Niebieska pończocha

Niebieska pończocha

Zosiu, zastąp mnie jutro w pracy, bardzo cię proszę! Moja teściowa ma urodziny. Muszę złożyć jej życzenia.

Przecież dopiero miesiąc temu składałaś jej życzenia z okazji imienin Zofia uniosła wzrok znad skrzynki z kartotekami.

Zośka! Po co się czepiasz? Co innego imieniny, co innego urodziny! No proszę cię, muszę, rozumiesz? Przecież ciebie to nic nie kosztuje! Nie masz ani dzieci, ani męża! Sama jak palec! Oj Przepraszam, nie chciałam…

Irena pacnęła się dłonią w usta, ale już było za późno. Zosia odwróciła się, lekko skinęła głową i wyszła z czytelni.

Niefajnie to wyszło Irena wzruszyła ramionami i zerknęła kątem oka na Basię.

Z Basią nikt nie żartował. Basia nie dawała się nabrać na takie gadki od razu każdemu wytknęła. Choć bibliotekarka, nigdy nie była, jak to mawiano, niebieską pończochą. Basia uważała, że kulturalny człowiek umie o siebie zadbać. Zosię jej filozofia przerażała, a Irena śmiała się do łez.

I widzisz, Zosia, nie wszystkie bibliotekarki to ciche myszki jak ty! Popatrz na mnie i na Basię takie życie trzeba wieść! A ty? Przebiegniesz szybko do domu z biblioteki i z powrotem. Szaliczki, kotki Stara panna! Wybacz, że mówię wprost, ale kto cię jeszcze na właściwą drogę naprowadzi? Przecież ładna jesteś! Krew i mleko! Tylko się obejrzeć bez łez nie da… Powiedz, Basieńka?

Basia zwykle ucinała podobne rozmowy.

Daj spokój! Przestań się za wzór stawiać! Ile ty tych romansów miałaś? I co z tego masz? Żyjesz z Krzyśkiem, a on cię bije raz na jakiś czas, to znów pije i znika z domu, a ty próbujesz wszystkich pouczać!

Ale mam męża! I dzieci! A Zofia co ma? Kolejnego kota? Zaraz mieszkanie zajmą jej futrzaki! Lepiej urodź sobie chociaż dziecko. Przecież rodzice zostawili ci trochę pieniędzy, radziłabyś sobie sama. Nie musiałabyś być sama!

Po czym Basia traciła już cierpliwość i Irena uciekała, tłumacząc się pilnymi sprawami, a Zosia szła na drugi koniec czytelni, żeby ukryć łzy.

Za co to wszystko? Czy to jej wina, że tak wyszło? Najpierw chorował tata, później mama. Piętnaście lat opieki, nocnych dyżurów, prania, odleżyn… Gdzie tu czas na własne życie? Kto by się w to wpakował? Zosia widziała się w lustrze nie była pięknością, ale brzydka też nie. Taki przeciętny człowiek. Szare oczy, regularne rysy, warkocz, który niedawno obcięła po śmierci mamy i zamieniła na krótką fryzurę. Wygoda.

Poza tym Zosia była zwyczajna. Bez nałogów, bez ambicji. I nie dążyła do niczego szczególnego. Rozejrzała się wokół i przestraszyło ją to, co dzieje się w rodzinach jej koleżanek.

Taka Irena ma męża, ale za jaką cenę? Całe miasteczko wiedziało, że Krzysiek ma drugą rodzinę. Burzliwe kłótnie Ireny i męża były już przysłowiowe. Rozstawali się, godzili, znów kłócili i wszystko na oczach innych. Irena mówiła, że nie ma sensu ukrywać jak ktoś będzie chciał, to i tak zbierze plotki. Ona jest żoną i tyle.

Zosię zadziwiało po co takie życie komuś potrzebne. Gdzie szacunek do siebie? Gdzie duma? Chociaż Książkowe ideały, którymi żyła Zosia, nie miały wiele wspólnego z rzeczywistością. Duma się przydaje, jak ma się willę, bogatego wujka i inne luksusy, a nie dwoje dzieci, pensję bibliotekarki i chorą mamę. Zosi więc Ireny nie potępiała. Próbowała zrozumieć. Nie bardzo jej to wychodziło, ale z czasem bolało mniej. Jeśli ktoś chce pouczać innych, kiedy sam nie jest szczęśliwy, niech to robi. Ważne, że kiedy naprawdę trzeba, Irena pomagała bezinteresownie.

Kiedy Zosia nie mogła znaleźć pielęgniarki dla mamy, Irena przychodziła sama, robiła zastrzyki i kroplówki, a potem wpadała co trzy miesiące zgodnie z planem, nie biorąc za to nawet złotówki.

