— Próbowaliśmy zanieść pańskie rzeczy do pokoju rzeczy znalezionych — zauważył funkcjonariusz. — Ale… Pański kot jest wyjątkowo waleczny. Nie dopuścił nas do nich. Proszę odebrać swoje rzeczy i kota. I tak mamy już wystarczająco dużo roboty…

Próbowałyśmy odnieść państwa rzeczy do przechowalni rzeczy znalezionych powiedział policjant. Ale Wasz kot to prawdziwy wojownik. Nie pozwolił nikomu się zbliżyć. Lepiej zabierzcie swoje rzeczy i kota, mamy i tak mnóstwo pracy

Na każdym dworcu są poczekalnie. Jedne przestronne i pełne światła, inne ciasne i przytłaczające. W jednych stoją miękkie fotele, w innych twarde ławki. Różnią się wyglądem, lecz łączy je wspólny mianownik nieuniknione oczekiwanie.

Prawie każdy, kto wybiera się pociągiem, przynajmniej raz pojawił się na stacji zbyt wcześnie, z obawy przed spóźnieniem, a potem męczył się w oczekiwaniu. Walizki i torby piętrzą się przy nogach, czas dłuży się niemiłosiernie i zaczynasz w duchu ganić siebie za nadmierną przezorność.

Tak było tego dnia. Ludzie siedzieli w milczeniu, unikając wzroku innych. Jedni przeglądali gazetę, inni czytali książkę, większość uciekała w ekrany telefonów. Niektórzy konsumowali naprędce zrobione kanapki. Do nich właśnie podchodził

Poczekalnia znajdowała się na parterze z osobnym wejściem od ulicy. Najwyraźniej to zapachy jedzenia ulatniające się z reklamówek i plecaków przyciągnęły właśnie jego.

To był wielki, potargany szary kot. Na szyi miał obrożę z numerem telefonu.

Ludzie odganiali go. Najmocniej reagowały matki karmiące dzieci:

A sio! Brudny, pewnie pełen pcheł. Jeszcze mi zarazisz dziecko.

Kot z westchnieniem cofał się. Właściwie niczego nie żądał. Po prostu przysiadał cicho obok i patrzył, patrzył, patrzył

Bardzo chciało mu się jeść. Ale nie potrafił o to poprosić.

Zaledwie kilka dni temu ktoś go tu przywiózł. Właściciel nagle zmarł, a rodzina postanowiła sprzedać mieszkanie. Jeden z nich rozwiązał problem, podrzucając kota na dworzec i rzucając od niechcenia:

Tu przynajmniej nie umrzesz z głodu i odszedł.

Ale jak prosić? Co robić? Jak dać ludziom znać, że jest głodny? Tego kot nie wiedział.

Dlatego siadał tylko cicho obok i patrzył w oczy, wdychając zapachy, od których kręciło mu się w głowie.

A ludzie, zmęczeni oczekiwaniem, wcale nie mieli ochoty zajmować się jeszcze bezdomnym kotem. Chcieli odjechać, zapomnieć o poczekalni jak o złym śnie

Mężczyzna przyszedł na dworzec sporo wcześniej. Służbowy wyjazd miał być krótki noc w pociągu, rano spotkanie w firmie, potem powrót. Do odjazdu zostało około czterdziestu minut. Z nudów rozglądał się wokół i dostrzegł kota akurat w chwili, gdy jedna z matek krzyknęła na niego i pogroziła ręką.

Kot, jak zwykle, cofnął się i usiadł dalej. Do krzyków i gróźb już zdążył przywyknąć.

Mężczyzna zauważył obrożę, pomyślał że pewnie zwierzę się zgubiło, a właściciele się martwią. Wyjął z teczki kotlety, które żona przygotowała mu na drogę w plastikowym pudełku. Otworzył je, powąchał i uśmiechnął się pod nosem:

Ale pycha mruknął, patrząc na kota. Kici kici. Chodź tu, maluchu. Daję ci.

Kot nieufnie kręcił się w miejscu. Nie chciał znowu zarobić kopniaka.

Nie bój się, podejdź powiedział mężczyzna. Ja nie skrzywdzę.

