To dziecko Igora…

To dziecko Igora…

Ta historia wydarzyła się całkiem niedawno w Poznaniu, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze dziewięciopiętrowego bloku. Mieszkała tam młoda duchem emerytka, samotna kobieta o imieniu Wiesława.

Jej życie biegło raczej gładko i spokojnie: emerytura, dorabianie w przychodni prywatnej, spotkania z koleżankami, wizyty u wnuków, no i oczywiście codzienna pomoc dla starej już mamy, która mieszkała kawałek dalej.

Ten dzień był zupełnie zwyczajny.

Rano Wiesława zadzwoniła do mamy, zapytała jak się czuje.

No i jak co dzień rutyna. Dzień wolny. Pracowała na emeryturze w systemie dzień pracy trzy dni wolnego dyżurowała na recepcji w przychodni, odbierała telefony, umawiała pacjentów.

Dziś… Wiadomo, coś ugotować i pójść do mamy taki jej codzienny rytuał. Szczerze mówiąc już trochę ją to nużyło, wywoływało westchnienia i przewracanie oczami.

Do mamy miała dwa podwórka więc luz, blisko. Coś przygotować bez problemu, zwłaszcza że mama miała jeszcze wczorajszy barszczyk i drożdżowe ciasto. Ale ten piąty piętro bez windy… Ech!

Do tego te maminy narzekania na zdrowie. Opowieści o nowych bólach, etapach choroby, ogólnie słuchać się tego nie chciało lekarze dawno postawili swoje diagnozy, ale dla mamy i tak najważniejsze były rady sąsiadek i niezawodnej Ewki Drzyzgi z telewizji.

Rady Wiesławy były od razu podważane, wiadomo, ona pracowała czterdzieści lat jako instrumentariuszka w szpitalu, ale co taka córka może wiedzieć…

Ty się nie znasz! Jaki tam nożyk gdzie trzeba?

No cóż. Dzień jak co dzień.

Trzeba jeszcze do sklepu… Po drodze, po śmieci wyskoczy. Postawiła więc worek w przedpokoju, podeszła do lustra poprawić makijaż, tak z przyzwyczajenia. Jak na ponad sześćdziesiąt lat trzymała się dobrze kilka zmarszczek przy oczach, krótka, szpakowata fryzura i spore kolczyki. Tylko trochę policzki już opadły, no ale…

Zastanawiała się, co kupić dla mamy. Mamie muszę kupić ten żytni chleb i masło planowała w myślach, rysując kreskę konturówką do ust, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi.

Mieli domofon, więc kto mógł się tak po prostu pojawić? Pewnie sąsiadka, pani Zosia. Czasem zapraszała ją na kawę.

Wraz z pomadką w ręku złapała za klamkę i otworzyła drzwi.

Przed nią stała młoda, blond dziewczyna w kucyku, w pasiastym t-shircie, z długą ciemną bluzą, w dżinsach i z plecakiem na ramieniu. Dopiero później to wszystko przypominała sobie szczegółowo wtedy widziała tylko jej twarz i niemowlę w brązowym kocyku na rękach.

Oczy podkrążone, spięte policzki, głęboki wdech, krok w jej stronę, przekazany zawiniątko i szybkie:

To dla pani!

Wiesława z rozpędu wzięła to dziecko pomadka nadal w palcach. Poczuła ciężar i spojrzała w dół… Boże, przecież to niemowlę!

Gdy uniosła oczy, dziewczyna już zbiegła schodami.

Zrobiła kilka kroków za nią nie bardzo rozumiejąc po co jej dali to dziecko?

To jest dziecko Igora, a ja muszę się uczyć… nogi dziewczyny stukotały po schodach.

Drzwi na dole trzasnęły.

I… tyle.

Wiesława jeszcze chwilę stała na korytarzu, spoglądała za dziewczyną, mając nadzieję, że ta wróci. Potem wróciła do mieszkania, spojrzała na worek ze śmieciami i przeszło jej przez myśl: Żeby tylko nie zapomnieć go wynieść, jak pójdę do mamy.

W korytarzu został i obcy pakunek. Nawet nie zauważyła, kiedy dziewczyna go zostawiła.

A potem… dopiero rozum ją ogarnął.

O matko! To przecież żywe dziecko! I to ona powiedziała Igor?

