Piotrek. Opowiadanie

Okno w szpitalnej sali było uchylone. Rano otworzyła je pielęgniarka. Powietrze było rześkie, firanki delikatnie falowały, zieleń liści za oknem cieszyła oko, a upalny letni dzień był jeszcze daleko przed nami.

Piotrusiowi wycięli wyrostek robaczkowy. Mówili, że operacja była trudna, ledwo zdążyli, ale Piotruś był odważny jak mało kto.

Zastrzyków się nie boisz? uśmiechnęła się rano pielęgniarka, wypuszczając powietrze ze strzykawki.

Piotruś tylko się przewrócił na bok, nie wolno mu jeszcze było się podnosić.

Znalazła czym straszyć…

Przywieźli go spod kamienicy. Tam go złapało. Nie, żaden bezdomny. Po prostu sierota po domu dziecka. Poszedł z chłopakami z targu, gdzie próbowali coś dorobić nielegalnie, no i tam się zaczęło.

Jednego miał żal wpakował w to wszystko Leona i małego Janka. Teraz w domu dziecka będzie zamieszanie. Już wczoraj po operacji wbiegła Majka zastępca dyrektorki, udawała, że się martwi. Piotrusowi po narkozie zostało już tylko w głowie, że przyszła, nachylała się nad nim z zatroskaną miną, a szczegółów nie pamiętał.

Czemu nie złapało go na terenie domu dziecka? Przecież do drzwi było już tak blisko. No, ale stało się…

Winę zrzucał na morele. Dostali na targu skrzynkę przejrzałych moreli a one wcale nie były aż tak zepsute słodkie, właśnie takie, że się nie dało nie zjeść. Tylko że potem… No zjedli ich za dużo.

No, bohaterze! Jak się czujesz? starszy lekarz z włochatymi przedramionami obejrzał mu szew. Najgorsze już za tobą. Teraz już się nie musisz bać.

Ja się i tak nie bałem.

O, taki jesteś twardziel, tak? lekarz zrobił się poważny. Ale jedzenia na razie nie, żadnych słodyczy, przekąsek. Wieczorem kisiel.

Piotruś kiwnął głową z grzeczności. I tak nie miał mu kto przynieść słodyczy. Teraz w domu dziecka pewnie na niego wszyscy źli za ucieczkę, za zamieszanie. Chodzili przecież na targ ukradkiem, przez dziurę w płocie. I musiało go właśnie tam złapać!

Co do odwagi lekarz miał rację. Piotrek musiał nauczyć się odwagi. Matka go urodziła raczej z przypadku pewnie nie było jej stać na aborcję. Piotruś miał dziesięć lat, ale myślał o tym zupełnie spokojnie, jak większość domowych dzieciaków.

Do mamy żalu nie miał. Przeciwnie był wdzięczny, że go urodziła, choć potem od razu się zrzekła. I tak dzięki jej.

Do trzeciego roku życia był w domu niemowlaka, potem zabrali go do domu dziecka w Łodzi, a potem do Wałbrzycha. Odkąd pamiętał, zawsze walczył o miejsce, o przetrwanie.

Przypominały mu się bójki o jedzenie w stołówce. Chociaż były to raczej spokojne czasy po transformacji, kucharki i dyrekcja regularnie wynosili najlepsze produkty do domu albo na sprzedaż.

Ale bijatyki były o wszystko, nie tylko o jedzenie. Piotruś był silny, dawał sobie radę. Raz czy dwa złamał rękę. A fryzjerka, co przychodziła golić dzieciaki na łyso, prawie się rozpłakała, widząc jego głowę sama blizna na bliźnie.

I po co płakać? Piotruś w ogóle nie płakał.

A teraz mieli go przestraszyć blizną na brzuchu czy zastrzykami? Co za żart!

U dorosłych widział tylko chłód i wyrachowanie. Nie był uroczym maluszkiem czy słodką dziewczynką, którego mogliby pokochać, był raczej szorstki, trochę złośliwy i postawny w obyciu.

