Szedł chwiejnym krokiem przez nocną Warszawę, po solidnej dawce alkoholu. Gdzie go poniosło? Niespecjalnie go to obchodziło – przecież to jego miasto, nogi same zaprowadzą go do domu. Teraz miał ważniejsze zajęcie: filozofował na głos.

Szedł chwiejnym krokiem przez nocne ulice Warszawy, burzliwie zatopiony w oparach alkoholu i tańczących świateł latarni. Nie zastanawiał się, dokąd niesie go miasto stolica, znajoma od podszewki, prowadziła jego nogi automatycznie w stronę domu. Miał w głowie sprawę pilniejszą: jego własną filozofię życia, szeptaną do pustych alei.

Dlaczego, no dlaczego mam takie życie? mruknął pod nosem. Dwudziesty siódmy rok, koledzy już prowadzą dzieci do podstawówki, a ode mnie każda dziewczyna po miesiącu ucieka To w najlepszym razie. Cham? Przecież ja nie jestem chamem Chociaż, może i chamem. Ale taki facet musi być, uśmiechnął się zgryźliwie Marek. Jedno mi się udało: biznes. Daleko mi do milionera, ale na godne życie wystarcza.

Nagle przystanął. Objął głowę rękoma, a po policzkach popłynęły gorące łzy:

Oddałem temu profesorowi z Krakowa tyle pieniędzy, a on: Niestety, nic się nie da zrobić. Oto adres gwiazdy z Warszawy, ale szczerze wątpię, by pomógł. A ja a ja pojadę do tej gwiazdy już jutro.

Zbliżył się do mostu Świętokrzyskiego, spojrzał na ciemną, leniwą taflę Wisły:

Utopić się? Wisła głęboka wystarczy jeden krok jeszcze raz zerknął w głąb mroku. Nie, nie będę się topił. Zimno. I Sokrates głodny w domu. Wracam.

Zebrał się w sobie, ruszył dalej, lecz na środku mostu zobaczył postać młodą kobietę, z dzieckiem w chuście na piersi. Stała nieruchomo nad balustradą, patrząc w toń. Nagle wspięła się na poręcz, rozłożyła ręce Marek rzucił się do niej, złapał w pasie i przyciągnął mocno, oboje runęli na twardy asfalt. Niemowlę rozpłakało się przeciągle.

Zwariowałaś?! wrzasnął Marek, od razu trzeźwiejąc.

Po co się wtrącasz?! Zostaw mnie w spokoju! i zaczęła szlochać.

Wydaje mi się, że za wcześnie na umieranie, wskazał na dziecko. I dla niego jeszcze bardziej. Spadaj już do domu, do męża, mamy, ciotki ktokolwiek na ciebie czeka!

Nie mam nikogo. Ani domu, ani męża, ani matki. Sama jestem!

O matko jedyna jeszcze mi tego brakowało podniósł ją z ziemi razem z dzieciakiem. Chodź.

Nigdzie z tobą nie idę. A co, jeśli jesteś jakimś psycholem?!

Topić się możesz kiedy ci się podoba! Ale psychol jest straszniejszy? pociągnął ją delikatnie za rękę. Chodź.

***

Wędrowali przez rozkołysane, nocne miasto, w tle płacz dziecka. W końcu Marek westchnął ciężko:

Dlaczego ten mały ciągle płacze?

Głodny, kobieta przytuliła niemowlę, głaszcząc je po głowie.

To daj mu mleka.

Nie mam ani mleka, ani pieniędzy.

I ani krzty rozsądku, mruknął, rozglądając się. O, tam jest nocny sklep. Idziemy po mleko.

***

Kasjerka i ochroniarz patrzyli na nich z podejrzliwością. Marek pewnym ruchem wziął koszyk, skinął na kobietę:

Chodź. zwrócił się do kasjerki. Mleko gdzie?

Na końcu po lewej, wskazała niechętnie.

Podeszli do chłodni.

Bierz jakie chcesz! zarządził Marek.

To, wybrała mały kartonik.

Weź więcej. Ile trzeba, tyle bierz! zaczekał, aż wrzuci kolejne opakowania. Co jeszcze?

Pampersy

Pampersy to co to?

Tam leżą, przez zmęczenie przemyka jej uśmiech.

No to bierz!

A chusteczki nawilżane, mogę?

Pewnie.

Przy kasie Marek sięgnął po kartę.

Tylko gotówka, rzuciła kasjerka.

Wyjął z kieszeni zwinięty plik stuzłotówek, podał jedną.

Nie mam wydać, odpowiedziała kasjerka.

To daj za resztę czekolady, wskazał zirytowany. Tamtą.

