Rano żona oznajmiła, że spodziewamy się czwartego dziecka. I dodała:

Rano żona powiedziała mi, że spodziewamy się czwartego dziecka. Dodała przy tym:
Nie mamy pieniędzy na zakup mieszkania. Musimy dostać je od państwa. Ty zabiegać nie potrafisz, więc będę rodziła dzieci co roku: jeśli nie da się zdobyć mieszkania jako dobry ojciec, spróbujemy ilością pociech!
Przyszedłem do swojego Instytutu i niepewnie uchyliłem drzwi z napisem Dyrekcja. W środku roiło się od ludzi. Dyrektor Balicki i jego zastępca Karwowski właśnie prowadzili naradę.
Tu chodzi o prestiż Instytutu Musimy przegonić inne placówki w każdym sporcie O, nasza nadzieja nadchodzi! zawołał na mój widok.
Zarumieniłem się.
Ja nie żadna nadzieja Przyszedłem w sprawie mieszkania
Budynek będzie oddany za tydzień oznajmił uroczyście Karwowski. Jesteś pierwszy na liście. Trochę poskaczemy i wprowadzimy się jako pierwsi.
Jak to poskaczemy? zapytałem rozpromieniony.
Z spadochronem. Jutro konkurs.
Natychmiast przestałem się uśmiechać.
Ale dokąd skaczemy?
Na ziemię.
A po co?
Nie ogląda pan telewizji? zdziwił się dyrektor. Teraz tak modnie: aktorzy jeżdżą na łyżwach, piosenkarki śpiewają w cyrku na trapezie Nowy trend: naukowcy biją rekordy. Profesor Bykowski wczoraj walczył na ringu, wskazał siedzącego na kanapie chudego Bykowskiego z fioletowym nosem i trzema plastrami na twarzy. Docent Krzemiński brał udział w zapasach obecnie dochodzi do siebie na intensywnej terapii Teraz twoja kolej. Losowaliśmy sporty trafił ci się spadochron.
Na słowo wypadło ugięły mi się nogi.
Kiedy mam skakać? wykrztusiłem.
Jutro. W Dzień Ptaków ogłosił Karwowski.
Z bezradności zwróciłem się do dyrektora:
Po co ptakom, żebym się zabił?
Dyrektor podszedł i położył mi rękę na ramieniu.
Jako wielodzietny i tak dostaniesz mieszkanie, ale… Są mieszkania z balkonem i bez Z widokiem na park i na hutę cementu Przy podziale weźmiemy pod uwagę aktywność społeczną
Zapadła cisza. Rozgryzałem tabletkę validolu i spytałem:
A jeśli nie dolece do ziemi?.. Albo przelecę za daleko?.. Moja rodzina dostanie jednak mieszkanie z widokiem na park?
Karwowski rozpromienił się:
Nasza zasada: wdowy i sieroty bez kolejki! I nie panikuj! poklepał mnie po plecach. Nie będziesz sam, doświadczony partner będzie z tobą! pokazał na bladego doktoranta w okularach skulonego w kącie.
To doktorant wyjaśnił i tak planują go zwolnić w ramach redukcji etatów.
Od dziecka umierałem ze strachu, gdy wchodziłem wysoko kręciło mi się w głowie nawet, gdy stawałem na krześle. Na dźwięk słowa samolot miałem mdłości. Wieczorem więc, w domu, postanowiłem się potrenować, kilka razy zeskakując z tapczanu na podłogę.
Nazajutrz mnie i doktoranta śmiertelnika wieziono czarnym, długim busem, zupełnie jak karawanem. Za nami jechał Balicki. W tramwaju podążała za nami grupa wsparcia: ze trzydziestu docentów, doktorów i profesorów.
Na miejscu przywitał nas Karwowski razem z zamówioną orkiestrą zagrali marsz żałobny. Ponieważ to była ekipa od pogrzebów, marsz brzmiał boleśnie na pożegnanie, nawet pilot się wzruszył. Troje muzyków wsadzono z nami do samolotu, by zagrali coś żywszego, jak już powypadamy.
Instruktor, cichy, serdeczny człowiek patrzył na nas wręcz ze współczuciem. Omiótł wzrokiem mój brzuch i kazał wydać mi dodatkowy spadochron. Dociążyli mnie jeszcze jednym plecakiem. Jeśli doktorant przypominał wielbłąda z jednym garbem, to ja miałem już dwa.
W powietrzu instruktor jeszcze raz omówił wszystkie przypadki, w których spadochron nie działa i trzy razy wszystkich wycałował na do widzenia. Otworzył właz, spojrzał na mnie z poczuciem winy i wyszeptał: czas.
