I akurat Ani zebrało się rodzić podczas śnieżycy. Przecież według terminu miała jeszcze trzy tygodnie, a może w tym czasie burza śnieżna by ustąpiła, przyszedłby mróz i spokojnie można by było jechać do szpitala. Ale nie, koniecznie musiała właśnie teraz!

I przydarzyło mi się rodzić w śnieżycę. Według terminu miałam jeszcze trzy tygodnie, może gdyby maluch poczekał, to zawieja by ustała, mróz chwycił i dałoby się spokojnie pojechać do szpitala. Ale nie, on uparł się właśnie teraz!

Szczerze mówiąc, to nie ja się uparłam, tylko ktoś, kto we mnie siedział. Śpieszyło mu się strasznie, duszno już mu było w brzuchu, a na śnieg i burzę szósty dzień z rzędu nie zważał wcale.

W taką pogodę żadna ciężarówka nie wjedzie do wsi, drogi zawalone po pas, niektórym samochodom nawet podwozie by zniknęło. Śnieg sypał jakby całe niebo zamieniło się w jedną ogromną mączną chmurę. Przez okno tylko biel i znowu biel, a jeśli trzeba było wyjść na podwórko, to od razu oczy łzawiły, śnieg wpychał się wszędzie, a lodowaty wiatr smagał twarz niemiłosiernie.

I właśnie wtedy postanowił się pojawić na świecie mój syn.

Od rana coś mnie brało to w krzyżu ciągnęło, to siły brakowało, a zasnąć nie mogłam, tylko chodziłam z kąta w kąt. Teściowa od razu się zorientowała, że coś jest nie tak:
  Kaśka, ty chyba rodzić zamierzasz, co tak się miotasz?
  Nie wiem, mamo, dziwnie mi jakoś.
  Daj, obejrzę brzuch.

Teściowa nigdy się na babskich sprawach nie znała teraz lekarze od wszystkiego są, porody w szpitalach, o położnictwie wieś już zapomina, szkoły w tym nie uczą. U nas została tylko jedna akuszerka, a kiedyś trzy babki były.

  Chyba ci brzuch opadł, Kasiu. Dziecko chce się urodzić.
  Ale jak to, mamo? Przecież za wcześnie!
  To od nas nie zależy, córeczko, jak Pan Bóg zdecyduje, tak będzie.

Łzy mi napłynęły do oczu, strasznie się bałam pierwsze dziecko, nie wiedziałam nic, nikt mi nie umiał wytłumaczyć. Teściowa sama tylko jednego syna urodziła i to ponad dwadzieścia lat temu, wszystkiego zapomniała.

  Kasiu, pójdę po babcię Weronikę. Postawię wodę na kuchence, jak się zagotuje wyłącz, dobrze? Jak dasz radę, przygotuj czyste ręczniki i prześcieradła, wiesz gdzie są. Nic na siłę, jeśli nie możesz zostaw. Mnie jak przyszło na świat Piotrusia rodzić, babcia Weronika kazała chodzić po pokoju i głęboko oddychać. Twierdziła, że to szybciej wszystko pójdzie mówiła, zawijając się w chustę. Po drodze wpadnę też do Zosi, twojej mamy, powiem jej. Trzymaj się, dziecko, babcia Weronika zna się na rzeczy. Za moich czasów z sąsiednich wsi do niej jeździli, nasi wszyscy u niej rodzili. Dobra to kobieta.

Włożyła chodaki, zabrała trzonek od łopaty, żeby łatwiej przejść przez śnieg, i wyszła w zamieć.

Zostałam sama. Dopadł mnie strach a jak zacznę rodzić teraz, a nikogo nie będzie? Czy teściowa w ogóle dotrze w taką śnieżycę, a może się przewróci gdzieś? Może mama nie da rady dojść, chociaż przecież zawsze przychodziła?

Nie wiedziałam co robić. Pamiętałam tylko, że mam chodzić po pokoju i oddychać. Ale jak oddychać, skoro chwilami niesie taki ból, że dech zatyka w piersiach?

Ech, szkoda, że Piotra przy mnie nie ma, mógłby wesprzeć, powiedzieć, że dam radę, że jest blisko w razie czego. Ale przez ten przeklęty śnieg utknął w Krakowie, żadnych autobusów, drogi nieprzejezdne. Nawet nie wie, że już zaraz będzie miał synka albo córeczkę. Oj, jak mnie ten krzyż boli!

