Chcę żyć, Andrzeju!

Chcę żyć, Andrzej!
Panie doktorze Jerzy, panie doktorze Jerzy, co się z Panem dzieje?

Pielęgniarka Małgorzata złapała chirurga za rękaw, ale zaraz wysunął się jej z rąk. Oparł się o ścianę, głowę schował głęboko i milczał.

Małgorzata, z pewną dumą w imieniu całego personelu, pomyślała, jak bardzo lekarze poświęcają się pacjentom, pracują niemal do omdlenia! A nikt tego nie docenia. Pacjent, którego właśnie operował Jerzy, przecież tego nie zobaczy.

Panie doktorze Jerzy, co się dzieje? Zaraz zawołam…

Nie potrzeba lekarz oderwał czoło od ściany, chwiejnym krokiem ruszył do pokoju lekarskiego. Tuż przed drzwiami obejrzał się do przerażonej pielęgniarki: Wszystko w porządku, niech się pani nie martwi.

Jerzy padł na skórzaną sofę i przymknął na chwilę oczy. Czy naprawdę wszystko w porządku? Przecież nie pierwszy raz ma taki atak zawrotów głowy. Przemęczenie? Najprawdopodobniej.

Kiedyś miał wolne weekendy. Prawdziwe weekendy, kiedy po całym szpitalnym zamieszaniu można było odetchnąć: wyjść z żoną do znajomych, pojechać z dziećmi do parku.

A teraz? Kiedy wszyscy lekarze pracują w trzech szpitalach na raz, jakie tu wolne… Jerzy jest zresztą po drugim ślubie. Młodsza żona, dzieci szkolne, wydatki. I jeszcze… marzy mu się nowy samochód.

Ale to wszystko nie jest najważniejsze. Najważniejsze, że Jerzy przyzwyczaił się do tego, że jest potrzebny, chciał być najlepszy, marzył o uznaniu, medycznych sukcesach… I przez dwadzieścia lat kariery medycznej naprawdę mu się udawało. Pacjenci chcieli trafić właśnie do niego, koledzy go cenili, zapraszano go, obiecywano… I pieniądze nie były małe.

Paweł, zadzwonił do kolegi anestezjologa, Twoja Natalia dziś w pracy?

Cześć, Jerzku. Tak, dziś jest na dyżurze.

Jeszcze tego samego popołudnia Jerzy leżał już w aparacie rezonansu magnetycznego, wsłuchując się w nieprzyjemny hałas, którego nie zagłuszały nawet słuchawki z muzyką.

Nagle ogarnął go lęk: wyszedłby z tej rury dla serca, co uciska… Musi się czymś zająć, może myślami sięgnąć czegoś miłego. Tylko co tu wspominać miłego? Co?

I pamięć Jerzego zaczęła powoli schodzić po szczeblach jego życia. Drugi związek już dorosły, operujący chirurg, ojciec rodziny, a jego żona młoda nauczycielka od polskiego jego córki z trzeciej klasy.

Dźwięk rezonansu zagłuszył wszelkie dobre wspomnienia z tego okresu. Praca-dom-praca. Pierwsze małżeństwo jeszcze gorsze brzydki rozwód sprawił, że nie lubił do tego wracać.

A studenckie czasy? Tak, cztery pierwsze lata.

I wtedy Jerzy sięgnął po to, co tamte lata niosły ekipa studencka, chłopaki, Mariola ze stołówki, za którą wszyscy biegali…

Jerzy, Wiktor i Andrzej trzej przyjaciele, studenci medycyny. Poznali się jeszcze na egzaminach wstępnych. Poznań był dla każdego z nich obcy, mieszkali w akademiku.

Andrzej okularnik z małego miasta, cichy, trochę naiwny, ale miał coś niesamowitego w sobie. Dobrze było po prostu być w jego towarzystwie, słuchać jego rozsądnych wypowiedzi, patrzeć w jego niebieskie, spokojne, jakby niezgłębione oczy zza szkieł.

Andrzej miał znakomitą pamięć, znał na pamięć wszystkie pytania na egzamin, potrafił odpowiedzieć na wszystko.

Wiktor jego całkowite przeciwieństwo. Duży chłopak ze wsi gdzieś spod Leszna czy Kościana. Gadula, emocjonalny, od razu zaprzyjaźnił się z całym piętrem, a więcej czasu spędzał na odwiedzaniu kolegów i pisaniu ściąg niż na nauce.