Kot ostrożnie podszedł i spojrzał czujnie. Mężczyzna położył kotleta na chusteczce. Kot cicho zamiauczał i zaczął jeść, ostrożnie, nie rozrzucając ani okruszka.

Ty jesteś domowy, zdecydowanie powiedział mężczyzna.

Dostrzegł numer na obroży i zadzwonił. W słuchawce odezwała się automatyczna sekretarka: numer nieaktywny.

Żachnął się półgłosem. Pociąg miał odjechać za dwadzieścia minut, a sytuacja zrobiła się bardziej skomplikowana.

I co teraz? Co robić? powtarzał bezradnie, rozglądając się.

Poczuł bezsilność, więc zadzwonił do żony. Pobieżnie opowiedział o całym zamieszaniu i zapytał:

Co robić? To ewidentnie domowy kot. Telefon nie działa. A wszyscy go przeganiają, biedak nie umie się nawet upomnieć o jedzenie.

Ty to zawsze musisz się w coś wplątać westchnęła żona. Po co ci ten kot?

Rozumiesz, odparł. Przeganiają go wszyscy. Nawet nie umie poprosić o jedzenie.

Poczekalnia dworcowa? spytała.

Tak! ucieszył się.

Daj mi numer z obroży.

Przed wyjściem na peron zostawił kocurowi całe pudełko z kotletami, ustawiając go przy ścianie.

Czekaj tutaj, pogłaskał kota po głowie. Żona na pewno cię znajdzie.

Kot popatrzył na niego jedynego człowieka od paru dni, który zwrócił na niego uwagę, nakarmił i przemówił życzliwie. Szturchnął łapą dłoń mężczyzny i cicho zamiauczał.

Tak jest, czekaj tutaj. Nie odchodź nigdzie. Ona na pewno ci pomoże

Nazajutrz mężczyzna miał mnóstwo spraw do załatwienia. Dopiero pod wieczór zadzwonił do żony.

I co? zapytał. Znalazłaś właścicieli? Nakarmiłaś kota?

Szukałam go cały wieczór odpowiedziała. Zdołałam tylko ustalić, że właściciel zmarł. Spadkobiercy bez skrupułów podrzucili kota na dworzec i zostawili

Zmilkł.

Rano wrócę, będę dalej szukać, dodała.

Wiem, że pomożesz, powiedział cicho.

Słyszę, jak się nie martwisz zirytowała się. Twoje serce tego nie wytrzyma! Znajdę kota. Zaraz zadzwonię do córki i zięcia, pojedziemy razem.

Odłożył telefon i próbował się uspokoić. I co z tego, tłumaczył sobie w duchu, przecież pełno na świecie kotów. Ale nie potrafił przestać się niepokoić. Sprawa tego kota nagle stała się dla niego bardzo ważna.

W nocy spał niespokojnie. Śniło mu się, że znów głaszcze kota po głowie i coś mu tłumaczy, a on patrzy i kiwa głową

Rano żona przekazała mu, że obeszli cały dworzec, podpytali sprzątaczki kot przepadł.

Ogarnęło go trudne do wyjaśnienia poczucie winy, którego nie mógł się pozbyć.

Pospiesznie wrócił do domu

Wieczorem znów był w swoim mieście. Zamiast pojechać prosto do domu, zostawił bagaż przy jednym z pasażerów i ruszył szukać kota.

Najbardziej bał się, że go nie znajdzie. Albo, że znajdzie za późno.

Półtorej godziny przemierzał każdy zakamarek dworca, potem zaglądał do śmietników i pod krzewy.

Tuż przed północą dołączyła do niego żona, zrzędząc na wszystko.

O drugiej w nocy, kompletnie wycieńczeni, przysiedli na ławce przy wejściu i zapalili papierosa.

Nogi mi wchodzą do jęknęła żona.

No, co robimy dalej?

Posiedzimy chwilę i pójdziemy jeszcze raz. Gdzie zostawiłeś rzeczy?

Mężczyzna złapał się za głowę:

Na dworcu przy jednym facecie. Ale on już dawno odjechał!

Najpierw chodźmy po rzeczy. Jeśli nie ukradli wrzucimy do auta, potem ruszymy szukać dalej.

