Przypadkowe spotkanie

Przypadkowe spotkanie

Puchowa kurtka Zofii grzała ją tylko od pasa w dół. Puch się zbił, a z góry została cienka, przewiewna pelerynka, przez którą hulał wiatr. Na szczęście od zimna ratowały ją ciepłe, wełniane spodnie i filcowe buty, a na ramiona często nasuwała wełniany szal, by nie zmarznąć na dobre.

Samochód, który obiecywała jej przyjaciółka z bazarku, Krystyna, nawalił. I teraz, otoczone wielkimi torbami, łapały okazję. Ich bagaże ledwo mieściłyby się w jednym aucie, więc każda poszła w swoją stronę, mając nadzieję na łut szczęścia.

Gdy Zofia jeszcze pracowała na gospodarza, takich problemów nie było. Ale pieniędzy brakowało cały czas sama utrzymywała dwoje dzieci i niedawno pierwszy raz zdecydowała się jechać na Węgry po towar razem z Krystyną.

Więcej pieniędzy z tego na razie nie wyniknęło towar jeszcze nie sprzedany, za to problemów przybyło.

Trzeba przecież rano ten towar zanieść na targowisko, wieczorem zebrać i targać do domu, potem wspinać się po schodach na czwarte piętro na kilka tur, jeśli oczywiście syn akurat nie był w domu.

Jeszcze nie tak dawno śpiewała na całe gardło Czekamy na zmiany, a teraz te zmiany paskudnie wbiły się w jej życie zakład pracy się zamknął, dostali wypowiedzenia. Mąż dawno rozpłynął się w powietrzu. I tak Zofii nie pozostało nic innego, jak rozpocząć handel. Chociaż zawsze była przekonana, że handel jest zdecydowanie nie dla niej.

Stała więc przy drodze, w śnieżnej brei pod nogami, w gruncie rzeczy wciąż młoda kobieta, ale usta miała spierzchnięte, twarz zaczerwienioną od ciągłego stania na targowych przeciągach, a oczy łzawiły od zimna i zmęczenia.

Samochody mijały ją z impetem, ochlapując szarą mazią. Zofia starała się nie patrzeć na tę brudną breję, patrzyła na dachy domów i drzewa tam śnieg był jeszcze biały, czysty. W życiu jest już wystarczająco dużo tej szarości, więc może lepiej nie zwracać na nią uwagi.

Machała ręką próbowała łapać stopa, aż w końcu przy niej zatrzymał się brudny, jak wszystko wkoło, zagraniczny samochód.

Można dojechać na Reymonta za przystępną cenę? rzuciła przez uchylone okno, ale słowa zamarły na ustach.

Poznała go od razu. Jakby te wszystkie lata nie minęły. Wydał jej się nawet przystojniejszy, jakby upływ czasu mu tylko dodał uroku. Ten sam poważny, trochę tajemniczy wzrok, lekko uniesione brwi, uśmiech w kącikach ust.

Zanim skończyła się zastanawiać, on już wysiadł, szybko wrzucił jej bagaże do bagażnika.

Zofia opadła na przedni fotel, poprawiła szal i zaczęła szukać w myślach usprawiedliwienia dla swojego obecnego, mało reprezentacyjnego wyglądu. Bo on na pewno ją też rozpoznał.

A może Ile lat już minęło? Ile?

***

Miała wtedy dwadzieścia dwa lata. Skierowano ją na praktyki przed dyplomem do starego leśnictwa. W Lublinie czekał już na nią narzeczony, Marek. Wszystko było zaplanowane: praktyka, dyplom, ślub.

Co mogły zmienić trzy miesiące praktyk? Praktycznie nic…

Zofię zakwaterowano w wiosce, u pani Teresy, starszej kobiety, która też pracowała w leśnictwie, opiekowała się głuchawym teściem. Zofia zawsze była otwarta, łatwo nawiązywała kontakty z Teresą szybko się zaprzyjaźniły, a nad dziadkiem czuwały razem.

Któregoś dnia, kiedy była przy niej, staruszek dostał ataku i upadł. Pobiegła do sąsiadów nikogo nie zastała. Na szczęście jechał akurat traktor. Zamachała do kierowcy.

Wysiadł z niego chłopak wysoki, przystojny, z tym samym poważnym, trochę tajemniczym spojrzeniem.

