Tajemnicze osobliwości rodziny Oli Krasińskiej

Niektóre osobliwości rodziny Olgi Krasawskiej

Ola wyszła z psem

O Jezu, co ona znowu zrobiła temu biednemu zwierzęciu? Ogon Czaki już nie jest fioletowy, tylko różowy! Patrz, patrz, jak nim macha!

Co poradzić, dziewczyna jakaś taka inna. Za to dobra, uczciwa! Znasz wiele takich teraz? Babcia była chora, to Olga nie wychodziła prawie ze szpitala. Cały czas przy niej latała, nie dbając o swoją młodość.

Tak? Wczoraj widziałam, jak jakiś bardzo przystojny młody człowiek podwoził ją pod blok.

Może to był taksówkarz!

E, tam! Odkąd to taksówkarze całują dziewczynom ręce?

Serio?!

Mówię ci! Nasza Ola zaraz wyjdzie za mąż.

I dobrze! Babcia to dopiero się ucieszy! Jakie dziecko wychowała! Mądre, ładne, porządne! Jeszcze gdyby nie ten jej zawód, to w ogóle ideał!

A co ci nie pasuje w Olginy profesji?

Śledcza?! Jaka to robota dla kobiety?

Oj, nie przesadzaj! Ile teraz ludzi szanuje prawo tak jak jej babcia? A z niej świetny śledczy! Pisała o niej nawet Gazeta Wyborcza i był program w telewizji, gdzie chwalili ją! A ty swoje

Ja? Ja nic! Niech jej Bóg błogosławi, jak to mówią! Już jako dziecko było wiadomo, że Olga wszystkim pokaże, na co ją stać! Pamiętasz, jaka była?

No pewnie! Cała babcia! Ognista dziewczyna!

Ta, o której deliberowały sąsiadki przed blokiem na ławce, minęła je, grzecznie się przywitała i nagle pobiegła za skaczącą radośnie po piaskowanych, oblodzonych chodnikach suczką o różowym, jak zorza, ogonie.

Znowu poleciała! Gdzie to ona tak gna?

Pewnie po siostrę! Kasia dziś przylatuje!

Skąd wiesz?

Ola mi powiedziała. Zobacz! Taksówka podjechała!

Z samochodu wysiadła wysoka, szczupła dziewczyna, cicho, bez słowa ruszyła naprzeciw biegnącej Oli, przytuliła ją i zagwizdała na plączącą się pod nogami psinę.

Olka! Co ty znowu narobiłaś temu zwierzakowi?!

Podoba się! To ulubiony odcień babci!

O rany, jak ja za tobą tęskniłam, moja szalona!

Ola jeszcze raz uściskała siostrę i głośno się roześmiała.

Cała dzielnica wiedziała, że Olga Krasawska jest dziewczyną z dużą fantazją. Jej dziwactwa zaczęły się pojawiać już w dzieciństwie. Urocza osóbka z warkoczykami, na których końcach babcia zawsze wiązała kokardy, witała grzecznie sąsiadów uśmiechając się szeroko swoimi nierównymi zanim jeszcze zajął się nimi przybrany dziadek zębami. Po uśmiechu szło delikatne:

Jak się macie?

Ale nawet ci, co nie mieli żadnych rodzinnych sekretów w szafie, przestawali szybko odpowiadać na to pytanie.

Chodziło o to, że Oli się bano.

Dziewczynka potrafiła być okrutnie wygadana.

Ale to jeszcze nic wielkiego! Dziecko coś tam plotło no i co z tego? Kto słucha, co mówi taki smyk? Śmiechu warte!

Tyle że Ola nie tylko paplała. Miała unikalny dar. Niesamowicie kojarzyła to, co usłyszała czy zobaczyła i potem, bez większych skrupułów, przekazywała to dokładnie tej osobie, której dotyczyło.

Ciociu Tereniu, a jak była pani w pracy, to wujek Henio do pani Grażyny z siedemnastego przychodził. Z kwiatami! Takimi samymi jak pani na urodziny miał, żółtymi! Tylko bukiet większy! Prosiłam, żeby mi pozwolił powąchać, ale powiedział, że nie wolno! I poszedł do pani Grażyny. Czemu ona może? A ja nie?

Teresa, która przez jakiś czas udawała, że wierzy w tłumaczenia męża o nadgodzinach i zmęczeniu, momentalnie wzdrygała się, rozglądała wokół czy tego nie słyszą sąsiadki, i przyspieszała kroku, nawet nie zerkając na babcię Oli.

