Olenka spędziła cały dzień przy kuchni. Zadzwonił dzwonek do drzwi. Przyjechali krewni Tolka i zasiedli przy stole.

Irena spędziła cały dzień przy kuchni. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Rodzina Wojtka przyjechała, rozsiadła się za stołem. A gdzie mięso? zapytała ciotka. Przecież tu jest faszerowana kaczka uprzejmie odpowiedziała Irena. Ciotka teatralnie wstała od stołu: Tego nie da się jeść. Wracamy do domu. Wojtek podniósł się za nią: Ty to już… Żyj sobie sama, skoro nie umiesz gotować! i zaczął wrzucać rzeczy do torby.

Halo, Halina? To ja, Irena. Co? Powtarzam: Irena! Połączenie tragiczne Po co dzwonię? Halino, w tym roku do was nie przyjadę. Mówię, nie będę na święta. Dlaczego? Po co? Będziesz z Wiktorem, córka z mężem i dziećmi. A ja co? Najem się sałatki i wrócę taksówką za podwójną stawkę? Nie potrafię spać u kogoś obcego, sama wiesz. Co będę robić? Położę się spać i tyle przez trzaski i szumy na linii Irena rozmawiała z przyjaciółką, u której od pięciu lat po rozwodzie spędzała Nowy Rok i inne święta.

Co? Sama chciałaś zadzwonić? Wyjeżdżacie? Dokąd? Do Krakowa, do ciotki Wiktora. Szczęśliwej drogi i dobrej zabawy. Problem? Jaki? Kto przyjeżdża? Sandra? Jaka Sandra? Siostrzenica? Halo? Co oni tam mają z tym zasięgiem? Przygarnąć na parę dni? Wiesz, że nie lubię obcych w domu… No dobrze, pomogę ci, niech przyjedzie. Co za pech… zirytowana odłożyła słuchawkę.

Usiadła i zamyśliła się. Może to nawet lepiej, że nie będzie sama w święta. Przypomniała sobie, że wypadałoby choć sałatkę przygotować. Sama przegryzłaby bułkę, ale gościa wypada poczęstować. Nastawiła warzywa do gotowania, przygotowała zieleninę i znowu zamyśliła się.

Kiedy była żoną Wojtka, nie siedziała tak w ciszy. Już trzydziestego zjeżdżała do nich cała wioskowa rodzina męża. I wtedy zaczynało się Kuchnia nie do poznania: para, zapachy, i nawet otwarte okno nie pomagało. Gotowała się galareta, pieczono pierogi, smażono kotlety. Wszystko tłuste. Irena tylko biegała, podawała kolejne potrawy. Raz wynosiła galaretę na balkon, raz obierała warzywa na sałatkę jarzynową. Do gotowania jej nie dopuszczali odkąd zrobiła sałatę z awokado.

Ohyda jakaś, stwierdziła ciotka Wojtka, a wszyscy kiwnęli głowami.

A ich potrawy nie były lepsze, piekli się Irena później w myślach, wszystko tonęło w majonezie, aż lało się z łyżki. Od razu panowie siadali do stołu, degustując swojskie nalewki. Do Sylwestra ledwo dociągali do północy.

A drugiego stycznia wszyscy się wynosili, wcześniej wyczyszczając kredens i żłopiąc co się da. Irena zostawała sama z bałaganem. Potem przez tydzień sprzątała, myła i pucowała. W tym czasie Wojtek przedłużał święta u mamy na wsi. Wracał posępny, nieogolony i gniewny. Nasłuchawszy się od rodziny, że poślubił babę, która nawet gotować nie potrafi. I awantury się zaczynały. Wspominał swoją byłą, Weronikę, którą według niego Irena mu odebrała. Znosiła przycinki, myślała: prawda to prawda. Po prostu nie umiała ugotować tych tłustych dań, do których był przyzwyczajony od dziecka.

Mogła tylko się żalić swojej przyjaciółce Halinie. Ta, wesoła z natury, miała w końcu dość wiecznych skarg i wymyśliła plan. Zmusiła Irenę, żeby obdzwoniła rodzinę i postawiła warunek: sama robi całą kolację, a oni mają przyjechać tuż przed Nowym Rokiem. Razem z Haliną spędziły dzień, szykując syte, ale lekkie przystawki. Rodzina przyjechała, usiadła za stołem.

A gdzie mięso? zawiedziona spytała ciotka.

Przecież tu kaczka faszerowana, łagodnie odpowiedziała Irena.

A puree? nie dawała za wygraną ciotka.

Wtedy ciotka znowu wstała, wzdychając: Zrobiłaś jakieś siano. No, chodźmy, Feliks, wracamy.

Nagle wszyscy wstali od stołu, szybko się ubrali i trzaskając drzwiami, wyszli.

No i widzisz westchnął Wojtek i zamachnął się, jakby chciał jeszcze coś dodać.

Zaczekajcie, idę z wami! krzyknął za nimi.

Nie zapomnij swoich rzeczy dodała Irena i podała mu torbę.

Mieszkaj sobie sama, marudo. Ja nudzić się nie będę, ale ty? rzucił swoje rzeczy do torby i wyszedł.

Kiedy z garnka zaczęło się przelewać, Irena oprzytomniała. Uchylając pokrywkę, usłyszała dzwonek do drzwi. To pewnie Sandra, pomyślała i otworzyła.

