Tryb przypuszczający

Tryb warunkowy

Oświadczył ci się? Zrobił ci oświadczyny? Julka, czyś ty oszalała?! Co tu w ogóle jest do myślenia?!

Ola, wszystko jest takie skomplikowane

Ale przecież to wcale nie jest trudne! Aleksandra zrzuciła płaszcz i usiadła przy stoliku. Uff! Ledwo zdążyłam! Mam pół godziny! Potem muszę Zosię zawieźć na taniec, a Stasia na piłkę.

Ola, przecież chłopak zaraz skończy sześć lat. Ile jeszcze będziesz go nazywać Stasiem?

Niech się cieszy, że jeszcze go tak nazywam! Wyobraź sobie, wczoraj przychodzi z przedszkola i oznajmia, że się zakochał! W Lilce z sąsiedniego bloku! Twierdzi, że chce się z nią ożenić. Co ty na to?

I co? To całkiem normalne dla twojego syna. Przypomnij sobie siebie!

No, nie porównuj! Pamiętasz, co mama odwaliła, gdy w wieku piętnastu lat powiedziałam, że wychodzę za mąż? Aleksandra się roześmiała. Albo raczej czternaście?

Czternaście! I prawie przyprawiłaś mamę o zawał serca! Mamusiu, już wszystko postanowiłam! Postanowiła! A to, że twój Paweł zupełnie nie zwracał na ciebie uwagi, w ogóle cię nie interesowało.

No i co? W końcu został moim mężem, a ja mam za swoje za tę moją szaloną młodość. Mama mogła mnie surowiej potraktować. Co tam mycie naczyń przez rok za całą rodzinę! Kara jak nic Lepiej nie puściłaby mnie z domu!

Tak, nie puściłaby! Poza tym mama wiedziała, że ty głupot nie narobisz, a twoje teatralne sceny to tylko pokazówki! Zawsze byłaś rozsądna.

No, jasne, szczególnie w kwestii dotyczącej ciebie! Pamiętasz, jak się biłyśmy w dzieciństwie? Nie mogłam cię znieść! Julka prymuska i ślicznotka, a Ola sama bieda.

Nigdy tak mama nie mówiła.

Ale babcia swoje dokładała! Ciągle gadała, że będę w nieślubnej ciąży. I co?

No właśnie W tej kwestii to ja byłam nie do końca wzorem…

Julia odsunęła filiżankę i westchnęła.

Julka Ola wyciągnęła rękę do siostry. Co się dzieje?

Ola, ja się boję

Boże, czego? Znalazłaś wreszcie porządnego faceta, a teraz panikujesz! Co ci nie pasuje?

Mam wrażenie, że on nie zaakceptuje Maksia

Ola zmarszczyła brwi.

Czemu tak myślisz?

To proste. Wczoraj, po różach i tym pierścionku, poprosił, żebym na tydzień pojechała z synem do mamy

Julia odwróciła się do okna, bawiąc się pierścionkiem na palcu.

To był piękny, drogi pierścionek.

Zresztą, czego innego można się było po Krzysztofie spodziewać cenionym przedsiębiorcy, zapalonym sportowcu i miłośniku muzyki. Lubował się w pięknych kobietach, lecz dopiero przy Julce zatrzymał się na dłużej i postanowił, że kobieta jego życia zasługuje na wszystko, co najlepsze. Nigdy nie uchodził za skąpca, pamiętał bowiem nauki swojej mamy:

Synku, kobieta potrafi być cierpliwa, wspierać mężczyznę w trudnych czasach. Ale dwa razy się zastanowi, czy wiązać się z kimś, kto ma, a nie chce się podzielić. I to nie dlatego, że jest wyrachowana. Jeśli rozważa cię jako partnera na życie, zapyta w myślach: Skoro żałuje przy mnie, to czy nie pożałuje dla dziecka?

A czemu ona ma tak myśleć, mamo? Co do tego ma dziecko?

Znasz bajkę o biednej Elżbiecie? Kobiety to trochę Elżbiety myślą sto kroków naprzód. Czasem to głupota, ale często pozwala nie skończyć na marginesie życia.

Krzysztof bardzo cenił matczyne rady. Jak mógłby nie doceniać kobiety, która na przekór wszystkim trudnościom samodzielnie wychowała syna? Zaraz po jego narodzinach ojciec Krzysztofa opuścił rodzinę dla innej miłości. Wyprosił ich z domu, nie myśląc, co będą robić.

Mama Krzysztofa, pani Natalia, nie miała dokąd wrócić. Rodzice mieszkali daleko, na wsi pod Przemyślem, a ona z trudem uciekała z domu, w którym alkohol był jedyną wartością. Żyła w akademiku, imała się każdej pracy. Już wiedziała: chcesz żyć radź sobie.

Za mąż wyszła z rozsądku, nigdy przecież nie powiedziała o tym synowi. Dzięki przyjaciółkom pracę znalazła została gosposią u starego profesora, Aleksandra Petrowicza, wdowca zamkniętego w bólu.