Lepiej grzecznie się zachowuj, Wrona! groziła mu Majka, często i długo. Jak coś wymyślisz, idziesz do izolatki!

Nie odzywał się, ale nie zamierzał też być posłuszny. Od dawna miał własne zasady.

Jedyną dorosłą osobą, którą czasem wspominał, była przypadkowo poznana opiekunka. Miał wtedy około sześciu lat, ona przyszła pracować do domu dziecka pod Łodzią. Kim była nie wiedział. Ale pamiętał jej ciepły uśmiech, błękitne oczy, miękkie dłonie i zapach. Siadała go na kolanach i szeptała do ucha:

Piotrusiu, musisz być silny. Dobrze jeść, dbać o siebie i słuchać się trochę. Będzie ci ciężko, ale dasz radę. Postaraj się. Dobrze?

A potem śpiewała mu kołysankę.

Kotku, koteczku, ogonek szary, śpij, śpij…

I choć uważał się już za poważnego chłopaka, często wspominał tę prostą piosenkę, szczególnie gdy było mu źle. Zamykając oczy, nucił ją w myślach, wspominał ciepło rąk od razu robiło się łatwiej.

Potem ta kobieta po prostu zniknęła. Została tylko pieśń i pamięć o niej. Nikt już mu nie śpiewał kołysanek, nikt go nie tulił. Imienia nie pamiętał i w głowie nazywał ją po prostu mama. Chociaż wiedział, że to pewnie była tylko opiekunka. Ale dobrze było czasem sobie to wyobrazić.

Pielęgniarka zamknęła okno, zaczęła ścielić łóżko naprzeciw. Piotruś się ucieszył samotność była nudna.

Niedługo potem wjechała do sali leżanka, wokół której zgromadziło się kilka osób w białych kitlach. Zrobiło się zamieszanie, a Piotruś z daleka zobaczył tylko kawałek na łóżku leżał chudziutki, spiczasty chłopiec, nad którym wisiała kroplówka. Po chwili zostali już tylko pielęgniarka i mężczyzna w narzuconym na marynarkę fartuchu.

Nikt z nich się nie odzywał. Padały pojedyncze słowa.

On pośpi powiedziała pielęgniarka.

Dobrze. Dziękuję.

Gdyby coś…

Jasne.

Został sam. Mężczyzna nie ruszał się ani na chwilę, nawet w marynarce nie zdjął fartucha, Piotrowi wydawało się, że śpi na siedząco.

Piotrusiowi zdrętwiała od leżenia plecy, przekręcił się więc, łóżko zaskrzypiało. Mężczyzna się obejrzał. Zmarszczki między brwiami, cienie pod oczami, ale spojrzenie ciepłe.

Dzień dobry szepnął, jakby dopiero zauważył, że nie są w sali sami.

Dzień dobry odpowiedział Piotrek.

Mężczyzna ocknął się, zerknął na syna, potem przesunął krzesło bliżej Piotrka i usiadł przy nim.

Operowali cię?

Tak, wycinali wyrostek.

To dobrze. Jeszcze nie wstajesz?

Nie.

Czegoś chcesz?

Nie wolno mi jeść do wieczora. A jemu co? Piotr pokazał głową łóżko z chłopcem.

Jemu? mężczyzna znów zerknął z niepokojem Inna choroba. Ale wiesz co? Mogę tu posiedzieć? Jak trzeba, pomogę. A jakby do ciebie przyszli, to wyjdę.

Nie przeszkadza mi pan pokręcił głową Piotrek.

Mężczyzna przesunął krzesło, powiedział cicho:

On ma na imię Szymon, ma jedenaście lat. A ty?

Piotr, mam dziesięć.

Dzięki, Piotrze powiedział mężczyzna tak, że Piotrek nawet nie wiedział za co.

