujał w obłokach i korzystał z tego, co mu się samo przytrafiało, nie dążył do niczego. Już się zaczęłam martwić, jak to będzie. Ale na szczęście wyszło wszystko na dobre.

Jest tylko jedna rzecz, za którą nie potrafię polubić Jagody. Wielką wagę przykłada do swojego wyglądu. Paznokcie u niej zawsze wymalowane, fryzura ułożona, masaże, maseczki, wizyty w salonach urody. Przecież pieniądze to nie śmieci można by je przecież odkładać na coś sensowniejszego. Ja za czasów, kiedy zostałam sama z dwoma synami po śmierci Pawła, to każdy grosz oglądałam ze trzy razy, zanim go wydałam… Ale co poradzić, takie czasy.

Z zamyślenia wyrwał mnie dźwięk dzwonka do drzwi. Wchodzą a tu Jagoda cała promieniejąca. Fryzura świeżo robiona, paznokcie jakby malowane specjalnie na tę okazję, a makijaż ledwo widoczny, taki naturalny. Niemal jej pozazdrościłam. Jagódko, jaka ty śliczna dziś! powiedziałam szczerze, choć chyba trochę dało się wyczuć moją rezerwę. Nowy kostium założyłaś? zagadnęłam.

Tak, kupiłam wczoraj, bo w pracy dali mi premię uśmiechnęła się.

Powinnaś te pieniądze odkładać. Wszystko co ponad pensję, trzynasta, premie na czarną godzinę lepiej mieć. Życie pisze różne scenariusze podzieliłam się swoim doświadczeniem.

Jagoda nie odpowiedziała. Widzę, że mnie lubi, ale czuje po swojemu. Wieczór minął spokojnie, choć kilka razy próbowałam napomknąć o oszczędzaniu. Z jej strony czułam, że nie zgadza się ze mną.

W drodze do domu usłyszałam, jak pyta Michała:
A twoja mama to w ogóle coś dla siebie robi?
Chyba nie wiem… Po prostu gotuje, ogląda telewizję, czasem pójdzie do sąsiadek na herbatę.
To nie fair, żeby całe życie zostawiać tylko dla innych! Moglibyście ją gdzieś zabrać… I do kina, i do teatru.

Michał tylko machnął ręką, że „mamie to niepotrzebne”. Jagoda się nie odezwała, ale chyba wewnętrznie była rozżalona. Widać, że porównuje mnie do swojej mamy ona zawsze znajdzie czas i środki nawet na nową fryzurę, bilet do miejskiego teatru czy nową bluzkę, nawet jeśli pieniędzy nie ma dużo.

Jakież było moje zdziwienie, gdy Jagoda zadzwoniła kilka dni później i zaczęła mnie przekonywać, żebyśmy wspólnie wyszły napić się kawy w cukierni, a przy okazji zajrzały do studia urody, „tylko na chwilkę”. Tłumaczyłam, że nie trzeba, że jej poczekam albo przespaceruję się w międzyczasie po deptaku.

Mamo, po co tracić czas, jak można zrobić sobie na przykład manikiur albo masaż dłoni?

Niechętnie się zgodziłam. Jagoda wcześniej zadzwoniła do salonu i powiedziała, żeby dziewczyny się mną dobrze zajęły i nie pozwoliły zapłacić nawet złotówki. „Powiedzcie, że wszystko już załatwiłam” prosiła.

W salonie czułam się niezręcznie, chciałam tylko przeczekać pół godziny i wrócić do domu. Ale panie były przemiłe zrobiły mi zabieg na dłonie, mój pierwszy prawdziwy manikiur w życiu, masaż i nakarmiły herbatą ziołową oraz ciastkami.

Po dwóch godzinach (!) wyszłam stamtąd odmieniona i odprężona. Zapytałam, ile mam zapłacić, a administratorka z uśmiechem odparła, że dziś jest promocja i wszystko jest gratis, pod warunkiem że „następnym razem przyprowadzę przyjaciółkę”.

Poszłyśmy z Jagodą na kawę na Powiślu. Usiadłyśmy, napiłam się cappuccino i poczułam się, jakby świat się trochę rozjaśnił.

Może spróbujemy robić takie „babskie wyjścia” częściej? Są świetne zniżki dla stałych klientek, na pewno ci się spodobało?

Nawet nie wiedziałam, że to może być takie przyjemne wyznałam. Kiedyś… dzieci były małe, wszystko zaoszczędzone dla nich. Mąż, wieczny księgowy domowy, na takie rzeczy nie pozwalał. Jakoś nigdy nie było czasu ani pieniędzy.

Teraz jest przekonywała mnie Jagoda. Żeby mi nie było nudno, musisz iść ze mną choć czasem!

No i zaczęło się… Jagoda powoli odświeżyła mi garderobę, zawsze twierdziła, że coś było na przecenie albo za pół ceny. Nawet przekonała Michała, żeby raz zabraliśmy mnie do restauracji, a potem całą rodziną poszliśmy do kina. Pod choinkę dostałam od niej karnet do teatru.

Ale pani Anno, pani jakby młodsza się zrobiła! zachwycały się sąsiadki.
Ach, to młodzi za sobą pociągnęli… odpowiadałam z uśmiechem.

I faktycznie, poczułam, że teraz, już na emeryturze i z dorosłymi synami, nadszedł dla mnie nowy czas. Bo przecież kobieta, nawet mama, może też żyć trochę dla siebie.