Chcę żyć, Andrzeju!

Żyć chcę, Andrzejku, żyć chcę!
Panie Jerzy, panie Jerzy, co się stało?

Pielęgniarka Basia złapała chirurga za rękaw, jednak nie zdołała go zatrzymać. Jerzy oparł się o ścianę, spuścił głowę i długo milczał.

Basia poczuła w tamtym momencie dumę z całego zespołu medycznego. Jak oddają się lekarze pracy, do utraty sił! Nikt tego nie docenia. Pacjent, którego właśnie operował Jerzy, tego nie zobaczy.

Panie Jerzy, dobrze się pan czuje? Zaraz kogoś zawołam

Nie trzeba odpowiedział Jerzy, podnosząc z trudem głowę, i chwiejnym krokiem poszedł do dyżurki. Zatrzymał się przy drzwiach, odwrócił do zmartwionej Basi Wszystko w porządku, niech się pani nie martwi.

Jerzy opadł ciężko na skórzaną kanapę. Wszystko w porządku? Od dłuższego czasu zauważał u siebie takie napady zawrotów głowy. Przemęczenie? Najpewniej.

Kiedyś miał weekendy. Prawdziwe, wolne, podczas których można było odpocząć po całym tygodniu w szpitalu pójść z żoną do znajomych, pojechać z dziećmi do parku.

A teraz? Gdy lekarzy brakuje w każdym szpitalu, gdzie tu czas na wypoczynek… Jerzy był w drugim małżeństwie. Żona młodsza, dzieci jeszcze w szkole, wydatki rosły. I… chciał zmienić samochód.

Ale i to nie było najważniejsze. Jerzy przez całe życie pragnął być potrzebny, najlepszy, zdobywać szacunek, triumfować w leczeniu pacjentów… Przez dwadzieścia lat pracy osiągał to wszystko. Pacjenci o niego walczyli, koledzy go cenili, zapraszano go, obiecywano, dobrze płacono…

Paweł, zadzwonił do anestezjologa, Ola dziś pracuje?

Cześć, Jurek. Jest, możesz wpaść.

Pod koniec dnia Jerzy już leżał w aparacie rezonansu magnetycznego, wsłuchując się w monotonne dźwięki, które nawet muzyka w słuchawkach nie tłumiła.

Nagle poczuł paraliżujący lęk; miał ochotę natychmiast wyjść z tego „tunelu”. Próbował myśleć o czymś przyjemnym. Tylko… co tu wspominać? Co?

Pamięć cofnęła go po stopniach życia wstecz. Drugie małżeństwo był już chirurgiem, ojcem, ona młodą nauczycielką jego córki trzeciej klasy.

Warkot aparatu MRI tłumił wszelkie miłe myśli. Pracadompraca. Pierwsze małżeństwo jeszcze gorzej. Rozwód zostawił tylko nieprzyjemne wspomnienia.

Studia? Tak pierwsze cztery lata.

Wspomnienia Jerzego zatoczyły koło i odpłynęły. Brygada studencka, chłopaki, Marzenka z bufetu, za którą biegali wszyscy…

Jerzy, Wojtek i Andrzej trzej przyjaciele, studenci medycyny. Poznali się na egzaminach wstępnych. Warszawa była dla nich miastem obcym, mieszkali w akademiku.

Andrzej okularnik z małego miasteczka, skromny, trochę naiwny, ale miał w sobie niezwykłą charyzmę. Przy nim chciało się po prostu być, słuchać spokojnej, mądrej mowy, patrzeć w te niebieskie, łagodne, głębokie oczy za szkłami okularów.

Andrzej miał fenomenalną pamięć, znał na pamięć całe książki, odpowiadał na każde pytanie.

Wojtek był zupełnym przeciwieństwem. Rosły chłopak ze wsi pod Olsztynem, głośny, pogodny, emocjonalny. Szybko zaprzyjaźnił się z całym piętrem, pisał ściągi, więcej gadał niż uczył się.

Jerzy bał się egzaminów, wydawało mu się, że tylko on nie zda. Podziwiał wiedzę Andrzeja i elokwencję Wojtka. Tylko Michał czwarty współlokator nie dostał się. Ale oni trzej zostali przyjaciółmi.

Na pierwszym roku nie mieli jeszcze akademika, więc mama Andrzeja, pani Władysława, przyjechała i wynajęła im mieszkanie.