Następnego dnia w sali ciągle byli ludzie. Rano Szymonowi podłączali kroplówki, lekarz zaglądał kilka razy. Ojciec Szymona nocował na sali, czasem coś mówił do syna. Szymon ruszał ręką lub głową, ale oczu nie otwierał. Wyglądał, jakby spał.

Potem przyszli starsi państwo i wysoka, ciemnowłosa kobieta matka Szymona. Pomogli jej wejść, usiadła przy dziecku, wciąż gładziła go po głowie i mówiła do niego półgłosem.

Może przenieść Piotrka? spytał ojciec lekarza, patrząc na Piotra i widocznie martwiąc się o żonę.

Dziś go przeniesiemy odparł doktor, przypominając sobie o Piotrze. Podszedł do niego.

No i jak się czujesz, synu? Boli? zapytał.

Trochę.

Naprawdę noc była ciężka, szew bolał, kateter przeszkadzał, jedzenia nie dali pewnie zapomnieli lub za wcześnie było.

Możesz już dziś próbować się podnieść. Przeniesiemy cię do innej sali. Dawaj, rozruszaj się. Zaraz pielęgniarka zdejmie ci kateter.

Piotr bardzo chciał wstać, ale pielęgniarka długo się nie pojawiała.

Dopiero dziś zaczął rozumieć, że Szymon chyba umiera. Nie otwierał oczu, spał, wszyscy wokół szeptali, byli bardzo spięci i smutni.

Na dzień przy łóżku została młoda dziewczyna, rodzina Szymona. Piotrek się jej wstydził, gdy przyszła pielęgniarka zabrać kateter, dał znak, ale ta go zbyła:

Komu ty potrzebny! Prędko będzie, wytrzymaj.

Rzeczywiście, poszło szybko, Piotrek leżał, czując ulgę i zarazem pustkę. Był całkiem nagi i nie wiedział, gdzie jego ubrania. Dziewczyna patrzyła raz za okno, raz na Szymona, poprawiała perfekcyjnie już ułożoną kołdrę, zwilżała mu usta wodą. Piotrek żałował, że nie zapytał od razu o swoje rzeczy.

Komu ty potrzebny! dokładnie, nikomu.

Ale po godzinie próbował się podnieść, przykrył się kocem i usiadł.

Dziewczyna zerknęła.

Pomóc ci?

Nie trzeba ale od razu zakręciło mu się w głowie, musiał znów się położyć.

Po chwili znów próbował usiąść.

A nie wie pani, gdzie są moje rzeczy? zapytał.

Nie wiedziała, ale obiecała się dowiedzieć.

Popilnujesz Szymona, co?

Piotrek spróbował się podnieść owinięty kocem, ale nogi miał jak z waty, bał się odejść od łóżka. Nie pomyślał, że tak trudno mu będzie po prostu przejść przez salę.

W końcu przynieśli mu szpitalne ubrania. Dziewczyna odwróciła się.

Ubieraj się, nie patrzę powiedziała.

Usiadł na łóżku, naciągnął spodnie wszystko na nim wisiało. Ściągnął sznurek i zawiązał pas, co dobrze potrafił. Nogawki trzeba było podwinąć, ale nie był w stanie się schylić. Dopiero, gdy poszedł, ciągnąc je po ziemi, dziewczyna zorientowała się.

Poczekaj no! Ale jesteś szczupły. Chodź, podwinę ci nogawki przyklękła przed nim i tak się grzebała, aż Piotr poczuł, że zaraz zemdleje.

Zaraz padnę…

Oho! dziewczyna powstrzymała go, posadziła na krześle. Ty jeszcze słabiutki. Jadłeś coś dzisiaj? A jak masz na imię?

Piotr.

A ja Weronika. Piotrek, mama powinna być teraz przy tobie. Może zadzwonić do niej, masz telefon do domu?

Nie mam mamy…

Aha… No, a z kim mieszkasz?

Daj spokój, już lepiej się czuję. Muszę do łazienki.

