Nie taka Julka

Nie taka Ola

Ola! Znowu?! Matko Boska, Ty to nie dziecko, tylko jedno wielkie nieporozumienie! No jak można coś takiego zrobić?!

Mamo, nie wiem. To samo wyszło…

Mama ściągała z Oli jej zabłoconą kurtkę, przemoczone kozaczki i czapkę bez pompona.

Wszystkie dzieci jakieś normalne, a moje… Ola! Ile razy można, no?!

Ola patrzyła na rozdartą spódnicę i wzdychała.

A przecież było tak wesoło! Pociąg wyszedł świetny! Szkoda tylko, że Szymek ciągnął ją za spódnicę trochę za mocno. No i się rozerwało. A pani Katarzyna Michalna powiedziała, że cerować nie będzie, niech to mama Oli naprawi. Miała rację! Ale Olę ukarali i od podwieczorku do wieczora musiała siedzieć w kącie na stołku. Przecież nie będzie świecić majtkami przed chłopakami! To nie wypada! Tak jej zawsze powtarza babcia, a babcia się zna na życiu!

Na przykład na tym, że Ola jest jakaś. Mama uważa, że przesadza, a babcia wcale.

Przestań dziecka zadręczać! Co za maniery masz dziwne?

Mamo, sama mnie tak wychowywałaś! To czemu teraz to źle? Jak nie wychowam Oli, to co z niej wyrośnie?

Taka sama mądra i piękna jak Ty! Lepiej?

Oj, już daj spokój! Nie mam czasu na Twoje bzdury! Ola! Idź się przebierz! Natychmiast!

Ola wybiegała z ulgą do swojego pokoju, a kłótnia dwóch najbliższych osób toczyła się dalej bez jej udziału. W sumie i tak nie była im potrzebna. Po prostu był to pretekst.

Kiedyś Ola zapytała babcię, o co im chodzi, a ta tylko się zaśmiała:

Kłócić się bez powodu nie ma sensu, dziecko. Ale jak jest o co, to wtedy warto!

To ja jestem Waszym powodem?

Najważniejszym! Przecież jesteś jedyna! Martwimy się, jaka wyrośniesz. Każda z nas robi to po swojemu. Mama bo uważa, że bez rygoru się nie da. A ja… Całe wychowanie wylałam na Twoją mamę, na Ciebie już nie wystarczyło. Muszę kombinować inaczej. Cukierkiem, na przykład.

Nie lubię cukierków!

No dobrze, może być lizak.

To co innego! Babciu, a mama mnie kocha?

Najbardziej na świecie! Nawet bardziej niż ja! Nawet się nie zastanawiaj!

To czemu ciągle krzyczy?

Właśnie dlatego…

Dziwna ta miłość… Ty mnie też kochasz, a nie krzyczysz…

Ja jestem babcią, ona mamą. Od niej więcej się wymaga. I ona musi kochać Cię trochę inaczej. Rozumiesz?

Nie!

To jeszcze nie czas. Zrozumiesz później.

Tylko, że to później jakoś nie chciało przyjść.

Ola czekała i czekała, ale z każdym rokiem mama była coraz surowsza.

Co ja mam z Tobą zrobić?! Czekać, aż przyjdziesz z brzuchem?

To powiedzenie Ola słyszała regularnie, ale nie bardzo wiedziała, o co chodzi. Głupkowato chichotała na mamine groźby, przypominając sobie rozdartą w przedszkolu spódnicę. Chciała nawet spytać, jak można coś przynieść w dziurawej spódnicy, ale wiedziała, że za takie żarty znów oberwie.

Strachy mamy były zupełnie na wyrost.

Niedopasowana, choć miła, Ola naprawdę uważała się za zwyczajną. Mimo, co mówiła babcia! Przecież jest lustro!

A w lustrze Ola widziała… No właśnie! Nic dobrego! Oczy małe, kucyk z ciemnych włosów cieniutki i pryszcze na nosie. Piękność z Bożej łaski!

Prawda życia doszła do niej wcześnie, więc nie zawracała sobie głowy wyglądem. Tak było łatwiej! Dla niej i dla mamy. Modnych ciuchów nie trzeba, butów też. Stare trampki Olę wystarczały na każdą okazję no, poza rzadkimi wyjściami do teatru z babcią, kiedy to musiała włożyć coś przyzwoitego.