Przecież jej syn ma na imię Lech. Ma rodzinę, dwoje dzieci, mieszkają z żoną w Gdańsku, a Wiesława tutaj, w Poznaniu.

Jej mąż, Władysław, nie żyje od kilku lat.

No nie, o co chodzi? Nagle na rękach Wiesławy dziecko się poruszyło. Ojej!

Szybko położyła maluszka na kanapie i rozwinęła kocyk: beżowy dresik, malutki niemowlak ze smoczkiem-jaszczurką. Nie miał więcej niż miesiąc.

No, no, malutka! pogłaskała małą, dziecko mlasnęło wargami i usnęło dalej.

Postanowiła zobaczyć co jest w pakunku a tam dwie buteleczki, puszka mleka modyfikowanego, paczka pieluszek i ubranko.

Ciągle jeszcze wydawało jej się, że zaraz zadzwoni dzwonek, dziewczyna wróci po to dziecko, przeprosi i wszystko wróci do normy: śmieci, sklep, mama…

Wykończyła makijaż, co chwila wyglądała przez okno.

Gdzie ona jest, u licha? I co za heca!

Po pewnym czasie dziecko zaczęło się niepokoić. Wiesława stanęła przy nim niepewnie. Nie jej dziecko, czy w ogóle wypada je przewijać, karmić? Mimo to musiała zdjęła dresik i zobaczyła, że jest to dziewczynka.

Dopiero teraz poczuła na sobie ciężar odpowiedzialności. Przyszło jej do głowy, że ktoś podrzucił jej niemowlę!

Igor… Igor…

A co, jeżeli…?

Jej syn Lech miał swoje młode wybryki, nie raz go pouczała. Dziewczyny się przewijały, czasem nawet przyprowadził którąś do domu, ale to było dawno, zanim się ustatkował. Wydawało jej się, że po ślubie się uspokoił, teraz miał swoje życie, firmę, rodzinę.

No już, kochanie moje, zmienimy pieluszkę.

Boże! Czy to możliwe, że matka porzuciła tę kruszynę?

W głowie jeszcze się to nie układało, robiła wszystko automatycznie przewinęła dzieciątko, nakarmiła je mieszanką.

Właśnie wtedy zadzwonił telefon. Wiesława z malutką ledwo odebrała.

Czemu tak długo nie odbierasz? dzwoniła mama.

Tak sobie, mamo. Co chciałaś?

W sklepie już jesteś?

Jeszcze nie.

Gruszki bym chciała. Ale nie te, co ostatnio. Te, które kupowałaś dwa razy wcześniej.

Dobrze, mamo.

Pamiętasz, jakie to były?

Przypomnę sobie.

Te z cienką skórką i czerwonym boczkiem. Tylko żeby były miękkie, nie twarde!

Dziecko na rękach kręciło się i popiskiwało.

Dobrze, mamo… Już rozumiem.

Co tam masz?

Telewizor.

Ty mi tu nie wkręcaj, że to telewizor. Wyłącz i chodź do sklepu, bo chleb wykupią!

Odetchnęła, pokołysała dziewczynkę, przeczytała na puszce jak przygotować mleko.

Nie, tak nie można tego zostawić!

Może zadzwonić do Lecha…

Pomijając to, przeleciała w głowie miesiące. Był wtedy w delegacji we Wrocławiu, może wtedy poznał jakąś dziewczynę i przedstawił się jako Igor? Kto go wie…

Nakapała na rękę kilka kropel mieszanki zbyt gorące, podstawiła pod zimną wodę.

Lewą ręka już jej drżała. Odzwyczaiła się od pieluch, od codziennych nocnych pobudek. Zastanawiała się, czy powinna dzwonić na 112, ale coś ją powstrzymywało.

A jeśli to naprawdę dziecko Lecha? Dziewczynka nawet trochę przypominała wnuczkę Stasię…

A co będzie, jeśli tak? Będzie skandal, jego żona mu nie wybaczy, dzieci…

Przerażało ją to bardzo.

No już, skarbenku, pij ładnie.

Dziecko jadło łapczywie, oczka jej się przymykały z zadowolenia. Wiesława obserwowała ją z rozczuleniem. Dawno już nie trzymała takiej kruszynki na rękach.

