Zepsute dzieci

Zepsute dzieci

Zepsułaś go! We wszystkim mu pobłażasz, to teraz wchodzi ci na głowę! Kingo, nie wolno tak! Zupełnie rozpieściłaś chłopaka! Tak samo, jak ja kiedyś ciebie! Nie mam kogo winić sama jestem winna! Wy wszyscy to po prostu zepsute dzieci! I nie mów mi, że jesteś już dorosła! Jak byłaś dzieckiem tak zostałaś! Ani myślisz używać głowy i podejmować rozsądnych decyzji! Barbara Stanisławówna zamaszyście trzasnęła drzwiczkami lodówki i aż podskoczyła ze złości, gdy magnes z wakacyjnym zdjęciem rodziny córki spadł na podłogę.

Zdjęcie zrobiono zeszłego lata w Sopocie, gdzie tym razem z jakiegoś powodu nie została zaproszona. Przez wiele lat jeździła z „dziećmi” na urlop, pomagała przy wnukach, odpoczywała, poznawała nowych ludzi. Ale tym razem nie.

Wyjaśnienia, dlaczego nie mogła pojechać, wydały się Barbarze Stanisławównie dość dziwne.

Mamo, w tym roku mamy ciężki okres. Pojedziemy tylko we czwórkę. Tobie wykupimy jakiś turnus trochę później, odpoczniesz sobie. Rozejrzyj się spokojnie, gdzie byś chciała pojechać, dobrze?

Ale Kinga! A dzieci? Kto się nimi zajmie?

Mamo, Maciek już jest prawie dorosły. Zresztą, Ewa cały czas będzie ze mną. W tym roku nie stać nas na hotel, gdzie zawsze jeździliśmy. Trzeba z czegoś zrezygnować. Ewie morze potrzebne, dobrze o tym wiesz potem nie choruje całą zimę. Jeśli nie wystarczy na luksusy, pojedziemy „na dziko”. Wynajmiemy mieszkanie albo domek i sami przypilnujemy dzieci.

Na mnie rzecz jasna miejsca nie ma!

Barbara Stanisławówna była wyraźnie niezadowolona z tej perspektywy. Miała jechać sama do Ciechocinka, gdzie oprócz „dyskotek dla statecznych obywateli” nie ma żadnych rozrywek? Towarzystwo też nie to, co trzeba. W porządnym hotelu spotykasz i ludzi z zagranicy, no i „swoi”, z klasą. Z jej wykształceniem i znajomością języków mogłaby wybierać. Ale nie tym razem

Mamusiu, przecież wiesz! Wakacje to nie tylko nocleg, ale też dojazd, jedzenie i mnóstwo wydatków!

Jakbyś myślała, że ciebie okradam! Barbara coraz bardziej się nakręcała.

Mamo, no ile można tłumaczyć? Po prostu nie mamy pieniędzy na wakacje w komplecie! Sama widziałaś, ile remont kosztował, moje zdrowotne perypetie, korepetycje dla Maćka To wszystko był wydatek. Ledwo wiążemy koniec z końcem. Co mam zrobić? Odwołać wakacje dla dzieci? Mam nie pojechać? Jestem zmęczona, sama wiesz, jak wyglądał mój rok!

Tak, widziałam, jaką jesteś matką! Na wszystko nie masz czasu, dzieci wyłącznie na mnie i na teściowej, pani Marii. Odebrać Ewę z przedszkola, Maćka ze szkoły, nakarmić, napoić, rozwieźć po zajęciach…

Mamo, nie przesadzaj! Maciek sam dojeżdża na treningi. Ewę odprowadzasz najwyżej parę razy w tygodniu na zajęcia taneczne, które sama wymusiłaś twierdziłaś, że dziecko musi się rozwijać.

I jeszcze jestem winna! Barbara podniosła głos i złapała się za serce. Jakie wy jesteście niewdzięczne! Staram się, walczę, a i tak wam wszystko nie pasuje!

Mamo, błagam Kinga przytknęła czoło do szyby kuchennego okna i poczuła, jak wszystko szarzeje jej przed oczami. Jestem ci ogromnie wdzięczna, ale nie wypominaj mi tego, proszę.

Barbara nie chciała słyszeć nic więcej. Po prostu się obraziła, zostawiła w przedpokoju reklamówkę z nowym strojem kąpielowym i wyszła, unosząc głowę wysoko i ignorując wszelkie próby pojednania.