Ola uwielbiała teatr, ale bilety kosztowały za dużo. Babcia odkładała trochę z emerytury, ale to wieczność… Więc już w siódmej klasie Ola zgodziła się pomagać sąsiadce przy dwójce dzieci, zarabiając pierwsze swoje złotówki. Bliźniaki były rozbrykane, ale znośne Ola, która rodzeństwa nie miała, traktowała ich jak własnych i sprawiało jej to dużo radości.

W końcu to było fajne! Przyszła, pobawiła się, nakarmiła parę łyżkami kaszki i poszła do domu. Żadnych wrzasków, nikt nie skacze po głowie, nie ma rysunków w zeszytach, nie trzeba dzielić pokoju. Sielanka!

To nie znaczy, że Ola była zupełną egoistką po prostu rozumiała już, ile trzeba pieniędzy, by wychować choćby dwójkę dzieci. U nich? Mamina pensja pielęgniarki na oddziale, no i babcina emerytura. Najważniejsze brak taty. Olę nigdy nie poznała ojca i nie czuła, żeby jej go brakowało.

Mama nigdy nie słyszała jej myśli. Po co jej jeszcze dorzucać zmartwień? I tak miała dość! Jedna Ola to czasem i na dwie za dużo! Do tego babcia, która ostatnio ledwo pamiętała, co było przed chwilą.

Dobrze, że babcia do czasu pamiętała tatę Oli. I całą historię opowiedziała wnuczce, zanim wszystko jej się poplątało.

Nie była potrzebna Twojej mamie.

Ale dlaczego?

Hulaka. Miał takich jak ona dużo. Ja ją ostrzegałam! Ale zakochała się. Wmawiała mi, że się z nią ożeni, a inne to wyskoki młodości.

Ożenił się?

No tak. Jak Twoja mama czegoś chce, to postawi na swoim. Ale po co? Dowiedział się, że będziecie mieć dziecko i zniknął jak kamfora. Nikt nie wie, gdzie.

Zostawił choć coś?

A co Ci z tego? To ich sprawa. Ale powiem jedno: byłaś dla mamy najważniejsza na świecie. Przez całą ciążę chodziła ostrożnie, jakby niosła kryształowy wazonik. I później ciągle się bała. Dlatego Cię ciągle poprawia i wychowuje na siłę.

Przez to?

No pewnie! Boję się o Ciebie! Tak się boi, że czasem po nocach siedzi przy Tobie, głaszcze Cię po włosach i łzy jej lecą. Jak spytam warczy. To jej wszystko, ukryte. Kochaj ją, Olka, jak tylko potrafisz.

A Ty ją tak samo wychowywałaś?

Oczywiście! Wszystkie matki takie są. Ze strachu o dziecko robią głupoty, a potem mają wyrzuty sumienia.

Ale czemu trzeba się bać?

O dziecko? Nie wiem, Olu. Po prostu tak jest. Jak będziesz miała swoje, zrozumiesz.

Ola tylko o tym pomyślała. I postanowiła, że swoje dzieci będzie wychowywać zupełnie inaczej. Naiwna! Ale kto w tym wieku nie jest…

Na dzieci jednak się nie zapowiadało. Ola nie wierzyła, że ktoś się na nią skusi. Mała, brzydka, uparta jak rzep. Kto ją wytrzyma?

Po szkole Ola dostała pracę w tym samym szpitalu, co mama. I zaczęło się!

Wszystko źle! Ola zbyt żywiołowa, za bardzo troskliwa, a przecież nie warto się starać. Jedni wyjdą, drudzy przyjdą. Po co się rozczulać? Trzeba być bardziej powściągliwym. Nie wszystkich można uratować…

Ale Ola nie chciała słuchać. Serce jej pękało za każdym razem, gdy widziała cierpienie. Nie było jej żal pomóc, podać wodę czy powiedzieć dobre słowo. Nawet kot by się ucieszył, nie mówiąc już o człowieku…

Mama też ostrzegała Olę.

Córeczko, nie wychylaj się tak! U nas nie lubią takich. Pokłócisz się ze wszystkimi i nic z tego nie będziesz mieć. Wiesz, jak potrzebujemy teraz Twojej pensji! Przecież nie oddamy babci do domu opieki… A opiekunka kosztuje krocie. Tobie trzeba pracować, doświadczenie zdobywać. A z babcią kto usiądzie?

Mamo, nie potrafię inaczej! Krzyczą na chorych, wyzywają…

Praca jest ciężka, ludzie różni. Nie każdy ma takie serce, by dobrze traktować pacjenta. Ty, Ty i jeszcze dwie dziewczyny w oddziale to już coś. Starsza pielęgniarka Cię chwali, ale prosi, żebyś się trochę uspokoiła. Siłą nikogo nie nauczysz. Przykładem, powoli może…

To długo!