Panie Profesorze, trzeba zjeść! stawiała mu talerz z zupą.

Później, Natalio

Koniecznie teraz!

Tak uważasz?

Wiem to na pewno! Trzeba!

Ale nie mam ochoty

Jak w dzieciństwie za mamę, za tatę

Tak mnie babcia namawiała

To jestem dziś twoją babcią! Macie taki jasny umysł, a prostych rzeczy nie rozumiecie! Człowiek powietrzem nie pożyje! I żona pańska by mi nie darowała, żebym pana zaniedbała.

Pani mówi właśnie jak moja babcia

Babcia powtarzała: są rzeczy, które są na chwilę, i takie, które są na zawsze.

Natalio, pani jest filozofem!

No coś ty! Filozofia to nie dla mnie nie mam czasu na takie rozterki! Zjedzone? To dobrze! Idę karmić Krzysia.

Tak, tak. Chłopak musi jeść dobrze

Aleksander nie miał dzieci, a do syna Natalii przywiązał się tak bardzo, że pewnego dnia postanowił… Wezwał ją, usadził w fotelu i zaczął przechadzać się po pokoju.

Pani Natalio, albo niech mi pani powie, po co tu jestem potrzebna, albo mnie puści. Pranie czeka!

Właśnie, Natalio Profesor popatrzył na portret żony. Oświadczam się pani. Oddaję pani to, co mam i mogę dać Krzysiowi. Sercem jestem oddany komu innemu, pani o tym wie, ale to nie przeszkadza mi zadbać o chłopca, który jest jak mój syn. Nie protestuj! Pani nie jest zabezpieczona. Nie ma gdzie mieszkać, z czego żyć. Pani pensja to kropla w morzu potrzeb, żeby wychować syna i dać mu wykształcenie. Ja już jestem stary. I wszystko, co mam, oddam wam. Spadkobierców brak. Rodzina się nie liczy. Zawsze uważałem panią za rozsądną kobietę. Wykorzystaj to! Idź i przemyśl moją propozycję.

Natalia długo patrzyła mu w oczy, a potem skinęła głową.

Dziękuję! Wiem, jak ważna dla pana ta decyzja. Przyjmuję. Nie dla siebie. Dla Krzysia. Ma pan rację on zasługuje na inne życie.

Po kilku miesiącach cicho się pobrali; Krzysztof zyskał ojca nie tylko w dokumentach.

Rok później Natalia poszła na studia. Profesor tylko przyklasnął trzeba dać dziecku przykład.

Po paru latach miała już własną firmę sprzątającą i cateringową. Biznes rozkręcił się. Dzieckiem zajmował się Aleksander, troszczył się o Krzysia jak o własnego syna.

Biologiczny ojciec Krzysia nawet nie zapytał przez lata, czy syn żyje. Aleksander oddał im dom i poczucie bezpieczeństwa, a także spokój ducha.

Po śmierci Aleksandra, gdy Krzysztof miał dziewiętnaście lat, Natalia wyznała mu prawdę.

Mamo, a przecież On mnie naprawdę kochał

Bardzo, synu! Czasem obcy ludzie więcej serca dają niż najbliżsi. Ty dałeś mu szansę być ojcem, on kochał cię jak własnego syna. Takie więzi są ważniejsze niż sama krew. Twój tata już dawno o tobie zapomniał, a Aleksander dał ci dom i codzienność wolną od żalu. To nie jest mało.

Natalia naprawdę nie miała żalu do losu bez rozwodu nie byłoby dla niej lepszego życia.

Zamieszkała na działce, zostawiła synowi mieszkanie w Krakowie, czekała na wnuki.

Ale Krzysztof nie mógł długo znaleźć tej jedynej. Miał wiele dziewczyn, a wszystkie piękne i mądre czy to Ala prawniczka, czy Lidia. Ale żadna nie pasowała.

Po prostu to nie ta osoba, mamo

Pojawienie się Julii ucieszyło Natalię. Syn był już mężczyzną, do tego Julia miała dziecko. Natalię to nie przeszkadzało.

Krzysiek, jesteś gotów na taką odpowiedzialność?

Mamo, wychowałaś mnie, więc wiem, jak to jest. Ale…

Ale?

A jak mnie jej syn nie polubi?

Bierz się do roboty! Chcesz tę kobietę zdobądź jej syna. To proste. Dla każdej matki jej dziecko jest najważniejsze.

Mamo!

Nie udawaj, że cię szokuję! Chcąc być z kobietą, zajmij się najpierw jej dzieckiem. A potem dopiero nią. Życie dziecka to nie zabawa. Julka poradzi sobie, jeśli zrezygnujesz ale chłopakowi już nie będzie tak łatwo. Zastanów się dobrze czy chcesz brać odpowiedzialność za dwie osoby. Nie baw się cudzym losem.

Krzysztof wziął sobie te rady do serca.

