Fałszywe piękno

Fałszywe piękno

29 marca

Czy naprawdę się rozstaliście?! Nie wierzę! wykrzyknęła Magda tak ze zdziwieniem, że aż zrobiło mi się głupio. Jej oczy się rozwarły, brwi uniosły się wysoko, a usta lekko się rozchyliły wyglądała, jakby usłyszała coś zupełnie niemożliwego. Przecież byłeś gotów nosić Zosię na rękach! Wszyscy brali was za wzór. Sama zawsze marzyłam o takiej relacji!

Rzeczywiście, Magda, rozstaliśmy się Odpowiedziałem, ponuro wyglądając przez okno. Za szybą lał deszcz, zimna ulewa biła w parapet. Ten obraz doskonale oddawał mój nastrój. Czułem się pusty jak nigdy. Pięć lat wspólnego życia przesiąkło szarością, a w piersi pojawiła się pustka, której dawniej nie znałem tę pustkę kiedyś wypełniały uśmiechy, czułe objęcia, marzenia o przyszłości. Zacisnąłem pięści do białości kostek. To koniec, rozumiesz? Koniec

Ale dlaczego? Magda nie ustępowała, pochyliła się w moją stronę, przyglądając mi się wnikliwie. Zosia czekała na ciebie pół roku, gdy byłeś na delegacji! Była wierna, nie zwracała uwagi na czułe słówka czy prezenty innych facetów!

A skąd ty to wiesz? Przecież mieszkasz w innym mieście uśmiechnąłem się z goryczą. Może to tylko przykłady kobiecej solidarności?

Może i mieszkam sto kilometrów od twojej Zosi, ale nie zapominaj, mam tam znajomych, którzy jej się przyglądali. Wiem, że poważnie zabrała się za zmianę wyglądu, choć bez szczegółów. Włosy, siłownia, nowa garderoba I to wszystko właśnie wtedy, gdy cię nie było. Bardzo się starała, Radek.

O właśnie! Przez to wszystko się rozeszliśmy! Zerwałem się z miejsca, nerwowo sięgnąłem po telefon zostawiony w kurtce. Moje ruchy były szybkie i chaotyczne, jakbym uciekał przed własnymi myślami. Wróciłem do salonu, wciskając Magdzie smartfon niemal w oczy. Pamiętasz, jak Zosia wyglądała przed moim wyjazdem?

No jasne, że pamiętam przewróciła oczami Magda, choć jej głos się załamał. Zastanowiła się chwilę, jakby próbowała przywołać obraz przyjaciółki. Urocza dziewczyna. Długie, jasne włosy, ogromne niebieskie oczy, zgrabny nosek Figura w porządku, góry byś się nie czepiał, chyba było ci dobrze?

Właśnie, że było znakomicie! głos mi się załamał, niemal przeszedłem na szept. Zosia była dla mnie ideałem. Kochałem ją taką, jaka była. Ale wystarczyło, że wyjechałem, a jej koleżanki zawróciły jej w głowie. Wmówiły, że jak nie zmieni siebie, to szybko ją rzucę. A ona ona im uwierzyła! Zaczęła się zmieniać nie dlatego, że sama chciała. Ale dlatego, że jej powiedziano jak nie, to mnie straci.

I co, jest aż tak źle? Magda zaczęła się niepokoić. Jej dłonie ścisnęły podłokietnik fotela. Przecież ona robiła to dla ciebie

Spójrz sama! Podałem jej zdjęcie. Na ekranie Zosia, ale zupełnie inna.

Grube, piękne włosy, z których była taka dumna, zostały obcięte na krótko i przefarbowane na platynowy blond. Fryzura odsłaniała uszy i szyję, ale dodała jej ostrości, zupełnie nie jej. Wargi napompowane, aż nie do poznania z twarzy zniknęła naturalność. Schudła dziesięć kilo efekt: wystające obojczyki, żebra jak u modelki z wybiegów, ręce jak gałązki. Skóra przezroczysta, pod oczami sińce jak po nieprzespanych nocach. Najgorsze (dla mnie) powiększyła biust, choć zawsze wiedziała, że nie trawię takich operacji! Zawsze powtarzałem, że cenię naturalność, a ona to przekreśliła.

Patrzę na nią, gdy przyszła po mnie na lotnisko, i zastanawiam się, czy nie ominąć jej obojętnie mój głos zadrżał, uderzyłem pięścią w ścianę, skrzywiłem się z bólu. Jak można było w pół roku tak się zniszczyć?! Dlaczego nie pomyślała, że kocham ją całą, taką jaka jest?

Nie mogłem się uspokoić, chodziłem po pokoju jak dzikie zwierzę, zaciskałem pięści i pocierałem twarz dłońmi, chcąc wymazać ten obraz z pamięci.