Gdy dziewczynka zasnęła, delikatnie ułożyła ją na kanapie i natychmiast wykręciła numer do syna. Numer był niedostępny.

No pięknie…

Postanowiła więc nic nie robić, nie spieszyć się. Chciała wierzyć, że dziewczyna się opamięta i wróci. W końcu wyglądała na zmęczoną studentkę, a nie osobę z jakąś destrukcyjną misją.

O mamie jak na razie nie zamierzała wspominać, nie chciała słuchać lamentów i katastroficznych wizji.

Wybrała numer wnuka Staszka i dowiedziała się, że tata wyjechał gdzieś za Poznań na budowę gazociągu i nie ma zasięgu. Dopiero pojutrze będzie w domu. Jednak do żony codziennie dzwoni wszystko w porządku.

No i moglibyście mi czasem coś powiedzieć! pomarudziła Wiesława.

Zadzwoniła do synowej, Martyny, by przekazała, że bardzo czeka na telefon od Lecha.

Coś się stało, mamo?

Nie, tylko bardzo chciałabym z nim porozmawiać. Proszę, Martyno…

Obiecała.

Mamo, skręciłam nogę, dziś nie przyjdę skłamała przez telefon mamie ale masz barszcz, chleba też wystarczy…

Mama jęczała jeszcze długo, pytała, groziła, że sama przyjdzie tym swoim piątym piętrem, i oddzwaniała kilka razy w ciągu dnia.

Wiesława odetchnęła, zdjęła białe spodnie, przebrała się w domową sukienkę, usiadła przy śpiącej dziewczynce, gapiła się na nią i zaczęła sobie już spokojniej układać wszystko w głowie.

W sumie jej rozsądek chyba się wyłączył, kiedy odebrała to dziecko. Przecież mogła zadzwonić na policję, oddać dziecko od razu ale z różnych powodów nie chciała. Po pierwsze bała się o syna, bo kto wie… Po drugie nie uśmiechało się jej tłumaczyć wszystko na komisariacie, a po trzecie widziała w oczach dziewczyny tyle strachu i bólu…

Potrzebowała z kimś pogadać. A z kim, jak nie ze starą przyjaciółką?

Widka, muszę ci zaraz coś powiedzieć, nie uwierzysz. Podrzucono mi dziecko…

Widka nie panikowała, zaczęła się zastanawiać na chłodno, obiecała wpaść po pracy.

Spokojnie, Wiesia, ogarniemy. Najważniejsze, żebyś nie robiła pochopnych ruchów.

Myślisz, żeby jednak nie dzwonić na policję?

Daj chwilę. Trzeba znaleźć tego Igora.

Ależ Boże, jakiego Igora?

Ojca dziecka. W twoim pionie nie ma żadnego Igora?

Skąd mam wiedzieć, pięćdziesiąt mieszkań, dziewięć pięter! Myślisz, że dziewczyna się pomyliła?

Tak też może być. Ale mógł też Lech nabroić, spróbuj się z nim skontaktować.

Resztę dnia spędziły na opiece nad dziewczynką. Wiesława zajrzała do internetu, by przypomnieć sobie cykl karmień, przy okazji znalazła mnóstwo porad na temat niemowlaków i zaczęła wprowadzać je w życie. Umasowała dziewczynkę, kąpała ją, śpiewała piosenki.

Jak twoja noga? Przyjdziesz jutro? pytała mama przez telefon.

Wiesława była pewna, że do jutra wszystko się wyjaśni. Dała słowo, że się stawi w odwiedziny.

Widka przyszła po pracy i zaczęło się śledztwo. Przetrząsnęła rzeczy dziewczynki, obeszła kilka mieszkań, pod pretekstem jakiegoś listu do Igora.

Jest! wróciła triumfalnie.

Cicho, maleństwo dopiero zasnęło!

Drobiazg, takie śpią mocno. Zajrzała, dziewczynka się przebudziła, zapłakała. Ale ja już wiem! szepnęła.

Okazało się, że na szóstym piętrze, w tej samej klatce, faktycznie mieszka Igor, który potencjalnie mógł być ojcem dziecka.

Jestem pewna, że dziewczyna pomyliła mieszkania szepnęła podekscytowana Widka. Chodź, idziemy.

Ale po co?

Jak to po co? Wyjaśnić u Igora.