Dokuśtykał do łazienki, spojrzał w lustro. Fioletowe pod oczami, usta prawie białe, tylko oczy czarne jak węgiel mu się świeciły. Jedna wychowawczyni mu powiedziała, że pewnie nazwisko Wrona ma właśnie od tych oczu takie, aż czarne jak skrzydła ptaka. I przezwisko miał Wrona. Był z niego dumny.

Umył się zimną wodą, od razu poczuł się lepiej. Zaraz potem przynieśli mu kisiel.

A nosy? Sam do stołówki pójdziesz!

Ale gdzie to?

W prawo po schodach i znów w prawo kucharka zaśmiała się.

Przecież on ledwo co się podnosi! Chcesz, sama mu przyniosę kisiel odezwała się Weronika. Na razie nic innego mu nie dawajcie.

Piotrek nie chciał już leżeć, chodził po sali. Spojrzał na Szymona piękny chłopak, jak dziewczynka, podobny do matki, kręcone włosy, tylko strasznie chudy.

On umiera? zapytał prosto, jak to dzieciak z domu dziecka.

Weronika zadrżała.

Nie wiemy. Ale tak… Szymek bardzo ciężko chory. Leczyliśmy go długo, cztery operacje na jelitach… Rodzice wykończeni. Teraz i my się włączyliśmy. Jestem jego ciotką, siostra taty. Ale czasem się zdarzają cuda, co?

Nie wiem Piotrek usiadł na swoje łóżko.

Zastanawiał się nad jego losem. Inne życie, jak z filmu mama, tata, dziadkowie, rodzina… Wszystko ma, tylko żyć. A teraz leży tu i odchodzi.

Nie miał szczęścia…

Piotrka w końcu przenieśli do sali ze staruszkami, bo dostał gorączki. Nudno mu było, więc często odwiedzał Szymona, nikt go stamtąd nie wyganiał.

Przez ten czas ojciec Szymka, pan Tomasz, dowiedział się o nim już prawie wszystkiego. Szeptem wypytywał, podsłuchiwał. Przyniósł mu nawet trochę ubrań Piotr był przyzwyczajony do noszenia czyichś rzeczy i wziął je bez dyskusji, potem spojrzał na Szymka.

To jego ubrania, tak?

Tak…

A jeśli on jednak wyzdrowieje?

Tomasz spojrzał zaskoczony. W rodzinie nie mówiło się wprost, że Szymek umrze. Wszyscy czekali na to, ale nie mówili na głos. Jak można powiedzieć coś takiego o jedynym dziecku? To było zbyt trudne.

Tylko raz Sonia wykrzyczała rozpaczliwie zrozpaczona, gdy powiedzieli jej, że zrobili wszystko, co się dało.

Dlaczego! Dlaczego, skoro zrobiliśmy wszystko, to i tak umiera?! Czemu ma być od tego lżej?!

Kiedy odchodzi bliska dusza, często ciało mamy podupada. Tak było i z żoną, Sonią. Bez syna nie chciała żyć. Dawali jej zastrzyki, mające ją uspokoić, ale niewiele dawały.

A jeśli jednak nie umrze? zapytał Piotrek.

Tomasz chciał odpowiedzieć szczerze, bardziej sobie niż chłopakowi.

Niestety, już nie da się go uratować. Umiera, Piotrze…

Czy to boli umierać? Piotrek ściskał rzecz Szymona, patrzył na niego ze zmartwioną miną.

Tomasz czuł, że chłopak współczuje i rozumie. Spędził tu trochę czasu, słuchał lekarzy. Był dzieciakiem, na pewno się bał a sam pozostawiony z losem.

Szybciej niż zamykać oczy do snu. Robimy wszystko, by nie cierpiał.

Ale on się rusza.

Tak, dlatego do niego mówimy. Może słyszy, ale tego nie wiemy.

Rodzina cały czas siedziała przy Szymonie. Kiedy raz Tomasz wyszedł na chwilę, zostawiając Piotra przy Szymonie, wrócił do sali i w drzwiach usłyszał Piotrka.

