Dobra żona – opowieść o sile, miłości i wytrwałości polskiej kobiety

Dobra kobieta

Dobra kobieta jest. Co byśmy bez niej zrobili? A ty jej tylko dwa tysiące złotych miesięcznie płacisz. Heleno, przecież mieszkanie na nią zapisaliśmy.

Karol powoli podniósł się z łóżka i przeszedł do drugiego pokoju. W słabym świetle nocnej lampki, mrużąc oczy, spojrzał na swoją żonę.

Przysiadł koło niej i nasłuchiwał. Chyba wszystko w porządku.

Wstał i powoli powlókł się do kuchni. Otworzył kefir, wszedł do łazienki. Wrócił do swojego pokoju.

Położył się na łóżku. Nie mógł zasnąć.

Nam z Heleną już po dziewięćdziesiąt lat. Ile to się przeżyło? Niedługo do Boga, a nikogo obok.

Córki, Natalii, już nie ma. Nawet sześćdziesiątki nie dożyła.

Maksym także odszedł. Lubił się bawić… Jest wnuczka, Oksana, ale już od dwudziestu lat mieszka w Niemczech. Nawet nie pamięta o dziadku i babci. Pewnie dzieci już ma duże…

Nie zauważył, kiedy zasnął.

Obudził go dotyk ręki:

Karolu, wszystko w porządku? cichutko zapytała żona.

Otworzył oczy. Nachylała się nad nim Helena.

Co się stało, Heleno?

Patrzę, leżysz i się nie ruszasz.

Jeszcze żyję! Idź spać!

Zabrzmiały powolne kroki. Z kuchni dobiegł trzask włącznika światła.

Helena wypiła wodę, weszła do łazienki i skierowała się do swojego pokoju. Położyła się na łóżku.

Tak to jest, wstanę kiedyś, a jego już nie będzie. I co ja wtedy pocznę? A może to ja pierwsza odejdę.

Karol już nasze stypy zamówił. Nigdy bym nie pomyślała, że można to wcześniej sobie przygotować. Ale z drugiej strony, dobrze. Kto by się tym potem zajął?

Wnuczka już zupełnie o nas zapomniała. Sąsiadka Iwonka tylko do nas zagląda. Ma klucz do mieszkania. Dziadek jej po tysiąc złotych z naszej emerytury oddaje. Ona zakupy robi i wszystko, co trzeba. Nam już pieniądze na nic niepotrzebne, a i z czwartego piętra sami nie zejdziemy.

Karol otworzył oczy. Za oknem zaglądało słońce. Wyszedł na balkon i spojrzał na zieloną czubkę czeremchy. Na twarzy pojawił się uśmiech:

No proszę, doczekaliśmy lata!

Zajrzał do żony. Siedziała zamyślona na łóżku.

Helenko, nie smuć się! Chodź, coś ci pokażę.

Oj, nie mam już sił! ledwo podniosła się z łóżka. Coś wymyślił?

Chodź, chodź!

Podtrzymując ją za ramiona, zaprowadził żonę na balkon.

Spójrz, czeremcha zielona! A mówiłaś, że do lata nie dożyjemy. A jednak!

Rzeczywiście! I słońce świeci.

Usiedli na ławce na balkonie.

Pamiętasz, jak zaprosiłem cię do kina? Jeszcze w szkole. Tego dnia też czeremcha się zazieleniła.

Jak można zapomnieć? Ile to już lat minęło?

Ponad siedemdziesiąt… Siedemdziesiąt pięć.

Długo siedzieli wspominając młodość. Na starość wiele rzeczy się zapomina, nawet to, co się wczoraj robiło, ale młodości nigdy się nie zapomni.

Oj, zagadaliśmy się! powiedziała żona. A jeszcze nie jedliśmy śniadania.

Heleno, zrób dobrą herbatę! Mam już dość tej ziółkowej.

Nie możemy mocnej pić.

Chociaż słabą, i dodaj po łyżeczce cukru.

Karol popijał tę słabo zaparzoną herbatę, przegryzając ją małą kanapką z serem i wspominał czasy, gdy na śniadanie była mocna i słodka herbata, a do tego drożdżówki czy racuchy.

Wpadła sąsiadka. Uśmiechnęła się ciepło:

Jak się czujecie?

Co może słychać u dziewięćdziesięciolatków? zażartował staruszek.

No, jak żartujesz, to dobrze. Co wam kupić?

Iwonko, kup mięsko! poprosił Karol.

Powinniście unikać.

Kurczaka możemy.