Wpadli do domu, chłopak złapał dziadka na ręce i wrzucili go na siedzenie traktora; za nimi Zofia. Martwiła się, czy zdążą.

Udało się dowieźli dziadka do felczera, tam już czekała karetka. Chłopak pojechał z nimi dalej, razem z Zofią.

Dopiero gdy dziadek był pod opieką lekarzy, zaczęli rozmawiać normalnie.

Okazało się, że pracują w tym samym leśnictwie, mieszkają po sąsiedzku. Chłopak miał na imię Andrzej.

Sęk w tym, że był już późny wieczór. Dziadzia zostawili w szpitalu, i dobrze, bo przyjechali w porę. Ale jak wracać? Pogotowie przecież nie będzie wracać całą noc przez las do wioski.

Chodź, moja mama mieszka niedaleko. Przenocujesz, a rano wrócimy razem z ludźmi do pracy.

Zofia wiedziała, że Andrzej to normalny facet, nie będzie się narzucał, ale trochę się wahała.

Nie, zostanę w szpitalu, jutro mnie zabierzcie, dobrze?

Gdzie, na tych krzesłach? Spokojnie, prześpisz się w dobrym domu, mama serdeczna. Ja z bratem w stodole.

Przystała. I dobrze zrobiła. Rano obudziła ją pani Lida bardzo gościnna kobieta.

Karmiła ją śniadaniem i opowiadała, że Andrzej miał żonę, ale się nie sprawdziła, zostawiła mu synka. On mimo to radzi sobie: prowadzi hodowlę świń, sprzedaje mięso, buduje dom. Zdecydowanie była z niego dumna najwyraźniej uznała, że Zofia może się nim zainteresować.

Zofia tylko się uśmiechała. Ona miała przecież narzeczonego młodego, świeżo upieczonego inżyniera. Miała plany. Rozwiedzeni mężczyźni z dziećmi w ogóle jej nie interesowali.

Ale po tym wydarzeniu Andrzej zaczął się jej przewijać pod nogami częściej. A to w leśnictwie, a to w kantynie, a to na ulicy. Teresa znała go dobrze. Razem potem przywozili dziadka ze szpitala.

Podobasz się Andrzejowi mówiła Teresa. Wypytywałam go, zarumienił się jak chłopak. A wy do siebie pasujecie.

Co Ty, przecież ja mam Marka.

Ale to jeszcze nie mąż… A Andrzej to porządny facet. Całą świniarnię prowadzi, sprzęt kupuje. Synka ma super. Żona mu tylko potrzebna.

Zofii serce zaczęło mocniej bić. Bo coraz częściej i ona wzrokiem szukała Andrzeja. Był postawny, pewny siebie, biło od niego ciepło i spokój. Najważniejsze ludzie darzyli go szacunkiem.

Idź, skonsultuj się z Prudnikiem! szeptali jej inni.

W tej wiosce była kimś szczególnym z przypadku, elegantka pośród wiejskiego błota. Wysoka, zgrabna, w płaszczu koloru kawy z mlekiem, kompletnie niepasującym do marcowego błota. Wydawało się, że nie idzie, a leci nad tą całą szarugą. Chłopy przy niej milkli, prostowali się, stawali trochę poważniejsi.

Pani, naprawdę, jak pani się tu znalazła?

Zośka, zaczekaj, podrzucę cię.

Do leśnictwa daleko nie było, ale lało, więc podeszła do traktora Andrzeja.

A z kim synek jest? spytała, bo dla niej facet z dzieckiem był już dorosłym.

Daj spokój z tym panowaniem. Mów normalnie, po imieniu. Syn z mamą. Sąsiadka pomaga. Chodzi do przedszkola. Rośnie…

Jak ma na imię?

Michałek w oczach miał miłość ojca. Straszny łobuz, trzeba pilnować. Babka z nim wojny prowadzi, spojrzał na Zofię. Nie podoba ci się tu u nas?

Czemu? Jest okej…

Daj czas. Gdy śnieg stopnieje, zielenieć zacznie, zobaczysz, jakie to ładne miejsce. Rzeka, widoki… Tylko latarni nie ma, ale to przejściowe.

Jechali ciemną ulicą. Gmina musiała odciąć prąd na oświetlenie, bo brakowało kasy. I tym naprawimy to Andrzej brał na siebie odpowiedzialność za wszystko całą wieś.