Córeczko, czemu ty zagadujesz panią Terenię? Przecież cię o nic nie pytała! denerwowała się babcia, ale nie wyjaśniała dlaczego taka rozmowa nie jest mile widziana.

Ola czuła się urażona.

Nie rozumiała, czemu na nią krzyczą. Przecież nic takiego nie powiedziała a może jednak?

To było najbardziej niezrozumiałe i niemiłe. Gdyby babcia jej wytłumaczyła, może następnym razem już by milczała.

Ale babcia po takich akcjach przypominała brzydki szary pomnik z Placu Wolności, przy którym Ola lubiła spacerować w weekendy. Ściskała wnuczkę za rękę i milczała, od czasu do czasu rzucając surowe spojrzenie, mówiące wyraźnie, że o wieczornych słodyczach na dziś można zapomnieć.

Ola z tego powodu była niepocieszona. Obrażała się, aż nagle przypominała sobie, że pomnik na placu różni się jednak od babci nie siadały jej na głowie gołębie, więc fryzura babci zawsze była w porządku.

O wodzu pomników opowiedział jej przybrany dziadek, który chętnie rozmawiał z ciekawską Olą.

Czemu on jest łysy? Ola mrużyła oczy patrząc na monument.

Stresował się! Przybrany dziadek odpowiadał rzeczowo, w odróżnieniu od babci.

Czyli: martwił się? Pewnie miał ciężką pracę, co nie?

No!

Też był dziecięcym dentystą? Ola już sobie wyobrażała monument w gabinecie dziadka.

Obrazek był na tyle zabawny, że dziadek nie wytrzymał i zaczął się śmiać:

Gdyby tak, świat wyglądałby inaczej. Nie, On był wodzem!

Kim? Ola otwierała buzię z niedowierzaniem. Przecież wodzowie mają piórka na głowie! Tak było w tej książce, co czytaliśmy! A on łysy i gołębie mu dokuczają. Może im piórka się nadają do No, jak to się nazywa?

Pióropusz?

O, właśnie! Tylko orle by się nadały?

Koniecznie! śmieje się dziadek.

Ale orłów szkoda! I nie robią nieporządku, jak te wstrętne gołębie. Babcia mówi, że to nieładnie, pamiętasz?

Wtedy dziadek śmiał się tak, że ludzie wokół oglądali się na nich, a Ola wzruszała ramionkami o co chodzi? Dorosły człowiek, a śmieje się jak dziecko!

W końcu śmiał się długo, a potem kupił na przeprosiny tajemnicze lody.

Były tajemnicze, bo babcia zakazała lodów przed obiadem. Ale dla przybranego dziadka zasady to nie nakaz i czasem mogła sobie pozwolić na loda do południa. I nigdy się nie wygadała.

Olu, jak powiesz babci o lodach, nie wybaczy mi nigdy!

Będzie afera?

Jeszcze jaka! Wiesz przecież, że babcia wymaga, by jej słuchano.

Ty nie słuchasz!

Bo ja mężczyzna! Co by to było, gdybym słuchał kobiety!

To możemy powiedzieć jej o lodach? Ola sprytnie patrzyła na dziadka.

Nie! Słuchać to jedno, drażnić kobietę to zupełnie co innego!

Dziadku, a ty się boisz?

Ja? Ja jestem po prostu doświadczony i wolę zły pokój niż dobrą kłótnię.

Co to znaczy?

Opowiem ci kiedyś. A teraz kupimy babci kwiaty.

Po co?

Żeby nie zauważyła od razu twojej szczęśliwej miny!

Przybranego dziadka Ola nie tylko szanowała, ale kochała całą duszą.

Pojawił się w jej życiu na Nowy Rok. Babcia, która wychowywała Olę od niemowlęcia, bo wiecznie zapracowani rodzice byli w ekspedycjach, zdecydowała się powtórnie wyjść za swojego dawnego wielbiciela. A babcia była osobą zorganizowaną, prawniczką z tytułem, zdecydowaną i praktyczną, bez nadmiaru sentymentów, prócz dwóch wyjątków.

Były to ukochana wnuczka i przedwojenny kolega.

I tylko los mógł powiązać tak różne osoby.

