Pepe – opowiadanie

Dziennik Piotra

Szpitalne okno było szeroko otwarte. Rano pielęgniarka uchyliła je na oścież. Powietrze pachniało świeżością, firanka delikatnie unosiła się na wietrze, a zieleń liści za oknem cieszyła oczy. Do gorącego upalnego lata było jeszcze daleko.

Wycięto mi wyrostek robaczkowy. Lekarze mówili, że operacja była trudna, prawie się nie wyrobili w czasie, ale byłem spokojny. Nigdy nie bałem się zastrzyków.

Nie boisz się igły? uśmiechała się rano pielęgniarka, wypuszczając powietrze ze strzykawki.

Leżałem cicho, przekręciłem się na bok; jeszcze nie wolno mi było wstawać.

Czym tu straszyć…

Przywieźli mnie z podwórka między blokami. Tam złapał mnie ten atak. Nie, nie byłem bezdomny. Wychowywałem się w domu dziecka. Po prostu szliśmy z chłopakami z targu, próbowaliśmy dorobić parę groszy nielegalnie, i nagle zaczęło mnie boleć.

Jednego żałowałem: wciągnąłem w to Janka i młodego Sebka zaraz będzie zamieszanie w domu dziecka. Już wczoraj, zaraz po operacji, przybiegła pani Wróblewska zastępczyni dyrektorki udawała troskę. Byłem jeszcze zamroczony po narkozie, pamiętam tylko jej pochyloną twarz, szczegółów już nie.

Czemu mnie nie chwyciło w samym domu dziecka? Do bramy było może z dwieście metrów. Ale stało się…

Obwiniałem morele. Dostał nam się na targu skrzynka zgniłych a raczej, tylko trochę już za słodkich moreli. Przejedliśmy się nimi, i miałem za swoje.

O, bohater! Jak się czujesz? starszy lekarz, z gęstymi włosami na przedramionach zaglądał mi do rany. Najgorsze już za tobą. Już nie musisz się bać.

Wcale się nie bałem mruknąłem.

Odważny, tak? To słuchaj: jeść nic nie możesz. Słodyczy przynosić też nie wolno! Nawet jeśli ktoś by chciał. Doczekaj do wieczora, dostaniesz kisiel.

Kiwnąłem z szacunku. Wiedziałem, że i tak nikt nie przyniesie mi słodyczy. W domu dziecka wszyscy mieli mi teraz za złe, że znowu coś nabroiłem i narobiłem kłopotów opiekunom. Chodziliśmy na targu bocznymi drogami, przez dziurę w płocie, i pech chciał, że wtedy padłem z bólu.

A co do odwagi, lekarz miał rację. Byłem odważny, ale życie mnie do tego zmusiło. Mama urodziła mnie przypadkiem. Chyba nie było jej stać na aborcję. Miałem dziesięć lat, ale myślałem o tym spokojnie, jak wszyscy z domu dziecka. Nie czułem żalu do mamy. Wręcz przeciwnie byłem jej wdzięczny, że mnie urodziła. Od razu zrzekła się praw, ale mimo to dzięki.

Do trzeciego roku życia byłem w Domu Niemowlaka, potem przewieźli mnie do domu dziecka pod Kaliszem, a ostatecznie trafiłem do Radomia. Od zawsze walczyłem o swoje miejsce.

Pamiętam bójki o jedzenie w stołówce. Chociaż to były 'lata spokojnej Polski’, kucharki i dyrekcja wynosiły do domu wszystko co się dało, a nawet całe worki na plecach.

Bijatyki wybuchały z każdego powodu. Rosłem na silnego chłopaka. Dwa razy połamałem rękę. Kiedyś fryzjerka, co strzygła nas na zero, popłakała się widząc moją głowę jedna blizna na drugiej.

Czym się przejmować? Nigdy nie płakałem.

A teraz chcą mnie nastraszyć szwami na brzuchu albo zastrzykami…

Śmieszne.