Jerzy też się stresował egzaminami. Miał wrażenie, że to właśnie jemu się nie uda. Podziwiał wiedzę Andrzeja i elokwencję Wiktora. Ale z ich pokoju nie dostał się tylko Michał, czwarty. Ta trójka została przyjaciółmi na zawsze.

Na pierwszym roku nie mieli jeszcze akademika i mama Andrzeja, zawsze zatroskana i zaradna, przyjechała i wynajęła dla nich mieszkanie.

Niech was Bóg błogosławi, chłopaki! Dogadujcie się, powiedziała, kiedy kilka dni z nimi zamieszkała, gotując i dbając o syna. Przygotowała im tyle pierogów, że starczyło na dwa tygodnie.

Ale skąd Pani to umie, Pani Ireno? A czym się mama twoja zajmuje, Andrzej?

Pracuje w zakrystii, odpowiadał Andrzej między kęsami.

Gdzie? obaj patrzyli zaskoczeni.

W kościele sprzedaje świece. I nie tylko…

To ona jest wierząca?

Oczywiście. Ja też jestem wierzący, powiedział spokojnie Andrzej.

Chłopaki spojrzeli ukradkiem na obrazki z Matką Boską na oknie.

To twoje? Myślałem, że mama zapomniała spakować.

Nie, nie zapomniała. To ona nam zostawiła, mówił to spokojnie, ale spuścił wzrok i poprawił: Właściwie mi zostawiła.

Wiktor zawsze najpierw mówił, potem myślał:

Ale czemu ty studiujesz medycynę, skoro tu nauka, a wy w takie rzeczy wierzycie? Że niby Bóg pomoże…

Lekarz leczy ciało, Bóg duszę, odpowiedział wtedy Andrzej i chłopaki się tylko uśmiechnęli.

Nie wracali już do rozmów o wierze. Widzieli, że Andrzej się żegna. Ale robił to po cichu, nie afiszował się i nie popisywał. Był świetnym studentem, potrafił gasić każdy konflikt między upartym Jerzym a porywczym Wiktorem, zawsze cierpliwy i spokojny.

W takich sprawach wydawał się trochę inny, codzienne drobiazgi go nie ruszały. Jeśli Wiktor z Jerzym zaczynali się kłócić o sprzątanie, Andrzej brał ściereczkę i zaczynał po prostu sprzątać.

Warto się kłócić o coś takiego? Lepiej posprzątać…

I chłopacy się uspokajali, z zakłopotaniem pomagali Andrzejowi.

Może sam Bóg pomagał Andrzejowi, a może naprawdę był wyjątkowo zdolny pierwszą sesję zdał najlepiej. Łacinę łapał, jakby przez całe życie ją studiował. Był tą nicią, która spajała ich przyjaźń jeszcze mocniej.

I zakochał się pierwszy. Wybrano go do samorządu, tam poznał miłość życia Kingę. Niska, czarne grzywki, żywiołowa i dobra dziewczyna. Chodzili za rękę już od drugiego roku.

Wiktor, mimo wiejskiej prostoty, okazał się bardzo sprawnym praktykantem. Już zimą drugiego roku pracował w pogotowiu, na stażach powierzano mu trudniejsze zadania. Zaskakujące było, że w medycynie stawał się sumienny i dokładny. Dopytywał się o wszystko, nie biegł z pracy, wszyscy go szybko poznali i był tam potem bezpłatnym pomocnikiem na onkologii w szpitalu wojewódzkim.

Jerzy uczył się dobrze, może bez wybitnych wyników, ale medycyna go naprawdę ciekawiła. Bardzo chciał być dobrym lekarzem.

***

MR skaner wyprowadził go na wolność. Jerzy popatrzył przez okno i głęboko odetchnął. Skąd ta nagła klaustrofobia?

Weszła Natalia i zaczęła zdejmować sprzęt z jego głowy.

I jak tam, Nasza Pani Doktor już patrzyła.

Poczekaj chwilę, zaraz dostaniemy opis. Zadzwonię, przyjdziesz potem, w jej oczach ukryte było coś dziwnego. Może po prostu zmęczona, cały dzień na nogach…

Odbiorę jutro. Teraz chcę już do domu.

Nie zdążył wyjść ze swojego oddziału. Natalia zadzwoniła, przyniosła sama opis, płytę i zdjęcia.