Nie chodziło o to, że fizycznie tworzyli dziwną parę wysoka, szeroka babka Oli i pucołowaty, niski dziadek. Ani też o cierpliwość i anielską wyrozumiałość przybranego dziadka, które musiał mieć mając do czynienia z energiczną partnerką i trudną pracą. Było jednak coś jeszcze wiązało ich to mocniej niż cokolwiek innego, tak że Ola później w ogóle nie rozumiała, jak mogli kiedyś żyć osobno.

Bo babcia Oli, mimo całego swojego pragmatyzmu, była w głębi duszy beznadziejnie romantyczna. Marzyła przez całe życie o wierszach pod księżycem i serenadach pod oknem na działce. Ale nikt tego nie proponował wszyscy sądzili, że taka kobieta nie potrzebuje romantyzmu.

Pierwszy mąż był dumny z jej osiągnięć i chwalił jej analityczny umysł, a kwiaty dawał tylko na okazje. Jedyny liryczny gest, na jaki się zdobył, to był cytat z Tuwima.

Babcia cierpiała, a jak cierpiała ona wszyscy wokół. Więc właśnie pierwszy mąż, rodowity dziadek Oli, zwiał przy pierwszej okazji, nie rozumiejąc swojego szczęścia.

Nadeszła długa przerwa w romantyce, ciężka praca, single-matka. Dopiero narodziny Oli rozjaśniły jej świat. Gdy po raz pierwszy wzięła wnuczkę na ręce, znów zaczęła żyć.

Ola, zaraz jak się urodziła, trafiła pod całkowitą opiekę babci. Mama była świetnym archeologiem, tata też. Ich praca to były wieczne ekspedycje. Dziecko przekazali babci i ruszyli w świat. Skarb swój zostawili w bloku w Warszawie, a sami szukali scytyjskich skarbów.

A ich największy skarb dmuchał w policzki, robił bańki i darł się tak, że sąsiedzi musieli oddać swojego kundelka szczekał razem z Olą i życie stało się nie do zniesienia.

Kundelka oddali rodzinie. Sąsiadki przyniosły babci całą furę porad o wychowaniu dzieci. Część nawet się przydała.

Ola rosła ku radości babci i niani, a kiedy skończyła rok, pojawił się przybrany dziadek.

Babcia stwierdziła, że im więcej krewnych, tym lepiej. O tacie wspominała rzadko, ale czasem zaprowadzała Olę do rodziców pierwszego męża, żeby dziewczynka sama zdecydowała, kogo lubi bardziej.

I tak się stało chociaż Ola widywała rodzonego dziadka, to bardziej kochała tego, który gotów był dać życie za nią i babcię.

O historii, jak los uśmiechnął się do babci i podarował trochę szczęścia na starość, Ola znała każdy szczegół bo to jej pierwszy ząb i jego leczenie stały się zalążkiem nowej rodziny.

Ola darła się po nocach, wykańczając babcię i sąsiadów, aż ktoś poradził babci dobrego dentystę dziecięcego.

Pani Aniu, idźcie z Olą do pana Piotra. Wspaniały lekarz! Może coś doradzi! Inaczej się nie da, dziecka szkoda, a pani wykończona!

To mało powiedziane! Babcia pośpieszyła do sąsiedniego bloku.

Dobrze, że przychodnia była blisko.

Aniu! uśmiechnął się Piotr, a babcia Oli zrozumiała, że szykuje się nowy rozdział w jej życiu.

Ta sama szczęśliwa twarz nie dawała jej spać w młodości Ale wtedy wychowanie nie pozwalało mówić o uczuciach, a Piotr był zbyt nieśmiały.

A teraz czas nie czekał i Piotr nie tracił szansy: wkrótce Ania znów została żoną, a Ola zyskała przybranego dziadka.

Syn babci specjalnie się nie zdziwił nowemu statusowi mamy. Grzecznie pogratulował i zapytał, czy nadal może liczyć na opiekę nad dzieckiem. Usłyszał, że dla Oli nic się nie zmienia i wszyscy byli zadowoleni.

Ola rosła w miłości i trosce, pewna, że tak żyją wszystkie dzieci. Nie chodziła do przedszkola była słaba zdrowotnie. Kilka razy babcia próbowała ją uspołecznić, ale Ola po każdym pobycie w przedszkolu od razu chorowała. Tygodniami ją potem leczyła, aż zgodziła się z dziadkiem:

Niech przepadnie to przedszkole, Aniu! Najważniejsze zdrowie!

Socjalizację oddano zatem działce. Tam babcia z dziadkiem spędzali wiosnę, lato i połowę jesieni.