A jak się wszystkiego wyprze?

Przyciśniemy go.

Widać, że jesteś gotowa. Idziemy razem, ja z dzieckiem, i ty. A on wywali nas za drzwi, powie, że nie wiadomo, o co chodzi…

Chcesz prawdy czy nie?

Trochę się bała, ale poszły. Dziewczynkę ukołysały. Weszły schodami, zadzwoniły.

Kto tam? głos był stary, kobiecy.

Do Igora powiedziała Widka przez drzwi.

Otworzyła staruszka, zmierzyła je wzrokiem, potem zawołała syna.

Wyszedł chłopak, trochę roztrzepany, niski, z brodą.

W sprawie tabletu?

Nie, mamy inny temat. Dziecko. Dziś Wiesi przez przypadek podrzucono niemowlę z informacją, że to dziecko Igora zaczęła Widka.

Chłopak osłupiał.

Dziecko? To nie moje.

A czyje? Jesteś tu jedynym Igorem.

Ale ja w ogóle nie mam dzieci…

Spróbuj sobie przypomnieć. Może romans w zeszłe lato?

E, ja mam dość przeżyć w necie zaśmiał się, już pewniejszy siebie. A jak dziewczyna wyglądała?

Nie wiem, uciekła w sekundę…

Przepraszam, musiałyśmy się pomylić.

Jak zeszły na swoje piętro, Igor jeszcze zawołał za nimi, że jest informatykiem, bloguje, może zamieścić ogłoszenie o poszukiwaniach matki lub ojca dziecka…

Ale Wiesława nie chciała. Bała się o syna i wiedziała, że zgodnie z polskim prawem powinna zadzwonić na numer alarmowy. Igor machnął ręką, a Widka stwierdziła, że młody teraz pracować może wszędzie, nawet z mieszkania.

Myślisz, że nie kłamał?

Widać komputerowiec, taki raczej domator.

Ciągle nie mogła dodzwonić się do Lecha, więc zadzwoniła znów do synowej:

Przepraszam mamo, zupełnie o tym zapomniałam, zalatana jestem, Stasia miała basen, Staś problem z piłką, kupowałam strój, no i Lech dzwonił, dzień szalony…

Gdyby wiedziała, jaki naprawdę!

No nic, jutro zadzwonię na policję.

Ale jak tylko się położyła, od razu zobaczyła przed oczami obraz tamtej dziewczyny: bezsilność, strach i nadzieja. Co, jeśli zgłosi sprawę, a dziewczynkę czeka dom dziecka…?

Noc okropna. Budziła się na każdy dźwięk, karmiła, przewijała. Rano zasnęły obie nad resztą butelki.

Obudził ją telefon od mamy.

Jak noga? Przyjdziesz?

Spojrzała przez okno, potem na dzieciątko.

Przyjdę.

No to gruszki kup i…

Dzieci trzeba wyprowadzać na spacer. Zawiązała chustę-plecak z szalika, z czułością wystroiła dziewczynkę. A ubranka takie ładne, niemal nowe. Wybrały się do sklepu.

I nawet jej się to spodobało już nie była sama na zakupach. Tylko to piąte piętro…

Co to jest? mama zdziwiona.

Kto, a nie co. Tu masz zakupy podała torby i poszła na kanapę położyć dziecko i samą siebie obok.

Skąd ją masz?

Nadka Semeniuk prosiła popilnować wnuczkę. Siedzi u fryzjera, a ja tu tylko troszkę z małą.

A noga co?

Przeszło…

Obie zachwycały się małą. I ani słowa dziś o maminych bólach.

Jaka silna! Złapała ci palec, widzisz? A jak się nazywa?

Nie pytałam, na chwilkę wzięłam. To i nie pytałam.

Oj, jak można brać dziecko bez imienia?! pokręciła głową mama.

A Wiesława naprawdę po drodze zaczęła się zastanawiać, jakie imię nadałaby tej dziewczynce.

W domu sms: syn dostępny!

Usiadła z płaczącą dziewczynką na łóżku i od razu zadzwoniła.

O co chodzi, mamo? Przecież jestem żonaty… odpowiedział zdziwiony po tym, jak usłyszał pół-chaotyczną relację.