Niech wam Pan Bóg błogosławi, chłopcy. Żyjcie zgodnie mówiła, gotując na zapas. Przygotowała jedzenia na miesiąc.

Ale jak ona daje radę! zachwycał się Wojtek. Gdzie pani pracuje, pani Władysławo?

W kiosku przy kościele odpowiedział Andrzej. Sprzedaje świece i obrazki.

To pani wierząca? zapytali zgodnie.

Oczywiście. I ja też odparł spokojnie Andrzej.

W kącie stały ikony.

Twoje? Myśleliśmy, że mama zapomniała.

Zostawiła je… mi.

Wojtek zawsze mówił, zanim pomyślał:

Co wy, jacyś dziwni? Po co na medycynę, jak w cuda wierzycie? Co, Bóg uzdrowi?

Lekarz leczy ciało, a Bóg duszę odpowiedział Andrzej. Tematu nie poruszali więcej. Andrzej żegnał się dyskretnie. Był dobrym studentem i łączył ich spokojem, łagodził konflikty między porywczym Wojtkiem i upartym Jerzym.

Te rzeczy go nie interesowały. Gdy chłopaki kłócili się o sprzątanie, on sięgał po ścierkę i sprzątał:

Po co się denerwować o drobiazgi? Lepiej posprzątać… uśmiechał się.

Pierwszą sesję zdał najlepiej z nich, łacinę chłonął natychmiast. Był spoiwem tej przyjaźni.

Pierwszy się także zakochał. Jako przedstawiciel samorządu trafił na swoją przyszłą żonę Małgosię. Niska, z ciemną grzywką, odważna i bardzo dobra dziewczyna. Od drugiego roku chodzili za rękę.

Wojtek, mimo swojej wsiowej prostoty, wyrósł na niezwykle sprawnego praktykanta. Już na drugim roku pracował w pogotowiu, a podczas praktyk w szpitalu był ceniony i dopuszczany do trudnych zabiegów.

Jerzy uczył się starannie i równo. Nie miał szczególnych osiągnięć, ale bardzo chciał być dobrym lekarzem.

***

MRI wypuściło go z tunelu. Jerzy spojrzał przez okno i głęboko odetchnął. Skąd to klaustrofobiczne uczucie?

Przyszła Ola, zaczęła zdejmować sprzęt z głowy.

No i co, Ola, widziałaś już wyniki?

Poczekaj chwilę, opis właśnie się przygotowuje. Powiem ci potem, przyjdź wieczorem spuściła wzrok.

Odbiorę jutro. Idę do domu.

Nie zdążył wyjść z oddziału. Ola sama przyniosła mu opis, płytę i zdjęcia.

Jurku, jesteś lekarzem, rozumiesz wszystko. Ale nie zwlekaj, idź do profesora Białkowskiego. Niech spojrzy.

Jerzy tylko rzucił okiem na opis, wrzucił płytę do komputera i długo, bez zrozumienia, obracał na ekranie zdjęcia własnej głowy i wyraźnego ogniska zapalnego.

Nie docierało do niego nawet podczas jazdy do domu. Nie dopuszczał tej myśli. Przecież z nim nie mogło się to stać.

***

Profesor Białkowski był najlepszym neurochirurgiem w Wojewódzkim Szpitalu.

Jurku, nie będę cię oszukiwał. Widzisz przecież wynik.

Widzę. To już koniec?

Co ty, Jurku. Ty najlepiej wiesz wszystko w rękach chirurga i Pana Boga.

Nie wierzę, że mnie to spotkało. Miałem jechać do Warszawy na konferencję Rodzinę zabrać A teraz

Co byś zrobił na moim miejscu? zapytał cicho Jerzy.

Pojechałbym do Warszawy, ale nie na konferencję tylko do profesora Rutkowskiego. Mają tam zespół cudotwórców. Kolejka, fakt, rok czekania Ale może ktoś ci pomoże się dostać.

Jerzy pracował, operował, konsultował. Ból znikał po lekach, zawroty głowy potrafił wyciszyć.

Przyszedł czas na rozmowę z żoną. Inga, zorganizowana, spakowała już walizki.

Inga, do Warszawy jadę sam.

Sam? Dlaczego? A dzieci?

Nie jadę na szkolenie, tylko do szpitala. Mam guz mózgu.