Oj, Olu… Po kim Ty taka uparta?

Nie wiem. Po Tobie chyba.

Ola!

No co?

Nic! Rób, co mówię!

Dobrze…

Kłócić się z mamą Ola nie chciała, ale i tak wybierała swoją drogę. Może mama ma rację, ale w sali numer trzy leży babsztyl uparty, co na innych siostry ciągle się żali, a do Oli się uśmiecha. I lubi, i nie krzyczy, nawet gdy coś wyjdzie nie tak.

I nie ona jedna. Są też inni zmęczeni, nieszczęśliwi, kłócący się ze swoimi… Ola wszystko widzi i słyszy. Przychodzą odwiedzać, a tu tylko spory o majątek, o jakieś bzdury. A potem pacjent płacze… I trudno się nie przejąć.

Mama chce tylko, by Ola była szczęśliwa. Ale jak może być dobrze, jeśli innym wokół jest źle?

Jasne, wszystkich nie uszczęśliwisz, ale komuś możesz przecież pomóc.

Nie szkodzi, że koleżanki się z niej śmieją, że taka święta i dla niej płacze klasztor. Ich sprawa! Babcia zawsze mówiła, że karawana idzie dalej, choćby wszyscy szczekali.

Oli karawana też szła. Czasem po piachu, czasem pod górkę.

Najgorsze było to, że niewielu ją rozumiało. A jeszcze gorzej odkąd babcia całkiem straciła pamięć, nie było już nawet z kim pogadać. Mama wzdychała, powtarzała, że Ola powinna myśleć o sobie. A przyjaciółki jedna po drugiej brały ślub i podsuwały jej bukiety.

Nawet już nie rzucam czas Cię wydać za mąż, Ola! Trzymaj!

Ola przyjmowała bukiety, nie żeby dziewczynom zrobić przykrość. Ale ten jedyny, który miał się pojawić po chwili nie zjawiał się. Chyba się zgubił, a może Ola nie była mu pisana? W sumie już się z tym pogodziła.

Nie chciała już nikomu pierwsza wyznawać miłości, nawet gdyby miała komu.

Między szpitalem, schroniskiem dla zwierząt, gdzie czasem pomagała przyjaciółce i łóżkiem niepoznającej jej już babci toczyło się jej życie. Mama zachęcała ją do spotkań z koleżankami, ale Ola przestawała już chcieć. Robiła się typową starą panną, nie chcąc słyszeć o rodzinnych związkach.

Mamo, jak chcesz wnuków powiedz! Urodzę parę. Dziś to żaden problem.

Ola! Przestań tak cynicznie!

A co? Książąt mało, nie starczy dla wszystkich. Mam być szczęśliwa bez faceta!

Olu, ja tylko chcę, żebyś była szczęśliwa…

To przestań mi truć, że mam ułożyć sobie życie. Moje życie nie chce się układać. Jest mu dobrze i już! Po co rozdrapywać?

I mama milczała, szukając w myślach kandydatów, z którymi mogłaby zapoznać uparciucha, ale prawie wszyscy byli już wydani lub żonaci. Zostawało tylko czekać, co przyniesie los.

A los przyniósł coś zupełnie nieoczekiwanego.

Ola sądziła, że jej wybranek pojawi się nie wiadomo skąd i będzie ją cierpliwie zdobywał a tu wszystko wyszło inaczej.

Główną rolę w tym życiu a raczej jeden z najważniejszych zwrotów odegrała właśnie ta uparta starsza pani z oddziału, pani Maria Aleksandrowicz. Pojawiała się dwa razy do roku, zawsze uciążliwa i marudna. Cały personel krzywił się, gdy ją widział.

Znów będzie pisała skargi! No Ola, witaj w raju! To Twoja ulubienica! Ty ją przywitasz!

Maria Aleksandrowicz rozjaśniała na widok Oli.

Kochana moja! Tylko Ciebie tu można spotkać z ludzką twarzą!

Oj, no co Pani tak mówi? Wszyscy tu mili.

Jeszcze nie wiesz, kto jest kto! Ale Ty się nauczysz. Ja swoje przeszłam…

Nie będę się sprzeczać! Odprowadzę Panią do sali. Zdążyła już Pani wszystkich nastraszyć.

I dobrze! Niech się boją! Potrzebne im to!

Ale z Pani zgrywus!

Jestem! Ale ja jeszcze jestem miła. To byś zobaczyła moją kotkę! Tam dopiero jest czysta złośliwość na czterech łapach!