Dobrze, kupię. Ugotuję wam rosół z makaronem!

Sąsiadka posprzątała po śniadaniu, pozmywała naczynia i wyszła.

Heleno, chodź na balkon zaproponował mąż Pogrejemy się na słoneczku.

Chodźmy!

Za chwilę wróciła Iwonka. Wyszła na balkon:

Stęskniliście się za słoneczkiem?

Dobrze tu, Iwonko! uśmiechnęła się Helena.

Zaraz wam tu kaszę przyniosę i zacznę gotować rosół na obiad.

Dobra kobieta rzucił Karol za nią. Co byśmy bez niej zrobili?

A ty jej tylko dwa tysiące miesięcznie płacisz.

Heleno, mieszkanie już na nią zapisaliśmy.

Ona nawet o tym nie wie.

Tak siedzieli na balkonie do obiadu. Na obiad był rosół z kurczaka, smaczny, z kawałkami mięsa i ziemniaczami.

Zawsze taki gotowałam Natalii i Maksymowi, jak byli mali wspominała Helena.

A nam na starość obcy ludzie gotują westchnął ciężko Karol.

Chyba taka nasza dola, Karolku. Jak nas zabraknie, nikt nawet nie zapłacze.

Dosyć, Heleno, nie smuć się. Pójdziemy jeszcze się przespać.

Karolu, mówią, że starzy to jak dzieci.

U nas wszystko jak z dziećmi rosół rozgotowany, drzemka po obiedzie, podwieczorek.

Karol się trochę zdrzemnął, ale zaraz się przebudził coś niespokojnie spał. Pogoda się zmienia, czy co? Wszedł do kuchni. Na stole stały dwie szklanki soku starannie przygotowane przez Iwonę.

Ujął je w dłonie i ostrożnie zaniósł do pokoju żony. Siedziała zamyślona, patrząc przez okno:

Co się tak smucisz, Helenko? uśmiechnął się Karol. Mam dla ciebie sok!

Wzięła, upiła łyk:

Ty też spać nie możesz?

Pogoda taka…

I ja się od rana źle czuję pokręciła głową Helena. Czuję, że mi już niewiele zostało. Tylko mnie godnie pochowaj.

Heleno, co ty mówisz. Jak ja bez ciebie będę żył?

Ktoś z nas i tak pierwszy odejdzie.

Daj spokój! Chodź na balkon!

Siedzieli tam aż do wieczora. Iwonka upiekła serniczki. Zjedli i usiedli oglądać telewizję, jak co wieczór. Nowe filmy jakoś już do nich nie trafiały. Oglądali więc stare komedie i bajki. Dziś tylko jedną bajkę zobaczyli. Helena wstała z kanapy:

Idę spać. Zmęczona jestem.

To i ja pójdę.

Daj, popatrzę sobie na ciebie! poprosiła żona.

Po co?

Po prostu.

Długo patrzyli sobie w oczy. Wspominali zapewne młodość, kiedy wszystko było jeszcze przed nimi.

Chodź, zaprowadzę cię do łóżka.

Helena wzięła męża pod rękę i powolutku razem poszli.

On troskliwie przykrył ją kołdrą i wrócił do swojego pokoju.

Coś dziwnie ciężko mu było na sercu. Długo nie mógł zasnąć.

Wydawało mu się, że w ogóle nie spał, ale zegarek elektroniczny pokazywał drugą w nocy. Wstał i poszedł do żony.

Leżała z otwartymi oczami:

Heleno!

Ujął ją za rękę.

Heleno, co jest! He-le-no!

I nagle sam poczuł, że mu brakuje powietrza. Doszedł do swojego pokoju. Wyjął przygotowane papiery, położył na stole.

Wrócił do żony. Długo patrzył na jej twarz. Potem położył się obok i zamknął oczy.

Zobaczył swoją Helenę, młodą i piękną jak siedemdziesiąt pięć lat temu. Szła gdzieś ku światłu. Pobiegł do niej, dogonił i ujął za rękę.

Rano przyszła Iwonka. Leżeli razem. Na ich twarzach ten sam spokojny uśmiech.

W końcu Iwona zadzwoniła po pogotowie.

Lekarz, który przyjechał, spojrzał na nich i pokręcił głową z zadumą:

Razem odeszli. Pewnie bardzo się kochali

Zabrano ich. Iwona zmęczona opadła na krzesło przy stole. Wtedy zobaczyła papiery i testament podpisany na jej nazwisko.

Oparła głowę na rękach i zapłakała

Dajcie lajka i napiszcie, co sądzicie w komentarzach!