Wyimaginowana przyjaciółka

Wyimaginowana przyjaciółka

Od trzech dni wokół Weroniki zbierały się tłumy uczniów. Dziewczynka zasłynęła w całej szkole jako prawdziwa wróżka i znawczyni ludzkiej duszy. Wszyscy chcieli usłyszeć kawałek jej mądrości. Zaczepiali ją pod łazienką, dosiadali się w stołówce, przynosili cukierki, zeszyty z zadaniami domowymi i inne podarki, z których ona z niewiadomych przyczyn nigdy nie korzystała.

Weroniko, wiesz, podoba mi się Damian z 5b. Myślisz, że moglibyśmy kiedyś założyć rodzinę? zapytała z rozmarzeniem koleżanka Marta.
Nie polecam. Damian tylko na pierwszy rzut oka wydaje się porządny, ale przy wszystkich dłubie w nosie i zjada to, co znajdzie. Przynajmniej głodna z nim nie będziesz, ale niewiele poza tym. Całe życie tak przeżuje i przebimba, odpowiedziała Weronika, popijając kompot i chrupiąc obwarzanka.
Fuj, okropność! A Tomek? Dobrze się uczy, uczy się też na gitarze grać, znowu rozmarzyła się Marta.
Tomek znęca się nad kotami. Przywiązuje puszki do ogona i gania po podwórku. Będzie okrutny i jeszcze pić zacznie.
Dlaczego tak myślisz?
A widziałaś kiedyś trzeźwego gitarzystę? Poza tym, nie zaprzątaj sobie tym jeszcze głowy, żyj dla siebie chłopaki nie uciekną. Lepiej popraw matematykę i przestań obgryzać paznokcie, bo pasożytów się nabawisz.

Nie mam żadnych przyjaciół. Wszyscy nazywają mnie grubym i nigdzie mnie nie zapraszają, Paweł z 4c odepchnął nagle zapatrzoną w Damiana Martę, aż przesunęła się na drugi koniec ławki.
W środę rusza zapis na judo. Zgłoś się w gabinecie WF-isty. Może nie schudniesz od razu, ale przestaną cię wyzywać. Tylko swojej przyszłej żony już tak nie odpychaj.

Weronika wstała i zaniosła tackę do okienka.
Weroniko, jak myślisz, lepiej iść na kurs prawa jazdy w tym roku czy w następnym? niby mimochodem spytała nauczycielka geografii pani Elżbieta przy zmywaku.
Pani Elżbieto, żeby zdawać na prawo jazdy, trzeba mieć samochód, a pani ma starego malucha po ojcu. Czuje pani różnicę?
Chyba no tak
Weronika przewróciła oczami, umyła ręce i dodała:
Niech pani sprzeda to auto, a za pieniądze kupi rower i szorty, już za dwa miesiące ktoś będzie panią podwoził do pracy. Albo lepiej weźcie kredyt hipoteczny teraz są świetne warunki, a mieszkanie z rodzicami w wieku trzydziestu pięciu lat to nie wypada. Tak tylko mówię z doświadczenia.

Wzbudzając konsternację nauczycieli, Weronika wróciła do klasy na zajęcia z techniki.

W ciągu czterdziestu minut, kiedy jej koleżanki uczyły się mierzenia centymetrem i nawlekania nici do maszyny, Weronika załatała przyniesione z domu spodnie, zwęziła spódnicę i na szydełku wydziergała parę skarpet, które podarowała nauczycielce techniki, mówiąc, że w ciąży trzeba mieć ciepłe stopy. Nauczycielka techniki zaraz zwolniła się z ostatnich lekcji i pobiegła do apteki po test. Na drugi dzień cała klasa zajadała się pysznym tortem czekoladowym, którym nauczycielka podziękowała Weronice.

W domu dziewczynka zachowywała się równie nietypowo. Skrzyczała mamę za kupny mielony i sama zrobiła pierogi. Wieczorem zamiast oglądać Youtube, usiadła czytać Trzech muszkieterów i co chwilę szeptała coś do kogoś niewidzialnego. Tata zerkał na nią zza komputera, a Weronika zwróciła mu uwagę, że się garbi. I że lepiej byłoby, gdyby poszedł wytrzepać dywan, zamiast szukać wątpliwych stron w internecie.

