Ola spędziła cały dzień przy kuchence. Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Rodzina Toli przyjechała i rozsiadła się przy stole.

Cały dzień spędziłem przy kuchni. Nagle rozległ się dźwięk dzwonka. Rodzina Tomka przyjechała, usiedli przy stole. Gdzie mięso? spytała ciotka. Tam jest faszerowana gęś odpowiedziałem uprzejmie. Ciotka demonstracyjnie wstała od stołu: Tego nie da się jeść. Jedziemy do domu. Tomek zaraz wstał za ciotką: No, gratuluję Żyj sobie sama, skoro nie umiesz gotować! Zaczął gwałtownie pakować rzeczy do torby.

Halo, Grażyna? To ja, Zosia. Co? Mówię, że Zosia. Straszny zasięg. Dlaczego dzwonię? Słuchaj, Grażynko, w tym roku nie przyjadę do was. Nie przyjadę na święta, mówię ci. Czemu? A po co? Będziesz z Wiktorem, córka z mężem i dziećmi. A ja co. Najem się sałatek i wrócę taksówką za podwójną stawkę? Przecież wiedzą wszyscy, że nie lubię spać w cudzym domu. Co będę robić? Po prostu położę się spać i tyle przez szumy i trzaski Zosia tłumaczyła przyjaciółce, z którą od pięciu lat, po rozwodzie, spędzała sylwestra i inne święta.

Co? Sama chciałaś zadzwonić? Wyjeżdżacie? Gdzie? Do Lwowa, do ciotki Wiktora. Szczęśliwej drogi i dobrego humoru. Problem? Jaki? Kto przyjeżdża? Sasza? Jaka Sasza? Siostrzenica? Halo? Co oni tam mają z tym zasięgiem? Przyjąć do siebie na kilka dni? Przecież wiesz, że nie lubię obcych w domu. No dobrze, pomogę ci, niech przyjeżdża. Co za pech, przerwało połączenie zdenerwowana odłożyłem słuchawkę.

Usiadłem i pomyślałem. Może to i lepiej, że na święta nie będę sam. Muszę przynajmniej jakąś sałatkę przygotować. Sam to bym kanapkami się najadł, ale gościa trzeba ugościć. Wstawiłem warzywa, przygotowałem zieleninę i zamyśliłem się.

Dawniej, gdy byłem z Tomkiem, to zawsze było inaczej. Już trzydziestego cała jego rodzina ze wsi zjeżdżała się do nas. I zaczynało się. Kuchni nie dało się poznać. Para, zapachy, nawet otwarte okno nie pomagało. Gotowałem galaretę, piekłem ciasta, smażyłem kotlety. Wszystko tłuste. Ledwo nadążałem z wynoszeniem półmisków. Albo galaretę na balkon, albo warzywa do sałatki warzywnej. Do gotowania mnie już więcej nie dopuszczali, odkąd zrobiłem sałatkę z awokado.

Co to za paskudztwo! rzuciła ciotka Tomka i wszyscy kiwali głową.

Ale ich rzeczy wcale nie były lepsze, oburzałem się potem. Wszystko w majonezie, leje się z łyżki. Faceci od razu do stołu, bimber próbować. Do sylwestra ledwo dotrzymywałem im kroku.

A drugiego stycznia wszyscy wyjeżdżali, zjadając i wypijając wszystko, co się dało. Zostawiali cały bałagan. Przez tydzień sprzątałem, myłem, czyściłem. A Tomek w tym czasie świętował na wsi dalej. Wrócił ponury, nieogolony i zły. Nasłuchawszy się od rodziny, że ożenił się z babą, która nawet gotować nie umie. Wtedy zaczynała się awantura. I zawsze wracało to wspomnienie o Weronice tej, którą mu niby odbiłem. Znosiłem te docinki, myślałem, że mają rację. Nie umiałem gotować tych tłustych potraw, które znał od dzieciństwa.

Zostawało mi tylko żalić się dziecięcej przyjaciółce Grażynie. A ona miała dość moich żali i wymyśliła plan. Kazała mi obdzwonić rodzinę i postawić warunek, że wszystko przygotuję na święta, a ich zaprosić jeszcze przed sylwestrem. Razem zrobiłyśmy cały dzień konkretne, ale lekkie przekąski. Rodzina przyjechała, zasiedli.

A gdzie mięso? zawiedzionym głosem spytała ciotka.

Tam jest gęś nadziewana odpowiedziałem spokojnie.

A puree where? dopytywała.

Ciotka teatralnie wstała: Nacykałeś jakiejś kiszonki. Dawaj, Franek, jedziemy do domu.

Wszyscy szybko zerwali się, ubrali i trzasnęli drzwiami.

Ty to westchnął Tomek i już unosił rękę, żeby coś dorzucić, ale tylko rzucił: Poczekajcie na mnie!

Nie zapomnij rzeczy powiedziałem i podałem mu torbę.

Żyj sobie sama, nudziaro. Ja sam nie zostanę, ale ty? Wrzucił ciuchy do torby i wyszedł.

Gdy woda zaczęła kipieć, ocknąłem się. Odsunąłem pokrywkę garnka i usłyszałem dzwonek. Pewnie Saszka pomyślałem i otworzyłem. I już trochę zdezorientowany spytałem: A gdzie Sasza?

W drzwiach stał mężczyzna pod czterdziestkę, uśmiechnął się: To ja. Przedstawiam się Aleksander Ignacy Michalak, siostrzeniec Wiktora. Przyjechałem z wizytą, a oni do Lwowa pojechali. Pan pewnie Zosia?