Do domu wtoczyła się mama, ubabrana śniegiem, aż w korytarzu zrobiło się błoto.
  Córeczko, Kasiu! Teściowa mówiła, że rodzić będziesz?
  Tak, mamo.
  Już, już, zaraz przyjdę do ciebie. Przyniosłam suszone owoce, zaraz kompot nastawię. Wody trzeba zagotować…

Po godzinie przyszły i teściowa, i babcia Weronika. Drobnutka, pomarszczona babuleńka chwila moment mnie obejrzała i powiedziała:
  Do rana się urodzi.
  Jak to do rana? przestraszyłam się Przecież dopiero południe, a mnie zaczęło boleć wczoraj.
  Kochanie, to były tylko zwiastuny. Czasem kilka dni przed porodem się pojawiają. Teraz dopiero wszystko rusza, a rozwarcie ledwo na pół palca. Musisz być dzielna, jutro już będziesz mamą. Na razie do domu wrócę.
  Proszę, niech pani zostanie, babciu Weroniko wyszeptałam. Tylko pani się tu naprawdę zna, przy pani mi lżej.

Babcia Weronika tyle porody widziała, że ulitowała się:
  No dobrze, zostanę z wami. Kiedy matka spokojna, to i dziecko szybciej na świat przyjdzie.

Nie wiedziałam, że zwiastuny to jak pierwsze przebiśniegi przez chwilę cieszą, a zaraz zaczynają się kwiatki, na które wcale przygotowana nie byłam.

Ból jakby mnie ktoś od środka rozrywał, nie mogłam ani oddychać, ani się ruszyć, ani leżeć, ani stać. Teściowa z mamą kręciły się bezradnie po izbie, nie umiały pomóc, pojęcia nie miały, tylko wzdychały i głaskały mnie po głowie, a babcia Weronika wygoniła je prasować pościel, żeby nie przeszkadzały.

Wieczorem wszystko ucichło. Babcia spojrzała na mnie na cztery palce się rozwarło. Idzie powoli pierwsze dziecko, trudniej się przebija. Mnie samej było tak ciężko, że nie do opisania sił mi brakowało. Gdy skurcze na chwilę ustąpiły, nawet udało mi się coś zjeść. Babcia położyła mnie do łóżka, żebym nabrała sił.

A śnieżyca szalała tylko mocniej, jakby nigdy miała się nie skończyć.

O czwartej nad ranem zrywka ciemno jeszcze, babcia Weronika chrapie obok.
  Panie Boże, pomóż, szepczę do ikonki Matki Boskiej na szafce nocnej niech już się to wszystko skończy dobrze…

Znowu zaczęło się od nowa, ból taki, że przed oczami tylko czerń i żar. Babcia zajrzała pięć palców. Długo, ale z pierwszym tak bywa. Dam radę, myślę sobie.

Gdy na dworze łagodniało, byłam zupełnie bez sił koszula przyklejona do pleców, oczy matowe, włosy potargane.
  Już niewiele, mówi babcia główka już bardzo blisko.

  Babciu, pomóż… jęczę, babciu, pomóż, babciu!
  Kasieńka, co z tobą? przestraszyła się mama tu nie ma żadnej babci, zwiduje ci się czy co?
Mama tłumaczy, że babcia to prababcia Zofia, którą od zawsze tak nazywam. Zawsze mnie kochała najbardziej, bo sama miała tylko synów.

  Kasiu, widać już czubek główki. Wytrzymaj, dziecino, jeszcze chwila, mocniej, pięknie oddychaj… babcia Weronika oddycha ze mną: wdech-wydech, puf-puf, puf…

Krzyczałam ile sił w płucach, jeszcze trochę, jeszcze jeden wysiłek i wtedy wreszcie urodził się mój syn, prosto w pomarszczone dłonie babci Weroniki.

Może to ostatni, kogo odbieram pomyślała z uśmiechem, delikatnie położyła mi synka na brzuch.
  Chłopak, Kasiu, zobacz, jaki piękny synek ci się urodził! A jaki krzykacz, pewnie prezesem w życiu zostanie wokół niego wszystko się kręcić będzie!

Łzy szczęścia płyną mi po twarzy, całuję małe paluszki. Jak to się dzieje, że takie cudo nosiłam w sobie? Szkoda tylko, że Piotra nie ma przy mnie zobaczyłby, jakiego mamy synka, najpiękniejszego na świecie.

  Stasiu, mój Stasiu… szepczę.
  Jak to Stasiu? dziwi się teściowa Miałaś nazwać syna Jankiem!
  A czy on wygląda na Janka? uśmiecham się To Stanisław Piotrowicz.