Obrażać się potrafiła perfekcyjnie nawet nie podnosząc głosu, dawała do zrozumienia, że ktoś popełnił błąd. Nie odbierała telefonów, nie odpowiadała na smsy, a kiedy w końcu łaskawie odebrała, jej głos drżał i pytała teatralnie:

Kingusiu, a jeśli serce mocno bije albo ledwo się rusza, to jest taki ból to znaczy, coś się bardzo złego dzieje, prawda?

I Kinga rzucała wszystko i pędziła na działkę matki, gdzie Barbara zwykła uciekać po awanturze, by „dać duszy spokój”. Po powrocie była już wykończona i rzucała klucze od auta na stolik, wchodziła do sypialni i cicho płakała, nie rozumiejąc, dlaczego matka ją tak rani.

Maciek zaglądał wtedy do pokoju, okrywał ją kocem i szeptał:

Mamo, zostaw już. Nie jeździj tam więcej. Babcia się obrazi, a potem sama przyjedzie.

Ojej, Maćku chciałabym mieć taką pewność.

Dobrze wiedziała, co mówi. Barbara odkąd Kinga pamięta, była wrażliwa, kulturalna, oczytana, znająca języki, ale też bardzo przewrażliwiona na własnym punkcie. Umiała zranić słowem po polsku, francusku, angielsku. A dla małej Kingi najgorszą karą było to ledwo słyszalne, zimne:

Kingusiu, zastanów się nad swoim zachowaniem. Idź do siebie, córeczko.

Nigdy nie słyszała tego pieszczotliwego „córeczko”, gdy matka miała dobry humor. Ten jednak trafiał się rzadko. Barbara była typem, dla którego szklanka zawsze do połowy pusta, a słowo „niespełniona” opisuje rzeczywistość. Wszyscy dookoła byli „niespełnieni” znajomi, mąż, rodzina, sąsiedzi

Do czasu było inaczej z Kingą. Dla matki była mądra i grzeczna, miała wszystko, czego Barbara się po dziecku spodziewała już w wieku trzech lat składała literki, w czterech siadała do pianina podarowanego przez matkę i mówiła: „Słyszę muzykę!”.

Była czym się chwalić. Kinga dobrze się uczyła, słuchała matki, myślała, że nie ma mądrzejszej od niej. Pierwsze zgrzyty pojawiły się w szóstej klasie. Doskonała uczennica, nagle dostała dwóję z dyktanda. Barbara nic nie rozumiejąc, kazała odejść do pokoju, rozczarowana.

Babcia, która weszła przypadkiem do łazienki i zastała wnuczkę zapłakaną nad praniem spódniczki, wyciągnęła z niej całą prawdę: strach, ból brzucha, pierwszy okres o którym Kinga nie miała pojęcia, bo matka uznała, że to za wcześnie na takie rozmowy. Z kim miała pogadać? Podobne tematy nie były tolerowane w kręgu „dobrze wychowanych” dziewczyn, które sama Barbara wskazała córce.

Po rozmowie z babcią matka powiedziała tylko:

Kinga, takie rzeczy omawia się tylko z matką.

Ale skąd miałam wiedzieć

Następnym razem użyj głowy. Od tego ją masz!

Kinga przez długi czas nie mogła zrozumieć, w czym zawiniła. To był pierwszy raz, kiedy do jej świata zakradło się zwątpienie jej mama nie jest jednak ideałem, a matczyna miłość nie zawsze znaczy to samo.

Po tym przyszły kolejne rozczarowania. Barbara coraz mniej ukrywała swoje niezadowolenie z córki i coraz częściej pojawiała się z przewiązaną chustką na czole znak zbliżającej się kłótni. Ale kłótni nie wszczynała siadała majestatycznie w fotelu i z lodowatym spokojem mówiła:

Kinga, niszczysz mnie…

Czym konkretnie, tego nie tłumaczyła. Kinga miała się domyślać. Wszystko mogło być powodem nawet chęć zostania lekarzem, co zdaniem Barbary było niepotrzebne.

Nie masz pojęcia! Twój ojciec był chirurgiem, ledwo go widziałam… Kinga! Chirurg to zawód nie dla kobiety! Porzuć tę głupotę!

Babcia mówiła, że ratowanie ludzi to coś wyjątkowego! Tato zawsze marzył o zostaniu chirurgiem.

Nieważne, co mówiła babcia. Liczy się rezultat! Co mamy na koniec? Ja wdowa, ty dziecko bez ojca. Twój ojciec spalił się w tej pracy! Pomyśl czasem nie tylko o sobie!

Spięcia trwały, aż Kinga zdała maturę i dostała się na medycynę. Barbara przez pół roku prawie się z nią nie odzywała.

