Wyimaginowana przyjaciółka

Wyimaginowana przyjaciółka
Przy Julce już trzeci dzień kręci się tłum uczniów. Dziewczyna przez całą szkołę uchodzi za jasnowidzącą, a nawet prawdziwą psycholożkę. Każdy chce skorzystać z jej mądrości. Zaczepiają ją przy łazienkach, dosiadają się w stołówce, przynoszą jej ptasie mleczko, zeszyty z zadaniami domowymi i inne upominki, których ona jednak nigdy nie przyjmuje.

Podoba mi się Dawidek z piątej B. Jak myślisz, jest z niego materiał na męża? rozmarzonym głosem pyta koleżanka z klasy, Bogusia.
Nie radzę. Dawidek tylko z pozoru taki grzeczny, a w rzeczywistości dłubie w nosie i zjada własne gluty. O jedzenie nie będziesz się martwić, ale to wszystko. Przekopie się przez życie, dłubiąc w nosie odpowiada Julka, popijając herbatę i zajadając precla.
Fuj! Obrzydliwe! A Wojtek? Przecież jest prymusem, gra na gitarze znów rumieni się Bogusia.
Wojtek dręczy koty. Przywiązuje puszkę do ogona i goni po podwórkach. Wyrośnie z niego człowiek okrutny, a do tego zacznie pić.
Skąd wiesz?
A widziałaś kiedyś niepijącego gitarzystę? I w ogóle, daj sobie spokój z chłopakami jeszcze masz czas. Lepiej popraw matematykę i przestań obgryzać paznokcie, bo się robactwa nabawisz.

Nie mam przyjaciół. Każdy nazywa mnie grubasem i nikt mnie nigdzie nie zaprasza żali się Pawełek z czwartej C, odpychając Bogusię tak mocno, że aż zsunęła się na drugi koniec ławki.
W środę rusza zapis na zapasy. Zgłoszenie możesz zostawić u wuefisty. Może nie schudniesz, ale nikt więcej cię nie będzie wyzywał. I nie szarp tak swojej przyszłej żony dorzuca Julka.

Julka wstaje, niesie tacę do zmywaka.
Julka, jak myślisz, lepiej kurs prawa jazdy zacząć w tym roku, czy w przyszłym? niby przypadkowo pyta przy zlewie nauczycielka geografii.
Pani Elżbieto, żeby zrobić prawo jazdy, trzeba mieć samochód, a u pani tylko stara ojcowska Polonez. Rozumie pani różnicę?
Chyba tak…

Julka przewraca oczami, myjąc ręce dodaje:
Sprzedajcie tę biedną Poloneza, a z uzbieranych złotych kupcie sobie rower i krótkie spodenki, za dwa miesiące i tak będzie pani do pracy jeździła jako pasażer. Najlepiej zresztą wziąć kredyt hipoteczny, bo teraz są korzystne warunki, a mieszkanie z rodzicami mając trzydzieści pięć lat to nie przystoi. Mówię to pani jako ktoś, kto się zna.

Wzbudzając ogólne zdumienie, Julka wraca do klasy na zajęcia techniczne.
W ciągu czterdziestu minut, podczas gdy koleżanki uczą się jak wsuwać nić do maszyny albo poznają linijkę krawiecką, Julka zszywa przyniesione z domu spodnie, zwęża spódniczkę i szydełkuje parę skarpet, które daje nauczycielce techniki, mówiąc, że w ciąży trzeba mieć ciepłe stopy. Pani od razu wychodzi z lekcji i biegnie do apteki po test ciążowy. Nazajutrz cała klasa wcina pyszne ciasto czekoladowe, którym nauczycielka dziękuje Julce.

W domu dziewczynka również zachowuje się inaczej. Gani mamę za kupny mielony i sama lepi pierogi. Wieczorem zamiast odpalać YouTube, siada do Trzech muszkieterów i gada z kimś półgłosem. Tata zerkając zza laptopa, słyszy od córki, że się garbi. Zresztą lepiej by zrobił, gdyby wyszedł wytrzepać dywan, zamiast klikać po nieprzyzwoitych stronach.