Zatrzymała się, spojrzała na niego ze łzami w oczach.

Boże, Jurku, dlaczego? Pojadę z tobą.

Nie, kochanie. Może będę musiał tam czekać. Może to potrwa długo.

Naprawdę tak źle?

Opowiedział jej wszystko, jak zagubione dziecko: dawne przypuszczenia, badania, niepokój, swoje przemyślenia i żale.

Inga milczała, ale poczuł ulgę, że może z kimś się podzielić.

***

Na czwartym roku siedzieli na wykładzie z etyki lekarskiej.

Świadkowie Jehowy odmawiają transfuzji, cytując Biblię. Są duchowni, co sprzeciwiają się transplantacji organów, czy sztucznemu zapłodnieniu. Kościół i medycyna się wykluczają mówił wykładowca pewny siebie.

To nieprawda odezwał się Andrzej.

Tak? Proszę, niech pan wyjaśni powiedział wykładowca z uśmiechem.

Andrzej wyszedł i spokojnie, rzeczowo odpowiadał na pytania, powołując się na Ewangelię.

Kościół troszczy się o duszę mówił. Jeśli małżeństwo nie może mieć dzieci, może przyjąć to z pokorą jako powołanie. Może adoptować. Sztucznego zapłodnienia od męża nie zabrania, od obcego tak. Bo łamie to więzy małżeńskie. Kościół myśli także o matce zastępczej, o dziecku…

Głupota! wykrzyknął wykładowca. Kościół boi się, że człowiek przewyższy Boga nauką!

Andrzej nie dał się sprowokować. Bronił swojej wiary i własnej mamy. Swoją spokojną pewnością wywołał gniew wykładowcy. Studenci słuchali w napięciu po raz pierwszy ktoś odważył się postawić wyraźną granicę.

I od tego czasu Andrzej miał kłopoty. Wzywano go do rektora, zamykał się w sobie. Zwierzał się tylko Małgosi. Ale i ona milczała.

Na piątym roku Andrzej już nie wrócił na uczelnię. Przyszło pismo, że wstępuje do seminarium, dziękuje i prosi o przyjaźń.

Jerzy i Wojtek byli wstrząśnięci. Najlepszy z nich, obiecujący lekarz! Odszedł prawie na finisz.

Pojechali do rodziny Andrzeja. Władysława przyjęła ich serdecznie. Syn do seminarium oświadczyła, szczęśliwa.

Odeszli od niej z torbami wałówki i nadal nie rozumieli, jak można było taką decyzję podjąć.

Zwariował, ot co wzdychał Wojtek.

***

Jakie świece, Krzysiek. Jadę do przyjaciela. Już wszystko załatwiłem.

Siedzieli w dyżurce z profesorem Krzysztofem Białkowskim. Za trzy dni Jerzy miał jechać do Warszawy. Bał się prowadzić, więc kupił bilet na pociąg. Głowa czasem wirowała. Ale też liczył, że tam się dostanie na operację.

Do jakiego przyjaciela?

Z uczelni. Nie widzieliśmy się ponad dwadzieścia lat. Zrezygnował na piątym roku i został księdzem. Tu niedaleko. Jutro pojadę autem.

Ja bym nie ryzykował…

Pojadę…

Miasto znane z klasztoru i pielgrzymek skromne, ciche. Pełno kościołów.

Jerzy kierował się do klasztoru św. Trójcy. Długa droga minęła bez zawrotów głowy, może faktycznie, droga do Boga leczy… uśmiechnął się.

Białe mury, kwiatowe rabaty, złociste kopuły. Zapytany przy bramie dowiedział się, że trwa msza, ksiądz zajęty, trzeba poczekać.

Za murami cmentarzyk, potem zejście nad rzekę. Stoi studnia, schodami schodzą starsze panie. Robią to, okazuje się, po kilka razy. Spróbował.

Nie idziecie po wodę święconą? zapytała go starsza kobieta.

Nie… zawahał się.

Tam są butelki. Trzy razy zejść i wejść.

Po co?

Po co pan tu przyjechał? spojrzała ciepło.

Wziął butelkę, przeszedł trasę trzy razy. Woda zimna, czysta, słodka jak łza.

Nastrój mu się polepszył. Chyba nie zmarnował tej podróży. Jeśli Andrzej to gospodarz tych okolic, to musiał nieźle się ustawić, pomyślał żartem.