Babcia Weronika zebrała przybory, zmęczona zbierała się do domu. Radość z nowego życia wielka, ale sił już nie ma. Tylko jak tu wrócić do domu przez tę śnieżycę?

Ja z synkiem zasnęłam natychmiast, mama też już szykowała się do wyjścia całą dobę nie była w domu. Opatuliła się chustą po uszy, przytuliła teściową i poszła w kierunku domu.

Patrzcie państwo śnieżyca się uspokaja, śnieg już nie sypie jak grad, może i całkiem przestanie. Jeszcze dzień, dwa i Piotr wróci. Prawie już w domu.

Wstąpię jeszcze do babci Zosi pomyślała mama . Może czego jej potrzeba? Może chleba, choć zanosiłam kilka dni temu, ale babcia Zosia mało co je.

Prababcia mieszkała dwa domy dalej, dziarska staruszka, 93 wiosny skończy za chwilę. Sama sobie radzi, mimo wieku, do siebie przeprowadzić się nie chce. My blisko, zawsze pomożemy, coś zaniesiemy.

Ledwo furtkę otworzyła widać Piotr wczoraj był, łopatę zostawił przy płocie. Przetarła ścieżkę, zmiotła śnieg z ganku i weszła do środka.
  Babcia Zosia, babciu Zosiu! woła, tupiąc w sienniku, strzepując śnieg. Głośno trzeba babcia słabo słyszy. Babciu, to ja, Nastka, zobaczyć cię przyszłam!

Cisza. Pewnie śpi staruszka, szkoda budzić. Mama zostawiła kożuszek w przedsionku, ściągnęła filcaki, weszła do izby.
A tam

Babcia leżała na łóżku, dłonie złożone na piersi, wszystko czyste, nową sukienkę miała na sobie. Mama od razu poznała tej sukni wcześniej u babci nie widziała, a biały nowy chustka na głowie. Podeszła bliżej, otarła łzy z policzka, przymknęła powieki staruszce.

Spojrzała na nocny stolik leżała tam moja fotografia, obok ikonka świętego Stanisława i kawałek wypalonej świecy.

Dziękuję ci, babciu, pomogłaś Kasi. Urodziła synka, nazwała go Stasiem. Ale ty wszystko już wiesz, babciu… pocałowała pomarszczony policzek dziękuję ciZa oknem świt rozlewał się mlecznym światłem po zasypanej wsi. Z kominów sączył się nieśmiały dym, pierwszy kogut zachrypiał gdzieś w oddali. Mama długo jeszcze siedziała przy babci Zosi, trzymając ją za rękę, śmiejąc się przez łzy do wspomnień. Wydawało się jej, że w izbie czuć jeszcze zapach świeżo upieczonego chleba i ziół ze starego kredensu, a w kącie pod lampą przez moment zamigotał cień, jakby energetyczna, pogodna postać zgięta wiekiem i znikła lekko, uśmiechnięta.

W tym samym czasie w naszym domu Stasiu spał wtulony obok mnie, maleńka piąstka zaciskała się na moim palcu. Głaskałam go z niedowierzaniem i wdzięcznością, słuchając, jak w cichości domu znowu rodzi się codzienność szuranie miotłą po sieni, pukanie chochli o garnek, posapywanie snu.

Jakby śnieżyca przegnała wszystko, co stare i ciężkie, przyjmując z lodem i mrozem i śmierć, i nowe życie. Tego dnia, na wiosce, czuliśmy, że razem trzymamy się mocniej i nikt nie odchodzi naprawdę, gdy zostaje pamięć, opowieść i imię zapisane w sercu.

Później, gdy Piotr wreszcie wrócił przez rozświetlony śniegiem świat, przyjechał do domu na sankach z pożyczonym koniem. Stanął w progu, spojrzał na nas ze łzami szczęścia i tylko powtarzał cicho: To się wszystko stało, naprawdę…

Na ścianie, pod ikoną, zawisło wtedy nowe zdjęcie mój Stasiu w ramionach prababci Zosi, bo wierzę, że jednak była przy nim, wtedy, gdy najbardziej jej potrzebowałam. A ja, za każdym razem, gdy świszcze wiatr i sypie śnieg nad wsią, uśmiecham się pod nosem bo wiem, że życie i śmierć tu zawsze idą obok siebie, wspierając się pod rękę, i zostawiają po sobie ślady, jak małe stópki w świeżym śniegu.