Eh, gdyby wiedziała wtedy, że odpowiedzialność to właśnie najważniejsza cecha u faceta…

Jego zaloty z czasem były coraz śmielsze. Wpadał z drewnem, jeździł po leki dla dziadka. A Zofia walczyła sama ze sobą.

Nie umiała wyobrazić sobie życia tutaj, na wsi. W mieście nie trzymało ją za wiele tylko Marek, przygotowania do ślubu, rodzina. Bolało ją na samą myśl, że Marek dowie się o nowym adoratorze, a matka się rozczaruje.

Zamieszkasz na wsi? pytałby pewnie ze zdziwieniem.

A potem dowiedziałby się, że jej mąż rozwodnik, hoduje świnie. No i jak to wtedy zabrzmi? Jego córka, po studiach, nadzieja rodu!

Wieczorami, gdy pod oknem tylko szczekanie psów i szum wiatru, próbowała wyobrazić sobie życie z nim. Kochający będzie, wdzięczny, a dzieci ich będą na niego podobne.

Ale wiedziała, że decyzji raczej nie podejmie. Przecież jest Marek, już obrączki kupił. Jego mama odkłada na wesele, jej rodzice dopytują. Głupio zawieść ludzi.

Mimo wszystko w sercu rosło słodkie przeczucie rodzącego się uczucia. Było ono razem z tą wiosną tak mocne, że trudno było zachować rozsądek.

Teraz Zofia myśli, że może Marka nigdy nie kochała, a Andrzeja pokochała naprawdę. Fakt, że w domu czekał narzeczony, dodawał temu wszystkiemu dramatyzmu, a ten jeszcze więcej romantyzmu.

W końcu, podczas jednego z tych wieczorów pełnych napięcia, praktycznie sama sprowokowała bliskość. Co nią wtedy kierowało? Do dzisiaj nie wie. Może żegnała się z dawnym życiem albo ze swoją nową miłością? Andrzej ją raczej odmawiał, próbował przemówić do rozsądku, ale uległ uznał, że to będzie dla niej ostatni raz, pożegnanie.

Dla Zofii był to zresztą pierwszy raz wszystko wydarzyło się pięknie i nie żałowała.

Ale decyzji o przyszłości nie podjęła. Głupota, naiwność? Może po prostu brak życiowego doświadczenia.

Aż pewnego dnia, idąc po wodę, zobaczyła jasnowłosego chłopca wdrapującego się niebezpiecznie na studnię. Mogło się to źle skończyć, więc Zofia przyspieszyła kroku.

Hej, nie wolno tam wchodzić! Możesz wpaść! Gdzie jest twoja mama?

Rozejrzała się. Z góry ulicy biegła dziewczyna wyglądała jak szary wróbelek. Chłopiec wyrwał się Zofii, poleciał do niej z płaczem.

Chciałam tylko żeby nie wpadł… tłumaczyła się Zofia.

Michałek, nie płacz, nie wolno. Wiesz przecież.

Dziewczyna spojrzała na Zofię z żalem, kiwnęła, wzięła chłopaka za rękę i odeszli.

Michałek? Czyżby to syn Andrzeja? Ogarnął ją strach przecież to obce dziecko. Żeby je pokochać, trzeba czasu, a on od niej uciekł.

A potem przyszła do niej mama Andrzeja pani Klaudia. Z płaczem. Mówiła, że Michałek przywiązał się do sąsiadki, Gosi, biednej dziewczyny i, że wszystko było dobrze, póki Zofia nie przyjechała rozwódka, rozbijaczka rodzin.

Zofia nie dowierzała to ona była ofiarą, a wyszło, że komuś zabrała chłopaka.

Andrzej ją błagał, żeby została. Odprowadzał ją na dworzec, tłumaczył się z Gosi. Że nic ich nie łączy, że wymyślili sobie z matką bajki. Rzeczywiście: cicha, blada, przy nim całkiem znikała.

Jest milcząca, jakby permanentnie zawstydzona mówiła Teresa. Zupełnie nie pasują. Ale Ty…

Ale Zofia się obraziła. Nie chciała słuchać, że burzy komuś życie. Mówiła sobie: Będę miała swoją historię, miejską. Wątpliwości prysnęły. Andrzej już nie istniał wracała do narzeczonego.