W szkole krążą różne plotki, nauczyciele martwią się, domagają się interwencji pedagoga. Wyznaczony zostaje termin spotkania. W trakcie lekcji zbiera się cały komitet, łącznie z dyrektorem.

Julia, kochana, powiedz, czy coś Cię w szkole niepokoi? zaczyna rozmowę modny psycholog w okularach i z brodą.
Martwi mnie fakt, że na szkołę przeznaczono kilka milionów złotych, a na sali gimnastycznej mamy tylko starego kozła i dwa metry liny.
Wszyscy patrzą na dyrektora, który nagle wypada do gabinetu przez otwarte okno.

Nie masz przyjaciół?
Przyjaźń to pojęcie względne mrukliwie odpowiada Julka, kręcąc warkoczem. Dziś ganiasz się z koleżanką po korytarzu, jutro ta sama zmywa u ciebie naczynia, kiedy ty już rozliczasz ulgi podatkowe.
Jakie naczynia, jakie ulgi? Kto ci to wszystko opowiadał?
Moja przyjaciółka.
No i mamy odpowiedź. Możemy ją tutaj zaprosić?
Ona już tu jest całkowicie spokojnie oznajmia Julka, czym wprawia wszystkich w niemałe zdumienie.
Nie widzimy jej. Jak ma na imię?
Róża Paulina.
Eee ile ona ma lat?
Siedemdziesiąt.
I co ci jeszcze mówi?
Że zęby trzeba myć od dziąseł, że pies spod mojego bloku nie jest zły, tylko wystraszony i głodny, a rodziny nie można zapominać. No i że przez pięć ostatnich lat błędnie naliczał wam urząd podatek od nieruchomości. Powinniście pójść do urzędu i przeliczyć według wartości rynkowej, bo do tej pory brali według wyceny katastralnej.

Psycholog notuje pilnie, ostatnią sprawę zakreśla podwójnie.

Na końcu przez radiowęzeł dzwonią do rodziców będących w pracy.
Zaczekajcie! krzyczy w słuchawkę wzruszony tata. Tak właśnie miała na imię moja mama! Zmarła dziesięć lat temu.
W sali słychać westchnienia i chóralne modlitwy.
No właśnie, dziesięć lat minęło, a nikt nawet nie zajrzy. Trawą zarosło, płotek się przechylił burkliwie rzuca Julka.
No tak, zawsze mi brakowało czasu mamrocze w zestawie tata.

Spotkanie się kończy.
Następnego dnia całą rodziną jadą na cmentarz. Julka nigdy nie widziała babci, zna tylko fragmenty opowieści taty. Grób znajdują po chwili, marmurowe pole rozrosło się, gdzie dawniej był sosnowy las.

Dziewczynka przynosi bukiet żółtych tulipanów i wsadza je do uciętej plastikowej butelki. Tata prostuje płotek, mama wyrywa chwasty.

Tata, babcia mówi, że jesteś dobrym człowiekiem, tylko tak zatopionym w pracy i internecie, że na nic nie masz czasu nawet dla mnie.
Tata czerwienieje ze wstydu i kiwa głową.

Powiedz, że postaramy się poprawić głaszcze córkę po głowie, potem blednące zdjęcie na nagrobku.
Teraz babcia może odetchnąć i więcej do mnie nie przyjdzie, choć bardzo za nią będę tęsknić, bo była bardzo dobra, wesoła i mądra.

To prawda. Babcia znała się na ludziach jak nikt. A coś jeszcze ci powiedziała?
Tak. Że twoja dieta z ogórków jest bez sensu. Chcesz schudnąć, idź na siłownię. I że otwieranie konta walutowego to był głupi pomysł, bo trzeba było wszystko porządnie policzyć. A co do tego taniego betonu, który zamówiłeś pod fundament na saunę…