… nie wiem, gdzie jest moja mama. Może już jej nie ma. No cóż, zostawiła mnie, trudno, nie mam żalu. Gdyby przyjechała, wybaczyłbym jej. Nie wierzysz? To trudno… Ale ty nie umieraj. Zobacz jak twoja mama płacze. Tata też. Ja bym takiego ojca miał, to bym w życiu nie umarł. Koszulę i spodnie ci oddam. Uważam, gdzie mam się ubrudzić? Tych klamotów mam pod dostatkiem. Tylko walcz, nie poddawaj się… Staraj się jak możesz…

Tomasz odchrząknął, musiał naprawdę, bo w gardle ścisnęło. Piotrek podniósł się.

On mnie słyszy, naprawdę! Przytrzymał mi dłoń, przysięgam!

Wierzę, Piotrek, wierzę zapewnił Tomasz.

Tomasz i cała rodzina czekali aż do końca. Ich Szymuś, jedyny, ukochany syn, tak mądry i słodki, gasł. Chorobę wykryli, gdy miał osiem lat najpierw atrofia mięśni, potem zaczęło się kółko: serce, płuca, jelita… Leczyli się w Warszawie i Poznaniu, rozmawiali ze specjalistami. Dzięki temu Szymon dożył tych jedenastu lat. Choroba była codziennością Szymka pogodził się z nią i nie marudził.

Cały ciężar leczenia spadł na żonę Tomasza. To ona spała czuwając przy nim nocami, biegała po lekarzach, zaliczała kościoły, prosiła o cud. Tomasz był, ale jako mężczyzna musiał być silniejszy.

Jej siły skończyły się niedawno, kiedy trzeba było zaakceptować, że Szymek odchodzi. Wtedy dostała zastrzyki.

Mów do niego, Piotrze. Mów. Jestem pewien, że cieszy się, że jesteś.

Dla Tomasza rozmowy chłopca z umierającym synem były wytchnieniem i ratunkiem podsłuchiwał ukradkiem za drzwiami:

… Wiesz, jak mi ten dryblas Staszek rękę złamał, miałem przed oczami ciemno! Nie wierzysz? No tak było. Ale zebrałem się i wstałem, spojrzałem na niego, wyciągnąłem rękę i mówię: No co? Dawaj, jak chcesz, to dobij! A mnie już mdliło, ale wiedziałem, że nie zapłaczę. Nazłość mu nie zapłaczę.

A on poleciał po pielęgniarkę i rozpłakał się jak dzieciak.

Zobacz, wyzdrowiałem. Tobie też się uda. Złamana ręka to poważniejsza sprawa niż twoja choroba. Dasz radę, bracie.

Szymon umarł w nocy. Piotruś nawet nie zauważył, nikt mu nie powiedział. Czekał na obchod, zszedł na śniadanie, potem zajrzał do sali obok.

Przy łóżku, na którym kiedyś sam leżał, kręcił się już nowy mężczyzna, rozkładał swoje rzeczy.

A gdzie tamten? zapytał Piotrka, wskazując na inne, posprzątane łóżko.

Nie wiem, nikogo nie było odpowiedział nowy pacjent.

Piotrek wpadł na dyżurkę, ale pielęgniarki nie było. Poszedł więc do gabinetu lekarskiego, rozejrzał się za swoim doktorem, nie znalazł, spytał innego.

A Szymon? Szymka zabrali? Gdzie on jest?

Szymon? młody lekarz zmarszczył brwi. Wiesz… On był bardzo chory…

A umarł? przerwał Piotrek.

Lekarz kiwnął głową.

Niestety. Tak bywa.

Piotrek cofnął się do drzwi. Był chyba bardziej zły niż smutny na cały ten szpital.

Nic nie zrobili! Tyle lekarzy i pielęgniarek, a żadnej pomocy!

W korytarzu sprzątaczka myła podłogę, kopnął wiadro, rozlała się woda. Sprzątaczka zaczęła krzyczeć, z gabinetów wybiegali lekarze i pielęgniarka.

