Wielkie wyjście Małgorzaty Pietrownej

Wielkie Wyjście Marii Lichockiej

Marysiu! To nie jest żurek! To jakieś nieokreślone warzywne zamieszanie! Kochana, jesteś znakomitą prawniczką, więc dobrze wiesz, czym się zająć! Kuchnię pozostaw tym, którym brakuje w głowie.

Margo, ja nie jestem babą kucharką! Marysia była bliska płaczu z rozdrażnienia.

Dlaczego nawet najprostsze potrawy zawsze jej nie wychodziły? A już żeby zrobić coś poważnego, nie śmiała nawet myśleć. W ich rodzinie role były dawno już rozdane.

Weronika pani domu, Marysia intelektualistka, a Sylwia rozrabiaka, dziewczyna od wszystkiego, która potrafi sprawić, że każdy trybik ruszy się tam, gdzie trzeba. I tak podczas rodzinnych spotkań przeważnie gotowała Weronika, a Marysia i Sylwia ogarniały zaplecze: sprzątanie, zakupy, organizowanie czasu dzieciom, co w całości leżało na barkach Sylwii. Tylko ona potrafiła tak zorganizować Lichocką bandę, że dom Weroniki i ogród po rodzinnym zjeździe nie wyglądały na pobojowisko wymagające generalnego remontu i dobudówek. U Lichockich dzieci były kochane, rozpieszczane, ale wychowywano je twardo z efektem miernym.

Wszyscy siedmioro wnuków Marii Lichockiej, których wielbiła ponad wszystko, byli do złudzenia podobni do swojej najmłodszej ciotki Sylwii. Bo choć Sylwia była już matką dwójki tych dzikusów biegających po trawniku i udających raz komanczów, raz afrykańskich wojowników, w niej samej niewiele się przez to zmieniło. Siedziała na schodkach, przesiewając śliwki, z których Maria miała robić kompot i myślała, żeby dołączyć do szaleństwa na trawie. Powstrzymywały ją tylko groźne spojrzenia Weroniki, która, z uporem siekając pomidory na sałatkę, mruczała pod nosem:

Nie kobieta, tylko łobuz! Sylwia, kiedy się w końcu ustatkujesz?! Marysia to już poważna kobieta. Ja też! A Ty? Zamierzasz całe życie skakać jak królik, pędzić na motorze i rozgłaszać jak cudowne jest życie? Dzieci ci rosną! Jak mają patrzeć na mamę? Teraz mają po sześć lat, a za dwa? Ze wstydu w ziemię się zapadną?

Daj spokój, Werka! Marysia, jeszcze raz z rezygnacją zaglądając do garnka z żurkiem, którego cały ranek próbowała ugotować, machnęła ręką. Mają z czego być dumne. Która z nas potrafiłaby rozebrać silnik motocyklowy? Ty umiesz? Ja nie. Nawet cholerny żurek… Ze mnie nie ma co być dumnym?

Ależ jest! W sądzie nie masz sobie równych.

No właśnie. Czyli?

Każdy robi to, w czym jest dobry.

Świetnie powiedziane! Maria Lichocka stanęła w drzwiach werandy i wszystkie kobiety zgodnie aż westchnęły, a dzieci ucichły w pół krzyku, patrząc na babcię przybywającą w pełnej krasie.

No proszę! Bliźniaki Sylwii cmoknęły z zachwytu tak równocześnie, że aż Maria lekko się wzdrygnęła.

Efekt osiągnięty.

Powoli obróciła się wokół własnej osi, by rodzina mogła podziwiać zarówno nową sukienkę, jak i szpilki, na które zakładała tylko na „wielkie wyjścia”. A dziś właśnie był taki dzień.

No, dziewczyny? Co sądzicie? Czy może kobieta w wieku biblijnym pokazać się tak na spotkaniu z kimś, kto widział ją ostatnio jakieś czterdzieści lat temu?

