Daria wróciła wcześniej do domu z upominkami od rodziców. Chciała zrobić mężowi niespodziankę, ale zamiast ciepłego powitania, Jan wysłał ją do sklepu. Skutki tego były zupełnie nieoczekiwane.

Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć, aż żal serducho ściska. Jadzia wróciła do domu wcześniej niż planowała, wiozła smakowite prezenty od rodziców, wszystko po to, żeby zrobić Staszkowi niespodziankę. A zamiast serdecznego powitania, to co zrobił Staszek? Wysłał ją do sklepu. I chyba domyślasz się, jakie były tego skutki

Jadzia ledwo wytargała się z autobusu, ramiona boleśnie obciążone torbami. Krzyknęła mimowolnie, bo plecy znowu ją ciągnęły od dwóch miesięcy to już jej stali towarzysze dnia codziennego. Opuściła ostrożnie pakunki na popękany warszawski chodnik przy przystanku.

Westchnęła głęboko. Maluch w brzuchu poruszył się niespokojnie. Szósty miesiąc ciąży to nie przelewki! Tym bardziej, jeśli się postanowi zrobić mężowi niespodziankę i wrócić od rodziców trzy dni wcześniej niż było umawiane. Tęskniła, aż ostatnie kilometry w autobusie liczyła już słupki przy drodze.

Ciekawa była, co teraz robi Staszek. Pewnie nawet nie przyszło mu do głowy, że jest już pod domem dziesięć minut piechotą, nie więcej! Droga do kamienicy dłużyła się niemiłosiernie. Torby z domowym sercem rodziców dżemy, kawał pieczonego boczku, wielkie jabłka ważyły tonę.

Przeszła jakieś pięćdziesiąt metrów i już wiedziała, że nie da rady dalej. Kręgosłup gotów jej się rozlecieć.

Wyjęła telefon i wykręciła numer do męża.

Staś, kochanie wyszeptała do słuchawki, jak tylko odebrał.

Jadzia? Co się dzieje, wszystko w porządku? usłyszała w głosie niepokój.

Nic się nie stało, ja tylko wróciłam! Stoję pod blokiem, na przystanku. Zejdź po mnie, proszę, te torby są nie do uniesienia. Mama tyle mi napakowała

Zapanowała dziwna cisza, aż zerknęła na ekran, czy rozmowa się nie przerwała.

Już na przystanku?! Teraz?! Dlaczego nie dałaś znać? Umawialiśmy się na czwartek!

Chciałam zrobić niespodziankę naburmuszyła się Jadzia. No chodź już, przecież padam na twarz!

Tylko poczekaj! Nie wchodź. A właściwie Ojej, w domu pustki, wszystko wyjadłem wczoraj. To może Zrób tak: idź do tego całodobowego sklepu za rogiem i kup trochę wołowiny. Wziąłem dziś wolne, chciałem Cię rano przywitać normalnym obiadem! Mięso kup i jeszcze świeżych ziemniaków, bo nasze zwiędły. Dawaj, Jadzia, dasz radę jakoś, albo poproś kogoś o pomoc. Będę czekał!

Jadze aż ciśnienie skoczyło.

Staszek, Ty żartujesz, prawda? jej głos drżał. Chcesz żebym z brzuchem i tymi wielkimi torbami jeszcze szła do sklepu?

Kochanie, to tylko sklepik za rogiem! Zrób to dla mnie. No, błagam, jeszcze tylko ziemniaczki w siatce, wołowinka wszystko dla Ciebie robię.

Odstawiła telefon, patrzyła w podrapane dłonie. W środku aż zagotowało się ze złości. Ale co zrobić Westchnęła i powlokła się do sklepu.

Gdy popchnęła wózek przez sklep, kasjerka spojrzała na nią ze współczuciem. Wołowina ciężka, kartofli torba nie do przetoczenia. Gdy wyszła, czuła dłonie zgięte jak haczyki.

Zadzwonił Staszek.

Kupiłaś już wszystko? aż świergotał.

Tak. Jestem już pod blokiem. No to otwieraj drzwi!