Ola kiwnęła głową i zapomniała o tym żarcie, co było błędem. Miała bowiem zapoznać się z tą kotką osobiście…

Stary szpitalny dzień kończył się niespodziewanie: Maria Aleksandrowicz przyszła kiedyś wyjątkowo milcząca, bez kłótni ani krytyki. Weszła po cichu do sali, odwróciła się do ściany. Na pytania Oli tylko ręką odprawiała ją na korytarz.

Szybko wyszło, co się dzieje. Ola dowiedziała się o diagnozie i o tym, że starsza pani sama poprosiła, by ją przyjęli.

Pokłóciła się z dziećmi, to teraz cierpi. Drobiazg! Może nie trzeba było być taka surowa, dzieci by się odwdzięczyły…

Ola słuchała, nie oceniając. Skąd miała wiedzieć, co się dzieje w tym domu? Łatwo mówić, trudniej zrozumieć.

Po wieczornej zmianie zajrzała jeszcze do sali.

Jak się Pani czuje? Coś przynieść?

Długo wlepione w nią spojrzenie. Ola już odwracała się do wyjścia, gdy Maria Aleksandrowicz wyrzuciła z siebie:

Olu, będę miała wielką prośbę… Ale nie wiem, czy powinnam. Zawsze o wszystko walczyłam sama. Mama mnie tego nauczyła: chcesz coś mieć sama się postaraj! Ale co zrobić, jak już nie dajesz rady…

Proszę, niech Pani powie! Nie ma się czego bać!

Widzisz, Ola, ja mam masę rodziny, a nikomu nie ufam. Głupio wyszło, życie minęło, a mało dobrego zostało. Praca, dom i tak w kółko. Radości tyle, co kot napłakał, a troski jak grzybów po deszczu. Dzieci chciałam wychować lepiej niż mnie matka… Ale tylko rozpieściłam. Dzielą już mój majątek, choć jeszcze żyję… Oddałam im wszystko. Nawet mieszkanie. Została mi tylko… Ola, pomóż! Weź ode mnie moją Misię!

Kogo?!

Kotkę moją! Jest złośliwa, ale mądra! Wszystko rozumie. Jak wyjeżdżałam do szpitala, to mnie zatrzymywała, nie dawała wyjść! Rozumiesz, wszystko czuje…

Ola się zawahała. Zwierząt w domu nie trzymały z mamą. Babcia była chora, wydatki i tak duże…

Ale nie mogła odmówić Marii Aleksandrowicz, która patrzyła błagalnie i wiadomo było, że ta kotka to dla niej najważniejsza pociecha. Dziwnie, ale tak bywa. Ola pomyślała, że nie jej oceniać i się zgodziła.

Po dyżurze poszła po kotkę, z kluczami, które dała jej właścicielka.

Na korytarzu Ola zobaczyła młodą sąsiadkę z dzieckiem na rękach i poprosiła, by zaczekała przy drzwiach.

Bałaś się wejść sama? uśmiechnęła się sąsiadka. Dobrze robisz! Starsza pani uparta. Nie taki diabeł straszny.

Przesadzone! odparła Ola. Wszyscy mamy swoje dziwactwa.

No to powodzenia!

Chłopczyk zawołał jak ptaszek i operacja Kotka się zaczęła…

I skończyła równie szybko! Bo kiedy Ola tylko lekko otwarła drzwi, czarna błyskawica przemykła między jej nogami, w dół po schodach i na klatkę.

Zamknij drzwi! krzyknęła sąsiadka i Ola dopadła schodów, modląc się, by drzwi wejściowe były zamknięte.

Niestety nie były. Przy samochodzie stali jacyś panowie, nosząc kartony.

Widzieliście kota? spytała Ola, bez nadziei.

Jeden z nich pokazał w stronę drzewa:

Wspięła się tam!

Reszta się zaśmiała, widząc, jak Ola goni pod drzewem i woła rozjuszonego sierściucha, ale nie ruszyli jej na pomoc.

Kotki czarnej w ciemności dobrze nie było widać tylko gniewne buczenie i syczenie.

Kici kici, Misiu!

Odpowiedziało jej groźne wycie.

Aleś Ty… bestyjka! westchnęła Ola.

Nie było wyjścia. Obiecała musiała dotrzymać słowa. Zostawiła plecak na plecach i wspięła się na drzewo.

Kolejna gałąź, jeszcze jedna…

W końcu kotka zamachała łapą przed twarzą Oli, wystraszyła ją, ale Ola złapała w końcu Misię za kark.