Margo, wyglądasz olśniewająco! Powalisz go na kolana!

Nie przesadzajmy! Maria przeszła dumnie tam i z powrotem i ustawiła się w ulubionej pozie ręce w biodra, nos wyżej. Co mi po trupie u stóp? Muszę zrozumieć, po co mu ja teraz, po tylu latach?

Babciu, może chce od Ciebie czegoś więcej, hm? Najstarsza Weroniki, piętnastoletnia Gośka, przycupnęła przy Sylwii i zjadła pół śliwki. Jak to?

Śmiech, który rozległ się po jej błyskotliwej uwadze, spłoszył koty z werandy i przeraził miniaturową sunię, którą Weronika od roku uznawała za yorka wielkiego ducha.

Gośka, wykończysz mnie! Weronika ocierając łzy, ruszyła po szmatkę, a Marysia zabrała się za uspokajanie zestresowanego psa.

Margo, co między wami było? Syknęła na dzieci i te ulotniły się w dal ogrodu.

Ach, Marysiu! Myśmy mieli romans!

Słowo „romans” Maria wypowiedziała z takim uczuciem, że Gośka, podnosząc się, znów usiadła i tak zawyła, że Sylwia złamała się wpół od śmiechu.

Gośka, na takie rzeczy masz jeszcze czas!

Tak? A kiedy będzie pora? Gośka przejęła szmatkę od matki. Ty miałaś ile, Margo, gdy miałas romans?

Szesnaście! Maria spojrzała wymownie na Weronikę. Tak patrzysz na mnie… Byłam młoda, głupia, naiwna. Gośka, Ty to masz po Weronice śliczna, mądra. Ale o podstępach mężczyzn wiedzieć musisz, to oczywiste.

Opowiadaj już! Sylwia otarła łzy. Przynajmniej się czegoś dowiemy.

Gośka wdzięczna ciotce, usadowiła się wygodniej i jej zielone, niczym rzęsa na stawie, oczy utkwiły w babci. Wszyscy, co znali rodzinę Lichockich, zauważali, że Gośka i Maria nie były spokrewnione, podobnie jak dziewczyny nie były córkami Marii, która jednak od lat była im matką.

Maria Lichocka weszła w ich życie po śmierci matki sióstr Lichockich. Ich ojciec, rozbity żałobą, zupełnie się pogubił. Weronika, choć miała dopiero osiem lat, musiała zająć się młodszymi siostrami. Gdy przyjechała babcia, długo nie wytrzymała i uciekła na wieś, zostawiając Weronikę z pytaniem, czy nie chce z nią pojechać.

Weronika bała się być rozdzielona z siostrami, nawet mała Sylwia, z płaczem wtuliła się w nią. Na szczęście babcia odeszła, a ojciec nie nalegał.

A potem pojawiła się Maria. Sylwia gorączkowała, Weronika błagała ojca, żeby wezwał lekarza.

Werka, nie mam czasu! odburknął zza drzwi.

Tak, tato! To pilne, Sylwia umiera!

Ta dziwna fraza podziałała. Drzwi się otworzyły, lekarz wezwany. Maria, pediatra z przychodni, trafiła do nich zastępczo; w sekundzie zorientowała się w sytuacji, przyjechała, zbeształa ojca, załatwiła pogotowie. Weronika poczuła, że nie musi być już dorosła nieco jeszcze czasu jej oszczędzono.

Później Maria zaczęła u nich bywać regularnie. Po śmierci ojca rok po ślubie z Marią, która nie miała własnych dzieci i marzyła o choćby jednym, dziewczyny zostały już tylko z nią. Maria wyprowadziła się z przychodni państwowej, zaczęła pracować w dwóch przychodniach prywatnych, dokumenty adopcyjne rozpoczęła jeszcze za życia męża, więc nie było problemu. Udało się: dzieci zostały u niej.

