— Próbowaliśmy zanieść państwa rzeczy do biura rzeczy znalezionych — odezwał się policjant. — Ale… Państwa kot jest wyjątkowo wojowniczy. Nie pozwolił nam się zbliżyć. Proszę odebrać swoje rzeczy i kota. I tak mamy już wystarczająco dużo spraw na głowie…

Próbowaliśmy zanieść pańskie rzeczy do biura rzeczy znalezionych zauważył policjant. Ale pański kot to prawdziwy wojownik. Nie dał nikomu się zbliżyć. Lepiej, żebyście odebrali rzeczy i kota. Mamy tu i tak wystarczająco dużo roboty

Na każdym dworcu są poczekalnie. W jednych przestronne i jasne, w innych klaustrofobiczne i duszne. Tu miękkie fotele, tam twarde ławki, czasem nawet przenikliwie zimne. Wszystkie różne, ale ich przeznaczenie to samo udręczające czekanie.

Prawie każdy, kto podróżuje pociągiem, choć raz przychodzi na dworzec za wcześnie, bo nie chce się spóźnić, a potem przeklina własną przezorność. Walizki i torby sterczą pod nogami, zegar ledwo przesuwa wskazówki, a człowiek w myślach obiecuje sobie, że nigdy więcej nie będzie taki przewidujący.

Tego dnia ludzie też siedzieli w poczekalni, unikając wymiany spojrzeń. Jeden przeglądał Gazetę Wyborczą, drugi zaczytany w kryminałach, większość zakopana w ekranach telefonów. Niektórzy przegryzali naprędce zrobione kanapki. To do nich właśnie podchodził

Poczekalnia była na parterze, z osobnym wejściem prosto z ulicy. Zapachy kanapek i bułek śniadaniowych unosiły się delikatnie w powietrzu, prowokując wszystkich głodomorów. To pewnie one go ściągnęły.

Był duży, rozczochrany szary kot. Na szyi nosił obrożę z numerem telefonu.

Ludzie go odganiali. Najostrzej reagowały mamy karmiące dzieci:

A sio, wynocha! Brudny, pewnie z pchłami. Jeszcze zarazisz mi dziecko!

Kot westchnął ciężko i odszedł na bok. W sumie to on nawet nie żebrał. Po prostu podchodził, siadał obok i patrzył, patrzył, patrzył

Naprawdę był głodny. Ale prosić nie umiał.

Zaledwie parę dni wcześniej ktoś go tu przywiózł. Właściciel nagle zmarł, a rodzina postanowiła sprzedać mieszkanie. Któryś dorosły uznał, że znalazł rozwiązanie przywiózł kota na dworzec i powiedział:

Tu nie umrze z głodu i zniknął.

Ale jak prosić? Co robić? Jak wytłumaczyć ludziom, że burczy mu w brzuchu? Kot nie miał pojęcia.

Siadał więc cichutko i patrzył w oczy. Wdychał aromaty, które przyprawiały go o zawrót głowy.

A ludziom, wkurzonym własnym czekaniem, nawet przez myśl nie przeszło zająć się bezdomnym kotem. Oni chcieli po prostu wsiąść do pociągu i zapomnieć o tej sali jak o złym śnie

Pewien mężczyzna pojawił się na dworcu dużo za wcześnie. Służbowy wyjazd był krótki jedna noc w podróży, rano zebranie w pracy, potem powrót. Do odjazdu miał jeszcze czterdzieści minut. Z nudów rozglądał się po poczekalni i zauważył kota, którego właśnie próbowała przegonić jedna z mam.

Kot, nawykły do wrzasków, tylko westchnął i odsunął się na bok. Obojętny. Zauważył obrożę i pomyślał, że chyba komuś uciekł albo się zgubił, a właściciele się zamartwiają. Z teczki wyjął kotlety mielone, które żona przygotowała mu na drogę. Otworzył pudełko, powąchał i westchnął z zachwytu:

Ach, pychotka powiedział, spoglądając na kota. Kici, kici! Chodź, dam Ci coś.

Kot nieufnie przebierał łapami, gotowy do odwrotu na wypadek kolejnego kopniaka.

Spokojnie, nie bój się, nie zrobię Ci krzywdy uspokajał mężczyzna.

Po chwili kot podszedł i spojrzał badawczo. Mężczyzna położył kotleta na serwetce. Kot zamiauczał cicho i zaczął ostrożnie jeść, nie gubiąc choćby okruszka.

No, widać, że domowy mruknął mężczyzna.

Dostrzegł numer na obroży, wykręcił od razu. Odpowiedział mu tylko głuchy sygnał rozłączenia numer nieaktywny.

Zaklął cicho przez zęby. Do pociągu zostało nieco ponad dwadzieścia minut, a sprawa zdecydowanie się skomplikowała.

No i co teraz? powtarzał cicho, rozglądając się nerwowo.

Poczucie bezradności go dopadło. Zadzwonił do żony. Szybko, nieco zamotany, objaśnił całą sytuację i zapytał:

Co robić? On ewidentnie domowy. Numer z obroży nie działa. Chodzi po dworcu i prosi o jedzenie. Każdy go odgania.

Tobie to nigdy się nie nudzi, zawsze coś wywiniesz! westchnęła żona. Ale po co Ci kot?

No bo wiesz, on nawet nie umie poprosić o jedzenie.

Rozumiem. Poczekalnia? zapytała.

Tak! ucieszył się od razu.

Daj numer do tej poczekalni.