Dorośli byli dla mnie chłodni i beznamiętni. Nie byłem słodką dziewczynką, którą można polubić, tylko trochę chamskim, zawziętym chłopakiem, mówiącym zawsze prosto z mostu.

Piotr Wronowski, pamiętaj jeszcze jeden numer, a wylatujesz do izolatki! straszyła mnie często pani Irena Wróblewska.

Nie kłóciłem się, ale do końca być posłusznym też mi nie wychodziło. Już dawno miałem swoje zasady.

Była tylko jedna dorosła osoba, którą często wspominałem. Nie wiedziałem, jak inni myślą o mamach, ale z tą kobietą często rozmawiałem w myślach.

Miałem może sześć lat, kiedy przyszła pracować w naszym domu dziecka, jeszcze w Kaliszu. Nie pamiętam, kim była. Zachowałem w głowie jej łagodny uśmiech, jasnoniebieskie oczy, ciepłe dłonie i zapach. Brała mnie na kolana i szeptała do ucha:

Musisz być silny, Piotrusiu. Jedz, dbaj o siebie, słuchaj się. Będzie ci trudno, ale dasz radę. Spróbuj, dobrze?

Potem cicho śpiewała:

Kotku, koteczku, szary ogoneczku, śpij już, śpij…

Do dziś pamiętam tę kołysankę. Kiedy robiło się ciężko, zamykałem oczy i śpiewałem ją w duchu, czując ciepło jej rąk. Robiło się trochę lżej.

Pewnego dnia zniknęła. Odeszła, zostawiła mi tylko tę piosenkę i wspomnienie. Nawet imienia nie pamiętam, myślałem o niej zawsze mama. Pewnie była tylko opiekunką, ale lubiłem sobie wyobrażać, że jest moją mamą.

Pielęgniarka zamknęła okno, przykryła łóżko, naprzeciw mojego. Ucieszyłem się samotność aż mnie gryzie.

Wjechało łóżko na kółkach, wokół grupka lekarzy. Zrobili zamieszanie. Leżał na nim chudy chłopak, podłączony do kroplówki. Po chwili wszyscy wyszli, została tylko pielęgniarka i jakiś facet narzucony białym fartuchem.

Nie gadaliśmy dużo.

On teraz będzie spał powiedziała pielęgniarka.

Dobrze, dziękuję.

Zawołacie…

Dobrze.

Kiedy wyszła, facet siedział, skulony, z głową opartą na rękach. Chłopak spał.

W sali było duszno, ale facet cały czas siedział w marynarce i fartuchu. Mógłbym przysiąc, że sam prawie śpi.

Znudziło mnie leżenie, ruszyłem się, łóżko zaskrzypiało. Facet odwrócił się, miał zmarszczkę między oczami, podkrążone powieki. Ale spojrzenie ciepłe.

Dzień dobry szepnął, jakby pierwszy raz zauważył, że nie jest tu sam.

Dzień dobry odpowiedziałem.

Facet przebudził się, zerknął na syna, potem przesunął krzesło bliżej mnie i usiadł.

Operowany?

Tak, wyrostek.

To dobrze. Jeszcze nie wstajesz?

Jeszcze nie można.

Potrzebujesz czegoś?

Nie wolno mi jeść ani pić. A jemu co dolega? kiwnąłem na chłopca.

Jemu? obejrzał się, zmarszczył brwi inna choroba. Możesz tu zostać? Jeśli coś się wydarzy, pomogę. Jak przyjdą do ciebie, wyjdę.

Jasne, nie mam nic przeciw.

Przeniósł krzesło. To Szymon, ma jedenaście lat. A ty?

Piotr, mam dziesięć.

Dzięki, Piotrze, powiedział, a nawet nie zrozumiałem za co.

Przez cały następny dzień ktoś był w sali. Szymonowi podłączali różne kroplówki, lekarz wpadał parę razy. Tata spał kątem na łóżku, czasem coś mówił do chłopaka. Szymon ruszał rękami, głową, ale oczu nie otwierał spał cały czas.