I teraz Julia siedziała z Olą w ulubionej kawiarni i wciąż myślała, co dalej. Miłość miłością, ale co jeśli jej syn nie stanie się częścią tej rodziny?

Ola po chwili milczenia przyłożyła siostrze palcem w czoło, aż Julia jęknęła.

Auć! Ola! Co znów robisz? Przecież zaraz guza dostanę!

Nie będzie guza! Mam wprawę! Zapomniałaś?

Jasne, pamiętam! Daj spokój Ale już nie jesteśmy dziećmi!

Pewnie. Skończyłyśmy być dziećmi wtedy, gdy dowiedziałaś się, że będziesz miała Maksia. A może trochę wcześniej?

Chyba jednak wcześniej.

Właśnie. Jak to babcia mówiła? Młode, a już dorosłe! No to, Julka, nie nauczyła cię życie rozmowy z bliskimi!

O czym ty, Ola?

Wyobraź sobie, co by było, gdybyś mi wtedy powiedziała o Nikodemie? Nawet nie rodzicom, tylko mi?

Nie wiem Ale po co teraz gdybać Co było, to było…

Masz rację. Tylko znowu milczysz, zamiast rozmawiać. A może pogadać z Krzysiem? Może miał jakiś powód?

Julia odwróciła wzrok. Ola miała rację. Gdy była młodą dziewczyną, Nikodem jej szkolna miłość totalnie ją zauroczył, choć potem… Została sama z sekretem i dzieckiem pod sercem. Przez długi czas nie powiedziała nikomu, aż pewnego dnia pękła przed mamą i siostrą. Tylko ich wsparcie pozwoliło jej wychować syna i zdobyć stabilizację.

I choć Maksymilian urodził się w rodzinie, gdzie nie było klasycznej pary, to zawsze miał kochających bliskich.

Teraz Julia miała nowe szanse, ale bała się je zaryzykować.

Ola zamówiła eklerki, na które Julia zawsze się skusiła, i pokręciła głową:

Julka, naucz się wreszcie rozmawiać z ludźmi, którzy cię kochają. I zapytaj Krzysia wprost, po co mu ten tydzień u mamy. To na pewno nie jest takie trudne?

Może to faktycznie łatwe Po prostu zapytać?

Tak! Zadzwonić? Pisać? Zrób coś!

Ola wyciągnęła w dłoń telefon Julii.

Zadzwoń!

Ola, przecież on jest na spotkaniu!

No i? Zobaczymy, jak zareaguje!

To trochę nie w porządku

Bzdura! Nie chcesz dzwonić, napisz.

Co on sobie o mnie pomyśli?

A co to za problem? Masz jego pierścionek na palcu! Przyjęłaś oświadczyny?

Jeszcze się zastanawiam…

To tak, jakbyś przyjęła! Jak zamierzasz budować związek, skoro boisz się zapytać o cokolwiek? On nie domyśli się twoich myśli. Zdecyduj i mów, czego chcesz! Skończ z tym gdybaniem co by było gdyby. Powiedz jasno, czego pragniesz.

Sama nie wiem prawie się popłakała, ale napisała do Krzysztofa.

Odpowiedź przyszła po chwili. Zobaczyła wiadomość i się uśmiechnęła.

No i? Już wszystko jasne? Ola spojrzała na zegarek. Och, spóźnię się! Jednym wakacje, innym wieczny rozgardiasz. Nie martw się! Będzie dobrze! On wszystko dobrze wymyślił. Tydzień tylko wy dwoje, potem razem. Jesteś nie tylko mamą, ale też kobietą. Chyba mu trochę zazdroszczę. Pa! I porozmawiaj z synem myślę, że on chętnie nazwałby Krzysztofa tatą.

Tak myślisz?

Wiem! Tylko nie przyznawaj się, że ci to powiedziałam!

Ola chwyciła płaszcz i wybiegła. Pokazała jeszcze Julii język i stuknęła się w czoło Myśl!

Julia myślała.

A co z tych rozmyślań wynikło, okazało się po kilku latach.

Trzy lata później dumny Maks przekazał z rąk ojczyma nowo narodzoną siostrzyczkę i z wdzięcznością nazwał Krzysztofa tatą.

Maks, ostrożnie! Julia przestraszona podeszła, ale Krzysztof objął ją, nie pozwalając ingerować w pierwsze spotkanie rodzeństwa.

Nie bój się. Wszystko będzie dobrze, prawda, synu?

Tato, obrażasz mnie! Maks z czułością dotknął kocyka, wybranego z Krzysztofem po długich debatach i się uśmiechnął. Mamo, ona jest naprawdę śliczna…

Czasem najważniejsze to po prostu odważyć się powiedzieć, czego się potrzebuje i czego się pragnie. Rozmowa, nawet jedna, może zmienić życie twoje i twoich najbliższych. Nie bój się pytać, nie bój się ufać miłości bo każda rodzina zasługuje na szczęście, nawet jeśli jest trochę inaczej niż w bajce.