Współlokator postawił ultimatum: „Już dłużej tego nie zniosę! — wrzasnął, gdy tylko mnie zobaczył. — Mam dość tego starego kota!”… więc wyrzuciłam go za drzwi — źle wybrał, z kim zadzierać…

Wczoraj wydarzyło się coś, co długo będę pamiętać. Już od wejścia do mieszkania czułam napięcie, ale dopiero po chwili ciszy w przedpokoju rzeczywistość do mnie dotarła. Szymon trzasnął drzwiami tak, że aż echo niosło się po całej klatce. Na wieszaku zabrakło jego kurtki, intensywny zapach jego wody kolońskiej ulotnił się jakby nigdy tego nie było, a wśród butów na półce zionęła pustka. Wyglądało to, jakby wyparowało kawałek czyjegoś życia.

Sięgnęłam wzrokiem w dół, czując jak zbierają się we mnie ciężkie myśli. U moich nóg zwinął się na dywaniku Bazyli mój piętnastoletni kocur, nieco przygarbiony, z lekko utykającą tylną łapą, wiernie patrzył mi w oczy. Sześć kilogramów futra i bezwarunkowej lojalności.

No i co, stary druhu wyszeptałam, kucając przy nim i zanurzając dłonie w jego już nie tak lśniącej sierści. Wykaraskaliśmy się z tego razem, co?

Bazyli odpowiedział krótkim, pewnym mrr.

Kocur z przeszłością i granice kompromisu

Szymon pojawił się w moim życiu jakieś pół roku temu. Od razu zaiskrzyło, rozmowy same płynęły, a potem jakoś tak naturalnie wyszło, że zamieszkał ze mną. O Bazylim nie musiałam ukrywać jeszcze na randkach opowiadałam anegdoty o jego wybrykach, a Szymon tylko się uśmiechał. Lubię zwierzęta – powtarzał.

Ale Bazyli to nie byle kot. Musiałam go znaleźć, mokrego, przemarzniętego kociaka w strugach czerwcowego deszczu na ulicach Warszawy. Ileśmy razem przeszli… Radości, rozstania, różne zakręty życiowe. On zawsze trwał obok, cichy towarzysz moich lat. Teraz, gdy dobija do piętnastu, z niewydolnością nerek, specjalną dietą i regularnymi kroplówkami, jest dla mnie jeszcze ważniejszy.

Gdy Szymon zamieszkał w moim mieszkaniu na Żoliborzu, jego miłość do zwierząt zaczęła szybko topnieć.

Na początku były drobiazgi. Dlaczego on musi spać tuż przy twoich nogach? To niehigieniczne. Po co tyle kasy na weterynarza? Przecież to tylko kot, za tyle można by mieć nowego.

Starałam się łagodzić sytuację. Częściej zmieniałam pościel, kupowałam najlepszy żwirek, leki podawałam, gdy Szymona nie było w domu. Ustępowałam, myśląc, że kompromisy są częścią dorosłego życia.

Chwila prawdy

We wtorek długo siedziałam w pracy. Szymon był w domu wcześniej. Otworzyłam drzwi i uderzył mnie zapach chloru oraz podniesiony wrzask.

Bazyli zwymiotował na nowy, elegancki dywan, który Szymon kupił miesiąc temu. Było mi przykro wiadomo. Ale to przecież tylko rzecz.

Wszedł do pokoju z twarzą czerwoną od złości, pokazując drżącym palcem na zdezorientowanego kota.

Mam DOŚĆ! wykrzyknął, gdy tylko się pojawiłam w progu. Mam już serdecznie dość TEGO kota!

Milczałam, rozbierając się powoli i zaczęłam zwyczajnie ogarniać rzeczywistość.

On ma już piętnaście lat. Choruje. To żywa istota powiedziałam spokojnie, sięgając po środek do czyszczenia.

Przestań! Chcę żyć w porządku i wygodzie. Wybieraj: ja albo ten kocur. Albo się go dzisiaj pozbędziesz, oddasz babci, uśpisz, wszystko mi jedno. Jeśli nie, wyprowadzam się.

Wyprostowałam się, z mokrą szmatką w ręku. Było jasne, że liczył na moje łzy albo błagania ale byłam już pewna swojej decyzji.

Nie musisz czekać do wieczora. Walizka jest na pawlaczu. Masz piętnaście minut.

Mówisz poważnie? Przez kota chcesz mnie wyrzucić? Będziesz sama, czterdziestoletnią starą panną z kotem

Czas mija.

Pakował rzeczy z hukiem, rzucając przy tym całą gamę nieprzyjemnych słów. Nie reagowałam każda jego uwaga tylko utwierdzała mnie w przekonaniu, że postępuję słusznie. Bazyli przez ten czas siedział cichutko pod stołem kuchennym.

Gdy zamknął walizkę, próbował jeszcze:

Kasio, nie wygłupiaj się. Poniosło mnie. Możemy pogadać. Może oddamy kota twojej mamie? Ten zapach…

Nie ucięłam krótko. Tu nie chodzi o kota, Szymonie. Chodzi o to, że postawiłeś mi ultimatum.

Gdy zatrzasnęły się drzwi wejściowe i zapadła cisza, nalałam sobie szklankę wody w kuchni. Bazyli wyszedł spod stołu, przyszedł do mnie i mokrym noskiem musnął moją kostkę. Odpowiedział krótkim, rezolutnym miau.

Znowu jesteśmy tylko we dwoje. I tak właśnie ma być.