Puść gałąź!

Sycząca Ola dorównywała kotu. Może kotka uznała, że mają coś wspólnego, bo uspokoiła się i pozwoliła zapakować pod kurtkę. Tam było ciepło i sucho.

A teraz jak zejść na dół? Wspinając się, Ola zapomniała, że panicznie boi się wysokości. Teraz, gdy była na jednej z wyższych gałęzi, nie mogła spojrzeć w dół.

Mamo…

Było… wysoko. Bardzo.

Siedziała, ściskała gałąź i klęła pod nosem swoje wejście, a telefon w kieszeni dzwonił już któryś raz.

Krzyczeć o pomoc wstydziła się nie chciała robić z siebie widowiska.

Hej! Wygodnie tam?

Zaskakujący, młody męski głos pod drzewem. Ola aż podskoczyła.

Nie, nie, poczekaj! Nie spadaj! Zaraz Cię zdejmę, poczekaj chwilę!

Chłopak gdzieś znikł. Ola już była zła na siebie, że tak się wpakowała.

Ale wrócił. Przyniósł skądś drabinę, przystawił i zawołał:

Schodź! Chyba nie zostaniesz tam całą noc?

Ola z zamkniętymi oczami kiwnęła głową, ale szybko zorientowała się, że muszą mówić głośno.

Boję się…

Nie dane jej było dokończyć. Ktoś chwycił ją za nogę, zsunęła się po gałęzi i nagle była już na drabinie, nawet nie wiedząc jak.

Trzymam Cię! Spokojnie, powoli!

Schodziła, czując, że silne chłopięce ręce ją podtrzymują.

Zaraz po wylądowaniu Misia wyskoczyła z cieplutkiej kryjówki, ale Ola była już szybka, złapała ją i zasunęła z powrotem pod kurtkę.

Siedź cicho! Obiecałam się Tobą opiekować!

Jesteś zdecydowana…

Chudy, dość niepozorny chłopak patrzył na nią z uśmiechem.

Odprowadzić Cię?

Sama trafię! parsknęła Ola, a zaraz poczuła wstyd.

Co za kłopota! Chłopak pomógł jej z drzewa, przyniósł drabinę, przemókł… A ona warczy jak Misia!

Przepraszam… Bardzo dziękuję! Siedziałabym tam do rana.

Ale po co?

Boję się wysokości.

To po co weszłaś na drzewo?

Po kota… Przepraszam, mama pewnie już mnie szuka.

Możemy już być na ty po tym, co widziałem! Ja jestem Tomek. Odprowadzę Cię.

Niedaleko mieszkam.

Oli nagle zrobiło się ciepło i lekko, i nawet deszcz przestał być taki straszny. Serca żal ściskał ją już tylko przy słowie Tomka.

Misia leżała spokojnie pod kurtką, jakby również rozpoznając pierwszą w życiu radość i bojąc się ją spłoszyć.

Tomek podprowadził Olę pod dom. Następnego dnia czekał na nią pod szpitalem. Poszli razem kupić karmę dla Misi bo kotka jadała tylko wybrane smakołyki, głodowała, aż była odpowiednia.

Ola opiekowała się Misią przez tydzień. Po tym czasie przyszła po kotkę córka pani Marii Aleksandrowicz.

Rozumie Pani, mama tak za nią tęskni… Niech będą razem.

Zabierze Pani mamę do siebie?

Oczywiście! To moja mama! Wcześniej była uparta, ale teraz się zgodzi. Dziękuję za wszystko.

Ola powędrowała za nimi wzrokiem, patrząc, jak kobieta tuli kota, i po raz kolejny pomyślała, że nie warto oceniać innych z zewnątrz. Ile rzeczy dzieje się poza naszym zasięgiem…

Może nawet kotka to potrafiła zrozumieć lepiej niż człowiek.

Ola pomyślała, że zamiast udzielać rad innym i życie im urządzać, lepiej zająć się budowaniem własnego. Zwłaszcza jeśli pojawia się ktoś, z kim chciałoby się iść przez życie.

Najważniejsze jest, by mieć kogoś, kto w odpowiedniej chwili znajdzie dla Ciebie czas i drabinę i nie powie, że jesteś nie taka. Bo dla niego to właśnie Ty będziesz tą jedyną na świecie.

Nigdy nie oceniaj siebie i innych przez cudze oczekiwania, bo tylko będąc sobą, masz szansę spotkać kogoś, kto pokocha Cię naprawdę dokładnie taką, jaką jesteś.