Szkołę obiegły plotki, nauczyciele widząc dziwactwa wszczęli alarm i wezwali psychologa. Wyznaczono specjalną rozmowę. W trakcie lekcji zebrało się całe grono pedagogiczne wraz z dyrektorem.

Weroniko, dziecko drogie, ktoś cię w szkole krzywdzi? rozpoczął pytania psycholog z modną brodą i w okularach.
Krzywdzi mnie to, że szkole przyznano 2 miliony złotych dotacji, a w sali sportowej mamy tylko stary koń i dwa metry liny.
Wszyscy spojrzeli na dyrektora, który w tym momencie przez uchylone okno poszedł na naradę.
Nikt się z tobą nie przyjaźni?
Przyjaźń to abstrakcja powiedziała z nudą Weronika, kręcąc warkocze. Dziś bawicie się w berka na przerwie, a jutro twoja przyjaciółka zmywa u ciebie gary, kiedy ty wypełniasz PITa.
Zaraz, jakie gary, jakie PITy? Kto ci to wszystko opowiedział?
Moja przyjaciółka.
No i wszystko jasne! Możesz ją zaprosić?
Ona tu jest, odpowiedziała zupełnie spokojnie dziewczynka, czym wprawiła komisję w lekką konsternację.
My jej nie widzimy. Jak się nazywa?
Zofia Aniela.
O proszę, a ile lat?
Siedemdziesiąt dwa.
Co ci jeszcze mówi?
Że trzeba czyścić zęby od dziąseł, że ten pies z naszego podwórka nie jest groźny, tylko przestraszony i głodny, że rodziny nie wolno zaniedbywać. No i, że od pięciu lat źle pani liczą podatek od nieruchomości trzeba jechać do urzędu i poprosić o przeliczenie wg wartości rynkowej, bo idzie z ewidencyjnej.
Psycholog zanotował wszystko, a to ostatnie aż podkreślił dwa razy.

Szybko zadzwoniono do rodziców Weroniki.
Poczekajcie! krzyczał w słuchawkę rozemocjonowany tata. Tak miała na imię moja mama! Odeszła dziesięć lat temu.
W pokoju rozległy się westchnienia i ciche modlitwy.
Właśnie, minęło już dziesięć lat, a nikt jej nie odwiedza. Trawa zarosła, płotek się rozwalił, powiedziała z wyrzutem Weronika.
No chciałem, ale ciągle brak czasu… wstydliwie mamrotał tata.

Na następny dzień cała rodzina pojechała na cmentarz. Weronika nigdy nie widziała babci, znała ją tylko z kilku zdjęć i opowieści taty. Łatwo nie było znaleźć grób wśród setek podobnych nagrobków, bo cmentarz dawno zarósł. Dziewczynka położyła wiązankę żółtych tulipanów w plastikowej butelce, tata naprawił płotek, mama wyplewiła trawę.

Tata, babcia mówi, że jesteś dobrym człowiekiem, ale tkwisz po uszy w pracy i internecie, przez co nie masz czasu nawet dla mnie.
Ojciec poczerwieniał i kiwnął cicho głową.
Obiecujesz, że się poprawimy? pogłaskał córkę po głowie, potem dotknął wyblakłego zdjęcia na nagrobku.
Teraz babcia jest spokojna i już nie będzie mnie odwiedzać, choć bardzo będę za nią tęsknić była taka dobra, wesoła i mądra.
Zgadza się. Babcia zawsze widziała ludzi na wylot. Powiedziała coś jeszcze?
Tak. Że twoja dieta ogórkowa to bzdura, jeśli chcesz schudnąć idź na siłownię. I że niepotrzebnie założyłeś konto walutowe każdy ruch trzeba rozważyć. No i z tym tanim betonem, który zamawiałeś pod fundament do altanki

W życiu warto słuchać nie tylko tego, co podpowiada wyobraźnia, ale i tego, co mówią ci, których kochasz, nawet jeśli są z nami tylko w sercu. Czas poświęcony bliskim i troska o nich są ważniejsze niż pogoń za codziennością, bo pamięć i dobra rada pozostają z nami na zawsze.