Wszyscy mieli pretensje, a on kopnął drzwi do swojej sali, usiadł na wyro i zasłonił uszy dłońmi.

Cały szpital! Tyle ludzi, a nikt nie uratował mu przyjaciela. Nic, zupełnie nic!

Dlaczego Szymon stał się dla niego tak ważny, Piotrek sam nie wiedział. Ale opowiedział mu wszystkie swoje losy o matce, o opiekunce od kołysanek, o bójkach, o szpitalach.

Raz w nocy, jeszcze na Sali z Szymonem, przyśniło się Piotrkowi, że Szymon siedzi na łóżku, lekko się uśmiecha. Piotrek rzucił się do niego, chciał go podnieść, ale ten poprosił, by nie ruszać, tylko posiedzieć. Zaczął opowiadać o sobie dziecięcym, niemal dziewczęcym głosem.

Nie pamiętał słów. Ale pamiętał ten głos. Słuchał długo, aż Szymon spojrzał na okno, wstał i zaczął się wspinać na parapet. Piotrek we śnie przeraził się, że ten wypadnie aż się przebudził z tego przerażenia.

Za oknem poruszały się czarne gałęzie, świecił księżyc. Szymon się kręcił, rzucał rękami, a jego zmęczony ojciec spał.

Piotrek cicho przysiadł na łóżku Szymka, chwycił jego chudziutką, kosteczną dłoń i zaśpiewał jedyną piosenkę usłyszaną w dzieciństwie:

Kotku, koteczku, ogonek szary, śpij, śpij…

Od tej pory Piotrek w myślach rozmawiał z Szymonem. Tamten opowiadał mu o swoim życiu o wakacjach nad morzem, o babci i dziadku (dziadek zawsze jest generałem!), o szkole, o swoim pokoju, w którym wszystko da się znaleźć, i o mamie, która rano budzi do śniadania.

Tak Piotrek wyobrażał sobie dom rodzinny. Czasem snuł nierealne historie, bo sam nigdy w rodzinie nie mieszkał. Po prostu znał to tylko z telewizji.

Na przykład, łóżka we wszystkich rodzinnych domach stoją w jednej sypialni. Każdy ma własną kołdrę. W przedpokoju dla każdego szafka, w czwartki zawsze ryba, a herbatę rano nalewa mama wielką chochlą.

***

Dziwne, ale Tomasz, po śmierci syna, poczuł ulgę. Wcale nie dlatego, że nie kochał dziecka czy był złym ojcem. Wręcz przeciwnie. Szymek już nie żył, trwał tylko sztucznie podtrzymywany, cierpiałby, gdyby go przedłużali. A tak… Odcierpiał, odpoczął.

Teraz trzeba było zaakceptować stratę, pomóc swojej żonie przeżyć żałobę.

Coraz częściej myślał o Piotrku.

Wiadomo, że o adopcji nie mogło być mowy od razu. Sonia by nie zrozumiała. Żaden chłopak nie zastąpi jej Szymka. Jego portret stał wśród kwiatów na środku salonu, Sonia siedziała i siedziała przy nim, paliła świeczki, chodziła codziennie na cmentarz. Osiem lat temu miała ciążę pozamaciczną więcej dzieci mieć nie mogli.

A Piotrek nigdy nie będzie miał mamy ani taty…

Jasne, inny zupełnie niż Szymon zadziorny, ciemne oczy jak wrona, trudny. Ale Tomasz usłyszał, jak do niego mówi dobre serce miał chłopak.

Soniu, byłem dziś w szpitalu. Piotrka już wypisali. Długo trzymał go lekarz, ale już go nie ma.

Po co tam pojechałeś? zdziwiła się Sonia.

No, papiery Szymona odebrałem. A tak… Piotrek, słyszałem, niezłą aferę tam zrobił, jak dowiedział się, że Szymka nie ma. Wszystkich o wszystko obwiniał.

Głupek… westchnęła Sonia.

No właśnie.