Tuż przed wyjściem na peron odprowadził kota pod ścianę i zostawił mu cały pojemnik z domowymi kotletami.

Czekaj tu, żona Cię znajdzie pogłaskał go po łbie.

Kot spojrzał na niego. To był pierwszy człowiek od paru dni, który mu się przyjaźnie przyjrzał, nakarmił, pogłaskał i spokojnie przemówił. Delikatnie szturchnął jego dłoń i miauknął cichutko.

No, grzecznie czekaj! Ona Cię znajdzie, na pewno. Teraz już będzie dobrze.

Kolejnego dnia miał mężczyzna masę rzeczy na głowie. Dopiero wieczorem zadzwonił do żony.

I co? spytał niecierpliwie. Znalazłaś właścicieli? Nakarmiłaś kota?

Przeszukałam cały dworzec westchnęła. Okazało się, że właściciel zmarł, a spadkobiercy po prostu wywieźli kota na dworzec i tyle go widzieli

Nie odzywał się przez chwilę.

Jutro znowu pojadę szukać zapowiedziała.

Jasne, jasne, ja się wcale nie martwię wydukał.

Słyszę, jak się nie martwisz! Masz chore serce, nie wolno Ci się denerwować! Znajdę tego kota. Zaraz zadzwonię do córki z mężem, pojedziemy razem.

Odłożył telefon i próbował przekonać siebie, że przecież kotów bezdomnych mnóstwo, nie można się przejmować każdym jednym Ale nie mógł przestać myśleć o tym szarym kocurze.

W nocy spał źle. Śniło mu się, że głaszcze kota, coś mu tłumaczy, a kot patrzy i przytakuje

Rano żona oznajmiła: obeszli cały dworzec, wypytali panie sprzątające kota nie ma.

Mężczyzna poczuł dziwne poczucie winy, którego nie miał jak się pozbyć.

Przyjechał z powrotem

Wieczorem znów był w rodzinnym mieście. Zamiast jechać prosto do domu, zostawił bagaże przy jakimś podróżnym i sam ruszył na poszukiwania kota.

Najbardziej bał się, że nie znajdzie kota albo będzie za późno.

Godzinę i pół chodził po dworcu, potem zaczął zaglądać do śmietników i pod krzaki wokół stacji.

Przed północą dołączyła żona, narzekając na wszystko, na co się dało.

O drugiej w nocy, zupełnie wykończeni, usiedli razem na ławce przy wejściu i zapalili papierosa.

Nogi mi wchodzą tam, gdzie nie powinny westchnęła.

Co robimy?

Posiedzimy chwilę i znowu szukamy. Gdzie zostawiłeś rzeczy?

Złapał się za głowę.

Na dworcu przy jakimś facecie. On już dawno pewnie pojechał!

To pójdźmy po rzeczy. Jeśli są, to przerzucimy je do samochodu, a potem wrócimy szukać kota.

Przeszli przez poczekalnię. Przy walizkach zagrodził im drogę patrol policji.

To państwa rzeczy? zapytał jeden z policjantów.

Nasze odpowiedzieli chórem.

Dlaczego zostawiliście je tu same?

Szukaliśmy kota znów chórem.

Kota? policjant uniósł brwi, wskazując na bagaże. Tego tutaj?

Na walizce leżał rozłożony wielki szary kot.

Chcieliśmy zanieść wszystko do biura rzeczy znalezionych dodał policjant. Ale wasz kot to prawdziwy zadziora. Rzucał się, jak pies, nie dał się ruszyć.

Nie przepadł, widocznie tylko uciekł na chwilę. Zabierajcie rzeczy i kota. My mamy wystarczająco dużo na głowie.

Mężczyzna przysunął się ostrożnie do kota. Kocur, widząc swojego wybawcę, który go nakarmił i pogłaskał, rozciągnął się, zamiauczał radośnie i przeciągnął się cały.

Mężczyzna klapnął na ławkę, przesunął dłoń po futrze kota i westchnął z ulgą. Żona przysiadła obok.

U ciebie zawsze wszystko jakby na odwrót cmoknęła go w policzek. Weź już ten bagaż i chodźmy.

On wziął walizkę i torbę, ona wielkiego, wychudzonego i lekko śmierdzącego kocura, który teraz uszczęśliwiony mruczał, obijał się jej łbem o szyję i próbował ją polizać po policzku.

Śmiała się, odganiając go lekko.

Na miejscu pierwsze, co zrobiła, to wykąpała kota w ciepłej wodzie, wysuszyła grubym ręcznikiem, zdjęła obrożę i nalała mu do miseczki domowego rosołu z kurczaka.

W nocy kot po cichutku przyszedł do sypialni i położył się przy jej boku. Delikatnie dotykał ją łapami, jakby sprawdzał, czy naprawdę tam jest.

Pogłaskała go i szepnęła:

Śpij, kocie, śpij. Teraz jesteś w domu

Kot zamruczał i zasnął.

Mężczyzna też zasnął. Śniło mu się, że z żoną znów szukają kota po dworcu.

A kotowi śniło się, że przez cały ten czas to on szukał swojego człowieka.

A na dworcu tymczasem kręciła się mała ruda koteczka. Z niepokojem zaglądała ludziom w oczy i cicho miauczała. Przechodnie odwracali wzrok i spieszyli dalej.

Nie mieli czasu się zatrzymać. Przecież kotów tyle innych wszystkich się nie uratuje i nie nakarmi! myśleli, przyspieszając kroku.

Ot, życie.