Na peronie stał w kratowaną koszulę, rękawy podwinięte, ramiona opuszczone, brwi zmarszczone. Takiego właśnie potem zapamiętała go przez lata.

Płakała przy rytmie pociągu.

Tak minęły te trzy miesiące praktyk.

Ale młodość leczy rany. Zaczęło się życie na nowo: ślub z Markiem, domowe sprawy.

**

Zofia usiadła na przednim fotelu, poprawiła szal i automatycznie szukała usprawiedliwień dla swojego wyglądu. Chłopak przecież musiał ją poznać.

A może tak się zmieniła? Przecież minęło już tyle lat.

Szesnaście. Tak, minęło już szesnaście lat.

Na początku jechali w ciszy.

Ale pogoda! powiedziała Zofia, gdy samochód z naprzeciwka ochlapał całą szybę błotem.

W mieście to tak, ale poza miastem dużo lepiej. Drogi odśnieżone, czysto.

Jesteś z tamtych stron?

Ciągle tam i z powrotem. Interesy.

Dzięki, że się zatrzymałeś. Dziś samochód nam odmówił. Zwykle jeżdżę sama, ale dziś… Oczywiście, zapłacę…

Spojrzał na nią z boku, tym swoim dawnym, poważnym wzrokiem, i wtedy już wiedziała poznał ją.

Cześć powiedziała cichutko, tak na wszelki wypadek.

Czołem, Zośka!

Poznałeś? Myślałam, że już dawno zapomniałeś…

Nie zapomniałem spojrzał na drogę z powagą.

A Zofii coś ścisnęło się w piersiach, przypomniał się głos, dłonie, spojrzenie… Gorąco jej się zrobiło, zdjęła wełniany szalik z głowy.

Co u ciebie, Andrzeju? wydusiła.

Andrzej chwilę milczał, jakby też utonął w przeszłości.

W sumie dobrze. Kręci się jakoś. Czasy takie, jak sama wiesz. Ty też sobie radzisz, widzę.

Pracujesz tam gdzie dawniej? W leśnictwie?

Gdzie tam. Rozwaliło się po przemianach. Długo już nie pracuję nigdzie na etat. Na swoim, jak większość.

No tak, teraz to najlepsza opcja. Prowadzisz farmę? przypomniała sobie, że kiedyś miał świnie, sprzedawał mięso.

I farmę, i firmę, i sklepów trochę. Mięsne wyroby.

Teraz wszyscy coś handlują.

I naraz Zofia przypomniała sobie znajome nazwisko z etykiet parówek Prudnicki. Wtedy tylko się roześmiała, uznała za przypadek.

Czekaj Te kiełbasy i pasztety Prudnicki to twoje?

Tak można powiedzieć. Niesmaczne?

Nie, przeciwnie Moja mama specjalnie po nie chodzi. Ale nie wiedziałam

A on zaczynał mówić, jakby próbując się usprawiedliwić za swój sukces.

Wszystko zaczynało się pokątnie, jeszcze zza leśnictwa. Rozszerzyłem hodowlę, mięso zostało, ludzie bez pracy… No więc, zaczęliśmy produkować, potem sklep, fabryczkę, a dziś sieć sklepów, trochę ludzi z naszej wsi zatrudniam.

Brawo. Robisz to sam, czy z kimś?

Mam zespół, ale interes jest mój. Sam przecież nie dałbym rady. Sporo osób z naszej Semionówki się dzięki temu utrzymało. Dziś nawet do regionu wychodzimy.

Rozumiem…

Zofii zrobiło się przykro i trochę wstyd. Siedziała w zniszczonym puchowym płaszczu, w filcowych butach, kiedyś była tą miejską damą w jasnym płaszczu, on zaś kiedyś traktorzysta ze wsi, a dziś właściciel biznesu. Jakby zamienili się miejscami.

A syn?

Andrzej się uśmiechnął.

Trzech mam.

Trzech synów?

Tak, trzech. A ty?

Syn i córka odpowiedziała Zofia, ścierając nerwowo pot z czoła.

Michał w wojsku, był na misji, martwiliśmy się bardzo. Gosia siwiała ze zmartwienia. Ale wiosną wraca, Bogu dzięki. Średni w technikum, najmłodszy w piątej klasie.

Gosia jednak ją poślubił, tę cichą dziewczynę.