Chcesz mnie obrazić? prychała, gdy Zosia przynosiła jej pieniądze Schowaj! Myślisz, że mi trudno? Mieszkamy po sąsiedzku. Przeszłam dwa kroki i gotowe. A ty mi wciskasz pieniądze! Nie wstyd ci?

Zosia czuła się rzeczywiście winna. Odrabiała stracony czas tym, że dziergała szaliki, czapki i rękawiczki dla Ireny i jej dzieci. Najładniejsze, z zimorodkami, córka Ireny nosiła tylko od święta, bała się zgubić.

Takie ładne! A jak się zgubi?

Irena, obracając rzeczoną rękawiczkę, poradziła Zosi założyć internetowy sklepik.

Ludzie będą się o takie cuda zabijać!

Zosia o tym pomyślała. Ale szybko odrzuciła ten pomysł.

Tyle nie nadziergam. U mnie wszystko pojedyncze egzemplarze.

To zatrudnij sąsiadki! Przecież na ławce pod blokiem codziennie siedzi ekipa babć. Niech dorobią do emerytury, a ty też skorzystasz.

Ku zaskoczeniu wszystkich, pomysł chwycił. Najwidoczniej Irena miała dryg do interesów. Strona ruszyła, zamówienia pojawiły się. Może niewiele, ale Zosia odczuła ulgę finansową, a babcie też zadowolone, bo zaczęły sobie dorabiać. Teraz ławka wieczorami pełna była dziewiarek, a Zosia z Ireną projektowały nowe wzory.

Popatrz! To z ostatniego tygodnia mody. Ciocia Halina pokazywała mi podobną serwetę ten sam wzór! Jeśli zmienisz trochę, wyjdzie rewelacyjnie!

I Zosia siadała do roboty. Po dwóch tygodniach Irena paradowała już w nowej spódnicy, a w sklepie pojawiała się kolejna nowość.

Wielkich pieniędzy z tego nie było, ale do domowego budżetu wpadało coś ekstra, a Zosia poczuła, że jednak coś znaczy. Nie jest całkiem bezwartościowa.

Basia, śmiejąc się z ich wysiłków, czasami radziła albo nawet pomagała. Robiła cudowne koronki na igle to uczyła ją babcia. Przyda się w życiu, mówiła. Miała rację.

Prace Basi były najdroższe w sklepie Zosi. Irena nie protestowała, gdy Basia zamiast pilnować czytelni, przysiadła przy oknie z igłą, a koleżanki przejmowały jej obowiązki.

Mąż Basi zniknął zaraz po narodzinach bliźniaków. Zawsze szukał swego miejsca w życiu, a żona nie pasowała do jego artystycznych wizji. Gdy się poznali, Basia miała tylko córkę ojca widywała rzadko, nazywała go często wujkiem.

Mamo, wujek Wojtek przyjechał.

Wojtek na takie teksty wpadał w szał.

Wstydzisz mnie przed dzieckiem! Nie wie, co dla niej robię!

Na początku Basia milczała, pamiętając zasady wyniesione z domu: Ojca nie da się nikim zastąpić. Z czasem przemyślała swoje życie i przestała się przejmować.

Krótko po kolejnej ciąży Wojtek po prostu zniknął. Basia za bardzo się tym nie martwiła miała pracę, rodziców na wsi, którzy dawali jej warzywa i owoce. W weekendy zamiast odpoczywać, orała ogródek i karmiła rodzinę.

Trójka dzieci Basi była naprawdę wspaniała kiedy Zosia na nich patrzyła, myślała, że gdyby wiedziała, że jej dzieci też będą takie udane, prawdopodobnie zrobiłaby tak, jak radziła Irena.

Ale Zosia bała się mieć dziecko dla siebie. Bała się zostać sama ze wszystkim. Rodzice nie żyli, a koleżanki miały własne życie. Co by się stało z jej dzieckiem, gdyby jej coś się stało? Do domu dziecka? Internatu? Za co miałoby cierpieć niewinne dziecko? Lepiej już mieć koty i szaliki. Za odpowiedzialności nikt nie zwolni.

Zosia nie wiedziała, że cały zespół babć razem z Ireną od dawna szuka dla niej odpowiedniego męża. W miasteczku została wypróbowana każda możliwa kandydatura, ale żadna nie pasowała. Konsylium milczało, nie chcąc niepokoić Zosi jedynie Irena czasem nie panowała nad językiem, potem się karcąc.

A kandydat jednak się znalazł. I to tak niespodziewanie, że nawet Irena ze swoim gronem babć nie mogła przewidzieć, co wymyśli los.