Jerzyk, jesteś lekarzem, będziesz wiedział, ale z tym nie warto zwlekać. Idź do doktora Anisimowa. Niech spojrzy.

Jerzy rzucił okiem na opis, wsunął płytę do komputera i długo przewijał swoje zdjęcia na monitorze, nie mogąc uwierzyć, że to jego głowa, mózg i wyraźne, konkretne ognisko zapalne.

Wydawało się, jakby patrzył na wyniki swojego pacjenta, a nie własne… Rzeczywistość do niego nie docierała, nawet kiedy prowadził samochód do domu. Po prostu nie chciał uwierzyć, nie dawał sobie prawa przyznać, że to mogło się zdarzyć jemu.

***

Doktor Cyryl Anisimow był najlepszym neurochirurgiem w ich szpitalu.

Powinienem cię jakoś pocieszyć, ale sam jesteś świetnym chirurgiem, nie będę kłamać. Sam widzisz…

Widzę. To już koniec?

Daj spokój, neurochirurg zmarszczył czoło, skrzywił się na krześle, Pytasz jak roztrzęsiona pacjentka. Sam wiesz, wszystko zależy od chirurga… i jeszcze od Pana Boga.

Nie mogę uwierzyć… Plany miałem na wyjazd do Warszawy na Dzień Lekarza Zaproszono mnie. Chciałem zabrać rodzinę, odpocząć. A tu… Co byś zrobił na moim miejscu?

Jechałbym. Ale nie na odpoczynek, tylko prosto do profesora Szumana w Warszawie. Cuda potrafią tam robić. Najlepsze wyniki. Ale…

Ale co?

Sam już nie operuje, ale uczniowie mocni, jego metoda. Kolejka na rok do przodu. Przebić się trudno… Ale może środowisko lekarskie ci pomoże? Przecież jesteś świetny. Próbujmy…

Jerzy pracował dalej: operował, diagnozował, pisał konsylia. Ból go zbytnio nie męczył może lekka słabość i zawroty głowy, ale wiedział, jak sobie radzić.

Zaczął szukać sposobu dotarcia do profesora Szumana. Anisimow miał rację prawie nie da się dostać na operację do tamtej kliniki.

Przyszła pora powiedzieć wszystko żonie, która natychmiast zaczęła organizować wyjazd do Warszawy.

Inka, muszę jechać sam.

Jak to sama? A dzieci?

To nie na konferencję czy koncert, jadę do szpitala. Mam problem guz mózgu, ostatnie słowa wypowiedział powoli, zdziwiony, że wypowiada je naprawdę. Przyznał się a wcześniej wolał tego nie dopuszczać do siebie.

Na oczach Iny pojawiły się łzy.

O matko! Jerzy… Jak to możliwe? Znaczy… Ja muszę jechać z tobą.

Nie, Inko, na razie to nie kwestia operacji. Może będę długo czekał, jadę, żeby być na miejscu… Może okna nie będzie miesiącami.

Czy naprawdę jest aż tak źle, Jerzy? usiadła przy nim, Opowiedz…

I Jerzy, jak dziecko, ocierając nos, zaczął opowiadać nie jak lekarz, tylko chaotycznie, plącząc się w słowach o dawnych podejrzeniach, o badaniu, o wynikach… I o swoich myślach, i o całym życiu, i o nadziejach…

Ina słuchała, trzymając bluzkę w rękach, zafrasowana, patrzyła na swojego przygaszonego męża. A on odetchnął, że ma komu się wyżalić. Wcześniej w pierwszym małżeństwie nie mógł sobie wyobrazić takiej szczerości.

***

Świadkowie Jehowy nie zgadzają się na przetaczanie krwi, powołując się na Biblię. Tylko ciała z duszą, z krwią, jeść nie będziecie.

Czwarty rok studiów, wykład.

Duszpasterze występują przeciw przeszczepom organów, co jest zabezpieczone ustawą. Kościół protestuje przeciw wszelkim alternatywnym metodom poczęcia, zwłaszcza nieuznaje macierzyństwa zastępczego i wszelkich manipulacji komórkami rozrodczymi. Do wszystkiego znajdują własne kanony. Wiara w siły nadprzyrodzone nie współgra z naukową medycyną.

To nieprawda odezwało się z sali.

Co to? szczupły, dosyć młody prowadzący podniósł zmęczony wzrok Kto powiedział?

