Rano żona oznajmiła, że spodziewamy się czwartego dziecka. I dodała:

Dziś rano Hania powiedziała mi, że spodziewamy się czwartego dziecka. Dodała przy tym ze swoją typową determinacją:
Na kupno mieszkania nie mamy pieniędzy. To znaczy, że musisz zdobyć służbowe. Skuteczny nie jesteś, więc co roku będę rodziła kolejne dziecko: jeśli nie nadgonisz ojcostwem, nadgonimy ilością potomstwa!

Kiedy dotarłem do Instytutu, niepewnie uchyliłem drzwi z napisem Dyrekcja. W środku panował tłok. Dyrektor Balcerek i jego zastępca Karpiński prowadzili właśnie zebranie.

Chodzi o naszą renomę… Musimy wyprzedzić inne instytuty we wszystkich wynikach sportowych O, właśnie nasza nadzieja się pojawiła! powiedział, widząc mnie.

Zarumieniłem się.

Ja nie żadna nadzieja Chciałem spytać o mieszkanie

Nowy blok będzie oddany za tydzień oznajmił z dumą Karpiński. Jesteś pierwszy w kolejce. Wyskoczymy od razu parapetówka.

Wyskoczymy? zapytałem z ufnością w głosie.

Z samolotu. Jutro zawody spadochronowe.

Uśmiech zniknął mi z twarzy.

Gdzie będziemy skakać?

Na pole pod Warszawą.

Ale po co?!

Nie oglądasz telewizji? zdziwił się dyrektor. Teraz to modne: aktorzy jeżdżą na łyżwach, piosenkarki śpiewają w cyrku na trapezie A teraz nowość: naukowcy biją rekordy. Profesor Bykowski walczył wczoraj na ringu pokazał na chudego Bykowskiego z opuchniętym nosem i plastrami na twarzy. Dr hab. Kręcki w sobotę próbował zapasów leży na OIOM-ie… A teraz twoja kolej. Rozdzieliliśmy jeszcze wolne konkurencje, tobie przypadł spadochron.

Przy słowie przypadł ugięły mi się nogi.

Kiedy mamy skakać? wydusiłem z siebie.

Jutro, na Dzień Ptaków oznajmił Karpiński.

W poszukiwaniu ratunku popatrzyłem błagalnie na dyrektora.

Po co ptakom mój zgon?

Dyrektor podszedł i poklepał mnie po ramieniu.

Jako ojciec wielodzietnej rodziny i tak dostaniesz mieszkanie, ale są różne lokale: z balkonem lub bez, z widokiem na park albo komin cementowni Będziemy szczególnie brać pod uwagę tych, którzy są aktywni w życiu instytutu

Zapanowała cisza. Przełknąwszy tabletkę Validolu, spytałem:

A jeśli nie wyląduję? Moja rodzina i tak dostanie to z widokiem na park?

Karpiński szeroko się uśmiechnął:

Znasz nasze zasady: wdowy i sieroty poza kolejką! I przestań się tak denerwować poklepał mnie pokrzepiająco po plecach. Nie będziesz sam, dostajesz doświadczonego partnera! wskazał na bladego doktoranta w okularach skulonego w kącie.

To nasz doktorant wyjaśnił Karpiński jego i tak zwolnimy przy redukcji etatów.

Od dzieciństwa miałem paniczny lęk wysokości. Kręciło mi się w głowie nawet na stołku, gdy wbijałem gwóźdź. Na myśl o samolocie robiło mi się mdło. Wieczorem w domu próbowałem trenować, kilka razy zeskoczyłem z wersalki na dywan.

Następnego dnia mnie i doktoranta załadowano do czarnego długiego busa wyglądał jak karawan. Za nami w aucie jechał Balcerek, a w tramwaju tuż za nimi grupa wsparcia: trzydziestu docentów, doktorów i profesorów.

Na miejscu czekał już Karpiński oraz wynajęta przez niego orkiestra zagrali marsz żałobny, bo to była kapela pogrzebowa i rzeczywiście pożegnali nas tak żałośnie, że nawet pilot się wzruszył. Trzech muzyków wsadzono z nami do samolotu, by podczas wyskoku mogli nam zagrać coś skocznego.

Instruktor, sympatyczny starszy pan, patrzył na nas z troską. Zobaczywszy mój brzuch, rozkazał założyć mi zapasowy spadochron. Dostałem więc drugi plecak. Jeśli doktorant wyglądał jak jednogarbny wielbłąd, ja przypominałem dwugarbnego.