Kolejna rozmowa z Ireną skończyła się tym, że Zosia, ocierając łzy, zgodziła się ją następnego dnia zastąpić. Przeglądając zdjęcia nowych robótek do sklepu, myślała jak najlepiej opisać cudną białą suknię, którą uszyła i przyozdobiła Basia. To miała być wizytówka sklepu.

Weselna Bajeczna, Basiu! Masz złote ręce!

To powiedz moim chłopakom! Wczoraj prawie zniszczyli dzieło życia. Zostawiłam na chwilę sukienkę, a gdy wróciłam już powycinali z dołu fragmenty nożyczkami. I jeszcze tak zgrabnie, że dopiero podczas prasowania zauważyłam. Musiałam przerabiać.

Wyszło widać?

Nie. Zmieniłam cały motyw. Przesiedziałam noc, ale teraz jest idealnie.

Właśnie ten strój Zosia chciała opisać do sklepu, wracając wieczorem z pracy do domu. Wchodząc na klatkę schodową, nagle zatrzymała się i nadstawiła ucha. Wszystko inne uleciało z głowy.

Pomocy

Słowa były ledwie słyszalne, zagłuszone codziennym szumem starego bloku. Ktoś świętował, ktoś się kłócił, po schodach przebiegli sąsiedzi, na których Zosia pokrzyczała, próbując usłyszeć jeszcze raz to, co jej się przed chwilą przewidziało.

Pomocy

Wątpliwości już nie było. Ktoś potrzebował ratunku.

Blok był leciwy, większość sąsiedztwa to emeryci. Część miała rodziny, część nie. Te samotne babcie Zosia znała wszystkich. Były jej ekipą od robótek, inne po prostu mijała na korytarzu.

Jedna z nich to pani Stefania kiedyś nauczycielka matematyki, przyjaciółka mamy Zosi.

Zdrowie? E, Zońcia, daj spokój! Nie mam już zdrowia i nie narzekam. Jestem, jak widać, i to się liczy! Lepiej opowiedz, co tam u ciebie?

Zosi nie lubiła się zwierzać, ale ze Stefanią rozmawiało się jakoś łatwiej w zamian dostawała rzeczową i nienachalną poradę.

Zońcia, żyj po swojemu. Nie słuchaj innych. Każdy ma swoje życie i swoją ścieżkę. Kto powiedział, że trzeba żyć według czyjegoś wzoru? Przymierz cudzą sukienkę, zobaczysz, niewygodnie. Po co się wciskać w czyjeś klisze?

Rozmowy te uspokajały Zosię. Nie jest taka zła, nie tylko ona tak myśli.

Stefania przeżyła z mężem prawie pięćdziesiąt lat. Dzieci nie mieli, uczniowie byli jej dziećmi. Gdy zaczęła z trudem chodzić, Zosia podrzuciła jej znalezionego na ulicy kotka.

Też jest samotny. Przyjmie pani?

Kotek został i Zosia miała prawie pewność, że to dzięki niemu Stefania pozostała w dobrym stanie psychicznym i fizycznym. Miał przecież ulubioną świeżą rybkę na śniadanie i przez niego trzeba było wyjść rano na rynek.

Tak żyły Stefania i jej Boris. Pomagała sobie sama, Zosię po pomoc wołała dopiero w sytuacjach absolutnie bez wyjścia.

Właśnie z jej mieszkania dobiegał obecnie słaby głos.

Zosia nie wahała się. Przeskakując po dwa schodki, zbiegła do pierwszego piętra, zapukała do drzwi u przewodniczącej wspólnoty mieszkaniowej.

Pani Mario! Szybko, coś się stało!

Maria tylko popatrzyła na Zosię i, łamiąc wszelkie procedury, pobiegła z duplikatem kluczy. Powiedziała tylko:

Co mi tam formalności! Gdyby czekali na karetkę albo policję, pani Stefania wciąż by tam leżała!

Drzwi otworzyły się i wszyscy stanęli zamarli z przerażenia.

Pani Stefania przewróciła się w łazience, uderzyła w głowę, a po odzyskaniu przytomności nie mogła się ruszyć złamana noga i zdrętwiałe dłonie. Ile tak leżała, sama nie pamiętała. Krzyczała, ile sił starczyło, licząc, że ktoś ją usłyszy.

Usłyszała tylko Zosia.

Zrobiła wszystko, by jej pomóc, a potem postanowiła, że nikt nie powinien zostawać z problemami sam. Zwłaszcza wtedy, gdy nie dają już rady.

Stefania spędziła w szpitalu prawie pół roku, wygojenie złamań szło opornie. Zosia doglądała staruszki regularnie, a potem zabrała ją do siebie, bo łatwiej było się nią zająć. Irena narzekała, że Zosia to święta, ale sama przychodziła wieczorem robić zastrzyki i kroplówki.

Wykaraskamy panią, tylko nie wolno się poddawać!

