To dziecko Igora…

To dziecko Igora…

Ta historia wydarzyła się całkiem niedawno w Poznaniu, w zadbanym mieszkaniu na czwartym piętrze dziewięciopiętrowego bloku z wielkiej płyty. Mieszkała tam młoda jak na emerytkę, ciągle pracująca kobieta, samotna, imieniem Bożena.

Moje życie miało ustalony rytm, bez szalonych zmian, bez sensacji. Emerytura, praca, spotkania z koleżankami, wyjazdy do wnuków, pomoc coraz bardziej schorowanej mamie, która mieszkała w starej kamienicy niedaleko.

To miał być spokojny dzień dzień, jakich wiele.

Rano zadzwoniłam do mamy, zapytałam, jak się czuje.

Dzień wolny, dyżur w prywatnej przychodni dopiero jutro. Tak to jest: na emeryturze pracuję na zmiany co czwarty dzień, siedzę w rejestracji, zapisuję pacjentów i odbieram telefony.

A dzisiaj? Gotowanie, wycieczka do mamy codzienny rytuał, że aż czasem człowiek zatyka uszy i przewraca oczami na samą myśl. Dwa podwórka dalej, niby blisko Ale piąte piętro bez windy to już wyzwanie.

A te maminy żale… Ciągłe opowieści o nowych bólach, przeżyciach, historiach z sąsiadkami i diagnozach postawionych przez doktora Google i rodzimą ekspertkę, panią Maliszewską z osiedla.

Co ja tam wiem, ona zawsze lepiej czterdzieści lat przepracowałam jako pielęgniarka na chirurgii, a dla mamy zawsze jestem ignorantką.

A co ty, dziecko, tam wiesz o tych moich chorobach? słyszałam raz po raz.

Ale trudno, dzień jak dzień.

Do sklepu też muszę, po drodze do mamy. Postawiłam worek z śmieciami w przedpokoju, podeszłam do lustra trochę się podmalować. Jak na kobietę po sześćdziesiątce, wyglądam całkiem młodo wokół oczu delikatne kurze łapki, policzki tylko trochę opadły. Miałam krótką fryzurę w kolorze jasnego popiołu i duże kolczyki. Spisałam na karteczce: Chleb żytni dla mamy i masło.

Skończyłam właśnie obrysowywać usta kredką, kiedy rozległ się dzwonek.

Kto tam? Może sąsiadka, pani Zosia. Czasami na herbatę ją zapraszam.

Podeszłam do drzwi, pomadka w rękach.

Na korytarzu stała młoda dziewczyna z jasnobrązowymi włosami spiętymi w koński ogon, w pasiastym t-shircie, długiej czarnej rozpinanej bluzie, dżinsach, z plecakiem. Wtedy jeszcze nie kojarzyłam skąd, zobaczyłam tylko twarz i maleństwo owinięte w brązowy kocyk.

Oczy spięte, twarz blada, mocny wdech, krok w moją stronę, szybkie wręczenie zawiniątka i krótko:

To dla pani!

Odruchem złapałam dziecko, pomadka dalej w dłoni. Poczułam ciężar, spojrzałam w dół Boże, przecież to niemowlak!

Zanim podniosłam wzrok, dziewczyna już schodziła schodami.

To dziecko Igora, ja muszę studiować tylko tyle usłyszałam, kroki zbiegły po schodach, drzwi na dole trzasnęły i cisza.

Zostałam na korytarzu sparaliżowana, czekając, może zaraz wróci.

Nic. Wróciłam do mieszkania, chwilę patrzyłam na śmieciowy worek.
Nie zapomnieć, kiedy pójdę do mamy przemknęło mi przez myśl.

W przedpokoju stała jeszcze obca torba, nawet nie zauważyłam kiedy ją zostawiła.

I wtedy do mnie dotarło. Boże, co się właśnie wydarzyło? Powiedziała dziecko Igora? Na pewno Igora?

Mój jedyny syn to Leszek. Ma rodzinę, dwóch synów, mieszka z żoną Ewą we Wrocławiu. Ja tu jestem sama, mąż Wiktor zmarł pięć lat temu.

Trzymam noworodka, idę do pokoju, siadam na kanapie. No tak, ona powiedziała wyraźnie Igora.

Ale jakiego Igora?

Spoglądam na dziecko maleństwo w beżowym dresiku, smoczek z żabką, nie więcej niż mięsiąc. Przełykam ślinę.

No, maleńka, no już już głaszczę ją po głowie, zaczyna się tulić i zasypia.

Rozpakowuję torbę dwie butelki, mleko modyfikowane, pampersy, ubranka Wciąż mam nadzieję, że dziewczyna wróci i wyjaśni, zabierze dziecko, przeprosi i mój plan dnia wróci na właściwe tory.

Makijaż kończę z przyzwyczajenia, zaglądam przez okno. Czekam.