STOP! Nie wchodź do góry. Poczekaj na ławce. Da mi dosłownie dziesięć minut. Ja Ci wszystko wyjaśnię, tylko nie wchodź, no!

Ty sobie jaja robisz? Mnie nogi odmawiają posłuszeństwa!

Ale jeszcze nie jestem gotowy! Pięć minut na świeżym powietrzu, Jadzia. Klnę się!

Osunęła się na starą ławkę pod blokiem. Torby huknęły obok. Miała ochotę cisnąć mięsem w okno ich trzeciego piętra. Minęło dziesięć, piętnaście, dwadzieścia minut… Siedziała, gotowa spłakać się do cna.

W końcu po trzydziestu pięciu minutach słyszy skrzypienie drzwi. Staszek wyskakuje cały spocony, koszulka tył na przód, rozczochrany.

No hej, co taka zła jesteś? Chodź, zobaczysz niespodziankę!

Weszli do mieszkania, a tam zapach chloru i odświeżacza morska bryza aż szczypały w oczy. Zajrzała do salonu, kuchni, łazienki wszędzie błysk, dywan odkurzony, meble przetarte, ozdoby odstawione na bok.

No i co sądzisz? Staszek dumny jak paw.

Jadzia odwróciła się powoli.

I to wszystko? ledwo wyszeptała.

Jak to wszystko?! Ja tu od świtu sprzątam! Nawet pod kanapą myłem podłogę! Chciałem, żebyś od razu po wejściu poczuła, że jest czysto i nic nie musisz robić!

Trzymaj mnie Łzy napłynęły jej do oczu. Przez mycie podłogi miał ją zostawić z torbami i wysłać do sklepu? Bo nie chciało mu się zejść na przystanek?

Staś, Tobie chyba sufit na głowę spadł? Mnie nie zależy na sterylnym korytarzu, tylko żebym nie musiała dźwigać tych rzeczy! Jestem w ciąży!

Staszek aż się poczerwienił.

Zawsze marudzisz, że nie pomagam to postanowiłem wreszcie pokazać, że potrafię, a Ty Zamiast dziękować, to od wejścia awantura!

Ale takie porządki nic nie dają, jeśli ważniejsze od mojego zdrowia! powstrzymywała płacz. Zrobiłeś ze mnie frajerkę! Stałam na ławce, dźwigałam siatki, a Ty pucowałeś wannę!

Nikomu nie da się dogodzić! Inne by się cieszyły, że facet robi generalne porządki. A Ty tylko moja ciąża, moje plecy. Ja też jestem zmęczony! Nie spałem całą noc, czekałem!

Jadzia zasłoniła twarz dłońmi.

Ty naprawdę nic nie pojmujesz. Dla Ciebie czystość ważniejsza niż my

Staszek jeszcze coś wrzasnął i poleciał trzaskać drzwiami.

Mały w brzuchu znowu kopnął. Jadzia usiadła przy stole, patrzyła na torbę mięsa, której Staszek nawet nie schował do lodówki. Miała mdłości. Po dziesięciu minutach drzwi się uchyliły.

Gotować mięso? Czy nie będziesz już jadła, żeby mi dokopać?

Nic nie będę gotować wyszeptała. Po prostu daj mi spokój. Idę spać.

No to świetnie! zamknął drzwi za sobą.

Z ledwością dotarła do łazienki. W lustrze zobaczyła bladą, zmęczoną twarz i poplątane włosy. Myślała: Tak sobie wyobrażałam powrót? Żeby się pokłócić zamiast przytulić?

Kiedy wyszła, kłótnia wybuchła znowu przez byle co. W końcu zebrała rzeczy i wyszła z mieszkania, nawet się nie przebrała dobrze, że chociaż klucze zabrała. Pojechała z powrotem do rodziców.

Wszyscy ją namawiali, żeby nie rozwodzić się teściowa, siostra Staszka, nawet daleka rodzina do niej wydzwaniała. Sam Staszek co rusz dzwonił, błagał o powrót, zarzekał się, że zrozumiał. Ale Jadzia już postanowiła: taki facet nie jest jej potrzebny. Rozwód będzie na pewno. Po co jej mąż, dla którego czysta podłoga jest ważniejsza niż zdrowie ich dziecka?