Dima, nie martw się o mnie. Już się z tym godzę. Rób swoje.

Dobrze.

Tylko nie rozmawiajmy teraz o dzieciach, ok?

Tomasz więcej nie wspomniał.

Ale w weekend nie wytrzymał i pojechał do domu dziecka Piotrka. Coś go tam ciągnęło i nie dawało spokoju. Wiedział z opowieści chłopaka, że porządku tam nie ma. Dyrektorka przyjęła go niechętnie, długo wypytywała, patrząc podejrzliwie. Jakkolwiek tłumaczył, że chce się po prostu spotkać z chłopcem, nie udało się.

To go jednak nie zniechęciło. Przypomniał sobie o koleżance z liceum, Basi, pracującej z rodzinami adopcyjnymi.

Znalazł jej adres i już następnego dnia był u niej. Rozmawiali długo. Basia wszystko zrozumiała, obiecała się dowiedzieć o Piotrku. Ale ostrzegała najważniejsza jest zgoda żony i samego chłopca.

Mimo to Tomasz uparcie udał się do opieki społecznej, poprosił o listę dokumentów. Panie były pomocne i miłe, obiecały pomoc przy zorganizowaniu spotkania.

O wszystkim Soni nie mówił. Powiedział za to teściowi i siostrze Weronice. Weronika dobrze przyjęła nowinę, chłopak jej się spodobał, obiecała jeszcze przekonać Sonię.

Ale Sonia płakała, gdy tylko zaczynała się rozmowa o Piotrku.

On nie zastąpi nam Szymka. Jak wy tego nie rozumiecie!

Wcale nie chcemy, żeby zastąpił. Sami zostaliśmy bez dziecka, on bez rodziny. Jest zupełnie inny, będzie trudno, ale jeśli słyszałabyś, jak rozmawia z Szymkiem… Jak bardzo mu zależało, by wyzdrowiał! Dał mi tyle siły wtedy w szpitalu… Dajmy szansę, proszę.

Nie naciskaj na mnie…

I to była pierwsza zgoda.

Kiedy po raz pierwszy przyprowadzono Piotrka na spotkanie do gabinetu dyrektorki, był bardzo spięty. Nie patrzył nikomu w oczy, ścisnął mocno palce, nawet Tomaszowi nie podał ręki.

Była z nimi Basia. Cicha, obserwowała. Tomasz sam nie wiedział, jak rozmawiać. Piotr oddawał się pod ścianę, blady, w szpitalu był zupełnie inny.

Chciał go przytulić, powiedzieć: Nic się nie bój! Ale nawet nie wiedział w co się wdaje. Sonia patrzyła badawczo, Basia milczała. Tomasz zaczął więc gadać o byle czym.

Piotrek był taki spięty, że odprawiono go ze spotkania pół godziny wcześniej.

Takie to odważny…

Wydaje mi się, że on wcale nie chce z nami być jęknął w drodze powrotnej Tomasz.

Myli się pan odpowiedziała Basia. On pragnie, byście go chcieli, bardziej niż kto inny. Tylko bardzo się boi, że sobie nie poradzi.

My tacy straszni? spytała Sonia.

Wy po prostu jesteście rodziną, jakiej nigdy nie miał. Nie wie, jak się zachować. Marzy teraz tylko o was powiedziała Basia.

Postanowili, że Piotr przyjedzie do nich z wizytą. Jeszcze nie powiedział tak, Sonia też wciąż wątpiła.

Kiedy Tomasz go przywiózł, usiedli do herbaty. Piotrkowi pociły się ręce, wlepiał wzrok w kubek, bał się coś podnieść, uderzyć łyżką o talerzyk, lub spojrzeć na piękny dom. Wszystko inne niż sobie wyobrażał. Było mu za ciasno wszyscy siedzieli blisko.

Najbardziej bał się Soni.

Kiedy Tomaszowi spadła łyżeczka, Piotr aż się wzdrygnął i mruknął:

Masakra.

Tomasz szybko podchwycił.