Kiwnąłem głową i palnąłem: Grażyna mówiła coś o siostrzenicy!

Aleksander roześmiał się: Może nie dosłyszał pan przez zakłócenia?

Przypomniałem sobie szum na linii i pokiwałem głową: Pewnie tak. Wejdźcie już, skoro przyszliście.

Proszę się nie martwić. Mam bilet na pierwszy wieczorem, szybciej nie było wolnych miejsc, więc nie zawitam na długo.

Wszedłem do kuchni, odlałem wodę z warzyw i odstawiłem, żeby przestygły.

Aleksander z lekkim uśmieszkiem pyta: Pan jednym sałatką chce święta obchodzić?

Nieoczekiwanie odpowiedziałem szorstko: A potrzebuje pan pełnego przyjęcia? Żeby mięso i miska sałatki jarzynowej były?

Parsknął śmiechem: Bez żartów. Takich potraw nawet nie lubię. Bardziej wolę ryby.

Wzruszyłem ramionami: Ryby nie mam, a za bardzo nawet przygotować nie potrafię.

Aleksander sięgnął po kurtkę: No to się nie martwcie. Zaraz wszystko będzie. i zanim zdążyłem zaprotestować, zamknął za sobą drzwi.

Nie mogłem powstrzymać się od śmiechu nad absurdalnością sytuacji. Spodziewałem się starszej kobiety, a tu niespodziewanie pojawił się energiczny mężczyzna.

Nie było go ponad godzinę. Zacząłem się martwić. W końcu gościem był może się zgubił? Gdy rozległ się dzwonek, pobiegłem otworzyć.

Gdzie pan zniknął? Już się niepokoiłem zacząłem z wyrzutem i zaniemówiłem. W drzwiach pojawiła się puszysta choinka, a zaraz za nią Aleksander z siatkami.

Po co to wszystko? tylko spytałem.

Aleksander postawił choinkę pod ścianą i uśmiechnął się: Przecież nie ma sylwestra bez choinki.

Wciągnąłem głęboko zapach żywicy i zaśmiałem się: Teraz tylko mandarynek brakuje.

Mandarynki i wino musujące muszą być! zawołał. Wszystko kupiłem. Pomagajcie mi. Wnosimy zakupy i zaczynamy przygotowania!

Później żartując i śmiejąc się ubraliśmy razem choinkę, przygotowywaliśmy potrawy. Pod okiem Aleksandra obierałem krewetki i ryby. Patrzyłem, jak piecze karpia w piekarniku.

Przed północą wszystko już było gotowe. Otworzyliśmy wino musujące, nalaliśmy do kieliszków. Po dwunastej wznieśliśmy toast: Szczęśliwego Nowego Roku, z nowym szczęściem! i wypiliśmy do dna. A potem rozmowy

Wie pan, kiedy się żeniłem, zupełnie inny był. Dobry, serdeczny. Albo mi się tak wydawało? Przecież zakochani nie widzą wad zaśmiałem się z nutą smutku. Potem sam wymówki i zrzędzenie. Wszystko źle robię, nie umiem gotować. Ale dosyć o mnie opowiedz pan coś o sobie. Żonaty był pan?

Aleksander westchnął: Już nie. Klasyczna historia: ja w trasie, ona u kogoś. Wrócę składam pozew. Ale skończmy o smutkach. Przejdźmy na ty i wspomnijmy dzieciństwo.

Ja się kiedyś z chłopakami założyłem i wszedłem na bardzo wysokie drzewo, a zejść już nie mogłem. Siedziałem i płakałem, aż wujek Wacek z trzeciej klatki mnie ściągnął. A w domu za karę stałem cały wieczór w kącie zaśmiałem się.

Ja w szkole przykleiłem krzesło dyrektorowi do podłogi w gabinecie. Ojciec do dziś to wspomina z paskiem zaśmiał się Aleksander.

Tak do rana wspominaliśmy wesoło różne życiowe przypadki. W końcu ziewnąłem, a Aleksander powiedział: Zagadałem pana na śmierć. Proszę iść spać.

Zamrugałem oczami, ziewając: Spać? Przecież trzeba posprzątać.

Stanowczo odpowiedział: Ja się tym zajmę!

I się poddałem. Poszedłem do pokoju i po chwili już spałem.

Obudził mnie Aleksander:

Zosiu, wstawaj. Muszę już wychodzić, zamkniesz za mną drzwi.

Zerwałem się: Co, już wieczór? Dlaczego tak wcześnie nie budził pan mnie?

Poprawił mi niesforny kosmyk i uśmiechnął się: Tak słodko pan spał, nie chciałem przeszkadzać. Ale muszę ruszać, zanim dotrę na dworzec.

Odprowadziłem go do drzwi. Dzięki za święta, naprawdę. powiedziałem ze smutkiem.

Aleksander postał na progu, aż w końcu zapytał: Mogę kiedyś do ciebie przyjechać? Jak tylko będę wolny?

Tak ucieszyłem się: Przyjeżdżaj, będę cze

Pocałował mnie, nie pozwalając niczego dokończyć, i wyszeptał: No to do zobaczenia!

Jeszcze długo stałem przy zamkniętych drzwiach, dotykałem ust, uśmiechając się do siebie. Czasem zna się kogoś całe życie i wychodzi z niego tylko rozczarowanie. A czasem po dniu znajomości czujesz, że znałeś kogoś od zawsze… Nie ma co ukrywać cuda na Nowy Rok rzeczywiście się zdarzają. Splot okoliczności i pojawia się nowe uczucie, a wraz z nim początek nowego życia.