Podałem mu cicho kopertę.
Przekaż żonie. Gdyby urodził się syn, niech mu da moje imię.
Instruktor próbował mnie pocieszyć:
Strach tylko na początku, potem już nic nie czujesz.
Naprzód, kamikadze! dopingował pilot.
Muzycy zagrali Nie damy ziemi, skąd nasz ród, aż zamknąłem oczy i wyskoczyłem. Kiedy otworzyłem, wciąż byłem w samolocie, właściwie połowa mnie: górą siedziałem w kabinie, nogami wisiałem na zewnątrz utknąłem we włazie. Instruktor i doktorant naparli mi na głowę, chcąc przepchnąć mnie siłą, bez skutku.
Trzeba go posmarować mydłem zaproponował doktorant.
Cichy instruktor zaczął się denerwować:
Odblokujcie wyjście! krzyczał. Zatrzymaliście zawody!
Jak to zrobić? krzyknąłem w odpowiedzi.
Wypuść powietrze!
Zawyłem przeciągle Aaaa!, wypuściłem powietrze z płuc i wyleciałem w pustkę. Linkę pociągnąłem już w samolocie, więc spadochron zaczepił się o podwozie i zawisłem pod samolotem.
Pilot zaczął wykonywać ryzykowne manewry, żeby mnie zrzucić, ale trzymałem się mocno.
Przestańcie się wygłupiać! wrzeszczał instruktor. Puśćcie samolot!
Ale się nie puszczałem.
Instruktor wychylił się z włazu i próbował mnie odpiąć. W środku za jego nogi trzymał doktorant. Instruktor już prawie chwycił taśmę, gdy samolot szarpnął i wypadł na zewnątrz. Ale nie sam. Z nim wyleciał doktorant, który się tej nogi trzymał. Instruktor w ostatniej chwili złapał mnie za marynarkę. Doktorant zawisł metr niżej, trzymając się go za nogi.
Lot stał się weselszy. Wyglądaliśmy jak rodzina cyrkowych akrobatów zawieszonych na trapezie.
Muzycy grali Leć, orle, leć.
Instruktor krzyczał, że doktorant blokuje mu dopływ krwi do nóg i zaraz mu odpadną!
Chcąc dać odpocząć instruktorowi, zaproponowałem doktorantowi swoje nogi, one i tak dyndały bezczynnie. Ale nogi instruktora były cieńsze i wygodniejsze do trzymania, więc odmówił.
Samolot z trójczłonowych pasażerów oczywiście nie mógł wylądować. Zaczął krążyć nisko nad lotniskiem, byśmy mogli wyskoczyć na trawę. Ale odpinać się musieliśmy kolejno, od doktoranta zaczynając. Lecieliśmy już tak nisko, że doktorant ciągnął się po trawie, ale nóg instruktora nie chciał puścić w rezultacie samolot znów wzbijał się z nami do góry.
Instruktor złorzeczył swoim nogom, życzył im martwoty razem z doktorantem.
Muzycy grali Niebo nasze, dom rodzinny nasz!.
Paliwo się kończyło. Przez właz wsunęli kij z pętlą i złapali doktoranta za nogi, dociągnęli do wejścia i zaczęli nas wciągać po kolei: najpierw doktoranta, potem instruktora, potem mnie. Mnie wciągnęli do połowy i znów utknąłem głowa w kabinie, nogi na zewnątrz. Ale już się nie bałem samolot podchodził do lądowania. Musiałem razem z nim przebiec z pół kilometra po pasie, ciągnąc się na brzuchu za maszyną.
Wszyscy przeżyli, wszyscy szczęśliwi.
Orkiestra zagrała najweselszy z pogrzebowych marszy.
Tylko instruktor nie mógł ruszyć nogami: doktorant wciąż trzymał je w żelaznym uchwycie. Palce trzeba było odginać szczypcami.
Odtajały, postawiono instruktora na nogi. Wtedy okazało się, że spodnie instruktorowi mocno się skróciły zamieniły się w długie szorty. Ale to nie wina spodni to nogi instruktora po wiszeniu tak się wydłużyły, że wyglądał jak struś.
Jutro powtórka zawodów ogłosił Karwowski.
Instruktor zbladł jak mój niewypakowany spadochron i, na swoich strusich nogach popędził do telefonu. Dokąd dzwonił i o czym mówił nie wiadomo. Mnie uznano zwycięstwo w tych zawodach, kolejnych i wszystkich następnych przez najbliższą dekadę. Zliczono także rekord w bieganiu biegłem wszak z szybkością samolotu. Ale biegła tylko moja dolna połowa, a górna leciała, więc wynik podzielono na dwa.
Ale i tak był to rekord!.