Ja Andrzej wstał. Kościół i medycyna robią razem wspólną rzecz pomagają żyć człowiekowi godnie.

Chcesz się kłócić, młody człowieku?

Nie, po co się kłócić? Po prostu taka jest prawda, usiadł.

Co zaczęte, trzeba dokończyć. Proszę do przodu. Chodź prowadzący spojrzał prowokująco, odzyskując energię.

Andrzej wyszedł niechętnie, spokojnie.

Zaczęło się od wykładowcy, a Andrzej odpowiadał cierpliwie i stanowczo.

Kościół troszczy się o duszę. Jeśli małżonkowie nie mogą mieć dzieci, a leczenie nie pomaga, powinni przyjąć to z pokorą. Może czeka ich adopcja. Kościół nie potępia zapłodnienia in vitro jeśli z nasienia męża, ale potępia obcego dawcy. To narusza małżeństwo, rodzi bezodpowiedzialność.

To czemu Kościół sprzeciwia się surogatce? Przecież komórki są od obojga.

Bo chodzi o emocje surogatki, która nosiła i oddała dziecko. I o dziecko… To burzy…

Ależ to głupoty! profesor nie dawał dojść do słowa, Sami sobie zaprzeczacie! Prawosławie ma dbać o duszę, ale czynić ludzi nieszczęśliwymi? Widziałem staroobrzędowców, którzy odmówili oddania serca zmarłego syna innemu chłopcu. Wszystko było gotowe. I obaj umarli. To po bożemu?

Tak. Nie mogli oddać serca syna. Po prostu nie…

I już mamy rozpoznanie religijnego opium! krzyczał Profesor, Najgorsze i najbardziej blokujące naukę! Kościół broni się przed tym, że człowiek miałby przekroczyć Boga. Bo wtedy straci władzę. To jest opium dla ludzi. A mózg człowieka jest najwyższym tworem!

Wykładowca złościł się coraz bardziej, odpierał argumenty Andrzeja. Ten stał przy katedrze ze spuszczoną głową, nie złościł się, czasem tylko patrzył współczująco na prowadzącego, jakby żałował jego zatwardziałości.

Dla Andrzeja Bóg był duszą, która uważa, wpatruje się w swoją głębię i przez nią dociera do najbliższych ludzi.

Jego opanowanie drażniło profesora coraz bardziej. Studenci słuchali z zapartym tchem uznali, że profesor przegrał.

Od tego czasu Andrzeja wzywano do dziekana, wracał przybity, opowiadał mało tylko Kindze. Ale i ona nie mówiła reszcie nic.

Na piąty rok Andrzej po prostu nie przyjechał. Dostał list, że wybrał inną drogę, żegnał się i prosił, żeby przyjaźń zachowali.

Jerzy i Wiktor byli zszokowani. Najlepszy z nas! Zdolny. Byłby świetnym lekarzem… I prawie koniec! Jak to?

Szybko odnaleźli Kingę. Ale milczała, unikała tematu. Pojechali więc do Andrzeja. Otworzyła im mama Irena Pawłowska. Uśmiechnięta, gościnna. Powiedziała, że syn wstąpił do seminarium jej duma.

Wracali z bagażnikiem smakołyków od niej, ale wciąż nie mogli pojąć i zaakceptować decyzji przyjaciela.

Jak on mógł, niepojęte… bił się po kolanach Wiktor.

No widzisz, już mówimy Boże mój. Tak nas… Bóg od nas odciął. Zwariował, Andrzej! Zwariował…

***

Jakie świece? Przestań, Cyryl. Jadę do przyjaciela. Urlop już mam.

Siedzieli w pokoju lekarskim z Cyrylem. Za trzy dni Jerzy miał jechać do Warszawy. Bilety na pociąg w kieszeni. Jechać samochodem się bał zawroty się nasilały, a marzył, że operacja w stolicy się uda.

Do jakiego przyjaciela?

Ze studiów. Dwudziestu lat się nie widzieliśmy. Od piątego roku on w seminarium, a teraz ksiądz. Niedaleko. Jutro podjadę.

Nie ryzykowałbym.

Rozumiem, ale muszę…

Słynące z klasztoru i szlaków miasto okazało się zaskakująco skromne. Najbardziej charakterystyczne były liczne kościoły, wszędzie.