Następną próbą dla ich relacji było wyjście Kingi za mąż. Zięcia Barbara nie zaakceptowała.

Zadziwiasz mnie, córeczko! Nie mogliście znaleźć kogoś bardziej pasującego? I nie chodzi mi o pieniądze! Taki różni jesteście! Twój mąż nie wie, kto to Sienkiewicz i nie słyszał nigdy „Strasznego dworu”!

Kuba to dobry człowiek, mamo I mnie kocha.

Miłością się nie najesz. Zrozumiesz to, ale będzie za późno!

Na weselu Kingi, Barbara teatralnie osuszała oczy chusteczką przed każdym, a potem wszystkim obiecała:

Ciężko będzie, są młodzi. Ale jestem matką, będę im pomagać! Zawsze!

Na szczęście, akurat wtedy Barbara poznała swojego drugiego męża dalekiego kuzyna Kuby, emerytowanego podpułkownika Stanisława Sikorskiego, który podbił jej serce dobrą dykcją, francuskim akcentem i elegancją.

Stanisław potrafił recytować francuskie ballady, cenił porządek, dbał o ogród na działce pod Warszawą, gdzie Barbara znalazła sobie tyle zajęć, że odpuściła córce na jakiś czas.

To był jej czas szczęścia. Stanisław kochał ją, a ona rozkwitła, złagodniała, została babcią i bardzo się z tego cieszyła.

Kingusiu, jakie cudowne dzieci! Maciek taki mądry, wdał się w dziadka! A Ewa anioł! Ma mój nos i oczy! Będzie z niej piękność!

Kinga nie dyskutowała. Radość ze zmiany matki była szczera.

Wbrew przewidywaniom Barbary małżeństwo Kingi i Kuby okazało się trwałe. Kuba znalazł sposób na teściową nie wdawał się w kłótnie, robił swoje, a ona musiała przyznać, że córka trafiła nie tak źle, jak przewidywała. Sprzeciwiała się braniu kredytu na własne mieszkanie, ale Kuba postawił na swoim.

Tak będzie najlepiej. Wasze mieszkanie to wasz dom. A my sami musimy się postarać.

Ale dla Kingi będzie ciężko! Z dziećmi i pracą nie da rady.

Firma daje sobie radę, sam wszystko pociągnę. A Kinga marzy o powrocie do pracy i nie zamierzam jej tego odmawiać. Moja mama też pomoże z dziećmi.

Ale twoje dzieci mają nie tylko jedną babcię! Barbara zadzierając głowę dodała ostro, czego już dawno sobie nie pozwalała. Ja też się nimi zajmę!

Kinga rzeczywiście wróciła do pracy w szpitalu. Dzieci rosły, przeprowadzka się udała, życie się ustabilizowało. Do czasu. Stanisław nagle zachorował i mimo starań Kingi i lekarzy, zmarł, zostawiając Barbarę złamaną i pogrążoną w żałobie.

Stasiu! Jak mogłeś Barbara była niepocieszona. Tyle lat czekałam na szczęście, a los mi to zabrał tak szybko?!

Nie wiadomo, kogo teraz winiła za swoją samotność. Od tej pory co niedzielę kupowała dwa bukiety białych goździków dla tych, co ją „cieszyli”, a żywym nie dawała żyć.

Kinga starała się jak mogła zrekompensować matce samotność. Urlopy, święta, weekendy Barbara zawsze była w pobliżu.

A co w tym złego? Rodzina powinna trzymać się razem! powtarzała pytającym przyjaciółkom.

Może warto, żeby Kinga trochę sama pożyła z mężem i dziećmi, bez twojej kontroli?

Daj spokój! Ja pomagająca, nie kontrolująca! Barbara oburzała się na sugestie. Jak sobie poradzi bez mojej pomocy?

Problemy zaczęły się, gdy Maciek podrósł. Nadmiar babcinej kontroli mu nie odpowiadał. Barbarę oczywiście kochał, ale nieustanne uwagi go drażniły.

Maciek! Znowu?! Ile razy prosiłam, wyłącz tę koszmarną muzykę! Jak możesz czegoś takiego słuchać? Barbara wparowała do jego pokoju i skrzywiła się z obrzydzeniem. To nie do wytrzymania!

Szalik na głowie wrócił do łask, ale na Maćku robił mniejsze wrażenie niż na Kindze. Swoich spraw z babcią nie przenosił jednak na rodziców.

Ewa! Chodź, będziemy śpiewać i tańczyć!

Widząc wnuki wykonujących układy do piosenek zespołu Lady Pank, Barbara była w szoku.

Maciek, jeszcze pół biedy! Ale Ewa?! Nie! Dzwonię do waszej matki!

