Trucizna zazdrości

Jad zazdrości

Wojtek, boję się… szepnęła Zdzisia, ściskając w dłoni serwetkę, a jej głos zadrżał na ostatnim słowie. Spojrzała błagalnie na mężczyznę w jej oczach malował się prawdziwy strach. Znowu przyszły te wiadomości…

Drżącymi palcami wydobyła telefon z torebki, odblokowała ekran i podała go Wojtkowi. Ten uważnie przeczytał esemesy: Dziękuję za wspaniały wieczór, Już tęsknię, Kiedy znów się zobaczymy?, Czekam na ciebie w naszym miejscu, Niedługo znów razem i zmarszczył brwi, a na czole pojawiła się wyraźna bruzda.

Kiedy przyszły? spytał spokojnie, niemal bez emocji, oddając komórkę.

Ostatni dokładnie pięć minut temu. Właśnie, kiedy zamawialiśmy kawę Zdzisia przełknęła ślinę, czując, jak wszystko jej się ściska. Tak jest zawsze, kiedy jesteśmy razem. Jakby ktoś non stop nas obserwował wie, gdzie jesteśmy, co robimy.

Wojtek odchylił się na krześle, zamyślił, przesunął palcami po brodzie. Spojrzenie nabrało ostrości, kalkulował w myślach różne możliwości.

Pokaż wszystkie wiadomości. I daty ton jego głosu był stanowczy, bez cienia paniki.

Zdzisia otworzyła czat, przewijając rozmowy trzęsącymi się dłońmi. Wojtek studiował ekran, notując w pamięci szczegóły każdej z nich. Na jego twarzy nie było widać emocji, tylko skupienie i chłodną czujność. Pośród wiadomości pojawiały się inne: Nie mogę przestać o tobie myśleć, Pamiętasz naszą ostatnią rozmowę? Czekam na więcej, Wiesz, gdzie mnie znaleźć…. Każdy kolejny SMS potęgował narastające poczucie, że ktoś wciska się do ich życia na siłę, że jakaś niewidzialna siła szarpie ich uczucia i więź.

To dziwne odezwał się po chwili Wojtek, a jego głos zabrzmiał jak stal. Ktoś chce wywołać wrażenie, że spotykasz się za moimi plecami. Ktoś celowo dobiera momenty, gdy jesteśmy razem zbyt regularnie.

Zdzisia westchnęła, jej ramiona opadły, jakby spadło na nie dodatkowe brzemię. Miała 25 lat, pracowała jako projektantka w małej warszawskiej firmie i od dawna marzyła o szczerym związku opartym na wsparciu i bliskości. Wojciech, 35-letni prawnik z Poznania, wydawał jej się ideałem życzliwy, odpowiedzialny, pochłonięty jej światem i uczuciami. Obok niego czuła się bezpieczna, a to było dla niej ogromną wartością.

Byli parą od pół roku. W tym czasie Zdzisia doceniła jego spokój, dystans do konfliktów, poczucie humoru i autentyczną troskę o jej dobro. On nie poganiał, nie naciskał, ale jasno mówił, że widzi w niej żonę. A Zdzisia, choć nie spieszyła się z decyzją, coraz częściej łapała się na tym, że wyobraża sobie wspólną przyszłość.

Nie mam pojęcia, kto to może być powiedziała cicho, głos jej się łamał. Nie mam żadnych adoratorów, nie prowadzę podwójnego życia A te nasze miejsce, nasza rozmowa ktoś chce stworzyć iluzję dawnej, ukrywanej relacji. Jakbyśmy byli marionetkami w sztuce, której widownią jest tylko ta osoba…

Nie przejmuj się, ja się tym zajmę przerwał jej Wojtek z determinacją. Mam znajomych, którzy mogą namierzyć z czyjego numeru to poszło. To nie jest przypadek, zdecydowanie.

