Szymon przyjechał na wieś odwiedzić swoją ciotkę, starszą siostrę mamy, o którą ta prosiła go zadbać przed swoją śmiercią.

Szymon przyjeżdża właśnie na wieś odwiedzić swoją ciocię – starszą siostrę mamy. Mama prosiła go, zanim odeszła, by doglądał cioci Danuty, bo nikt poza nim nie został z rodziny.

Ciocia Danusia to drobna, siwa starsza pani. Szymon już wielokrotnie proponował jej, żeby przeniosła się do nich do Poznania. Mówił, że miałaby swój własny pokój, podwórze, gdzie mogłaby wychodzić na spacer, a na ławce siedzą inne starsze panie – nudzić się by nie musiała. Ale ciocia zawsze tylko machała ręką i powtarzała, że nie zostawi swego domu za nic na świecie.

Dlatego Szymon co trzy miesiące bierze w pracy pięć dni bezpłatnego urlopu i jedzie do cioci. Dwa dni to podróż w obie strony, a przez trzy dni pomaga jej w pracach domowych. To dobrze, że jest kierownikiem działu i może sobie na takie krótkie urlopy pozwolić. Szef firmy jest jego serdecznym kolegą z czasów studenckich, więc nikt mu nie robi problemów. Tylko tej wiosny nie mógł przyjechać w marcu, bo w pracy miał urwanie głowy, więc dotarł dopiero pod koniec kwietnia.

Ciocia wyraźnie podupadła na zdrowiu po zimie. Sąsiadka, pani Marianna, powiedziała Szymonowi, że dwa razy musieli wzywać karetkę.

– A dlaczego nie dała mi pani znać? Ile razy dzwoniłem, zawsze słyszałem, że wszystko u cioci w porządku.
– Bo kazała mi Szymonie, żebym ci nie zawracała głowy ani do pracy nie dzwoniła. Powiedziała: jak już umrę, to wtedy możesz mu mówić.

Szymon poszedł do sklepu po cukier i sól, jak kazała ciocia. Kupił także kaszę, konserwy, mleko w proszku i inne potrzebne rzeczy. Gdy wrócił, przy ganku zobaczył szczeniaka owczarka, może pięciomiesięcznego.

Psiak był trochę dziwny duża głowa, wydłużony pysk.

– Ciociu Danusiu, a skąd tu pies?
– Ano, przybłąkał się miesiąc temu. Otworzyłam furtkę, a on siedzi skulony, trzęsie się z zimna i chudy jak patyk. Nakarmiłam, przygarnęłam, żeby mi weselej było.

Szymon pogłaskał psa po głowie ten zaraz położył łeb na jego kolanach i patrzył ufnie. Szymon od dziecka kochał psy i marzył o takim towarzyszu, ale rodzice się nie zgadzali. Teraz nie było na to czasu ani warunków. Raz żona przygarnęła kota, ale zwierz trzymał się u nich trzy lata i nagle zniknął. Z żoną, Iwoną, nie mieli dzieci, pogodzili się już z tym losem, podróżowali często i żyli spokojnie.

– A jak się nazywa ten pies?
– Tymek. Tak się mój kot kiedyś nazywał.

Szymon się roześmiał:
– A to nie dziwne, dawać psu kocią ksywkę?
– A co za różnica? I tak reaguje, jak zawołam.

Podczas pobytu Szymona u cioci, Tymek chodził za nim wszędzie. Gdy nadszedł czas pożegnania, Szymon poprosił ciocię, by nie ukrywała przed nim, gdyby źle się poczuła. Ma dzwonić, czego by nie potrzebowała on zawsze przyjedzie, a leki przywiezie.

– Już ci się naprzykrzam wystarczająco, Szymonie. Ale długo nie będziesz musiał ja już mam niewiele przed sobą.
– Niech ciocia nie mówi takich rzeczy, żyj ile tylko się da! Nie sprawia mi pani problemu.

– Szymonie, mam jedną prośbę. Jakbym nagle umarła, nie zostawiaj Tymka na pastwę losu, on przecież ma duszę
– Nie zostawię, kogoś mu znajdziemy.
– Nie, proszę, weź go do siebie. Wydaje mi się, że to nieprzypadkowe, że trafił właśnie do mnie.

Pies położył znowu głowę na jego kolanach i spojrzał prosto w oczy.

– Dobrze, ciociu, jeśli coś się stanie, zabiorę Tymka do siebie.

I rzeczywiście, miesiąc później ciocia zmarła. Szymon pochował ją, posiedział dziewięć dni z sąsiadami, jak się należy. Wraz z Tymkiem poszli potem na cmentarz się pożegnać.

