Ciąża pięć-sześć tygodni — powiedziała lekarka, odłożyła narzędzie do miski i zdjęła lateksowe rękawiczki……….⚘

Pięć-sześć tygodni ciąży oznajmiła lekarka, odłożyła narzędzie do tacki i zdjęła gumowe rękawiczki. Będzie Pani rodzić?
Jagoda milczała.
Czterdzieści dwa lata, czwarte dziecko, którego wcale nie planowała. Pieniędzy ledwie starcza, żyją z wypłaty do wypłaty. Starsze dzieci wciąż się uczą, najmłodsza dopiero ma iść do szkoły trzeba jej i fartuszek, i bluzkę, i nowy tornister, nie mówiąc już o zeszytach i podręcznikach… A tu taki „prezent”.
Pogadam z Wiktorem postanowiła w duchu ciekawe, co on powie.

Byłam dziś u lekarza zaczęła Jagoda podczas kolacji. Tak, jestem w ciąży. Sześć tygodni.
Mąż przestał jeść, odłożył widelec.
No trudno, urodzimy. Będzie dobrze: dwóch chłopców i dwie dziewczynki. Całe komplet.
Komplet! A z czego będziemy żyć?
Opowiedziała mu o starszych dzieciach, o najmłodszej, której tyle potrzeba, i coraz bardziej utwierdzała się w myśli, że w tym wieku i przy tej sytuacji to szaleństwo.
Zapisać się na badania do zabiegu, nie mam wyboru.

Kiedy złożyła wszystkie wymagane badania, ogarnął ją smutek. Szkoda jej było tego maleństwa, które rosło w jej brzuchu. Pewnie dziewczynka… jasna, śliczna, psotna.
Jechała do przychodni tramwajem, ściśnięta w tłumie. Na przystanku nie wyszła, tylko wręcz się wywaliła. Nagle z ramienia spadł jej pasek na początku nie połapała się, co to. Dopiero potem krzyknęła: to był pasek od torebki.
Złodzieje błyskawicznie przecieli skórę i ukradli torebkę razem z całymi pieniędzmi i wynikami badań.
Nie zostało jej nic innego, jak wrócić do domu. Część badań musiała zrobić od nowa, część udało się odzyskać.

Za drugim razem, gdy wysiadała z autobusu, Jagoda źle stanęła i skręciła nogę.
Za trzecim razem to chyba kark sobie złamię pomyślała przesądnie.
I nagle poczuła decyzję: dziecko zostaje. I poczuła spokój.

Ciąża przebiegała bez problemów, Jagoda już wiedziała, że nosi dziewczynkę. I nagle, podczas drugiego USG, jak grom z jasnego nieba: lekarka podejrzewa zespół Downa.
Musi Pani zrobić badanie wód płodowych amniopunkcję powiedziała wypisując skierowanie. Uprzedzam: to ryzykowne dla dziecka, może wywołać poronienie albo zakażenie.

Jagoda przemyślała i zgodziła się na badanie.
W wyznaczonym dniu pojechała z mężem do przychodni. Wiktor czekał na korytarzu, a ona na miękkich nogach weszła do gabinetu. Lekarka słucha tętna dziecka za wysokie.
Poczekamy orzekła. Podamy magnezję.
Dostała magnez i wyszła na korytarz ochłonąć.

Po chwili zawołali ją z powrotem. Maleństwo się uspokoiło, ale teraz odwróciło się plecami. W tej pozycji nie wykonuje się badania.
Zaczekajmy jeszcze, może się odwróci.
Za trzecim razem wszystko było w porządku: dziecko zwróciło się buzią, tętno wróciło do normy.
Zdezynfekowano jej brzuch.
Upał, okno szeroko otwarte dla przeciągu. Pielęgniarka szykowała tackę z narzędziami, aż nagle do środka wleciał gołąb. Przestraszony ptak rzucił się po gabinecie, obijał o ludzi. Pielęgniarka w popłochu upuściła tackę, wszystko rozsypało się po podłodze.
Jagodę znów odesłali na korytarz, żeby poczekała, aż wygonią gołębia i przygotują nowe sterylne narzędzia.

Co się dzieje? zdenerwował się mąż.
Gołąb wpadł, zrobił rozgardiasz.
Jagoda, coś w tym jest. Chodźmy do domu.

I poszli.
We właściwym czasie Jagoda urodziła dziewczynkę.
Ma teraz dziesięć lat.
Jasna, śliczna, psotna.