Ale to dziecko podrzucono właśnie do mnie. Przyszła dziewczyna i powiedziała, że to dziecko Igora. Przyszło mi do głowy, że chodzi o ciebie…

No jak, mamo, ja to Lech, sam mnie tak nazwałaś. Dzwoń na policję, wariatko, bo się zamartwiam.

Spokojnie, dziecku trzeba zmienić pieluchę i zrobić mieszankę, zrobię i zadzwonię.

Dzwoń, proszę cię, nie zwlekaj!

Nie zadzwoniła. Dziecko płakało z głodu tego nie mogła znieść. Jak już wypaieluchuje, nakarmi, położy spać, zadzwoni do Widki i…

Szkoda jej było dziewczynki. Myślała, co się z nią stanie, jakie domy dziecka są w Poznaniu… Odruch opiekuńczy nie pozwalał po prostu oddać ją.

Jednak, nagle, natrętny dzwonek.

Odłożyła dziecko, wyszła do drzwi i zamarła.

Gdzie ona? Gdzie jest moje dziecko? Czemu nic pani nie mówiła?

Na korytarzu, trzymając się ściany, stała ta sama wystraszona mama, dziewczyna, która podrzuciła dziewczynkę. Oczy rozbiegane, blada, w podkoszulku i spodenkach, mimo wiatru, całkowicie roztrzęsiona.

Czemu pani nie powiedziała, że to nie tu? wyrzuciła z siebie.

Może dlatego, że to właśnie tu… za szybko wybiegła pani z mieszkania.

Ale pani chyba wie, gdzie jest córka? Proszę, niech pani powie! błagała.

Wiesława zrobiła krok w bok.

Proszę wejść.

Dziewczyna weszła, cała nadzieja w oczach.

Śpi w sypialni.

Pokazała jej dziecko. Tamta najpierw nie dowierzała, potem podbiegła do łóżka, przysiadła na podłodze i się rozpłakała. Trzęsła się, zatykając usta. Trzeba było ją poić wodą, wytrzeć twarz, dać czekoladę.

Proszę jeść, bo zaraz zemdlejesz powiedziała Wiesława, jej medyczny instynkt zadziałał.

Dopiero przy kawie dziewczyna była w stanie opowiedzieć. Miała na imię Julka, dziecko Elżunia.

Cała sprawa była banalna. Julka, studentka pielęgniarstwa, pochodziła z małej miejscowości pod Poznaniem zupełnie jak Wiesława kiedyś.

W zeszłym roku zakochała się po uszy w Igorze, chłopaku z Poznania, student Uniwersytetu. Była raz w jego mieszkaniu w 21. Przyrzekał, że się nią zaopiekuje, że jakby co, mama mu pomoże.

Po Nowym Roku Igor zniknął, przestał się odzywać, zmienił numer.

Znała tylko jego wydział, próbowała łapać kontakt przez znajomych, nikt jej nic nie powiedział. Przeprowadził się, podano, że do Warszawy, ale NIKT nie podał adresu.

W domu ojciec z nową żoną nie chcieli jej pomagać. Sami mieli ciężko. Tylko ciotka czasem przesłała parę złotych. Julka nie miała jak wrócić do akademika z noworodkiem sypiała chwilę u koleżanki, starała się, ale nie miała pieniędzy, a dziecka zostawić nie chciała.

W końcu z ziemi ją podniosło już kompletne wyczerpanie. Poszła pod adres, który zapamiętała. Pomyliła bloki bo wszystkie w okolicy takie same…

Przyszła do 21 na złym piętrze. Wcisnęła dziecko i wybiegła do autobusu z płaczem, potem długo się uczyła, całą noc płakała.

Rano napisała Igorowi w komentarzach, mówiła, że odbierze dziecko po sesji a on odparł, że nie wie, o co chodzi, nie słyszał o żadnym dziecku. Wtedy wpadła w panikę i rzuciła się do mieszkania, w którym oddała córkę. Na szczęście, trafiła do Wiesławy i Elżunia była cała i zdrowa.

Mówiłam wszystkim, że jego mama wygląda dokładnie jak pani… Taka sama fryzura, kolczyki. W co ja się wpakowałam… znów popłakała się.

Połowa głupoty to zrobić coś głupiego, ale pozbyć się dziecka to już cała odpowiedziała Wiesława, uśmiechając się. Dobrze, że wróciłaś. I co teraz? Pójdziesz do Igora, do jego mamy?