Potem przyszła starsza para i młoda wysoka kobieta o kasztanowych lokach w koński ogon. To była mama Szymona. Oczy czerwone, cała trzęsła się na tym krześle. Szeptała coś synowi, głaskała go.

Może przenieście chłopaka zapytał tata lekarza, wskazując na mnie.

Tak, dzisiaj go przeniesiemy.

Lekarz podszedł:

Jak się czujesz, młody?

Trochę boli.

Minionej nocy mało spałem. Rana bolała, przewracać się bałem, cewnik uwierał. Nawet nie dali mi wczoraj jeść. Może zapomnieli, może nie można było.

Dziś już możesz próbować wstać. Przeniesiemy cię do innej sali. Poczekaj, pielęgniarka zdejmie cewnik.

Bardzo chciałem wstać, ale pielęgniarka długo nie przychodziła. W sali się kręciło.

Dopiero dziś dotarło do mnie, że Szymon prawdopodobnie umiera. Cały czas spał, wszyscy byli dziwnie cisi i spięci.

Została z nim ciocia, młoda kobieta. Trochę się jej wstydziłem. Gdy przyszła pielęgniarka zdjąć mi cewnik, dałem jej znać, że się wstydzę, ale tylko odburknęła:

Nikogo tu nie obchodzisz. Już, szybko.

Faktycznie, poszło szybko. Czułem się wolny, ale byłem zupełnie nagi i nie wiedziałem, gdzie ciuchy.

Nikogo nie obchodzisz! Tak, nikt się tobą nie przejmuje.

Po godzinie postanowiłem usiąść. Przykryłem się kołdrą i podniosłem.

Pomóc ci? spytała dziewczyna.

Nie… głowa mi się zakręciła, zaraz znów się położyłem.

Po chwili znowu siedziałem.

Nie wiesz, gdzie moje ubrania?

Nie wiedziała, ale zaraz sprawdzi. A ty patrz na Szymka, ok?

Próbowałem wstać, owijając się kołdrą, ale nogi mi się trzęsły. Bałem się odejść od łóżka. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak trudno będzie przejść parę kroków.

W końcu przyniesiono mi szpitalne ciuchy. Wszystko za duże zaciągałem gumę w pasie, nogawki musiałem podwinąć, ale schylać się nie mogłem. Kiedy próbowałem iść, dziewczyna zauważyła.

Poczekaj, podwinę ci nogawki. Uklękła przede mną i się zajęła nogawkami tak długo, że zrobiło mi się słabo.

Zaraz upadnę…

Ooo złapała mnie, posadziła na krześle. Jeszcze jesteś chory. Jadłeś coś dzisiaj? Jak masz na imię?

Piotr.

A ja jestem Lidia. Wiesz, Piotrze, z mamą lepiej. Może jej zadzwonić, jeśli nie masz domu…

Nie trzeba. Już lepiej. Muszę do łazienki.

Poszedłem do łazienki, spojrzałem na siebie w lustrze. Pod oczami sińce, usta białe, tylko oczy czarne jak wronie pióra błyszczały. Kiedyś opiekunka powiedziała, że moje nazwisko pasuje do oczu. Tak mnie przezywano w domu dziecka Wrona. Byłem z tego dumny.

Umyłem się zimną wodą. Od razu poczułem się lepiej. Zaraz Lidia przyszła z kisielem.

Sam mam po niego iść? Jak mam chodzić po schodach, skoro ledwo stałem?

To głupie. Ja przyniosę ci kisiel oburzyła się Lidia. I na razie nic innego.

Nie mogłem wysiedzieć. Chodziłem po sali. Spojrzałem na Szymka piękny chłopak, aż jak dziewczyna. Do mamy podobny, te kręciuchne włosy. Tylko chudy strasznie.

On umiera? spytałem wprost. Dzieci z domu dziecka zawsze mówią wprost.

Lidia aż się wzdrygnęła.

Nie wiemy. Jest bardzo chory. Miał cztery operacje, na jelitach… Jego rodzice są wykończeni. Ja jestem jego ciocia, siostra ojca. Ale może się zdarzyć cud, prawda?