Niemowlę się przebudza. Stoję jak sierota czy mogę w ogóle ją przebierać, karmić? Przecież to nie moje dziecko! Ale przecież muszę się nim zająć.

Pod ubrankami różowa koszulka. Dziewczynka.

Teraz zaczyna do mnie docierać odpowiedzialność. Ktoś zostawił mi dziecko! Igora…

Może? Przypominam sobie, Leszek nie był aniołem w młodości, lubił spotykać się z dziewczynami, czasem nawet przyprowadzał je do domu, aż się na niego złościłam. Ale od dawna jest żonaty, wydaje się szczęśliwy biznes, dom, dzieci, kupili nowe auto, spłacili kredyt.

Ciiii już skarbie, zmienimy pieluszkę.

Ręce automatycznie robią co trzeba zmiana pampersa, przebranie. Szykuję mleko, podgrzewam wodę, testuję temperaturę na nadgarstku.

Chciałam dzwonić pod 112. Ale co, jeśli to dziecko Leszka?! Przyglądam się dziewczynce Wygląda trochę jak wnuczka Stefcia. Myśli biegają w kółko. Gdyby to była prawda, Ewa by mu nie wybaczyła. A dzieci? Nawet bałam się o tym myśleć.

Karmię dziewczynkę, patrzę na nią wzruszona jakie cudowne stworzenie, aż łza kręci się w oku. Chyba jednak tęskniłam, żeby mieć jeszcze takie maleństwo przy sobie.

Gdy zasnęła, zadzwoniłam do Leszka brak zasięgu.

Trudna decyzja nie warto od razu zgłaszać na policję, a może matka zaraz się po nią wróci, nie wyglądała na kogoś z marginesu, raczej na zagubioną studentkę.

Do mamy też nie powinnam o niczym mówić. Jej lamentowanie, plotki i naganianie do działania sprawiłyby, że chyba bym oszalała.

Zadzwoniłam do wnuka Stasia, dowiedziałam się, że tata pojechał na pogranicze na rury, pewnie wróci pojutrze, kontakt tylko wieczorami, bo tam nie ma zasięgu. Ale ponoć Leszkom nic nie dolega, wszystko dobrze.

Ech, mogliście uprzedzić babcię pogderałam.

Potem zadzwoniłam do Ewy, poprosiłam, by Leszek oddzwonił, jak tylko wróci do cywilizacji.

Coś się stało, mamo? dopytywała Ewa.

Nie, po prostu chciałabym z nim porozmawiać skłamałam.

Mamo, skręciłam nogę, chyba nie dam rady dziś przyjść notorycznie kłamałam do mamy Ale masz jeszcze wczorajszy barszcz i chleb też jest.

Mama jęczała, dopytywała, zapowiadała wizytę (choć jej piąte piętro!), kilka razy oddzwaniała.

Po tej rozmowie poczułam ulgę. Przebrałam się w domową sukienkę, siadłam obok dziewczynki i zaczęłam rozmyślać na spokojnie.

Może jestem naiwna, ale nie umiem tak od razu zadzwonić na policję i powiedzieć, że trzymam czyjeś dziecko. Poza tym, jeśli to dziecko Leszka? Po co komplikować wszystkim życie? Może matka wróci Po głowie wciąż mi chodziły oczy tej dziewczyny zmieszanie, lęk, desperacja i trochę dumy.

Ekstra się z kimś naradzić A z kim, jak nie z przyjaciółką z czasów studiów?

Wika, nie uwierzysz, podrzucono mi dziecko!

Wiktoria nie wpadła w panikę, podeszła do sprawy jak detektyw, zapowiedziała, że po pracy wpadnie.

Spokojnie, Bożka, zaraz rozkręćmy sprawę. Może to nieporozumienie, może to rzeczywiście do Igora z twojej klatki?

Ale jakiego Igora? Znam tu prawie wszystkich od lat…

Wika poszła rozpytywać sąsiadów, twierdząc, że szuka listu do Igora i nie wspominając o dziecku.

Po pewnym czasie wróciła obwieszczając:

Jest! Na szóstym piętrze mieszka Igor!

Może ta dziewczyna po prostu pomyliła piętra tata przyznała energicznie, ciągnąc mnie do sąsiada.

Gdy Igor otworzył, od razu poczułam, że to niepasujące. Młody informatyk, bardzo zdziwiony.

Przepraszamy, czy przypadkiem… nie zostawiono tutaj dziecka na pana nazwisko? zagadnęła Wiktoria.

Dziecka? O matko, skądże! ubrany w dres, totalnie wytrącony z równowagi.

Spokojnie, pewnie tylko pomylili klatki wyjaśniłam.

Igor popatrzył, pogubił się, zaproponował wrzucenie posta w sieci, że szukamy matki.

