Wyrzucili Wojtka… Znowu… Już trzeci raz w jego krótkim życiu… Jakoś mu się nie szczęściło… I to na zawsze odmieniło jego los…

Kota Felka wyrzucono Znowu Trzeci raz w jego krótkim życiu Jakoś mu się nie układało I to na zawsze miało odmienić jego los

Felek znowu na bruku. To już trzeci raz, odkąd przyszedł na świat. Nieszczęsny, wiecznie bez szczęścia.

Miał dopiero rok, a już trzech rodzin się go pozbyło. A jak się pozbywały? Najpierw przechodził z rąk do rąk jak niechciany prezent. Potem Potem już tylko wynoszono go na dwór. Zanieśli kawałek dalej pod blok, podnieśli pokrywę wielkiego metalowego śmietnika, wrzucili i uciekli, żeby nie znalazł drogi powrotnej. A on nawet nie szukał.

Doskonale rozumiał. Od razu. Po spojrzeniu pana. Pani była bardzo zawiedziona, kiedy Felek podrapał nowiutką, skórzaną sofę.

Droga była. To ona wydała wyrok. Pan? Pan zawsze się zgadzał. Ze wszystkim i ze wszystkimi.

Wziął rocznego kota pod pachę i ruszył pod śmietnik na sąsiednim podwórku. Felek nie pobiegłby nawet za nim. Już zrozumiał wszystko, zanim przekroczył próg mieszkania.

Nie miał nadziei. Żadnego pożegnania, żadnego głaskania na koniec, choćby odrobiny czułości. Nawet nie przeprosił. Tak jakoś nie po ludzku wyszło. Jakby kubeł śmieci wyrzucił.

Felek westchnął i zaczął szukać czegoś do przekąszenia w górach resztek. Udało mu się znaleźć kilka kawałeczków starego kurczaka, połamał się nimi i wyszedł obok wielkiego zielonego kubła. Wpatrywał się w słońce.

Zwęził oczy, lecz nie odwracał wzroku. Od tego dużego, jasnego koła biło ciepło, a jemu bardzo brakowało tego ciepła.

To były ostatnie promienie słońca. Przesmyki lata, jesieni i zimy. Chwilowe ocieplenie. I skorupka lodu na chwilę stopniała.

Ale w Felkowej duszy znów skuwał się lód.

Wieczór i noc przyniosły znów zimno. Słońce znikło, a wiatr z mrozem zaczęły swoją robotę.

Rudy kot zamarzał. Nie miał pojęcia, gdzie się schować, dokąd uciec. Znalazł stertę zwiędłych, rudych liści. Ukrył się w nich, zwijając się w kłębek. Przez chwilę trząsł się z zimna, ale potem

Potem, gdy jego sierść przemokła i zesztywniała od zimnego wiatru, ogarnęło go dziwne ciepło, a drżenie minęło. Gdzieś głęboko pojawił się głos. Szeptał dobre słowa, kołysał: Zwiń się jeszcze, śpij, śpij, śpij…. Czuł ciepło rozlewające się po zesztywniałym ciałku.

To było takie proste wystarczyło się poddać, a wszystko minie. Spokój i wieczność. Rozpadną się żale i smutki.

Felek wzdychnął jeszcze raz, pozwalając odejść. Po co walczyć? Dla kogo? Przecież jutro znów przyjdzie to samo zimno i głód. Ten sam sen o ciemności, którego nie chce przerywać.

Latarnie na ulicy zapaliły się, najpierw daleko za mostem. Felek spojrzał w ich stronę. Często przyglądał się ich światłu z okna mieszkania, które już nie było jego. Rudy kot pił światło oczami, które błysnęły w szarym mroku.

I właśnie ten ostatni błysk zobaczyła maleńka rudowłosa dziewczynka. Szła z tatą do domu. Szarpnęła go za rękaw.

-Tam powiedziała Tam w liściach ktoś jest.

-Nie ma tam nikogo wzdrygnął się tata od zimna. Chodź prędzej, zmarzłem.

Starał się ją odciągnąć od wielkiej, mrocznej sterty liści. Dziewczynka szarpnęła ramieniem.

-Widziałam! Było tam światło!

-Światło w stercie starych liści? zdziwił się tata. Niemożliwe.

Ale dziewczynka podbiegła już do liści i rozgrzebując je, natrafiła na niego na rudego kota.

-Tato! zawołała.

-Widziałam przecież. To on.

-Kto on? spytał tata, podchodząc.

-Oto on powiedziała dziewczynka i próbowała podnieść zesztywniałe ciałko.

-Zostaw rzekł tata. On już nie żyje. Nie zabierajmy martwego kota do domu.

-On żyje! upierała się rudowłosa dziewczynka. Widziałam światło w jego oczach!

-Światło w kocich oczach? Tato tylko wzruszył ramionami.

Pochylił się i podniósł kota, próbując wyczuć bicie serca.

A Felek tak bardzo chciał spać Tak bardzo Sen sklejał mu powieki, ciepło wypełniało ciało. Głos wewnątrz szeptał: Śpij, śpij, nie otwieraj oczu.

Ale dziecięcy głosik powtarzał bez końca, uporczywie: Światło w jego oczach

Czego oni ode mnie chcą? Dlaczego nie dają zasnąć? Czemu znowu męczą? pomyślał Felek, z trudem unosząc powieki, by spojrzeć na tych dwoje, którzy mu przeszkadzają nawet teraz.

-O! zawołał dziecięcy głosik. O, widziałeś? Znowu. Światło!

-Jakie światło? zdumiał się tata, lecz ściągnął swoją kurtkę, owinął w nią kota i ruszył do bloku.

Córka biegła przy nim. Pospieszała go:

-Tatusiu, szybciej, proszę! Jemu zimno!

Zniknęli w bramie, a po chwili, w oknach na piątym piętrze zapłonęło światło.

Felka wykąpano w ciepłej wodzie, napojono podgrzanym mlekiem. A dziewczynka Dziewczynka cicho prosiła:

-Tylko nie umieraj. Proszę, nie umieraj, Felku.

I lód stopniał z jego sierści. I w duszy też się topił.

Wielki rudy kot patrzył z niedowierzaniem, jak tata z córką troszczą się o niego. Był już rozbudzony i naprawdę czuł ciepło.

Ciepło nie z grzejnika, nie z lampy, lecz z dziecięcego serca.

A na zewnątrz stał ktoś. Ten, co czasem przychodzi z pomocą. Stał i patrzył w rozświetlone okno piątego piętra.

-Wszystko, co mogę. Wszystko, co mogę powiedział cicho.

Zastanowił się chwilę i dodał:

-Światło nie każdy je zobaczy. Nie każdy. I nie każdy, kto je widzi, potrafi je ochronić.

A Felek, patrząc na rudowłosą dziewczynkę, nie myślał o wielkości ludzkiego serca. To ludzie rozważają takie sprawy. On myślał o sobie.

On widział światło. Światło w jej oczach.

Polubcie, jeśli Wam się podobało, i napiszcie w komentarzach, co o tym sądzicie.