Nie… Ja się już wystarczająco spłakałam i stęskniłam za Elą. Przesiedzę w akademiku, potem do cioci na wieś. Wygląda na to, że tu przeszkodziliśmy, co?

Tak szczerze, to trochę się wystraszyłam, myślałam o swoim synu, miałam stracha. Trzeba będzie też przeprosić sąsiada Igora narobiłyśmy niezłego bałaganu.

Opowiedziała jej o całym śledztwie, nawet Julka uśmiechnęła się na myśl o całym zamieszaniu.

To może ja pójdę i przeproszę? Powiem prawdę, że się pomyliłam, nie było tematu…

Nie teraz, dziecko, masz oczy całe opuchnięte. I powiedz mi jedno: zostaniesz dzisiaj u mnie? Ja mieszkam sama, mam miejsce. Syn od dawna namawia mnie na podnajem jak coś, możesz zamieszkać u mnie na miesiąc, przygotować się do egzaminów.

U pani? Ale ja nie mam za co płacić. Jakoś się pomieszczę w akademiku, w razie co ciotka przygarnie.

Zostań. Chociażby na miesiąc. Kiedy masz egzamin?

Za dwa dni, tylko…

To dobrze. Nastaw się na naukę, mieszkanie masz. A jutro mi dyżur, więc będziesz sama z Elżunią i książkami. Rano załatw swoje sprawy, potem mikstura, pieluchy, wszystko w lodówce. Teraz już śpij.

Julka przysnęła w miękkim fotelu, tuż przy kołysce z Elżunią.

Wiesława zadzwoniła do Widki.

To jednak nie dziecko Lecha. Cała historia się wyjaśniła. Dobrze, że nie zadzwoniłam na policję!

***

Mleko Julce nie zanikło. Sesję zdała na piątki i czwórki. Teraz częściej u mamy Wiesławy bywała Julka, szczególnie na piątym piętrze.

I wyobraź sobie mama za radami Julki słuchała i respektowała, bo ona ma świeżą wiedzę, taka mądra dziewczyna!

Po zdanej sesji Wiesława pomogła jej znaleźć dyżury na pogotowiu dzięki swoim znajomościom. A sąsiad Igor stwierdził, że babci trzeba konkretną kurację Julka robiła zastrzyki.

Jesienią wyprowadziła się na dwa piętra wyżej do Igora, by opiekować się jego babcią, a przy okazji poukładać sobie życie na nowo.

***Z czasem mieszkanie Wiesławy znowu stało się gwarne. Julka, coraz pewniejsza siebie, wprowadzała świeży powiew młodości, Elżunia rosła jak na drożdżach, a i sama Wiesława jakby trochę wyprostowała plecy, poczuła sens codziennych poranków. Nawet mama mniej narzekała, z dumą opowiadając sąsiadkom, że jej córka wychowuje niemal trzy pokolenia pod jednym dachem.

Pewnego letniego popołudnia Wiesława, z filiżanką kawy, patrzyła przez okno na plac zabaw, gdzie Julka z Elżunią śmiały się, biegając pomiędzy dziećmi. Uświadomiła sobie wtedy, że samotność nie zawsze kończy się samotnie czasami trzeba odważyć się otworzyć drzwi nawet wtedy, gdy za dzwonkiem kryje się chaos i łzy.

Ledwie zdążyła westchnąć, gdy zadzwonił domofon. Widka, z ciastem pod pachą, Igor z komputerem, mama z pakunkiem gruszek. Wszyscy wpadli na herbatę, jakby tak miało być od zawsze. I zanim Elżunia nauczyła się mówić babciu, wszyscy już wiedzieli, że dom Wiesławy na czwartym piętrze będzie miał jeszcze niejedną niezwykłą historię do zapisania.

A kiedy nocą, tuląc Elżunię, słyszała jej malutki oddech, Wiesława myślała z uśmiechem: Może życie czasem robi niespodzianki, żebyśmy na nowo uwierzyli w drugi początek.

I tak już zostało cień obcej dziewczyny na korytarzu zniknął, strach rozproszył się w codzienności, a wśród czerstwego chleba i pachnących gruszek rozgościła się nowa rodzina.