Przeszli przez poczekalnię. Przy bagażu zatrzymał ich patrol policji.

Państwa rzeczy? zapytał policjant.

Nasze odpowiedzieli równocześnie.

Czemu je zostawiliście?

Kota szukaliśmy znów jak na komendę.

Jakiego kota? zdziwił się mundurowy i wskazał na torby. Tego?

Na walizce leżał wielki szary kot.

Chcieliśmy oddać rzeczy do przechowalni, dodał policjant. Ale wasz kot Skakał jak pies, nikogo nie dopuścił.

Nie zginął. Widać, tylko na chwilę się oddalił. Zabierajcie i kota i rzeczy. Za dużo tu i tak roboty.

Mężczyzna ostrożnie zbliżył się do kota. Zwierzak, widząc znajomego człowieka, który niedawno go nakarmił, pogładził i kazał czekać, z radością zamiauczał i wtulił się w jego dłoń.

Mężczyzna przysiadł na ławce, pogładził kota po grzbiecie i odetchnął z ulgą. Żona usiadła obok.

Zawsze musisz się w coś władować powiedziała i pocałowała go w lewy policzek. No, bierz rzeczy i idziemy.

On chwycił walizkę i torbę, a ona dużego, wychudzonego i brudnego szarego kota. Ten wtulał się w nią, radośnie miauczał, ocierał się łbem, mruczał i próbował polizać w policzek.

Kobieta śmiała się, nie mogąc się opanować przed jego natarczywością.

W domu pierwsze, co zrobiła, to wykąpała kota w ciepłej wodzie, dokładnie wytarła go miękkim ręcznikiem, zdjęła obrożę i nalała pełną miskę pachnącego rosołu drobiowego.

W nocy kot cichutko zakradł się do sypialni i położył się obok kobiety. Lekko ugniatał ją łapami i podrapywał, jakby sprawdzając, czy naprawdę tu jest i nigdzie się nie wybierze.

Położyła mu dłoń na grzbiecie i szepnęła:

Śpij, kocie, śpij. Teraz jesteś w domu

Kot cicho zamruczał i zasnął.

Usnął też mężczyzna. Śniło mu się, jak razem z żoną znów chodzą po dworcu i szukają kota.

A kot śnił, że cały ten czas to on właśnie szukał swojego człowieka.

A na dworcu, tymczasem, kręciła się mała ruda kotka. Z niepokojem wpatrywała się ludziom w oczy i żałośnie miauczała. Przechodnie odwracali wzrok i spieszyli dalej.

Nie mieli czasu się zatrzymać. Kotów na świecie mnóstwo przecież wszystkich nie da się uratować, ani nakarmić! myśleli, przyspieszając kroku.

Tak to już jestAż wreszcie któraś z kobiet, spiesząc się do porannego pociągu, przystanęła. Schyliła się, wyciągnęła z torebki kawałek bułki i położyła tuż obok kotki.

No chodź, maleńka, nie bój się powiedziała miękko.

Ruda kotka zawahała się, po czym ostrożnie podeszła i zjadła ostrożnie wszystkie okruszki. Kobieta uśmiechnęła się smutno, wyciągnęła do niej dłoń.

Nie mam więcej, ale wrócę jutro, przyniosę ci coś lepszego. Obiecuję.

Ruda kotka zamrugała oczami i położyła się przy jej stopach, jakby licząc, że to jeszcze nie koniec tego dobrego spotkania. Kobieta ostrożnie pogłaskała ją po głowie, zanim pobiegła na peron, unosząc ze sobą cień ciepła i promyk nadziei.

A potem dzień powoli budził się do życia najpierw rozjarzyły się światła w oknach dworca, potem poczekalnia zapełniła się kolejnymi ludźmi. Ale na ławce, tam, gdzie jeszcze niedawno kocie oczy błyszczały smutkiem, pozostała już tylko zapamiętana pieszczota.

Kotka zasnęła, wtulona w znaleziony na dworcu szalik, z którego pachniała dłoń, która obiecała wrócić. I tego ranka po raz pierwszy od dawna uwierzyła, że świat może być lepszy, a sny o domu wcale nie muszą być tylko snem.