Kolejne dni Wojtek spędził na ustaleniach. Zdzisia próbowała nie myśleć o sprawie, rzuciła się w wir pracy i spotkań z przyjaciółkami, szukając każdej drobiny normalności, która mogłaby zagłuszyć narastający lęk. Ale strach wracał jak zimny dreszcz ściskał jej serce. Za każdym razem, gdy sięgała po telefon, jej palce drżały, a ulga po braku nowej dziwnej wiadomości była krótka.

Piątego dnia Wojtek zadzwonił wieczorem.

Zdzisiu, już wiem, kto pisał mówił poważnie, bez swojego zwykłego ciepła. Wiadomości wychodziły z kilku kart na okaziciela. Ale udało się sprawdzić, kto je kupił. To Basia.

Zdzisia poczuła, że ziemia usuwa się jej spod nóg. Basia, jej przyjaciółka ze studiów, lat 28, po rozwodzie, samotnie wychowująca dwóch synków. Były sobie bardzo bliskie zwierzały się, wspierały w najgorszych chwilach. Ostatnio jednak coraz częściej Zdzisia wyczuwała napięcie, jakby cienka rysa pojawiła się w ich relacji. Basia coraz częściej żaliła się na swoje życie samotność, brak szans na normalny związek, rutynę dnia codziennego.

Basia? wyszeptała Zdzisia z bólem, patrząc w pustkę. Ale dlaczego? Jak ona mogła?

Domyślasz się, dlaczego powiedział Wojtek cicho. Zazdrość. Jesteś wolna, masz fajną pracę, poznałaś dobrego faceta. U niej codzienność to walka, obowiązki, rozczarowania. Wygląda na to, że liczyła, iż zaczniesz się tłumaczyć, a ja stracę do ciebie zaufanie.

Kilka tygodni wcześniej spotkali się we troje na przyjęciu u wspólnych znajomych. Mieszkanie na warszawskim Żoliborzu rozbrzmiewało śmiechem, muzyką, krzątającymi się gośćmi. Zdzisia, w nowej, malachitowej sukience, przyciągała spojrzenia materiał miękko podkreślał jej kształty, a głęboki kolor pięknie wydobywał brąz jej oczu. Wojtek nie odstępował jej na krok: podawał kieliszek prosecco, przynosił przystawki, wciągał w rozmowy. Basia podeszła z wymuszoną miną.

Jesteście jak z okładki Vivy! rzuciła z cieniem ironii i splótła ramiona na piersi, poprawiając rękaw taniego beżowego swetra. Wszystko perfekcyjne: stylizacja, facet…

Dziękuję uśmiechnęła się Zdzisia szczerze. Rzadko tak dobrze się czuję w czymkolwiek.

No właśnie… Chciałabym mieć twoje możliwości. Ale przy dwóch dzieciakach nie czas na butiki. Całe pieniądze idą na co innego…

Basia, przestań! odpowiedziała Zdzisia miękko, dotykając jej ramienia. Sama zawsze mówiłam, że wyglądasz świetnie nawet w swetrze.

Tak sobie tłumacz, Basia wzruszyła ramionami. Komuś życie rozdaje karty z pełnej talii, a ktoś inny ciągle bije się o buty dla dzieci albo sekcję pływacką dla Tomka…

Odeszła do okna, niby studiując panoramę miasta, ale Zdzisia widziała piorunujący błysk smutku w jej wzroku, kiedy razem z Wojtkiem poszli tańczyć.

Jeszcze mocniej niepokojący sygnał przyszedł przy wspólnej kawie w kawiarni na Mokotowie. Za dużymi oknami padał deszcz, Zdzisia z radością opowiadała o wyjeździe nad Biebrzę z Wojtkiem: spacery po złotym lesie, ognisko, żarty, gwiazdy na niebie. Z każdym jej słowem Basia wyraźnie markotniała łyżeczka stukała o filiżankę wiele za mocno.

Bajka mruknęła Basia. Jej ruchy stały się nerwowe. Romantyk, przyroda, partner idealny…

Było naprawdę cudnie przyznała cicho Zdzisia. Chcieliśmy wyskoczyć zimą na narty, może byś do nas dołączyła?