Jerzy szedł w stronę klasztoru Trójcy Świętej. Przez całą drogę, dziwnie, ani razu nie musiał się zatrzymać przez zawroty głowy. Może naprawdę droga do Boga to droga do ozdrowienia? Uśmiechnął się pod nosem.

I oto one białe mury, wieże i złote kopuły… Wszystko wśród sosen. Inna rzeczywistość: strzeżony parking, piękne rabaty kwiatowe, złoto kopuł, że aż do oczu boleśnie.

Dowiedział się, że trwa msza. Proboszcz zajęty. Musi czekać. Ile trwa msza? Bał się zapytać. Odszedł więc bokiem.

Za kościołem mały cmentarzyk, dalej spada zbocze do rzeki. Zszedł tam. Na dole zobaczył studnię, obok ludzie się krzątali. Dziwne schorowane babcie wspinały się pod górę, schodziły kilka razy. Przyjrzał się rzeczywiście, kilka wejść i zejść. Przerzucony most, za rzeką kolejne budynki klasztoru.

Po co właściwie tu przyjechał? Przecież na operację czas czekać, a on spaceruje…

A pan nie idzie po wodę święconą?

Po wodę? Nie zamierzałem…

Tam butelki są. Tylko trzy razy zejść po schodach i wejść zboczem, poradziła z uśmiechem starsza kobieta.

Po co?

Pan wie, czemu tu przyjechał.

Już chciał odpowiedzieć, że przyjechał do księdza-przyjaciela, ale nic nie powiedział. Przecież nie tylko po to tu jest…

Wziął z kosza butelkę i ruszył do studni. Schodził po schodach, wspinał się zboczem. Nie było to takie proste, ale zrobił to trzy razy. Nabrał wody i od razu się napił. Była zimna, słodkawa i czysta jak łza.

Od razu jakoś lżej mu się zrobiło na duszy, przestał się czuć, jakby przyjechał nadaremno. Jeśli to wszystko to już świat Andrzeja dobrze się ustawił, pomyślał Jerzy z uśmiechem, ciekawe co by on mu teraz powiedział.

Wrócił, gdy wierni wyszli z kościoła. Zatłoczoną alejką szedł proboszcz. Dostojna broda, szata liturgiczna, głęboki, nisko brzmiący głos. To nie mógł być Andrzej. Przecież Andrzej był niższy, szczupły, w okularach pomyślał Jerzy.

Rozmawiał z wiernymi, błogosławił, uśmiechał się. Nagle spojrzał na Jerzego i było po wszystkim poznał go.

Podszedł od tyłu.

No, cześć, Ojcze!

Kobieta ściszyła go: Proszę mówić: Proszę o błogosławieństwo, Ojcze… Tak się nie mówi!

Ale Andrzej już uśmiechał się do niego szeroko.

Jerzy! No nareszcie, przyjacielu…

Przytulili się. Ludzie zaczęli się rozchodzić, a Jerzy i Andrzej poszli na spacer alejkami.

Co za radość! Kinga też się ucieszy.

Kinga? To twoja żona…

Tak, moja żona i lekarka tu: pediatra. Nie chce rzucać swojej pracy, ja jej nie zabraniam. Mamy piątkę dzieci prawie wszyscy już dorośli, tylko najmłodszy ma dziesięć.

No proszę! Też mam troje. Córka z pierwszego małżeństwa i dwójka w drugim. A ty… tutaj?

Tutaj. Lubimy z Kingą to miejsce. Proponują nam inne parafie, ale tu zostać chcemy. Ładna okolica, a klasztor pracy dostarcza.

Ty chyba jeszcze urosłeś.

Oj, tak. Nawet po dwudziestce.

A okulary? Co z oczami?

Już dawno zabieg zrobiony. Widzę dobrze, mam i soczewki.

Czyli jednak chrześcijaństwo nie odrzuca medycyny?

Obaj się roześmieli.

Pamiętasz, jak z Biblioteki Narodowej chcieliśmy wynieść książkę? Ty zagadałeś bibliotekarkę, a my z Wiktorem…

A wy ją upuściliście z wielkim hukiem, śmieszki…

A jak ty potem aktorsko udawałeś, że nas wcale nie znasz!

Wstyd mi było… Mój Boże!

Ja za to wspominam wizyty u twojej mamy, pani Ireny. Jak ona się miewa?

Dobrze! Starsza oczywiście, ale tu niedaleko jest. Została mniszką w żeńskim klasztorze.