W powietrzu instruktor jeszcze raz wyjaśnił, kiedy spadochron może nie zadziałać, po czym rozdzielił całusa każdemu z nas po kolei. Potem podniósł wieko luku, spojrzał na mnie z przepraszającym wyrazem twarzy i szepnął: pora.

Podałem mu cicho kopertę.

Przekaż żonie. Jeśli będzie syn, niech da moje imię.

Instruktor próbował mnie pocieszyć:

Na początku się boisz, potem już nic nie czujesz.

Naprzód, szaleńcy! krzyknął pilot.

Muzycy zagrali Nie rzucim ziemi, skąd nasz ród!, zamknąłem oczy i wyskoczyłem… Otworzyłem je i okazało się, że górna część mnie jest jeszcze w samolocie, a nogi już powiewają w powietrzu. Zatkwiłem w luku. Instruktor i doktorant pchali mnie, ale bez skutku.

Może go posmarować mydłem… podsunął doktorant.

Instruktor zaczął się denerwować:

Odblokuj przejście! krzyczał. Zatrzymujesz całą imprezę!

Ale jak?! wykrzykiwałem.

Wypuść powietrze!

Wydałem z siebie długie Uuuu…, wypuściłem cały zapas i wypadłem w nicość. Pierścień szarpnąłem zbyt wcześnie, już w samolocie, więc spadochron nie zdążył się rozwinąć i zaczepił o podwozie. Zawisłem pod kadłubem.

Pilot zaczął wykonywać różne akrobacje, żeby mnie strącić, ale trzymałem się dzielnie.

Przestań wygłupiać się! krzyczał instruktor. Puść samolot!

Ale nie puszczałem.

Instruktor wychylił się do połowy z luku i próbował mnie odpiąć. W środku trzymał go doktorant. Kiedy już niemal sięgnął po uprząż, samolot się zachwiał i instruktor wypadł… razem z nim poleciał doktorant. Instruktor w locie złapał mnie za marynarkę, doktorant uczepił się jego nóg.

Leciało się raźniej wyglądaliśmy jak rodzina cyrkowych akrobatów na trapezie.

Muzycy grali Leć, Orle Biały, leć!

Instruktor wrzeszczał, że doktorant przydusił mu tętnice i grozi mu gangrena… Żeby go odciążyć, zaproponowałem doktorantowi swoje nogi i tak mi zwisały luźno ale wolał nogi instruktora: chudsze i wygodniejsze do trzymania.

Lądować z tym wiszącym ogonem nie było szans. Samolot krążył nad lotniskiem i schodził nisko, próbując podrzucić nas na trawę, ale trzeba było odpadać po kolei: najpierw doktorant. Samolot ciął już tak nisko, że doktorant powłóczył się po ziemi, lecz nie puszczał nóg instruktora i znów odlatywaliśmy.

Instruktor klnąc, przeklinał swoje nogi.

Muzycy grali Tu nasz dom polskie niebo!

Kiedy już kończyło się paliwo, z luku wychylił się kij z pętlą, złapano doktoranta za nogi, wciągnęli go pierwszego nogami do środka, potem instruktora, potem mnie. Mnie znowu udało się utknąć do połowy głowa w kabinie, reszta mi zwisała. Ale nie bałem się: samolot schodził do lądowania. Musiałem po prostu pobiec pół kilometra z samolotem po pasie.

Nikt nie zginął byliśmy szczęśliwi.

Orkiestra zagrała najweselszy z pogrzebowych marszy.

Tylko instruktor nie mógł się ruszyć: doktorant nadal ściskał mu nogi żelaznym uściskiem. Trzeba było użyć kombinerek do odklejenia palców.

W końcu, postawili instruktora na nogi. Okazało się, że jego spodnie podczas lotu bardzo się skróciły, zmieniając się w coś w rodzaju długich szortów. Ale po chwili się okazało, że to nie wina spodni po prostu od wiszenia nogi instruktora wydłużyły się i przypominał strusia.

Jutro kolejne zawody ogłosił Karpiński.

Po tej informacji instruktor zbladł jak mój niewypakowany spadochron i na strusich nogach podskoczył do telefonu. Gdzie dzwonił i co mówił nie wiem. Ale uznano mi zwycięstwo: w tych i wszystkich kolejnych zawodach w najbliższym dziesięcioleciu. Zaliczono mi także rekord biegowy: przecież biegłem z prędkością samolotu! Ponieważ jednak biegła tylko moja dolna połowa, a górna leciała wynik podzielono na dwa.

Ale i tak był rekordowy!