Narty? W moim świecie zawsze coś jest. Przedszkole, lekarz, zadania z Alkiem, odebrać Kacpra z chóru, zrobić zupę… Jeden wielki kołowrotek. Nie każdy może sobie pozwolić na takie fanaberie.

Inna koleżanka, Kasia, próbowała załagodzić sytuację, Zdzisia dodała, żeby pojechały kiedyś razem z dzieciakami do parku, zrobić ognisko. Basia pokręciła głową, jej oczy na chwilę zwilgotniały, ale zamknęła się szczelnie, nie wpuszczając do swojego świata nikogo.

Dopiero teraz Zdzisia zrozumiała, że w Baśce długo narastała nie złość, ale poczucie krzywdy i rezygnacji. Odtworzyła w głowie te drobne grymasy, uśmiechy wykręcone żalem, milczenie w nieodpowiednich momentach. Sygnałów dawała sporo, ale zabrakło słuchacza.

Co robimy? zapytała Zdzisia, czując, że musi ostatecznie wszystko wyjaśnić.

Jedziemy do Basi. Wyjaśnimy do końca stwierdził Wojtek nie znoszącym sprzeciwu głosem.

Basia otworzyła drzwi, zbielała na ich widok, zbladła aż po czubki uszu.

O co chodzi? zapytała spłoszona, widząc spojrzenie Wojtka.

Daruj sobie rzucił cicho. Wiemy, że to ty wysyłałaś te SMS-y. Mamy dowody.

Basia odsunęła się, niemal osuwając się na futrynę. Twarz miała wykrzywioną nagromadzonym bólem, oczy lśniły łzami.

Tak, to ja! krzyknęła nagle rozpaczą. I co? Co miałam zrobić? Ty dostajesz wszystko, ja z dwójką dzieci, zapomniana przez wszystkich! Ty zawsze ulubienica losu! A ja wieczna męczennica.

Zdzisia patrzyła na nią z bólem. Przed nią stała nie koleżanka, ale zupełnie obca, rozgoryczona kobieta. Basia drżała od emocji.

Wyobrażasz sobie, jak to jest być nikim? ciągnęła. Opowiadasz o randkach, a ja umieram z zazdrości. Po prostu chciałam, żebyś choć raz poczuła się tak niepewnie jak ja. Żebyś zobaczyła swój idealny świat z pęknięciem.

Czy przez zazdrość naprawdę chciałaś mi rozwalić życie? spytała Zdzisia, już bez gniewu, tylko ze smutkiem. Chciałaś, żebym straciła Wojtka?

A co mi zostało? Basia zaśmiała się gorzko, po czym jej śmiech zgasł. Zawsze byłaś gwiazdą. Ja tłem. Nawet facetów odbierano mi na pstryk.

Wojtek obronnie stanął przy Zdzisi, osłaniając ją ciałem przed tą falą złych słów.

Wystarczy powiedział stanowczo. Postąpiłaś podle. Musisz za to odpowiedzieć.

W oczach Basi zamigotała skrucha, którą natychmiast przykryła kolejną dawką żółci.

I co? Doniesiesz na policję? rzuciła wyzywająco. Po co?

Nie chcemy policji powiedział spokojnie Wojtek. Chcemy spokoju. Żebyś już nigdy w ten sposób nie próbowała zaszkodzić Zdzisi.

Basia spojrzała na Zdzisię z niezwykłą rozpaczą, jakby nagle zrozumiała skalę własnego czynu. Szybko opuściła wzrok.

Przecież dobrze wiedziałaś, że zazdroszczę zadrżał jej głos. Nawet na moich urodzinach wszyscy podziwiali tylko ciebie i twoją nową robotę…

Zdzisia wyraźnie przypomniała sobie tę sytuację tłum skupiony przy niej, a Basia z tortem stała sama pod oknem. Dopiero teraz uświadomiła sobie powód tej izolacji.