Każda z dziewcząt była inna. Weronika poważna, samodzielna, nie sprawiała kłopotów. Marii czasem tuliła ją i szepnęła:

Oddychaj spokojnie, kochanie, jestem z tobą.

Marysia próbowała być aktorką, Sylwia chciała być mechaniczną kaskaderką-motocyklistką Maria pozwalała im próbować swoich sił, nawet sprzedała rodzinną działkę, by kupić Sylwii motocykl i warsztat. Weronika była poważna do bólu, Sylwia szalona, Marysia wiecznie powątpiewała w swoje talenty kucharskie.

Życie nabrało rytmu. Spokojnie, zwyczajnie. Do dnia, trzy dni temu, kiedy zadzwonił do Marii człowiek sprzed lat. Wylała herbatę, usiadła na fotelu, a raczej obok niego, wzywając Weronikę na pomoc:

Wera, zwariowałam!

Też mi nowość! Weronika tylko się uśmiechnęła, gdy z impetem wpadła do domu. W chwilę po niej pojawiła się Sylwia, zdejmując kask i głaszcząc kota. Spójrz na to cudo, Margo! Podoba ci się mój nowy wzór na motorze?

Przecudne! Ale co to jest?

Smok!

Typowe! Dziewczyny, mogę… iść na randkę?

RANDKĘ?!

Rozmowy i śmiechy nie ustawały przez kilka dni. Maria zebrała więc wszystkich w domu Weroniki i zaczęła cierpieć.

Co mam wam powiedzieć? Był moją pierwszą miłością! Jaki on wtedy był… Ach! Gęste włosy, wzrost… i ten głos! Traciłam wolę zanim zdążył coś powiedzieć poza cześć.

Babciu, kochałaś go?

Do szaleństwa! I cierpiałam!

Czemu?

Dziecko, bo moja miłość była wyjątkowo nieszczęśliwa, przyniosła tylko zmartwienie i rozczarowanie. Straciłam siebie przez to uczucie! Oj, powiedziałam to pięknie, prawda?

Oj, babciu, opowiadaj nam! Prosimy!

Moje dziecko, takich historii się nie opowiada, je się śpiewa. To powinna być ballada, godna trubadura! Ale dziś jestem bez głosu, więc zostaje proza.

Mniej patosu, więcej faktów! rzuciła Sylwia.

Nie kpij! Bo znacie mnie jak nie czekoladki to wałek! Dobra, słuchajcie. Tak już bywa, pierwsza miłość nie zagwarantuje ślubu. Miałam szesnaście, on siedemnaście, a ta, która nas rozdzieliła osiemnaście. Starsza sąsiadka. Nasze mamy się przyjaźniły. Pierwsza nauka, Gośka! Nigdy nie opowiadaj przyjaciółce, jaki masz świetny chłopak. Nic dobrego z tego nie wyniknie, zawiść jest okropna. Najpierw niewidoczna, potem zakorzenia się na dobre. Tak było i ze mną. Dowiedziałam się, że są razem, gdy już byłam po uszy zakochana. Milczałam, cierpiałam, bałam się powiedzieć.

Nie poszłaś śladami Tatiany z Oniegina, babciu?

Nie lubiłam czytać i wiedziałam, że nie warto powtarzać cudzych błędów. Może powinnam wyznać prawdę? Może wtedy byłoby inaczej. Ale się bałam. A on planował wyjazd, chciał być marynarzem, ja lekarzem. Przynajmniej to się nam udało… Wiesz, pisał do mnie! Dwa razy. W pierwszym liście odpisałam: Kocham cię.

Hurra! Gośka aż zjechała ze schodka by w uniesieniu klasnąć.

Sylwia złapała ją i spojrzała na Marię. W tonie macochy było tyle bólu, że dziewczyny przez moment zamilkły.

I potem? Gośka ścisnęła dłoń. Ale Maria zamilkła.