Teraz bardzo chciała powiedzieć, jak strasznie żałuje wtedy tej decyzji o powrocie! I po tysiąckroć już żałowała! Zwłaszcza dziś, zobaczywszy Andrzeja…

Marek okazał się kompletnym niewypałem jako mąż. Najpierw jakoś się trzymali, szedł do pracy jako inżynier, wyjechali do województwa lubelskiego, dostali mieszkanie. Dzieci małe, ciężko, ale wszystko było do przeżycia.

Po roku zaczęły się konflikty, zmieniał pracę, zaczął popijać. Mieszkania ich pozbawiono, wrócili do teściowej. Potem całkiem Marek przepadł zaczął znikać, a i z teściową życie nie wyszło.

Zofia nie wytrzymała, rozwiodła się, wróciła z dziećmi do mamy. Tata już wtedy nie żył.

Bardzo chciała mu to wszystko wyznać. Ale powiedziała:

Mój starszy syn w dziesiątej, córka w ósmej. Czas leci

Tak, leci.

Milczeli. O najważniejszych rzeczach każde z nich chciało porozmawiać, ale żadne nie miało odwagi.

Zofii w sercu spłynęła cicha wina wobec Andrzeja. Ale zaraz przypomniała sobie jego płaczącą mamę, Gosię wobec nich miała dług. Wtedy po prostu czuła dumę nikogo nie potrzebuję.

A u ciebie? spytał z ukosa.

Jak widzisz. Mnie zwolnili. Teraz stoję na targu, walczę o każdy grosz, ale sama daję radę.

A mąż? Marek, prawda?

Pamiętasz? No tak.

Widzisz Zośka, ja nawet widziałem Cię jako pannę młodą. Jechałem jak wariat za waszym orszakiem aż pod sam lokal weselny.

Jak to? spojrzała zaskoczona.

Tak. Teresa powiedziała mi dzień wcześniej: przestań się zadręczać, jutro Zośka wychodzi za mąż. Wsiadłem w samochód w czym byłem. Ty byłaś taka szczęśliwa Nie pokazałem się, wróciłem i oświadczyłem się Gosi.

Boże Gdybym wiedziała Zofia osłupiała.

Zepsułbym wtedy tylko wszystko. Naprawdę, byłaś taka szczęśliwa i piękna.

Może i tak. Ale byłam szczęśliwa krótko. Po pięciu latach się rozwiodłam, wróciłam z dziećmi do mamy…

Szkoda skinął głową.

Ale daję sobie radę dodała Zofia śmielej. Okazało się, że jestem silna. Dzieci dobrze się uczą, są zadbane. Starszy przymierza się do medycyny w przyszłym roku. Jest okej. Handluję, jak widzisz niełatwo, ale się trzymam. Miejsce dobre, wietrzne, ale klienci są.

Chciała pokazać, że nie jest z nią aż tak źle. Owszem, do sukcesów Andrzeja jej daleko, ale sobie radzi.

Andrzej słuchał z marsztczonymi brwiami, milcząc.

A twoja rodzina? Gosia?

Wzruszył ramionami.

Gosia? Jest dobrze. Piekarnia.

Sama piecze chleb?

Najpierw piekła sama. Teraz Polski Piekarz znasz? Sklep i mini piekarnia.

Oczywiście. Rzadko tam bywam, ale czasem. To ona?

Tak, ona. Kupiłem jej to. Chleb jej wychodził najlepiej, więc otworzyliśmy własną piekarnię.

Zofia nagle wszystko zrozumiała. Koleżanka z bazaru zachwalała im ten chleb; raz, czekając w kolejce, pokazała właścicielkę: drobną, zgrabną kobietę z krótkimi włosami, całkiem sympatyczną, w białym fartuchu i różowym szaliku. Coś w jej twarzy wydawało się znajome.

Wszystko ułożyło się jak puzzle.

To tutaj? Andrzej wypatrywał adresu. Zofia wróciła do rzeczywistości.

Następny blok.

Ale Andrzej zatrzymał się kilka metrów przed, wyskoczył z auta.

Patrzyła jak w transie: w rozpiętym kożuchu podbiega do kiosku Kwiaty, wraca z wielkim bukietem chryzantem. Podaje jej je przez uchylone drzwi, kładzie na kolanach.

Zofia patrzyła na kwiaty, białe główki rozmywały się przez łzy. Szybko starła je dłonią. Dopiero co mówiła, jaka to z niej silna kobieta.