Nie chciałam nigdy cię przyćmiewać, Basia wyszeptała Zdzisia. Po prostu wtedy byłam szczęśliwa. Ty zawsze byłaś dla mnie ważna.

To dlaczego zawsze miałaś lepiej? Jesteś ładniejsza, wszyscy cię lubią, masz Wojtka. A ja? Samotna matka z kredytem… Chciałam, żebyś choć raz poczuła się tak, jak ja.

Wojtek słuchał bez przerywania i odezwał się stanowczo:

Zazdrość sama w sobie jest ludzkim uczuciem, ale wybierając zemstę, krzywdzisz nie tylko przyjaciół, ale i siebie. To droga donikąd.

Basia skrzywiła się boleśnie i nagle, zaskakująco szczerze się rozpłakała. Ramiona jej się trzęsły, łzy kapały cicho.

Przepraszam… Nie chciałam. Po prostu nie potrafiłam już tego w sobie dusić. Samotność… rezygnacja… Nie radziłam sobie.

W głowie Zdzisi zadźwięczał cytat sprzed tygodni siedziały wtedy w tej samej kawiarni i Basia mówiła: Czasem mam wrażenie, że ty żyjesz na innej planecie. Tobie wszystko przychodzi bez wysiłku. Wtedy Zdzisia próbowała pocieszać, ale Basia tylko machnęła ręką.

Teraz Zdzisia miała żal do siebie. Mogła domyślić się wcześniej, mogła wysłuchać od serca.

Basia… Gdybyś wtedy powiedziała szczerze, spróbowałybyśmy coś wymyślić razem. Ale tego, co zrobiłaś, nie da się tak po prostu wybaczyć. Bardzo mnie to zraniło.

Wiem wymamrotała Basia i nawet nie proszę już o przebaczenie. Po prostu… zepsułam wszystko. Myślałam, że jeśli tobie popsuję szczęście, mnie się zrobi lżej. Głupie, co?

Wojtek przytulił z boku Zdzisię.

Koniec tej rozmowy. Zdzisiu, akceptujesz wyjaśnienia Basi?

Dziewczyna patrzyła na Basie czerwone oczy, załamane ręce, opadnięte ramiona. Łączyło ją współczucie i żal.

Przyjmuję, że działałaś z rozpaczy i zazdrości, nie z czystej złości odpowiedziała szczerze. Ale nie umiem być twoją przyjaciółką, dopóki nie nauczysz się cieszyć z mojego szczęścia zamiast żywić się moją radością. Potrzebuję przyjaciółki, a nie cienia.

Basia potaknęła, łza spłynęła jej po policzku.

Dziękuję, że mnie choć wysłuchałaś. I przepraszam, że nie potrafiłam porozmawiać z tobą inaczej.

Zdzisia i Wojtek wyszli. O zmroku latarnie rozświetlały kałuże na ulicach, powietrze pachniało jesienią i deszczem. Zdzisia głęboko nabrała powietrza, wypuszczając z siebie napięcie.

Jestem wykończona przyznała, wtulając się w ramię Wojtka. Wszystko się wyjaśniło, ale i tak jest jakoś pusto. Jakby umarło coś, co było ważne.

To nic dziwnego odpowiedział cicho. Zdrada boli zawsze. Ale masz mnie. Już jesteśmy razem, teraz łatwiej iść dalej. Razem.

Razem uśmiechnęła się przez łzy Zdzisia.

Szli, a z każdym krokiem ciężar malał. Przed nimi pozostały wyzwania, ale Zdzisia czuła, że z Wojtkiem da radę. I zrozumiała coś ważnego zazdrość zatruwa nie tylko relacje, lecz przede wszystkim samego człowieka. Trzeba czasem odważyć się prosić o pomoc, mówić o smutku, nie zakładać masek. Bo szczęście innych nie musi umniejszać naszego jeśli obok jest choć jeden prawdziwy przyjaciel, świat już staje się jaśniejszy.