Nadeszła pora wyjazdu. Szymon zaopatrzył się w kaganiec i smycz, wsiedli razem do pociągu na stacji w niewielkiej miejscowości w Wielkopolsce. Kupił bilety do wagonu, gdzie można przewozić psy. Gdy wszedł do przedziału, Tymek zjeżył się i zaczął warczeć na siedzącego przy oknie mężczyznę.

Tamten obejrzał się i oburzony zawołał:
– Oszaleliście, z wilkiem w pociągu jeździcie?!
– Co pan, pijany? To mój pies Tymek!
– Jak pies, przecież to wilk! Sam poluję na takie.
Tymek znów zawarczał ostrzegawczo.
– Lepiej weź tego bydlaka, bo go zaraz odstrzelę.
– Lepiej się pan zamknij, bo nikt pana nie zaczepia, więc lepiej spokojnie pan swoje miejsce niech zajmie.
– Nie, dzięki, do mojej stacji godzina, posiedzę na korytarzu.

Zostali sami w przedziale. Szymon z namysłem spojrzał na psa.
– Tymek, to co, ty jesteś faktycznie wilkiem? – pies położył mu łeb na kolanach i merdnął ogonem. – No trudno, nawet jeśli, i tak jesteś super.

Do przedziału zagląda konduktorka.
– To co wy tu macie wilka czy owczarka?
– To ten pan bajki opowiada, mówię pani, szczególna odmiana owczarka, u mnie do tropienia.
– Ma pan na niego papiery?
– Oczywiście, tylko Szymon przeszukuje kieszenie, potem mówi do psa i konduktorki: – No, Tymku, chyba zostawiłem dokumenty przy kasie, jak braliśmy bilety. Ale przecież bez dokumentu nie wydadzą biletu dla psa.
– No pewnie zgadza się konduktorka.

Żadnych dokumentów nie pokazał, bo przy kasie siedziała córka sąsiadki cioci Marianny. Rano już wysiedli w Poznaniu. Od razu zabrał Tymka do lecznicy pod blokiem. Weterynarz zapytał:

– Pan z cyrku?
– Nie, skąd ten pomysł?
– Bo pan ma wilka.
Szymon westchnął.
– Wilk, ale nie z cyrku, z wiejskiego podwórka. Ciocia zmarła i prosiła, żebym go zabrał.
Lekarz podszedł bliżej, przyjrzał się uważniej.
– To nie czystej krwi wilk mieszaniec. Jeden z rodziców to zapewne owczarek niemiecki. Wilkopsy to spokojne, wierne i ułożone zwierzęta. Proszę się nie martwić, wszystko będzie w porządku. Zarejestrujmy go i zróbmy szczepienia.

Żona Szymona, Iwona, od razu polubiła Tymka. Sama go kąpie, karmi i wyprowadza na spacery. Mija dziesięć miesięcy. W czasie ferii zimowych, gdy już zapadł zmrok, Iwona postanawia rozprostować kości zaniedbała spacerów przez leniwe dni świąteczne. Poszła z Tymkiem do parku oddalonego o dziesięć minut marszu.

Gdy spacerowali po alejkach, Tymek nagle zastrzygł uszami, rzucił się w ciemność i zniknął. Iwona przerażona wołała go, ale przez kilka minut nie wracał. Gdy chciała już dzwonić do Szymona, pojawia się Tymek, niosąc coś w zębach.

Okazało się, że znalazł zawiniątko noworodka, żywe dziecko. Iwona, choć jest lekarzem, natychmiast dzwoni po pogotowie i policję.

Przyjechali zaskakująco szybko. Iwona nie mogła jechać do szpitala, bo miała przy sobie psa, więc po odwiezieniu Tymka do mieszkania wróciła na oddział z Szymonem. Okazało się, że to dziewczynka, miesiąc życia, w dobrym stanie.

Przy niej była karteczka: Ma na imię Waleria. Proszę, oddajcie ją dobrym ludziom.

Iwona nie mogła powstrzymać łez, gdy zobaczyła dziecko. Poprosiła o krótkie spotkanie jeszcze tego samego wieczoru, a serce oddała małej od pierwszej minuty. Spojrzała porozumiewawczo na Szymona, a on kiwnął głową, nie potrzeba było słów. Powiedziała do dyżurnego, że wyraża chęć adopcji razem z mężem i prosi, by dziewczynkę oddano im.

Po dwóch miesiącach w ich domu pojawiła się mała Waleria znaleziona przez Tymka, ich przybłędę, który, jak powiedziała ciocia, nie przez przypadek przyszedł właśnie do ich domu.