Magda rozumiała mnie jak nikt inny. To ona wysłuchiwała moich narzekań na tyrana szefa, który wysłał mnie do Warszawy na pół roku, zostawiając Zosię samą a wyjazd był konieczny, bo ostatni rok studiów, egzamin magisterski za pasem, a moja praca nie pozwalała na dłuższą przerwę. Każdego dnia dzwoniłem do Zosi, wspieraliśmy się na odległość, liczyłem dni do powrotu… A wracając, witałem obcą osobę.

Może ona po prostu chciała sprawić ci przyjemność szepnęła Magda, zbliżając się powoli. Może ktoś wmówił jej, że to będzie dla was lepsze.

Śmiech przez łzy. Sprawić przyjemność? Przecież ona się pogubiła! Kochałem ją za to, jaka była. Teraz nie wiem nawet, kim jest.

Bolało mnie najbardziej to, że Zosia wtedy uparcie nie chciała się pokazywać na wideorozmowie. Gdy próbowałem się z nią połączyć, odmawiała z uśmiechem, mówiąc, że szykuje niespodziankę, którą mnie zachwyci. Ale ja nie wierzyłem unikała rozmowy, jakby chciała coś ukryć. Może miała już kogoś innego, tylko nie umiała zakończyć naszej relacji? Myśl ta nie dawała mi spokoju, nie mogłem się przez nią skoncentrować na pracy.

W końcu poprosiłem Krzyśka, który mieszkał blisko niej w Krakowie, żeby sprawdził co i jak, dyskretnie popytał znajomych, rzucił okiem. Zgodził się trochę niechętnie, ale zadzwonił po kilku dniach:

Chyba rzeczywiście szykuje niespodziankę powiedział dziwnie. Nie wiem, czy ci się spodoba. Na pewno przeżyjesz szok. Ale nikogo innego nie ma, czeka na ciebie, pyta o każde słowo.

To mnie trochę uspokoiło. Westchnąłem z ulgą, przeczesałem włosy, nawet się lekko uśmiechnąłem. Może niepotrzebnie się martwię, może nie jest tak źle, jak myślę. Moja Mała była szczera, nie oszukiwała mnie, nie miała nikogo. Myśl, że wciąż czekała ogrzała mnie od środka.

Dzisiaj żałuję, że nie przyjąłem zdjęcia od Krzyśka chciał mi je wysłać, podał nawet rękę na serce z tekstem: Radek, zobacz, co ona szykuje. A ja Nie chcę, wolę niespodziankę. Gdybym zobaczył to wcześniej, może udałoby się coś powstrzymać Może rzuciłbym wszystko i pojechał do niej jeszcze tego wieczoru! Ale teraz to już za późno

W dzień powrotu nie mogłem usiedzieć w miejscu. Co chwila zerkając na zegarek, stukając nerwowo w podłokietnik samolotu, później drapiąc krawędź kurtki w taksówce. Dłonie mokre z nerwów, serce waliło jak młot. W głowie widziałem obrazy: jak wychodzę z hali przylotów, widzę ją, biegnie do mnie, śmieje się, rzuca na szyję. Potem wracamy do domu, parzymy herbatę, siadamy na kanapie opowiadamy sobie wszystko, co się wydarzyło przez te długie miesiące.

A życie okazało się dużo okrutniejsze. Zobaczyłem Zosię przy wyjściu z Balic i osłupiałem. Stała tam zupełnie obca dziewczyna niemal jej nie poznałem. Stanąłem i nie mogłem się poruszyć, a wszystko we mnie zamarło.

Radek! Tak tęskniłam! krzyknęła, wyciągając ręce do uścisku, a ja odsunąłem się, nie pozwoliłem się objąć. Jej uśmiech zgasł, w oczach pojawiło się zdziwienie i ból. Ręce bezradnie opadły.

Co ci jest? To przecież ja! Aż tak bardzo cię zaskoczyłam tą niespodzianką? W jej głosie była nadzieja przemieszana z niepokojem. Poprawiła nerwowo kosmyk włosów, jakby chciała jeszcze odzyskać moją sympatię.

Patrzę na ciebie i nie wiem, gdzie podziała się moja Zosia odparłem surowo, głosem stłumionym. W środku aż buzowało, miałem ochotę krzyczeć i wylać z siebie wszystko, ale otoczenie, ludzie wokół, nie pozwalało na to. Cofnąłem się jeszcze dalej, patrząc na nią zdumiony. Jesteś chora? Albo oszalałaś? Co się stało z twoimi pięknymi włosami, z twoją sylwetką? Zawsze byłaś taka naturalna

Chcesz powiedzieć gruba? Zosia zrobiła naburmuszoną minę. W głosie łamała się od płaczu. Zacisnęła dłonie w pięści i rozluźniała na zmianę, starając się jakoś opanować. Jej koleżanki, które przyszły po wsparcie moralne, zarechotały w kąciku. Zosia rzuciła im spojrzenie pełne żalu.