Nie wiem usiadłem na swoim łóżku.

Myślałem o Szymonie. Inne życie miał jak z filmu. Mama, tata, dziadkowie, rodzina… Ma wszystko. A jednak umiera.

Nie ma szczęścia…

Mnie nie przenieśli wieczorem znów przyszedł ojciec Szymka. Kręciło się znów pełno ludzi. Słyszałem rozmowy o mnie nikt przez cały dzień do mnie nie przyszedł.

Piotrze, doktor mówił, że jesteś z domu dziecka? zapytał ojciec Szymka.

Tak.

Może pójdziesz do innej sali? Szymek jest bardzo, bardzo chory…

Lepiej mi tu. Mogę zostać?

Cztery dni mijały jak jeden. Dostałem gorączki, przenieśli mnie do sali ze staruszkami. Szczerze mówiąc, nudziło mi się, więc wracałem do Szymka. Nikt nie wyganiał.

Przez gorączkę wypis mi się przesunął.

Ojciec Szymka, pan Janusz Gajewski, już wiedział o mnie wszystko. Powoli wypytał, podsłuchał, przyniósł mi nawet trochę ubrań. Od razu sprawdziłem Szymka wzrokiem.

To jego rzeczy, tak?

Tak, ale jeśli przeżyje, pewnie jeszcze mu się przydadzą…

A jeśli nie umrze?

Janusz spojrzał zaskoczony. W jego domu nie mówiło się tego słowa na głos umrzeć. Wszyscy się go bali. Szymon był jedynym dzieckiem. Jak można tak powiedzieć?

Tylko raz usłyszałem mamę Szymka, jak krzyknęła do męża po kolejnych konsultacjach i badaniach:

Zrobiliśmy wszystko! A on i tak umiera! Jak mam z tym żyć?

Kiedy odchodzi bliska dusza, ciało też opada z sił. Mama Szymka podupadła całkiem. Jej dawali zastrzyki na uspokojenie, ale nie na długo pomagały.

A jeśli nie umrze? zapytałem.

Janusz próbował, bardziej do siebie niż do mnie, odpowiedzieć szczerze:

Niestety, nie wyzdrowieje. Odchodzi, Piotrze…

To boli, umrzeć? trzymałem Szymkową koszulę, patrzyłem na niego z żalem.

Janusz to dostrzegał. Współczułem. Kilka dni spędziłem obok, słuchałem rozmów lekarzy. Chciałem chociaż trochę pocieszyć zwłaszcza, że sam byłem sierotą.

Mniej niż zasnąć. Robimy wszystko, żeby nie cierpiał. Po to tu jesteśmy.

Ale rusza się…

Tak, dlatego do niego mówimy. Mamy nadzieję, że słyszy. Ale nie wiadomo.

Zawsze siedzieli przy nim bliscy. Kiedyś wieczorem ojciec wyszedł na chwilę, a ja zostałem przy Szymonie. Rozmawiałem z nim.

… Nie wiem, gdzie jest moja mama. Może już nie żyje. Skoro mnie zostawiła, trudno. Ale gdyby przyjechała, wybaczyłbym. Naprawdę. A ty nie umieraj. Zobacz, jak twoja mama płacze. Jakiego masz tatę. Gdybym miał takiego, nigdy bym się nie poddał. Koszulę ci oddam, dbam o nią. Tylko żyj, wytrzymaj…

Janusz wszedł, przełknął ślinę, stanął w drzwiach i słuchał.

On słyszy, naprawdę słyszy! Uścisnął mi rękę nie wierzy pan?

Wierzę, Piotrze, wierzę…

Cała rodzina czekała na koniec. Szymek, ich ukochane, utalentowane dziecko, nadzieja… Chorobę wykryto, jak miał osiem lat: zaniki mięśni. Potem wszystko się sypało: serce, płuca, jelita… Leczono go w Warszawie i Krakowie, konsultowano u najlepszych. Dzięki temu dożył do jedenastu. Przywykł do tego, co go spotkało, nie narzekał.