Stefania najpierw protestowała, nie chcąc psuć życia dziewczynie, ale widziała, że Zosia nie działa z przymusu, tylko z dobroci serca.

Zońciu, takich jak ty już nie ma! Co te anioły wyprawiają, że tak o ciebie nie dbają? A może sama jesteś jednym z nich?

Powoli Stefania wracała do zdrowia, a Zosia cieszyła się, że po powrocie z pracy nie musi już wracać do pustego domu. Teraz wysłuchiwała relacji dnia, rozdzielała bijące się koty, śmiała się z kocich figli. Boris uważał, że nowe kotki Zosi trzeba ustawić ale one się z tym nie zgadzały, więc po domu przetaczał się czasem puszysty węzeł wściekłych ogonów. Potem Boris obrażony szedł do pani, by ją pożalić.

Nie płacz, Boris. Każdy musi przywyknąć do zmian…

Życie Zosi, dotąd płynące spokojnie, nagle weszło na inny tor. Zapomniała o własnych planach przyszły zupełnie nowe.

Wszystko zaczęło się od wieczornego dzwonka do drzwi.

Pewnie Irena mruknęła Zosia, przerywając film, który oglądały z Stefanią i poszła otworzyć.

Na progu stał obcy mężczyzna. Zosia z zaskoczeniem przyglądała się mężczyźnie brodaty, ponury, ubrany inaczej niż wszyscy wokół.

Do kogo pan?

Dobry wieczór! Czy Stefania Nowak tu mieszka?

A po co?

Chciałem ją odwiedzić.

Zosia zawahała się, czy go wpuścić, ale w tym momencie z pokoju wybiegł Boris i natychmiast wskoczył ne ręce gościa.

O, Boris! Cześć!

Faceta całkowicie odmienił wyraz twarzy. Z ponurego przybysza zmienił się w człowieka o ciepłym uśmiechu. Zosia bez namysłu wpuściła go do środka.

Stefania, zobaczywszy go, aż zapiszczała:

Sebku! Dziecko moje! Jak się tu znalazłeś?

Jadę na spotkanie motocyklistów nad Wisłę. Ale musiałem wpaść do pani. Dawno nie dzwoniliśmy.

Wybacz, synku, z zamieszaniem było. Poznaj Zosię. To mój anioł-stróż, najlepsza kobieta pod słońcem.

I tu rzecz cudowna Sebastian spuścił głowę, zarumienił się i coś wymamrotał.

Bardzo mi miło…

Stefania, znając dobrze swego dawnego ucznia, sprytnie podsunęła mu kilka spraw do załatwienia, dzięki czemu miał z Zosią więcej do czynienia.

Wyjechał po dwóch dniach, ale już po dwóch tygodniach wrócił i Zosia niepostrzeżenie została narzeczoną.

Seba, ledwie się znamy… To wypada? Zosia nie dowierzała własnemu szczęściu.

I komu my się musimy tłumaczyć, Zońcia? Przecież jesteśmy dorośli.

Irena i Basia, usłyszawszy nowinę, tylko szeroko otworzyły oczy. Tym razem nie komentowały.

Zośka Ty Nie będę pytać, czy go kochasz. Jesteśmy za stare na skakanie na główkę. Ale powiedz dobry człowiek?

A co, stara jestem? Zosia uśmiechnęła się, a Irena aż zamilkła, przypatrując się przyjaciółce.

Jeszcze wczoraj była przeciętną szarą myszką, a dziś królowa! Zakochanie potrafi zmienić ludzi!

Może się niepotrzebnie wtrącałam, Zońcia. Przepraszam. Bądź szczęśliwa! Basia, trzeba zdjąć tę suknię z oferty!

Już to zrobiłam mrugnęła Basia. Suknią nie musisz się martwić.

Takiego wesela miasteczko dawno nie widziało korowód motocykli na czele. Ludzie stali i patrzyli.

Do kogo to taki orszak?

Zośka z biblioteki za mąż wychodzi.

No popatrz, należy jej się. Zacny człowiek ten jej wybranek?

Chyba tak. Wydaje się poważny…

A trzy lata później Sebastian pomógł Stefanii wysiąść z auta, a ona zdecydowanie go odsunęła.

Sama dam radę! Idź, przywitaj synka, Sebastian!

Zosia poprawiła nową sukienkę od Basi, fryzurę i powiedziała fotografowi:

Wszystkich na zdjęciu! Każdy ma się zmieścić!

I fotograf musiał się nieźle nagimnastykować, by pomieścić w obiektywie całą ekipę: Irenę z Krzyśkiem i dziećmi, Basię z trójką urwisów i zakątek babć z Marią. Bo dobrych ludzi nigdy za dużo.