Możesz już nie oszczędzać moich uczuć, wiem dobrze, że się zaniedbałam powiedziała drżącym głosem. Ale teraz chyba nie będziesz się za mnie wstydził? Popatrz, jestem taka nowoczesna, na czasie. Czyż nie lepsza niż kiedyś?

A kto powiedział, że teraz w ogóle gdziekolwiek z tobą pójdę? mój głos stwardniał, nie ukrywałem rozczarowania. Z pięknej dziewczyny stałaś się nie wiem kim! Zawsze wszystko omawialiśmy razem. Czemu nie zapytałaś, co ja o tym sądzę?

Radek, co ty! Zosię można teraz dać na okładkę magazynu! dorzuciła się jej koleżanka, szeroko się uśmiechając. Ilu facetów się do niej podbijało? Masz szczęście, że chciała tylko ciebie. To wszystko dla ciebie!

Odwróciłem się wściekle do niej.

Nie dla mnie, tylko dla siebie samej! spojrzałem na Zosię, a wewnątrz czułem tylko gniew i ból. Nie róbcie ze mnie winnego tego wszystkiego!

Podszedłem bliżej do Zosi, zmieniłem ton:

Zosia, ty przecież dobrze wiesz, co dla mnie było ważne. Uwielbiałem twoje prawdziwe ja. To, czego dokonałaś To już nie jest osoba, w której się zakochałem. Chciałem ci się oświadczyć. Serio. Mam nawet pierścionek. Wyobrażałem sobie, że do ciebie wrócę, że założymy rodzinę Ale nie jestem w stanie żyć z kimś, kto został kimś zupełnie obcym.

Zosia pobladła. Łzy spływały jej po policzkach, próbowała coś powiedzieć, ale słowa uwięzły jej w gardle. Ruszyła za mną, ale koleżanki chwyciły ją za ramiona.

Niech idzie! wykrzyknęła jedna z nich. Zobaczysz, jeszcze zatęskni, wróci na kolanach. Teraz wyglądasz bosko, wszyscy się za tobą oglądają. Dumna powinnaś być!

Zosia tylko patrzyła za mną przez szybę, łzy ciekły po jej twarzy, rozmazywały tusz. W środku czułem się pusty jak nigdy wcześniej bo właśnie to utraciłem coś najcenniejszego

Naprawdę chciałem się oświadczyć powiedziałem potem Magdzie, gdy już spokojniej opowiadałem to wszystko. Przed oczami miałem obraz: jej uśmiech, jej śmiech, przytulenie A ujrzałem kogoś zupełnie obcego. Wszystko we mnie pękło. Nie rozpoznałem już mojej Zosi.

Czemu wy, dziewczyny, ciągle uważacie, że musicie coś w sobie zmieniać?! Codziennie ją komplementowałem, mówiłem, jak ją kocham, ze wszystkimi jej małymi dziwactwami A ona wszystko to przekreśliła. Jakby siebie wykreśliła z własnego życia.

Najbardziej boli mnie to, że to wszystko była sprawka jej przyjaciółki! Namawiała ją, żeby do mnie przestała pasować, specjalnie! Jestem tego pewien.

Ale skąd wiesz? Magda położyła mi rękę na ramieniu. Nigdy nie widziała mnie tak rozbitego zawsze byłem tym twardszym, a teraz załamałem się.

Sama mi powiedziała. Przyszła do mnie do mieszkania, mówiąc niby to żartem, że ona jest o wiele lepsza niż Zosia, że jej piękno nie jest sztuczne. Ledwo ją wyprosiłem Tak mi się brzydko zrobiło, że aż ręce się trzęsły.

Nawet nie wiesz, jak jej zależało na tym, żeby zepsuć nasze relacje. Ale nie dam się wplątać w jej gierki. Kochałem Zosię, taką jaka była. A teraz czuję tylko pustkę, bo pozwoliła, by ktoś ją zmienił pod siebie.

Co teraz? Starałeś się z nią jeszcze porozmawiać? Magda próbowała mnie pocieszyć cicho, łagodnym tonem.

Jej się podoba to, jak wygląda, i nie zamierza niczego zmieniać westchnąłem. Zosia zadzwoniła, próbując grać mi na sumieniu przecież czekała na mnie te pół roku! Czuję, jakby opadła na mnie niewidzialna góra. Kocham ją. Tak tęsknię za moją Zosią Ale ona już nie istnieje. Nie ma jej. Został tylko ktoś obcy z tymi napompowanymi ustami, przeraźliwą chudością, z tą całą sztucznością!