Najtrudniej znosiła wszystko matka Zofia. Ona czuwała przy nim dniami i nocami w szpitalach, szukała ratunku, modliła się w katedrach. Janusz był przy niej, ale on był mężczyzną…

Jej siły skończyły się, kiedy lekarze powiedzieli, że koniec blisko. Wtedy została sama z bólem.

Mów do niego, Piotrze. Myślę, że to mu dobrze robi.

Dla Janusza moje rozmowy z Szymkiem były ratunkiem. Stał za drzwiami i podsłuchiwał, jak opowiadałem o własnej walce, bójkach, złamanej ręce, o mamie, która śpiewała mi jedyną kołysankę.

Szymek odszedł w nocy. Nie zauważyłem. Nikt mi nie powiedział. Poczekałem na obchód, zszedłem na śniadanie, wróciłem, zajrzałem do sali…

Tam, gdzie leżał, już ktoś inny rozkładał swoje rzeczy.

A Szymon? zapytałem, wskazując łóżko.

Nie wiem, nie widziałem go odpowiedział nowy pacjent.

Pobiegłem na dyżurkę nie ma nikogo. Wpadłem do pokoju lekarzy, wypatrywałem swojego doktora, nie było, spytałem innych:

Szymek! Szymon Gajewski! Gdzie jest? Zabrali go?

Szymek…? rezydent spojrzał smutno. Przykro mi, ale…

U… umarł?

Pokiwał głową.

Niestety. Tak bywa.

Wycofałem się do drzwi. Byłem wściekły na cały ten szpital, na lekarzy i pielęgniarki.

Schroniłem się do sali, usiadłem na swoim łóżku, zatkałem uszy rękami. Cały szpital, tyle lekarzy, a nie zrobili nic, by uratować mojego kolegę!

Dlaczego Szymon stał mi się tak bliski, choć nigdy ze mną nie rozmawiał? Nie wiedziałem. Ale stał się moim przyjacielem. Musiałem mu opowiadać wszystko o sobie, mamie, tej kobiecie, co śpiewała mi kołysankę, o bójkach i bliznach…

Pewnej nocy przyśnił mi się Szymek: usiadł nagle, uśmiechał się smutno. Bałem się go dotknąć. Poprosił, bym dał mu chwilę posiedzieć. Delikatnym, niemal dziewczęcym głosem opowiadał o sobie. Co mówił, nie pamiętam. Ale wiem, że coś mi tłumaczył. Spojrzał na okno, wspiął się na parapet. Tak się przestraszyłem, że spadnie, że aż się obudziłem.

Za oknem ruszały się czarne gałęzie. Świecił księżyc. Szymek leżał, rzucał się, ojciec spał wyczerpany.

Wtedy podszedłem do niego, ująłem jego kościste dłonie i zacząłem szeptać kołysankę, którą dawno ktoś mi zaśpiewał:

Kotku, koteczku…

Od tej pory często z nim rozmawiam w myślach. Szymon opowiada mi o sobie, o morzu, o pokoju, w którym wszystko ma, o mamie, która go rano budzi… Tak wyobrażałem sobie życie w rodzinie. Wymyślone historie, bo sam nigdy nie widziałem prawdziwego domu, tylko w telewizji. Myślałem, że w rodzinnych mieszkaniach każdy śpi na swoim łóżku, szafki w przedpokoju są podpisane, w czwartki zawsze jest ryba, a rano mama nalewa zupę chochlą…

***

Dziwnie, ale Janusz, kiedy zmarł mu syn, poczuł ulgę. Nie dlatego, że nie kochał Szymka, albo był złym ojcem. Przeciwnie. Szymek już nie żył naprawdę, latami tkwił na kroplówkach, cierpiał. Teraz już się nie męczy.

Teraz trzeba przeżyć stratę i sprawić, by żona jakoś pogodziła się z tym, co się stało.