Lepiej do taty, babciu! Mama ma wyłączony telefon na dyżurze. Wiesz o tym!

Kuba spokojnie reagował na wywody teściowej, a wieczorem, podwiózłszy Barbarę do mieszkania, wracał do domu i sam śpiewał synowi ulubione piosenki, marząc o dniu, kiedy Maćkowy koncert otworzy się szerszemu gronu niż rodzina.

Maciek miał talent i zapał Kinga postanowiła kupić mu gitarę.

Kinga, nawet nie myśl! Chcecie mnie zostawić samej?

Mamo, co ty mówisz?

Tego nie zniosę! Chłopak ma się uczyć, a nie wygłupiać!

Przecież świetnie się uczy! Chcesz, żeby rozwijał się wszechstronnie, tak sama powtarzasz!

Ale nie miałam na myśli czegoś takiego i dobrze o tym wiesz! O, Kinga, znowu…

Przepychanki trwały kilka dni. Kuba w całości wspierał Kingę, więc Barbara uciekła się do swojego ulubionego szantażu: przestała odbierać telefony, a drzwi nie otworzyła nawet wtedy, gdy córka przyjechała sprawdzić, czy wszystko w porządku. Klucze do mieszkania już dawno odebrała Kindze „na wszelki wypadek”.

Tym razem demonstracja Barbary przebiegła bez skutku. Kinga po prostu straciła cierpliwość.

Nie chce, to nie! Ile można! myjąc w niedzielę naczynia, potłukła przypadkiem swój ulubiony kubek od Maćka.

Te kolorowe kawałki, lśniące pod nogami, były ostatnią kroplą w wieloletnim sporze. Kinga kochała matkę, ale zrozumiała, że musi się zmienić, żeby już więcej nie pozwolić jej krzywdzić siebie i dzieci.

Maćku! jej głos dotarł na piętro willi i chłopak zbiegł po schodach, próbując zgadnąć, co się stało mama nie podnosiła głosu z byle powodu.

Co jest?

Wybrałeś sobie gitarę?

Naprawdę mogę? syn aż się rozpromienił.

Musisz! Jaką chcesz?

Basową! Mamo, jesteś pewna?

Na sto procent!

A babcia co powie?

Że jesteśmy zepsutymi dziećmi… Nie przejmuj się! Idziemy!

Gdzie?

Do sklepu muzycznego! Albo gdzie te wasze gitary sprzedają.

Super! Tylko zawołam Ewę, pomoże wybrać!

Patrząc na syna, Kinga myślała, że jest najwspanialszym chłopakiem na świecie który inny zaprosiłby siostrę na taką wycieczkę, żeby mu doradzała?

Gitarę kupili. Pokój Maćka powoli stawał się studiem, chłopaki z zespołu próbowali nagrywać coś na sprzęcie, który sponsorował Kuba i kilku rodziców. Kiedy wrzucili filmik z Ewą podśpiewującą bratu na Facebooka i TikToka, a liczba polubień wystrzeliła w górę, było wiadomo, że było warto.

Kinga cieszyła się po cichu, że Maćkowi przestały rosnąć „kolce”. Wieczorami, po dniu pełnym cudzych kłopotów w szpitalu, przytulała dzieci, które nawzajem prześcigały się w pomysłach i planach i czuła, że działa słusznie.

A Barbara czekała. Codziennie porządkowała mieszkanie, gotowała coś dobrego i wyglądała córki, oczekując przeprosin, jak zawsze.

Tydzień, drugi a Kinga się nie pojawiła.

Najpierw Barbara była zdziwiona, potem wściekła postanowiła, że tym razem nie odpuści za „przepraszam”, potem zaczęła myśleć. Po raz pierwszy ktoś jej się postawił, wyraźnie pokazując, że nie wszystko na świecie jest zgodne z jej wolą. Każdego innego człowieka mogłaby wykreślić z życia ale Kingi po prostu nie potrafiła. Kochała ją przecież po swojemu.

Mijał miesiąc, drugi W końcu Barbara pojęła, że nikt nie przyjdzie. Nawet nie poprosi o wybaczenie.

To było dla niej bardzo trudne. Nie mogła sobie wytłumaczyć, dlaczego córka jest taka „okrutna”. Przecież całą siebie oddała Kindze i wnukom! Takie głupstwo, rzucone w złości, mogło aż tak zniszczyć rodzinę?

Barbara błąkała się po mieszkaniu, potem wyjechała na działkę, mając nadzieję, że tam odnajdzie spokój. Wcale tak nie było. Chodziła wśród grządek, tęskniła, ale nie chciała przyznać przed sobą, że winę ponosi także ona.