Działkowe ogrody były stare, rodzinne, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Najpierw biegały dzieci, potem wnuki, a nawet prawnuki. Dzieci nigdy nie brakowało i Ola szybko znalazła przyjaciół. Co dziwne, na działce nigdy nie chorowała od rana do nocy całe dnie spędzała w altanie zbudowanej przez Piotra. Tam jadła, grała, przyjmowała gości.

Gości była zawsze pełna altana. Przychodziła najlepsza przyjaciółka Swietusia, przylatywali bliźniacy Stasio i Grześ, wokół altany tańczyła Zuzia, marząca o byciu primabaleriną. To tylko część dzieci mieszkających całą wiosnę i lato na działkach.

A w wieku sześciu lat Ola poznała Kasię.

Kasia różniła się bardzo od innych dzieci. Była harda, ufaflona, niesamowicie uparta i zawsze wiedziała, czego chce.

Spotkanie Oli i Kasi nastąpiło pewnego letniego dnia. Ola siedziała w altanie, przeglądając nową książkę przywiezioną przez dziadka z miasta i przebierała pierwsze starannie umyte truskawki. Nie czekała na nikogo Swietusia uczyła się francuskiego z nianią, a bliźniacy pojechali do miasta na zakupy szkolne, Zuzia ćwiczyła piruety pod okiem babci, która widziała wnuczkę wyłącznie na scenie Teatru Wielkiego.

Nagle spod stołu przemknęła brudna ręka i Ola z krzykiem podskoczyła, niemal wywracając się na ławkę. Krzyk był tak głośny, że babcia prawie wylała cały garnek truskawkowego dżemu, mieszając go na kuchni.

Olu, co?! Babcia wypadła na ganku z łyżką w ręku, a śpiące sąsiedzkie koty spadły z dachu i uciekły wiedziały, że lepiej się dziś nie zbliżać.

W gruncie rzeczy babcia lubiła zwierzęta, ale ponad wszystko ceniła porządek. Wnuczka wrzeszczy, dżem się gotuje, a przyczyna zamieszania jeszcze niewiadoma.

Ola, podciągnąwszy nogi, śledziła z przerażeniem śmiejącą się Kasię, która siedząc pod stołem, wyjadała truskawki z miski i nie miała zamiaru uciekać.

Po co krzyczysz? Nie ciekawi cię, po co przyszłam?

Zero ceremonii i zwinęła całą miskę pod stół.

Dobre! Chodź, bo nic ci nie zostanie!

Wtedy Ola zorientowała się, że nadal wrzeszczy. Przerwała histerię nutą zbyt wysoką, zerknęła na babcię, potem wślizgnęła się pod stół.

Masz! Kasia podała jej największą truskawkę.

Masz brudne ręce

I co z tego? Przecież jesteśmy na działce tu ręce zawsze są brudne.

Babcia, orientując się, że straciła wnuczkę z oczu, zbiegła po schodkach do altanki i uspokoiła się, widząc z kim Ola siedzi pod stołem.

Kasia! Po co tak straszyć! A gdzie dziadek?

Odpoczywa! Znowu zmęczony.

Po minie babci Ola zrozumiała, że dokładnie wie kim jest Kasia i co znaczyć może to zmęczony.

Dziewczyny, bawcie się! Cukierki są na stole. Zaraz wracam! Babcia zdjęła fartuch i poszła do furtki, nie zwracając uwagi na osłupiałą wnuczkę, która nie rozumiała, dlaczego cukierki są dozwolone przed obiadem.

Babcia już w drodze do bramki przypomniała sobie o garnku, wróciła na kuchnię, wyłączyła gaz, a potem lekko popchnęła drzemiącego na werandzie Piotra. Jemu zamieszanie nie przeszkadzało spać mógł wszędzie, nawet przy babcinej fałszywej piosence czy IX Symfonii Beethovena, a tym bardziej przy Olkowym wrzasku.

Popilnuj dzieci! Babcia cmoknęła Piotra w skronie i wyszła, a Piotr spojrzał do ogrodu.

Olu, gdzie babcia poszła?

Dziadka budzić! Kasia wyszła spod stołu, i poważnie wyciągnęła rękę do dziadka. Katarzyna Matejkiewicz.

Piotr Zieliński. Miło mi poznać! Przybrany dziadek ściska rękę nowej przyjaciółki wnuczki.

Tak poznali się i zaprzyjaźnili.