Wrócił, gdy ludzie po mszy stali pod kościołem. Nagle zobaczył księdza. Szata, broda, potężny głos to nie mógł być Andrzej… niższy, szczupły, okularnik…

Ale te oczy… Andrzej! Poznał je od razu.

Podszedł, by uściskać swojego przyjaciela.

Jurku! rozpromienił się ksiądz.

Zgromadzeni szepnęli: Do księdza proszę: proszę o błogosławieństwo.

Jednak Andrzej już śmiał się i ściskał Jerzego.

Zaraz umówili się na spotkanie u Andrzeja w domu, gdzie Małgosia miała go przyjąć.

***

Dom piękny, pod lasem. Przywitała Małgorzata, uściskała w progu.

W środku kwiaty, ikona Matki Boskiej, palące się świece.

Reszta nowoczesna kuchnia, komputery, światło. Małgosia biegała po kuchni, opowiadała o dzieciach, o pracy, o mężu. Słychać było śmiech najmłodszego synka.

Po chwili Jerzy zapomniał, po co przyjechał. Czuł się jak w domu. Po obiedzie zdrzemnął się na hamaku na tarasie.

Nie chciało mu się wracać. Miał urlop, czasu do wyjazdu do Warszawy wystarczyło.

***

Znasz całą tę historię? zapytał Jerzy.

Pewnie, z Wojtkiem pisaliśmy do siebie, dzwoniliśmy a ostatnio więź się urwała.

Masz mi za złe?

Ludzi ocenia tylko Bóg. Ale swoje sumienie każdy zna. Powiedz mi, przyjacielu, jaka to męka?

Guz mózgu

Andrzej westchnął.

Źle. Jutro przyjdziesz na mszę, potem do spowiedzi. Pomyślimy.

Tak, jakbyś mnie żegnał

Ty decydujesz o sobie, Jerzy. Ja tylko wytyczam drogę, reszta w twoich rękach.

***

Nocą Jerzy długo rozmyślał o tym, co wyzna na spowiedzi. Historia, jak przejął dziewczynę przyjaciela, traciła na dramaturgii brzmiała jak żal i wybaczenie.

O tak… Przyjaciele stali się wrogami w jednej chwili.

***

Po nabożeństwie, ksiądz Andrzej podszedł do Jerzego.

Chrystus tu jest, przyjmując twoje wyznanie, ja tylko słucham, mów szepnął.

I Jerzy mówił o kłótniach, zazdrości o Wojtka najpopularniejszego, uwielbianego kolegę. O tym, że to on podpowiadał dziewczynie Wojtka złe rzeczy, o tym jak w końcu rozbił tamten związek. O swoich życiowych błędach, winach, zdradach. O tym że przez błąd stracił pacjenta. A potem mówił jeszcze o kobiecie, którą skrzywdził.

Zamilkł.

Wybaczysz mi, Andrzej?

Grzechy odpuszcza Bóg, nie ja. Ważne, czy się szczerze żałuje. Proś Boga o to, Jurek.

Jerzy spuścił głowę, zapłakał.

Powiedz Bogu, że żałujesz. I żyj dla żony, dzieci, pacjentów. Swojego życia nie żałuj. I jeszcze jedno znajdź Wojtka, poproś go o przebaczenie.

Ale ja muszę jechać do Warszawy

Wojtek jest teraz w Białymstoku, pracuje w onkologii. Jedź tam.

A operować się? Tam nie mają takich możliwości jak w Warszawie!

Ale on też doszedł do wielkich rzeczy. Zadzwoń do niego przynajmniej.

Zrobię, co się da

I jeszcze znajdź tę kobietę, którą skrzywdziłeś i przeproś.

Spróbuję.

Przed wyjazdem Jerzy podszedł jeszcze parę razy pod górę, pił wodę ze studni, modlił się.

Ludzie patrzyli na niego, żegnali się znakiem krzyża.

Bo czasem, by znaleźć siłę, trzeba się przyznać do winy, poprosić o przebaczenie i uwierzyć, że czeka jeszcze sens i nadzieja. I o tym Jerzy już nie zapomni że nie geniusz ani sukces, tylko pokora, odwaga przyznania się do własnych błędów oraz wiara w przyszłość sprawiają, że można naprawdę jeszcze chcieć i umieć żyć.