***

Dotarli do mieszkania. Kobieta się rozejrzała, potrząsając głową z niedowierzaniem. Gospodarz zrzucił buty, rzucił się do lodówki; wyciągnął rybę i rzucił ją czekającemu kotu, potem wyciągnął sok i pił łapczywie. Podszedł do niej zmęczony:

Nocujesz w tym pokoju, wskazał palcem. Tu jest kuchnia, łazienka, toaleta. Idę spać.

Odszedł, po chwili odwrócił się:

Jak się nazywasz?

Malwina.

Marek jestem.

***

Nie wygląda na psychola pomyślała Malwina, włączając gazową kuchenkę i stawiając czajnik. Głupia ze mnie, prawie się utopiłam. Gdyby nie ten dziwny facet. A tak z Rusłanem przynajmniej nie zamarzniemy dziś na ulicy. Pewnie jutro nas wyrzuci. Ale dziś można choć trochę się ogrzać.

Gwizd czajnika wyrwał ją z zamyślenia. Pobiegła do wskazanego pokoju, położyła płaczącego synka na łóżko. Wyjęła z kieszeni plecaka butelkę, wróciła do kuchni, wymyła ją, nalała mleka, rozcieńczyła wrzątkiem.

Mały wypił łapczywie cały napój, po czym powoli zaczął usypiać. Wytarła go chusteczką, założyła pampersa. Malec zasnął.

Porządnie się umyła, weszła do kuchni. Przypomniała sobie, że od dawna nie jadła. Otworzyła lodówkę, ręka sama sięgnęła po kawał wędzonej kiełbasy, wsunęła go łapczywie do ust. Przełykając, odcięła pajdę chleba, dorzuciła sera i znów do ust.

Głód odszedł, za to przyszło poczucie winy. Machnęła ręką, położyła się obok synka i od razu zasnęła.

***

Rano. W nocy wstawała kilka razy do synka. Ma osiem miesięcy wiecznie głodny. Słyszała, jak gospodarz krząta się nocą. I teraz znowu wstał.

Już czas, ostrożnie podniosła się, by nie obudzić małego. Dobre rzeczy nie trwają wiecznie.

Coś robił przy kuchni. Szybko podmyła się, zajrzała do kuchni.

Siadaj! rzucił, wskazując krzesło. Zaraz jajecznica będzie.

Usiądź lepiej ty, lekko odepchnęła go od patelni.

Wyjęła świeży koperek, posiekała drobno, posypała jajecznicę. Przemyła szklanki, przeparzyła je, zrobiła kawę.

Marek przez cały czas gadał przez telefon, rzucając polecenia i kłócąc się z kimś. Malwinie wydawało się, że jej wcale nie zauważa. Zjadł, wypił kawę. Wstał.

Kobieta zesztywniała, czekała w napięciu:

Teraz nas wygoni!

Malwina, słuchaj dobrze. Wyjeżdżam na tydzień. Najważniejsze: karm kota, Sokrates mu na imię. Ani myśl go karmić żadnym whiskasem! Tylko świeża ryba, świeże mięso. Do mojego gabinetu nie wchodź. Poza tym rób co chcesz w innych pokojach.

Z sypialni dobiegł płacz. Malwina zerwała się, pytająco spojrzała na Marka.

Idź, kiwnął.

Po kilku minutach wróciła z dzieckiem na rękach. Na stole leżało kilka stuzłotówek.

Myślę, że na tydzień ci wystarczy, pokazał na pieniądze. Lecę.

Ruszył do drzwi. I wtedy malec wyciągnął do niego rączki i wybełkotał coś jakby ta-ta. Marek był pewien, że mu się przesłyszało. Ale w sercu coś zabolało. Nigdy przecież nie będzie ojcem.

Malwina mogę go wziąć na ręce? zapytał, sam zaskoczony własnymi słowami.

Weź! podała mu dziecko, a jej twarz rozświetlił uśmiech. Nigdy nie trzymałeś malucha?

Nie.

To patrz, tak trzeba!

Dziecko zaniosło się śmiechem, machając rączkami. Marek patrzył oczarowany na ten mały cud.

Nigdy nie będę miał syna, pomyślał smutno, oddając chłopca matce.

I wyszedł.

***

Wracał do pustego mieszkania. Specjalista z Warszawy powiedział to samo: dzieci nie będzie. Straszne myśli:

I po co mi te wszystkie pieniądze, czteropokojowe mieszkanie, land cruiser? Facet zarabia dla rodziny. U mnie w domu zawsze syf i kurz. W tym aucie siedem miejsc, a i tak jeżdżę w samotności.

Z ponurą miną wszedł do mieszkania Wszędzie nieskazitelny porządek. Kobieta uśmiechała się nieśmiało.

Tata! rozbrzmiały w głowie dziecięce rączki.

Torba z rzeczami spadła z ramienia, a ręce same wyciągnęły się do dziecka.