Coraz częściej myślał o mnie. Wiadomo, nie czas mówić o adopcji. Zofia by tego nie zniosła. Czy można zastąpić Szymka? Nie. Jego portret stoi na środku salonu, kwiaty, żona pali świece, codziennie jeżdżą na cmentarz. Osiem lat temu Zofia miała operację i nie mogą już mieć dzieci.

A ja nigdy nie będę miał mamy ani taty…

Jestem inny, nie tak dobry jak Szymek, trochę dziki, czarnooki. Ale duszę miałem czystą. Janusz słyszał, jak rozmawiałem z Szymkiem, jak bardzo chciałem, żeby żył. Jak bardzo się o niego starałem.

Zośka, byłem dziś w szpitalu. Piotra wypisali. Trzymali go, ile mogli…

Po co? spojrzała zdziwiona Zofia.

Po dokumenty. I tak usłyszałem, że awanturę w szpitalu zrobił jak się dowiedział o Szymku. Wszystkich tam poustawiał.

Głupi jest.

Na pewno…

Daj mi spokój na razie.

Nie ciągnął dalej. Ale pojechał do domu dziecka w sobotę. Coś go tam ciągnęło. Chciał się przekonać. Ale z Piotrem nie dali mu się spotkać, oglądali jak podejrzanego. Dyrektorka była nieprzychylna. Janusz próbował tłumaczyć, że to tylko spotkanie, nic więcej.

Nie zraził się przeciwnie. Przypomniał sobie, że koleżanka z liceum, Anna Kowalik, pracuje w pomocy rodzinom adopcyjnym.

Zaraz miał jej adres. Porozmawiali długo. Anna wszystko rozumiała, współczuła, obiecała czegoś się dowiedzieć, ale powtarzała: zgoda żony i chłopaka jest decydująca. Bez tego nie ruszą.

Janusz był uparty. Pojechał do opieki społecznej, zebrał listę dokumentów, zapowiedzieli pomoc we właściwej rozmowie z Piotrem.

O wszystkim nie mówił żonie. Ale jej siostrze, Lidii tak. Lidia przyjęła to dobrze, polubiła mnie od razu. Obiecali porozmawiać z Zośką.

Ale Zofia płakała przy każdej wzmiance. On nie zastąpi Szymka! Jak nie rozumiesz…

Ależ nie chcemy zastępować! Chłopak jest sam, my jesteśmy sami… On nie będzie naszym synem zamiast Szymka. Ale powinnaś była usłyszeć, co mówił do Szymka! Jaki był dla niego ważny… Mnie, dorosłego, wspierał, naprawdę… Poznajmy go chociaż.

Tylko nie naciskaj…

To była pierwsza zgoda.

Gdy pierwszy raz przyprowadzono mnie do gabinetu dyrekcji, byłem spięty, nie patrzyłem w oczy, palce ścisnąłem tak, że pobielały. Nawet ręki Januszowi nie podałem.

Obok siedziała pani Kowalik. Nie przeszkadzała, grzebała przy dokumentach, dyskretnie nas obserwowała. Janusz starał się zacząć jakąś rozmowę, Sofii przyglądała się mnie bacznie. Byłem tak nerwowy, że wyszedłem nawet wcześniej, niż mieliśmy w planie.

Taki ze mnie bohater.

Wygląda na to, że nie za bardzo chce do nas iść? spytał zawiedziony Janusz w samochodzie.

Myślisz? odpowiedziała pani Kowalik. On się boi nie spełnić waszych oczekiwań. Marzy być z wami, ale boi się nie podołać.

My tacy straszni? spytała Zofia.

Jesteście prawdziwymi rodzicami, jakich nigdy nie miał. Tylko nie zna takich relacji.

Umówili się, że przyjadę do nich na próbę. Zgody jeszcze nie dałem.

Podczas pierwszej wizyty siedliśmy do stołu. Ręce mi się pociły, patrzyłem w talerz, bałem się podnieść wzrok na ich piękne mieszkanie. Wszystko było inne, niż sobie wyobrażałem. Czułem się za blisko nich.

Bałem się najbardziej Zofii.

Kiedy Janusz upuścił łyżkę, aż podskoczyłem.