No, zrobiła karierę!

Oczywiście śmiał się ojciec Andrzej.

Podeszła do nich dziewczyna w chustce, coś szeptała Andrzejowi.

Wybacz, mój drogi. Przychodzą ludzie z daleka, czekają. Idę służyć. Ale nie po to tu przyjechałeś, prawda? Przyślę po Ciebie kierowcę, zabierze Cię do mnie do domu. Kinga Cię przywita. Tam pogadamy.

Jestem tylko na chwilę, ale dobrze, Jerzy rozłożył ręce, a ojciec Andrzej pobłogosławił go.

Pojechał za czarną skodą Andrzeja. Dom też był piękny: parterowy z poddaszem, zadbany ogród, wybrukowane podwórko, kapliczka.

Kinga przywitała Jerzego na ganku, przytuliła go. W środku zastał okna pełne kwiatów, obraz Matki Boskiej na ścianie, lampki pod ikonami. Wszędzie jasny, przytulny dom z telewizorem, komputerami i nowoczesną kuchnią. Kinga uwijała się przy stole, opowiadała o pracy, o tym, jak polubili to miasto, jak Andrzej się poświęca parafii. W domu był tylko najmłodszy syn.

Jerzy w ogóle zapomniał, po co tu przyjechał. Czuł się jak u bliskich osób. Zjadł coś, trochę opowiedział o sobie, nie wspominając o chorobie, po czym przysnął na werandzie, w wygodnym hamaku.

Już nie miał ochoty wracać. Miał urlop, a do wyjazdu jeszcze był czas.

***

Znasz tę historię?

Oczywiście. Z Wiktorem najpierw wymienialiśmy listy, później rozmawialiśmy przez telefon, w końcu kontakt się urwał. Zgubiłem numer, potem pisałem, syn próbował go znaleźć w internecie… Wszystko w rękach Boga.

Potępiasz mnie?

To nie mnie sąd zostawiać. Każdy ma swoją prawdę i sumienie. Powiedz, Jerzy, co cię dręczy? Widzę przecież…

Guz mózgu. Złośliwy.

Andrzej westchnął:

Źle. Jutro pójdziesz na mszę, jak ciężko, usiądziesz, potem spowiedź i komunia. Dalej zobaczymy…

Jakbyś mnie już żegnał.

Co ty! Wszystko w twoich rękach. Nikt ci nie pomoże, oprócz ciebie samego. Ksiądz wskaże ci tylko drogę, reszta to sprawa duszy i serca.

Opowiem, jak wtedy było, zaczął Jerzy.

Nie teraz. Jutro na spowiedzi.

Dziwne opowieść o tym, jak odbił narzeczoną najlepszemu przyjacielowi, przybrała inny ton tej nocy. Brzmiała jak wyznanie, nie usprawiedliwienie.

Bo wtedy najlepsi przyjaciele stali się na chwilę wrogami.

***

Skończyła się msza. W kościele było niewielu wiernych.

Andrzej wodąc modlitwę, kazał Jerzemu pochylić głowę:

Chrystus niewidzialnie stoi tu przy nas, ja tylko słucham. Mów, Jerzy.

I Jerzy zaczął mówić:

Zazdrościłem Wiktorowi wszystkiego. I na uczelni wszyscy go uwielbiali, i w szpitalu, i w akademiku. Dziewczyny za nim szalały. A wtedy pojawiła się Ala.

Było tak. Do szpitala, w którym pracował Wiktor, trafił kiedyś z atakiem serca warszawski urzędnik, przyjechał do rodziny. Z nim była córka, Alicja.

Gdy urzędnik wrócił do zdrowia, córka często odwiedzała ojca w szpitalu, poznali się z Wiktorem. Potem zaczęli się spotykać, jeździć do siebie raz do Warszawy, raz do Poznania.

Przed Wiktorem otworzyła się stolica.