Pauza przeciągnęła się. Doczekały się:

W drugim piśmie mu odmówiłam…

Dlaczego?! Gośka nie mogła pojąć.

Bo poza swoją miłością nie mogłam jemu nic dać. A mężczyzna czasem potrzebuje więcej.

Czego?

Dzieci, kochanie. Przedłużenia rodu. Ale los zadecydował, że akurat tego nie mogłabym mu dać. Takie życie. W miłości trzeba myśleć nie tylko o sobie o ukochanej osobie przede wszystkim. To druga nauka: gdy znajdziesz tego, kto twoje dobro stawia nad własne nie wahaj się! To twój człowiek.

Gośka, pogładziła śliwkę, ścierając biały meszek.

A potem? popatrzyła na babcię. Ta płakała łzy płynęły łatwo, Gośka rzuciła się do niej, objęła ją i ocierała mokre policzki całusami.

Nie płacz, babciu! Nic już nie musisz opowiadać. Zrozumiałam! No bo Ci się makijaż rozmaże!

Prawda! Maria przytuliła wnuczkę i wstała z fotela. Odpocznę. Muszę być świeża jak różyczka na to wielkie wyjście! Taka okazja nie zdarza się codziennie!

Córki cicho ją odprowadziły wzrokiem. Po co słowa? Zawsze im powtarzała po następnej stronie się nie cofaj. Lepiej przeżyć, nawet jeśli zakończenie nie jest zaskakujące.

Sylwia skończyła śliwki, Weronika poszła ogarniać kuchnię, Marysia zaległa w hamaku z książką i zasnęła.

Później pod bramą zatrzymał się samochód. Wyszedł starszy mężczyzna w modnej kaszkiecie. Spojrzał na kartkę, zapukał.

Dobry wieczór! Czy mogę zobaczyć Marię Lichocką?

Weronika, która otworzyła, wpuściła go i poszła po Marię, ale w tym momencie aż zaniemówiła z wrażenia.

Na werandę weszła Maria Lichocka, piękna… ba, przepiękna! Podrasowana za sprawą wnucząt nie do poznania kreska jak u Kleopatry, dzieło bliźniaczek markerami. Ich malutki pies przebiegł pod stół z wyciem!

Fryzura stworzona przez najmłodsze wnuczki wyglądała na wieżę udekorowaną spinkami i kwiatami fantazja rodem z konkursu fryzjerskiego.

Łał! westchnęła Weronika, a zaraz potem wybuchła śmiechem, przerywanym już niemal łkaniem, gdy gość, oszołomiony, zdjął kaszkiet i pokazał połyskującą łysinę. Gdzie ta burza loków, babciu!

Gość rozejrzał się wokół i zaczął się śmiać.

Tak, kiedyś miałem loki, byłem piękny i młody! Teraz to już było… Mario, witaj!

Maria już przytomna, spojrzała na Gośkę, po czym uciekła do łazienki. Z domu dobiegł duszony lament, potem śmiech, że aż Sylwia zawołała:

Ja pierwsza! i pobiegła do łazienki.

A potem, gdy napięcie opadło, gdy Maria domyła i poprawiła to, co dało się poprawić po upiększeniach dzieci, cała rodzina zasiadła na werandzie, a długi wieczór był początkiem kolejnego etapu życia tej cudownej rodziny.

Zamknięto kolejną stronę.

Siostry Lichockie, bez słów, uznały, że dobrych ludzi nigdy za wiele. Skoro ten człowiek, zupełnie inny niż wyobrażenie stworzone przez Marię, przyjechał, nie zdezerterował od pierwszego wrażenia i śmiał się z nimi szczerze, może naprawdę wart jest zaufania? Czas pokaże. Najważniejsze, to dać to komuś, kto o nie prosi.

A Weronika, nalewając herbatę macosze, objęła ją delikatnie i szepnęła:

Nie bój się niczego. Jesteśmy przy Tobie. Działaj!