Lato minęło, nadeszły jesienne deszcze i Barbara zrozumiała, że nie ma już sensu czekać.

Tego dnia siedziała w kuchni, z kubkiem ulubionej herbaty w dłoniach, obserwując przez okno, jak dzieci sąsiadów biegają po ogrodzie w kolorowych kaloszach i płaszczach przeciwdeszczowych. Kiedyś prosiła Stasia, żeby zbudował porządny płot, ale on uważał, że stara, kuta balustrada od przyjaciela jest piękniejsza. Więc teraz tylko grzecznie machała sąsiadom, mimowolnie uczestnicząc w ich codzienności.

Sąsiedzi byli profesorami na uniwersytecie, mieli piątkę bystrych wnuków dla Barbary to było potwierdzenie sukcesu. Patrząc, jak najmłodszy chlapał w kałuży, Barbara pomyślała, że starczy czekać. Można tak siedzieć w nieskończoność, grzać ręce o kubek i pielęgnować swoje ego, aż kiedyś to Kinga będzie musiała kupić białe goździki. I co wtedy? Komu będzie lepiej?

Kubek zadzwonił o spodeczek nie minęło kilka minut, a Barbara już prowadziła samochód do miasta.

W niedzielny poranek ulice były puste do podwarszawskiego miasteczka, gdzie mieszkali Kinga z Kubą i dziećmi, dotarła szybko.

Skręcając w ich uliczkę, zorientowała się, jak bardzo się boi. Po raz pierwszy to ona musiała zrobić pierwszy krok, schować dumę do kieszeni. Siedziała więc jeszcze długo w aucie pod bramą i układała w głowie słowa.

Plany posypały się od razu po wejściu przez furtkę. Drzwi były otwarte. Weszła po schodkach na werandę, już miała wołać, gdy ogłuszający hałas z piętra sprawił, że mimowolnie przyłożyła ręce do uszu.

Brzmiała perkusja, wtórowały jej gitary, a Barbara zaskoczona zobaczyła Kingę tańczącą w kuchni z drewnianą łopatką, którą mieszała coś w dużej patelni, i śpiewającą na cały głos jakiś utwór o lalce i czarodzieju.

Super! Mamo, nagramy razem filmik na TikToka? Ewa klasnęła w dłonie, odkładając szklanki.

Kinga odłożyła łopatkę, nalała soku do dwóch szklanek i podała je córce.

Weź, Ewka! Dwa zaniesiesz ty, dwa ja. Idziemy do chłopaków pewnie są spragnieni.

Ruszyła w stronę schodów i stanęła na widok matki stojącej w progu.

Czas zdawał się zadrżeć w oczekiwaniu, co sobie powiedzą.

Ewa też wstrzymała oddech, ale Kinga odezwała się pierwsza:

Mamo, cześć! Pilnuj, proszę, mięsa na patelni! Zaraz obiad. Chłopcy kończą próbę i jemy razem. Jesteś głodna?

Barbara powoli zdjęła kurtkę i kiwnęła głową:

Tak.

Świetnie Kinga spojrzała na córkę i mrugnęła. Ewka, no już! Zapomniałaś, jak babcia wygląda?

Ewa roześmiała się, pokręciła głową:

Pamiętam! Babciu, rzuciłam taniec, mama mnie zapisała do szkoły muzycznej. Będę się uczyć śpiewu! Maciek mówi, że mam talent!

Barbarze zaszkliły się oczy. Schyliła się szybko, zabrała Ewce szklanki z sokiem.

Ja zaniosę! Muszę zobaczyć, jaką gitarę ma Maciek. Ładna?

Piękna! Czerwona! Pomagałam wybierać! Chodź!

Ewa podskakując wbiegła na schody, a Kinga kiwnęła głową do matki:

No i co? Idź, mamo! Najtrudniejszy krok już za tobą

Barbara uśmiechnie się, wejdzie na górę do pokoju wnuka, a Maciek poważnie pokaże jej gitarę.

Coś się zmieni.

Nie wszystko oczywiście, bo nie da się odmienić charakteru w minutę.

Jeszcze nie raz będą się sprzeczać, Kinga westchnie słuchając matczynych kazań, a Barbara będzie się zastanawiać, gdzie popełniła błąd. Ale jedno wszyscy zrozumieją jeśli chcesz być wysłuchany, najpierw sam spróbuj słuchać. Wtedy wszystko wróci na swoje miejsce, a najbliżsi zostaną przy tobie. Czyż to nie wystarcza?