Wiesz, Andrzej, miałem żal. Czemu zawsze jemu się powodzi, taki chłop z wioski, a… No więc, parę razy trochę podszczypałem go przy Ali, że niby ma romans z Kaśką z roku… Wszystko to wymysły wyznaję…

Na weselu u Wojtka Smolarka wszystko się wydarzyło. Był wodzirejem, prowadził zabawę, a Ala się nudziła. Poszliśmy na balkon. Później mówiono mi, że Wiktor widział nas tam przez szybę, stał i patrzył nim wyszedł z wesela na dobre. My z nią nie zobaczyliśmy go całowaliśmy się…

Jeszcze tego dnia wyprowadził się z naszego pokoju, a ja z Alą po paru tygodniach wynająłem mieszkanie, zamieszkaliśmy razem. Było mi dobrze. Na uczelni z Wiktorem nawet się nie witaliśmy, patrzył na mnie jak przez szybę…

Ale życie mnie ukarało, Andrzej. Alicja na początku była cudowna, potem… W Warszawie zacząłem pracować, a teściowie kontrolowali każdy mój krok. Gdy teść umarł, wszystko przejęła teściowa i prędko wyszła za mąż. A Ala zaczęła domagać się niemożliwego. Przenieśliśmy się do Poznania, tam dostałem dobrą pracę. Wtedy zobaczyłem jej prawdziwą twarz. Trudno się rozstaliśmy.

Ale moje winy nie dotyczą tylko Wiktora. Raz operując, z powodu mojego błędu zmarł starszy człowiek. Bywało gorzej. I zdradzałem żonę. Pamiętasz mnie jako przykładnego studenta. A po ślubie… Och, ile razy… Pielęgniarki same prosiły… Raz jedna mi się postawiła, piękna, warkocz do pasa. Zwolniono ją. Postarałem się. Któż może mi odmówić tak wtedy myślałem…

A jak poznałem Inkę, poczułem ulgę. Taka zwyczajna dziewczyna, rodzice ze wsi. Była nauczycielką mojej córki z pierwszego małżeństwa. Dianka i Inka do tej pory się przyjaźnią Dianka studiuje pedagogikę. Inka dobra. Ale i ją zdradzałem bez przesady, ale się zdarzyło.

Zamilkł. Co jeszcze dodać? Wszystko takie głupie…

Dasz mi rozgrzeszenie, ojcze Andrzeju?

Rozgrzesza Bóg, ja jestem tylko świadkiem. Ważne, że szczerze żałujesz, Jerzy.

Spojrzał na Andrzeja, kiwnął głową. I nagle łzy napłynęły mu do oczu. Ujął oburącz pulpit, klęknął.

Powiedz Bogu, że żałuję, Andrzeju… Chcę żyć, Andrzej, chcę kochać Inkę, dzieci wychować. Chcę pracować. Niczego mi więcej nie trzeba. Zwykłym lekarzem mogę być. Powiedz, niech da mi szansę…

Panie Jezu Chryste, przez łaskę i dobroć przebacz swojemu dziecku Jerzemu… modlił się ksiądz.

Potem zamilkł. Jerzy podniósł czerwone oczy i spojrzał w głęboko niebieskie spojrzenie przyjaciela.

Wiesz co, Jerzyk. Wiktora powinieneś odnaleźć. Prosić go o przebaczenie, szepnął Andrzej.

I gdzie go znajdę? Pojutrze jadę do Warszawy, wzruszył ramionami Jerzy.

Musisz go znaleźć. Jest w Gdańsku, pracuje w onkologii. Nie do Warszawy, do niego musisz jechać.

Ojcze Andrzeju, powiesz zaraz, żebym i operację u niego zrobił.

A czemu nie?

Od razu widać, że nie masz pojęcia, jakie metody są w Warszawie! To nieporównywalne. Szuman to klasa światowa. Jak porównać? Jerzy wstawał z kolan.

Może i nie wiem, ale pamiętam, że Wiktor zajmuje się neurochirurgią, ma doktorat, jeździ do Warszawy. Powinniście się spotkać.

Spotkać się można. Ale… Najpierw Warszawa. Nie mogę zwlekać.

A tamtą pielęgniarkę, zwolnioną przez ciebie, też odszukaj.

To akurat łatwiejsze. Znajdę ją, pokiwał głową Jerzy, choć tamta historia bolała go do dziś. Znajdę. Módl się za mnie, ojcze Andrzeju. Najważniejsze, żeby ten chirurg w Warszawie mnie przyjął i znalazło się dla mnie miejsce. Bo rzeczywiście, może i będę musiał jechać do Gdańska…

Przed wyjazdem Jerzy jeszcze z piętnaście razy wszedł pod górę przy rzece, za każdym razem pił wodę ze studni…

Ludzie patrzyli na niego, żegnali się i szeptali: Niech ci Bóg pomaga.