Po 4 miesiącach pisania zgodziłam się na spotkanie z 52-letnim adoratorem — rozmowę rozpoczął od 5 zarzutów

Mówią, że wyczekiwanie świąt bywa czasem słodsze od samych obchodów. W przypadku Małgorzaty to oczekiwanie trwało aż cztery miesiące, zmieniając się w coś na kształt internetowego serialu z codziennymi odcinkami.

Przez ten czas zdążyła nauczyć się na pamięć gustów Piotra, poznać imiona jego kolegów z dzieciństwa i nawet przestać się dziwić jego zwyczajowi kończenia każdego dzień dobry trzema wielokropkami.

Małgorzata miała czterdzieści pięć lat w tym wieku na randkę idzie się już nie z motylami w brzuchu, a z cyniczną ciekawością badacza. Zobaczymy, jaki typ trafi się tym razem myślała, szykując się do wyjścia.

Była jedną z tych kobiet, które potrafią nosić zwykły kaszmirowy sweter tak, jakby to była suknia balowa; kobieta o autoironii zdolnej rozbroić każdą niezręczną sytuację.

Piotr, który niedawno skończył pięćdziesiąt dwa lata, w korespondencji jawił się jako człowiek poważny, rozważny, z lekkim dystansem i co bardzo ją przekonywało godny zaufania.

W naszym wieku, Małgorzato, pisał późnymi wieczorami, ludzie nie szukają już fajerwerków, a ciepła. Chciałbym być z kobietą, która rozumie bez słów.

Bez słów niech już będzie, uśmiechała się Małgorzata, tuszując rzęsy. Najważniejsze, by te słowa, które jednak padną, nie wywołały u niej natychmiastowej ochoty do wyjścia.

Spotkanie umówili w przytulnej kawiarni na Starym Mieście w Krakowie. Miękkie światło, zapach cynamonu. Małgorzata pojawiła się punktualnie opanowana, pewna siebie, gotowa na miłe popołudnie. Wyglądała nienagannie.

Piotr zjawił się pięć minut później. W rzeczywistości był nieco niższy niż na zdjęciach, a jego wzrok przypominał ten, którym księgowy obdarza bilans z ujemnym wynikiem.

Przysiadł naprzeciw, krótko się uśmiechnął i przywitał.

Nie padło żadne miłe słowo, żaden komplement, żadnego ciepłego miło cię poznać.

Piotr uważnie zlustrował Małgorzatę, jakby prowadził inspekcję jakości. Potem zaproponował kawę i deser na to przystała.

Małgorzato, zaczął tonem dyrektora szkoły przed radą pedagogiczną, długo analizowałem naszą znajomość. Prawie cztery miesiące. I teraz, gdy widzę cię na żywo, muszę natychmiast przedstawić ci pięć uwag.

Coś w niej cichutko zabrzęczało ten dźwięk to strzaskane dobre samopoczucie. Małgorzata oparła brodę na dłoni i skinęła głową.

Pięć pretensji? Intrygujące. Słucham.

Piotr nie wyczuł ironii i uniósł pierwszy palec.

Pierwsza pretensja: zdjęcia

Na jednym zdjęciu w niebieskiej sukience twoja sylwetka wygląda inaczej. Teraz widzę, że jesteś bardziej krągła. To może zmylić mężczyznę. W naszym wieku kobieta powinna być szczera.

Małgorzata w duchu się uśmiechnęła. Krągła zawsze lepiej niż monumentalna, dziękuję.

Druga pretensja: tempo odpowiedzi

Czasem odpisujesz zbyt wolno. Na przykład trzy tygodnie temu napisałem do ciebie o 14:15, odpowiedziałaś dopiero o 16:40. Mężczyźni nie lubią czekać. To brak szacunku.

Akurat wtedy byłam na spotkaniu zaczęła, lecz Piotr podniósł kolejny palec.

Trzecia pretensja: miejsce spotkania

Dlaczego tutaj? To miejsce jest zbyt wystawne. Proponowałem prostszą kawiarnię. Twój wybór świadczy o skłonności do ostentacyjnego konsumowania.

Małgorzata spojrzała na swoje latte i przez chwilę miała ochotę wylać je Piotrowi na głowę. Ciekawość jednak zwyciężyła.

Czwarta pretensja: wygląd

Po co ta sukienka? Przyszliśmy tylko na kawę. Jest za bardzo rzucająca się w oczy jak na popołudnie. Biżuteria też niepotrzebna. Kobieta powinna przyciągać głębią, nie błyskotkami. W moim wieku szukam treści, nie wystawy sklepowej.

Piąta pretensja: samodzielność

Sama wybrałaś lokal, często mówisz sama. Nie pozwalasz mężczyźnie być mężczyzną. Potrzebuję kobiety, która pyta o radę, a nie demonstruje niezależność. Jeśli mielibyśmy być razem, musiałabyś zmienić swoje zachowanie.

Zakończył i skrzyżował ramiona, oczekując skruchy albo wdzięczności za szczerość.

Małgorzata patrzyła na niego i nagle zrozumiała bardzo wyraźnie: cztery miesiące pisania były tylko wygodną fasadą drobiazgowego manipulatora. Nie szukał ciepła szukał kogoś, kto będzie żywił jego ego.

Wiesz, Piotrze powiedziała łagodnie, niemal czule też coś analizowałam. I mnie wystarczyło pięć minut, by dojść do wniosków.

Jakich? zmrużył oczy.

Jesteś rzadkim przypadkiem. Przejechałeś całe miasto, by wystawić rachunek nieznanej ci kobiecie za jej gust, wygląd i prawo do bycia sobą. To mistrzowska dawka pewności siebie.

Piotr się skrzywił.

Mówię tylko szczerze.

Nie, pokręciła głową Małgorzata. Nie jesteś szczery. Jesteś nieszczęśliwy i próbujesz przykładać krzywą miarkę do świata. Nie podobają ci się moje zdjęcia? Idź do muzeum tam eksponaty się nie zmieniają. Za wolno odpisuję? Kup sobie tamagotchi. Sukienka ci nie pasuje? Włożyłam ją dla własnej przyjemności, nie dla ciebie.

Wstała, sięgnęła po torebkę i spokojnie spojrzała mu w oczy:

I na koniec. Jeśli słowo sama kruszy twoje ego, nie potrzebujesz związku, tylko terapii. W tym wieku cenię swój czas zbyt mocno, by marnować go na kogoś, kto znajomość zaczyna od wyliczanki moich wad.

Dokąd idziesz? A kawa? wymamrotał Piotr.

Kawę dokończysz sam. Pomoże ci to zaoszczędzić środki. I rada na koniec: jeśli chcesz, żeby ktoś patrzył ci w usta zapisz się do stomatologa.

W domu Małgorzata pierwsze co zrobiła, to zablokowała Piotra we wszystkich komunikatorach. W jej wieku komfort to już nie tylko koc i cisza, ale telefon wolny od tych, którzy próbują wcisnąć cię w swoje schematy.

A wy, jak sądzicie: był to nieudany flirt czy starannie wyreżyserowana scena? I czy warto brnąć dalej w znajomość, jeśli już w pierwszych minutach ktoś cię rozlicza za bycie sobą?