Magda ścisnęła moją dłoń. Nie pocieszała pustymi słowami. Po prostu była przy mnie, jak zawsze w przyjaźni, której nie da się kupić za żadne pieniądze.

Widziałem, jak sama się powstrzymuje, żeby nie uronić łzy.

Wiesz szepnąłem cicho, patrząc w okno, pamiętasz jak kiedyś chodziliśmy po Plantach, jesienią? Liście żółte, ona się śmiała, kaptur ześlizgiwał się z głowy, zawsze jej go poprawiałem Radek, chcę, żeby tak było zawsze. Ja wtedy odpowiedziałem: Będzie, kochanie, na pewno będzie. I byłem tego pewien

Teraz? Patrzy w lustro i widzi piękność A ja nie rozpoznaję w niej bliskiej osoby. Jak to się mogło stać w kilka miesięcy? Dlaczego nie pogadaliśmy o tym wcześniej?

Łzy popłynęły po moich policzkach już nie cofałem ich dłonią, po prostu cicho płakałem, jak dziecko zagubione gdzieś w nieprzyjaznym świecie.

Magda przesunęła się bliżej, objęła mnie ramieniem i przytuliła mocniej.

Radek, to nie twoja wina, powiedziała, głosem cichym, nieco drżącym. Kochałeś, wspierałeś, okazywałeś, że jest ważna Zazdrość, głupota innych nie jest twoją winą.

Podniosłem na nią wzrok zapłakany, pusty, pogubiony. Wciąż szukałem odpowiedzi.

Może popełniłem błąd? Może zamiast się obrażać, powinienem ją spróbować zrozumieć? Może się bała, że ją zostawię? Może chciała mi sprawić radość, a ja odrzuciłem wszystko jednym słowem?

Biłem się z myślami między żalem a miłością, rozczarowaniem a nadzieją. Wciąż miałem nadzieję, że gdzieś pod tym nowym wyglądem tkwi jeszcze moja Zosia. Ta, która rysowała śmieszne minki na zaparowanej szybie i lubiła poranne kakao.

Masz prawo do własnych uczuć Magda spojrzała mi prosto w oczy. Nikt nie może cię zmuszać do akceptowania czegoś, co ci nie odpowiada. Ale jeśli chciałbyś spróbować wyjaśnić pogadaj z nią szczerze. Nie z obowiązku tylko z szacunku do waszej miłości.

Zamknąłem na chwilę oczy, potem spojrzałem w okno. Deszcz ustał, zza chmur przebiły się już pierwsze promienie słońca, malując niebo ciepłymi odcieniami różu i złota.

Może masz rację Ale potrzebuję jeszcze trochę czasu. Muszę zrozumieć sam siebie. Nie potrafię tak po prostu zapomnieć, zniszczyć tego, co było między nami Ale jeśli jest cień szansy, by odzyskać moją Zosię, nie pozwolę, by wszystko przepadłoU pasa zaczęła wibrować mi komórka. Wiadomość od Zosi krótka, lakoniczna, jakby bała się napisać choć słowo za dużo: Przepraszam, Radek. Chciałam dobrze. Jeśli kiedykolwiek zatęsknisz, wiesz, gdzie mnie znaleźć. Wpatrywałem się w ten tekst długo, aż litery stały się rozmazaną smugą. Czułem, jak w środku gaśnie coś ostatecznie; nie gniew, nie rozczarowanie, tylko cierpka rezygnacja. Odpowiedziałem tylko: Chciałem być dla ciebie domem, nie lustrem.

Odłożyłem telefon. W pokoju rozeszła się cisza, inna niż wcześniej nie była już ciężka, raczej lekko szeleszcząca, delikatna. Magda jeszcze przez chwilę trzymała moją rękę, a potem uśmiechnęła się ze smutkiem, takim, co koi, a nie dokłada bólu.

Wyjrzałem przez okno. Słońce rozlało się ciepłym światłem po kamienicach, liście połyskiwały jak odnowione. Oddychałem powoli, czując, że to koniec pewnej opowieści tej, gdzie fałszywe piękno zagłuszyło prawdziwą bliskość. Ale wiedziałem, że z czasem smutek umości się we wspomnieniach, a miejsce po Zosi wypełni ktoś, kto nie będzie chciał zmieniać się dla nikogo i dla nikogo też mnie nie zmieni.

Może kiedyś spotkam ją znowu inną, pogodzoną ze sobą, ze mną już jednak tylko na do widzenia. Może wtedy zrozumiemy, że najważniejsze jest to, by patrzeć na siebie nawzajem oczami serca, a nie przez cudze oczekiwania. I że żadne lustro nie pokaże nam tego, co naprawdę w nas najpiękniejsze.

Przestałem płakać. Poczułem wdzięczność za miłość, którą przeżyłem, i za tę, która jeszcze przede mną. A deszcz? Deszcz już ucichł.