Masakra! Sam jestem niezdarny… Piotr, czemu nie jesz? Ziemniaczki dobre, no, próbuj.

Piotruś wpakował do ust kawałek, ale bał się przełknąć żuł dłużej niż trzeba.

Bracie, rozluźnij się trochę!

Piotr, chcesz zobaczyć pokój Szymka? zaproponowała nagle Sonia.

Piotrek ożywił się, oczy mu zabłysły, kiwnął głową.

Wszedł do pokoju, zobaczył duży portret kolegi. Trochę inny, niż w szpitalu, patrzył wesoło i z uśmiechem. Dobrze było zobaczyć go znów jakby Szymon mówił: Patrz, jestem tu z tobą.

O, Szymuś! Siema! podszedł, dotknął ramy. Tutaj wygląda na zdrowszego.

Taki był. Schudł dopiero przed… Sonia nie mogła nawet wymówić śmiercią.

Przed tym, jak umarł, tak? zapytał Piotrek szczerze, głaszcząc portret. A pokażcie mi, jak tu mieszkał?

Sonia nie bardzo zrozumiała, o co pyta, więc sięgnęła po album ze zdjęciami.

Wiesz, nie mogę jeszcze patrzeć powiedziała. Ale ty popatrz.

Piotrek usiadł na kanapie, otworzył album. Sonia stanęła przy oknie.

To on? Mały taki?

Zeszła do Piotrka, siadła obok i zaczęła razem z nim przeglądać zdjęcia, których myślała, że oglądać nie da rady.

Ale śmieszny… Fajny…, kozak… komentował Piotrek. Wszystko go interesowało, zadawał pytania.

W pewnym momencie wyjął zdjęcie znad morza, aż zakrzyknął:

O, morze! Mówił mi, że byliście nad morzem.

Sonia pokręciła głową.

Mówił? On nie mógł już dawno powiedzieć.

Piotrek podniósł wzrok, zorientował się, że przesadził z wyobraźnią, ale uparcie przytaknął:

A do mnie mówił!

Sonia nie dyskutowała. Patrzyła na zdjęcia syna spokojna, nawet z uśmiechem. Strach i ból ustąpiły dzięki temu naiwnemu chłopcu. Poczuła, że łatwiej będzie jej przeżyć żałobę przy nim.

Zebrała się w sobie i zapytała stanowczo:

Piotr, a jakbyśmy chcieli cię przyjąć do rodziny zgodziłbyś się?

Zamyślił się, przekładał album, milczał chwilę.

Nie wiem. Szymek był dobry. Ja niekoniecznie. Nie umiem się zachowywać…

Sonia szybko go objęła i przytuliła.

I dobrze. Nie po to chcemy go przyjąć, żeby zastąpił Szymona. Po prostu jako jego największego przyjaciela.

Piotrek aż sztywniał od takiego dotyku ostatni raz ktoś go przytulał bardzo dawno. Poczuł zapach kobiety, ciepło jej dłoni.

Chcąc zająć ręce, przewracał strony albumu. Sonia nie puszczała go, lekko go kołysała, zamyślona. Piotruś nigdy nie płakał.

A tym razem poczuł ścisk w gardle i łzy same popłynęły. Zaszkliły mu się oczy, pociągnął nosem.

Płaczesz, Piotrusiu? Nie płacz, bo ja też się rozkleję. Musisz być silny, przecież jesteś facetem! wycierała mu łzy ręką.

Kiedyś już to usłyszał.

Okno w pokoju było otwarte. Świeże powietrze delikatnie podnosiło firankę, zieleń drzew za oknem koiła. Z portretu uśmiechał się do niego przyjaciel Szymon.

I Piotruś, jak mały dzieciak, zapytał cicho:

A zna pani taką piosenkę? Kotku, koteczku, ogonek szary, śpij, śpij…

Znam. To kołysanka. Chcesz, żebym się jej nauczyła?

Piotrek pokiwał głową. Więcej chyba już nie potrzebował…