Ola dowie się potem, że Kasia to jedyna wnuczka dawnego znajomego babci. To babcia uprosiła, by Kasia z dziadkiem spędzała lato na sąsiedniej działce, bo po tragicznej utracie rodziców i babci, Szymon Matejkiewicz został sam z wnuczką i sobie nie radził. Córka z mężem zginęli w katastrofie lotniczej, wracając z rodzinnej uroczystości. Zostali we dwoje i nawet po roku nie umieli zrozumieć, dlaczego spotkał ich taki los.

Babcia Ola wiedziała o wszystkich szczegółach, także o diagnozie starego znajomego, który niedługo potem się rozchorował i nie był już w stanie sam wychowywać wnuczki.

Aniu, co ze mną będzie? Kasią się zaopiekuje daleka rodzina, ale chodzi im tylko o spadek. Jak ochronić moją dziewczynkę? Nigdy nie byłem taki bezradny

Szymku, dasz radę! Musimy tylko dobrze pomyśleć.

Myśleli, szukali sposobu i znajomości.

I dopięli swego Kasia znalazła schronienie u babci Oli.

Dlaczego babcia tak się troszczyła? Bo widziała w tej dziewczynce swoją własną wnuczkę małą, chudą, o wielkich oczach

Przybrany dziadek nawet nie zadawał pytań po prostu pocałował żonę w palce i powiedział:

Rób, jak czujesz, Aniu!

Myślisz, Piotrze, że to dobrze dla Oli?

Co złego, jeśli nasza córka zyska siostrę? To tylko dobrze!

Dobrze A sobie poradzimy?

Aniu, nie poznaję cię! Pewnie, że tak! Jeszcze młodzi, damy radę!

Boję się, że nie pokocham ich jednakowo

I nie musisz! Zawsze inaczej kocha się własne dziecko, a inaczej to, które dopiero staje się twoje. Po prostu kochaj jak umiesz, a czas wszystko poukłada. Jeśli my tego nie zrobimy, to kto?

Do tematu już nie wracali.

Szymon najpierw leczył się, potem trochę popijał z rozpaczy, aż w końcu oddał Kasię pod opiekę Oli i Piotra. Potem jednak zebrał siły i ostatnie dni przeżył na werandzie na działce, patrząc na bawiące się dziewczynki. Odszedł pogodnie, siedząc w starym bujanym fotelu, z uśmiechem na ustach, kiedy Kasia wrzasnęła do niego w biegu:

Dziadku, Olek mówi, że jestem jej siostrą! Fajnie, co?

Załatwienie formalności trochę trwało, ale Anna zdobyła opiekę nad Kasią.

W ten sposób Ola zyskała siostrę i najbliższego człowieka po babci i dziadku.

Kasia i Ola były zupełnie różne, temperamentem i charakterem, ale właśnie to połączyło je mocno i dało początek pięknej przyjaźni. O czymś takim babcia mogła tylko marzyć.

Jej dziewczynka nie była już sama. Miała siostrę.

I to właśnie Kasia była tym, która zawsze mówiła Oli prawdę. Tego brakowało jej najbardziej.

To również Kasia nauczyła ją, kiedy mówić, a kiedy lepiej milczeć, i pokierowała Olki zdolnościami dedukcyjnymi w odpowiednim kierunku.

Powinnaś zostać detektywem! Choć dziadek by nie pochwalił! Uważał, że to psi zawód, który łatwo popsuć, gdy trafi się nieuczciwy śledczy.

To będę śledczą.

Czemu?

Żeby chociaż jedna była porządna! śmiała się Ola, jeszcze nie wiedząc, jak trudna i ważna praca ją czeka.

Niech się śmieją, niech traktują ją jak dziwaczkę za Olą stała rodzina.

Stała za nią, z rękami w bok, groźnie zmarszczonymi brwiami i odwiecznym pytaniem:

Olu, zjadłaś dziś w ogóle coś? Jak nie?! Skandal! A ty się śmiejesz, Kasiu? Sama pewnie też o suchym pysku od rana! Marsz na obiad! I mają być puste talerze! Piotr! Chcesz osobne zaproszenie? Puść już Czaki i myj ręce! Biedne zwierzę, nie daliście mu spokoju! Natura zła, bo ogon różowy! Że żeby był? Taki argument! Co, że ja tak mówię? Naprawdę? Nie zauważyłam Nie zawracajcie mi głowy, urwisy! Zupa stygnie! Marsz do stołu!