Zobaczyła mężczyznę około czterdziestki, uśmiechającego się w progu: Dzień dobry, nazywam się Aleksander Igorewicz Mykiński, siostrzeniec Wiktora. Przyjechałem w odwiedziny, a oni wyjechali do Krakowa. Pani jest Irena?

Skinęła głową i speszona bąknęła: Ale Halina mówiła o siostrzenicy

Aleksander uśmiechnął się szeroko: Może coś się przekręciło przez zły zasięg?

Irena przypomniała sobie trzaski na linii i przytaknęła: Pewnie Wejdź, skoro już tu jesteś.

Niech się pani nie martwi. Mam bilet powrotny na pierwszego wieczorem, wcześniej nie było miejsc. Nie będę długo przeszkadzał.

Irena wróciła do kuchni, odcedziła warzywa i przełożyła na talerz do wystygnięcia.

Aleksander z przekąsem zagadnął: Chce pani świętować tylko sałatką?

Irena niespodziewanie szorstko odpowiedziała: A co, oczekuje pan wyżerki? Misa sałatki jarzynowej, półmisek mięsa?

Zaśmiał się szczerze: Bynajmniej! Nie cierpię takich uczt. Bardziej wolę ryby.

Wzruszyła ramionami: Niestety, ryby nie mam. I nie umiem dobrze jej przygotować.

On już, zakładając płaszcz, zawołał: Nic się nie martw! Zaraz wszystko będzie, zamknął za sobą drzwi, zanim zdążyła zaprotestować.

Musiała się zaśmiać czekała na kobietę, a pojawił się energiczny mężczyzna.

Nie było go ponad półtorej godziny. Irena zaczęła się martwić. W końcu przyjezdny, mógł się zgubić Nagle rozległ się dzwonek pobiegła otworzyć.

Gdzie pan zniknął? Już zaczynałam się bać i nagle zamilkła. W progu pojawiła się puszysta choinka, a za nią Aleksander z pełnymi torbami.

Ale po co? zdążyła tylko zapytać.

Aleksander postawił choinkę w kącie pokoju i z uśmiechem: No bo jak Nowy Rok bez choinki?

Irena wciągnęła zapach żywicy i rozbawiona powiedziała: Jeszcze tylko brakuje mandarynek

Jak to! Mandarynki i szampan bez tego nie ma świąt! Wszystko kupiłem. Pomóż mi tylko wnieść do kuchni paczki, zaczniemy przygotowania.

Za chwilę żartując i śmiejąc się, ubierali choinkę, gotowali potrawy. Irena, pod okiem Aleksandra, czyściła krewetki i ryby. Patrzyła, jak piekł karpia.

Dokładnie o północy wszystko było gotowe. Otworzyli szampana, w kieliszkach tańczyły bąbelki. Po dwunastej stuknęli się i z radością wznieśli toast: Za Nowy Rok, za nowe szczęście!

Potem rozmawiali długo.

Wie pan, kiedy wychodziłam za Wojtka, był inny. Lepszy, serdeczniejszy. Albo mi się wydawało zakochani nie widzą wad Irena westchnęła z uśmiechem. A potem już tylko pretensje. Źle gotuję, wszystko nie tak. Dosyć o mnie. A pan jest żonaty?

Aleksander westchnął: Już nie. Zwykła historia wróciłem z rejsu, a ona z innym. Gdy tylko dojadę do domu, od razu złożę papiery rozwodowe. Za smutno nam, przejdźmy na ty i powspominajmy dzieciństwo.

Ja założyłam się z chłopakami i weszłam na najwyższe drzewo, a potem już zejść nie umiałam. Siedziałam i płakałam, aż wujek Stanisław z trzeciej klatki mnie ściągnął. A w domu całą noc stałam w kącie uśmiechnęła się Irena.

A ja w szkole przykleiłem dyrektorowi krzesło do podłogi. Ojciec mnie potem pasem pogonił roześmiał się Aleksander.

Tak, wspominając, przegadali do świtu. Irena ziewnęła, a Aleksander powiedział: Już późno, idź spać.

Jak to spać, najpierw trzeba posprzątać.

Nic się nie martw, ja tu ogarnę powiedział stanowczo.

Irena poddała się i poszła do pokoju, po chwili już spała.

Obudził ją Aleksander.

Irena, wstawaj. Muszę już iść, zamknij za mną drzwi.

Irena zerwała się na równe nogi: Co, już wieczór? Dlaczego mnie wcześniej nie budziłeś?

On poprawił jej kosmyk włosów, uśmiechnął się: Tak słodko spałaś, nie chciałem. Ale na prawdę muszę już iść, zanim zdążę na pociąg.

Odprawiała go do drzwi: No cóż, szczęśliwej drogi. Dziękuję za święta powiedziała smutno.

Aleksander przez chwilę milczał, aż w końcu odważył się zapytać: A mogę kiedyś znów przyjechać? Jak będę wolny…

Ucieszyła się: Przyjeżdżaj, będę cze…

Pocałował ją w usta i szepnął: To do zobaczenia!

A Irena długo jeszcze stała przy drzwiach, dotykając warg i szczęśliwie się uśmiechając. Bo czasem zna się kogoś całe życie i wychodzi na drania, a innym razem znajomość jednej nocy, a jakby całe życie.

Naprawdę, cuda w Nowy Rok się zdarzają. Zbieg okoliczności i już nowe uczucie, a z nim i nowe życie.