Pomógł jej z torbami, wniósł pod drzwi, klatka schodowa zniszczona, wszędzie porozrzucane paczki. Zofia przyciska kwiaty do piersi jak skarb.

Wejdziesz? pyta cicho, bo pewnie nieposprzątane, wszędzie towar, do tego mama z pytaniami.

Ale Może lepiej by jednak zobaczył i zrozumiał Może by jej trochę współczuł

Nie, Zośka, muszę lecieć, mam jeszcze sprawy chwycił ją za nadgarstek na dwie sekundy, jakby się żegnał. Pobiegł po schodach szybko.

Zawołać go? Wszystko powiedzieć?

Patrząc za nim, Zofia nagle zrozumiała jemu jeszcze trudniej. Właśnie się pożegnał, wiedział, że już się nie spotkają. I od tego zrobiło jej się lżej.

Wciągnęła torby do mieszkania.

W progu mama, z naręczem pytań i rodzinnych wieści. Zofia słyszała wszystko jak zza szyby wciąż czuła uścisk na przegubie.

Weszła, zdjęła buty, przeniosła je na grzejnik, wszystko robiła mechanicznie.

Dopiero gdy usiadła do stołu, spytała:

Mamo, pamiętasz, przed ślubem mówiłam Ci o chłopaku z moich praktyk? Ten z leśnictwa, farmer? Kojarzysz?

Chyba tak Czemu pytasz?

Wtedy powiedziałaś: jeszcze by brakowało mieszkać na wsi i świnie hodować.

I dobrze powiedziałam. Byłabyś dziś w błocie po pas.

Widziałam go dziś.

Gdzie?

To już nieważne. Mama, te wyroby Prudnicki, które tak lubisz to jego. A żona właścicielka Polskiego Piekarza. Ot co.

Mama znieruchomiała z herbatą w ręku. Postawiła kubek, w oczach smutek. Pomilczała chwilkę i powiedziała cichutko, trochę do siebie:

A czy losu da się przewidzieć? Gdyby można było, każdy by sobie podścielił słomy…

I Zofii nagle zrobiło się żal mamy.

Daj spokój, mamo. Żyjemy. I całkiem nieźle. Dzisiaj sprzedałam dwa garnitury i trzy kurtki. Damy radę. Nie martw się!

No i dobrze. Nigdy nie wiadomo, kiedy gdzieś się poślizgnie. Lepiej się nie zastanawiać… ale widziałam, jak ta myśl ją przygnębiła.

Niedługo potem wrócił syn. Wysoki, postawny, z tym samym poważnym, lekko tajemniczym spojrzeniem. Teraz Zofia jeszcze bardziej widziała, jak przypomina prawdziwego ojca.

Rodzina zawsze wierzyła, że ważący niemal cztery kilo wcześniak był tylko trochę wcześniakiem. Wszyscy święcie wierzyli, że Zofia była ponad wszelką lekkomyślność.

Syn siadł do stołu.

Mamo, tylko nie krzycz. Znalazłem pracę w klubie jeździeckim. Będę dbał o konie, płacą przyzwoicie. Nie martw się, nauka na tym nie ucierpi, przysięgam

Zofia westchnęła. Wczoraj by się złościła. Dziś…

Jasne, Andrzeju. Jesteś już dorosły. Każda praca jest w porządku, a pieniądze ci się przydadzą. Nic nie mam przeciwko.

Chłopak uśmiechnął się szeroko, zerkając na mamę coś się w niej zmieniło, choć nie umiał powiedzieć co. Ale czuł się przez to dobrze.

A Zofia długo nie mogła usnąć. Nie płakała, nie rozpaczała. Coś dziwnego ją ogarnęło.

Patrzyła na białe chryzantemy, myślała o losie, o dzisiejszym spotkaniu, o tym, że każde z nich musi pójść dalej, w nowy etap swojego życia już oddzielnie.

Tamto spotkanie kiedyś podzieliło jej życie na przed i po. Dziś czuła tak samo.

Przed nimi jeszcze życie, możliwości, niespodzianki swoje własne szczęście już osobno. Może już się nie spotkają, a i tak na siebie wpłyną.

Wszystko, co się zdarza, ma jakiś sens.

Także i to dzisiejsze spotkanie żeby coś bardzo, bardzo ważnego do niej dotarło.