Masakra rzuciłem tylko.

Masakra, dokładnie! Janusz zażartował. Piotrze, czemu nie jesz? Ziemniaki, bierz, na pewno zmarzłeś.

Wziąłem jeden, ale przeżuwałem w nieskończoność.

Piotr, co ty taki spięty? żartował Janusz.

Chcesz zobaczyć pokój Szymka? znalazła się Zofia.

Ożywiłem się, aż oczy mi się zaświeciły i przytaknąłem.

Wszedłem do pokoju i od razu rzucił mi się w oczy jego wielki portret. Wyglądał tam inaczej niż w szpitalu, rozpromieniony. Tak bardzo się ucieszyłem, jakbym zobaczył żywego przyjaciela. Szymek jakby mówił: Nie martw się, jestem.

Hej, Szymuś, witaj! podszedłem do ramy, spojrzałem na Zofię. Tu wyglądał grubszy.

Tak, nie był zawsze tak chudy. To przez… przez chorobę…

Przez to, że umarł, tak? Pokażecie mi, jak tu mieszkał?

Zofia nie bardzo rozumiała, co pytam, ale zaraz przyniosła album.

Wiesz, na razie nie dam rady oglądać, przepraszam. Obejrzyj sam.

Usiadłem, otworzyłem album. Zofia stała przy oknie.

To on? Mały taki? To on?

Zoska nie wytrzymała, usiadła przy mnie, razem przeglądaliśmy zdjęcia, które tak bardzo ją bolały. Teraz, razem ze mną, już nie.

Ale śmieszny… Fajny był… komentowałem każdy obrazek, pytałem o wszystko.

Gdy zobaczyłem zdjęcie z plaży, aż krzyknąłem:

Morze! On mi opowiadał, że byliście nad morzem!

Zofia smutno pokiwała głową.

Opowiadał? Ale przecież już dawno nie mówił.

Spojrzałem na nią, zrozumiałem; trochę przesadziłem ze swoją fantazją.

Ale mi mówił! odpowiedziałem uparcie.

Nic nie powiedziała. Przeglądała zdjęcia ze mną. Dla niej było to lżejsze.

W końcu odetchnęła głęboko i zapytała jakby z nagła:

Piotrze, gdybyśmy chcieli cię adoptować, zgodziłbyś się?

Znowu się spiąłem, przewracałem kartki przez chwilę po cichu.

Nie wiem. Szymek był porządny. Ja nie… Nie umiem być rodziną…

Zofia objęła mnie szybko, niespodziewanie mocno.

To świetnie. Nie po to chcemy cię przyjąć, żeby zastąpić Szymka. Chcemy cię przyjąć jako jego przyjaciela.

Z początku spiąłem się w tym uścisku nikt nie przytulał mnie tak od lat. Poczułem jej zapach, ciepło. Zamiast zareagować, przewracałem nerwowo kartki albumu, a ona mnie nie puszczała.

Nigdy nie płakałem.

A tu nagle łzy poleciały. Zasmarkałem się, aż głos mi się załamał.

Ty płaczesz? Piotrusiu, płaczesz? No, już, nie płacz, bo się i ja rozryczę. Trzymaj się jesteś facetem, musisz być silny! ocierała mi twarz.

Te słowa już kiedyś słyszałem.

Okno w pokoju było otwarte. Powietrze wpadało do środka, firanka falowała, za oknem zieleń, a z portretu patrzył na mnie Szymek.

Nagle zapytałem, jak mały dzieciak:

Zna pani taką piosenkę? Kotku, koteczku, szary ogoneczku, śpij już, śpij…

Słyszałam. To kołysanka, prawda? Chcesz, żebym się jej nauczyła?

Przytaknąłem. Czego więcej mogłem pragnąć?

***

I tak zrozumiałem, że w życiu najbardziej brakuje czułości, a najtrudniej jest się o nią odważyć poprosić. I nawet jeśli wszystko wydaje się bez sensu, to kołysanka i dobre słowo mogą być początkiem innej historii.