Zrezygnowałam, domyślając się, że to nie ma sensu, a według prawa powinnam była już dawno zgłosić na policję.

Wróciłam do domu, próbowałam nawiązać kontakt z synem przez Ewę i Stasia, ale wreszcie pogodziłam się z myślą, że muszę jutro zadzwonić pod 112. Jednak jak położyłam się spać, znów widziałam zdruzgotaną dziewczynę czy ta mała naprawdę zostanie w końcu bez matki? Noc prawie nieprzespana kręciłam się z dzieckiem w ramionach, mieszałam mleko. Rano obudził mnie telefon od mamy.

Przyjdziesz dzisiaj?

Przyjdę, mamo…

Ludzie muszą wyjść z dziećmi na spacer. Zawiązałam małą chustą i dumnie poszłam do sklepu pierwszy raz od lat czułam się nie całkiem sama. Gdy dotarłam do mamy i rozłożyłam rzeczy, od razu zapytała:

Co to za dziecko? Skąd go masz?

A to wnuczka kumy, tylko ja dzisiaj opiekuję się, bo ona u fryzjera.

I nie zapytałaś jak się nazywa?

Tylko na godzinkę wzięłam! zaśmiałam się i udawałam, że to nic takiego.

Wracając do domu, zastanawiałam się, jakie imię dałabym dziewczynce.

I wtedy przyszedł SMS od operatora Leszek ma już zasięg! Natychmiast zadzwoniłam i wszystko mu opowiedziałam.

Ale ja jestem Leszek, mamo, nie Igor! śmiał się przez łzy. Zgłaszaj na policję, natychmiast! To przecież obce dziecko.

Nie chciałam, ale przyznałam rację synowi. Zaraz po wszystkim zadzwoniłam do Wiktorii.

Już miałam sięgać po telefon, gdy znów rozległ się uporczywy dzwonek do drzwi.

To ona. Dziewczyna. Wyglądała na kogoś umęczonego w samych szortach i podkoszulku, cała roztrzęsiona.

Gdzie ona? zapytała po wejściu. Czy pani wie, gdzie jest moja córka?

Tu, na łóżku, śpi odparłam poważnie.

Dziewczyna podeszła powoli, zobaczyła córeczkę, uklękła przy łóżku i rozpłakała się tak, że cała się trzęsła. Musiałam ją podnieść, dać herbatę, czekoladę, żeby trochę doszła do siebie.

Po kilku łykach opowiedziała swoją historię: Julia, studentka trzeciego roku medycznej szkoły policealnej w małym miasteczku pod Piłą. Ojciec dziecka Igor, poznaniak, student. Byli razem może kilka miesięcy, potem Igor zniknął. Julia została z maleństwem, wyrzucona przez ojca i macochę z domu, pieniędzy nie miała, opiekowała się nią tylko trochę ciotka. O akademiku, nocach po nocach, z dzieckiem na rękach, egzaminach, podczas których nie miała nawet komu zostawić córeczki. Koleżanki miała, ale miejsca na długo jej użyczyć nie mogły. Pieniędzy na mleko i pieluchy brakowało. Igor potem pojawił się w Internecie, ale na wieść o dziecku przestał odpisywać. Zdjęcia z nową dziewczyną, gdzieś z Wrocławia.

Raz była u Igora w Poznaniu, zapamiętała numer mieszkania, klatki okazało się, że bloków takich pełno. W desperacji zaniosła dziecko, przekonana, że tu mieszka matka Igora.

A przecież zobaczyła mnie na sekundę. Wydawała mi się pani znajoma z profilu… Mama Igora miała podobną fryzurę…

Na pytanie, co zrobi dalej, odpowiedziała: Wrócę do akademika, zebrałam dziś nauczkę.

Poczułam ulgę. Julia, zostań u mnie choć na noc, ogarniesz się, odpoczniesz. Zobaczysz, jakoś to będzie.

Była wykończona, a i jej córeczka spała obok.

Zadzwoniłam do Wiki. To nie dziecko Leszka, uspokój się, sprawa się wyjaśniła, dziewczyna już wróciła, teraz śpią u mnie.

Następne dni dużo się zmieniło. Po egzaminach Julia przyjęła u mnie pokój, znalazłam jej przez znajomych staż na SOR-ze. Mama polubiła młodą dziewczynę, nawet słuchała jej medycznych rad. Sąsiad Igor ucieszył się, gdy Julia z jego babcią zaczęła ćwiczyć rehabilitację.

A Julia? Otrząsnęła się. Powoli przestała tkwić w żalu. I tak to dziewczynka o imieniu Ela znalazła u mnie swój pierwszy dom pewnie na dłużej, kto wie. I wieczorami patrzę, jak śpi z Julką, i myślę, jak smutne życie potrafi splatać ludziom drogi ale też jak niespodziewanie można kogoś pokochać.