Łapacz snów

Łapacz snów

– Znowu?! Sima, Sima! Obudź się! Przez ciebie zaraz pobudzisz najmłodszych! Przetrzymaj ją! Lena zsunęła się z łóżka i potrząsnęła siostrę za ramię. Kiedy ona w końcu przestanie…

Sonia przewracała się przez sen, a jej jęk, długi i bolesny, wypełniał pokój. Tak przenikliwy, że aż musiałam się obejrzeć przez ramię, czy ktoś za mną nie stoi.

– Jak w jakimś kiepskim horrorze! Sima zsunęła z siebie kołdrę i z zamkniętymi oczami poczłapała do łóżka Sonii.

Okryła ją swoją kołdrą, położyła się obok, przytuliła siostrę i cicho zaczęła nucić:

– Lulajże, lulajże, nie śpij ty na brzegu… O rany! Lena! Nie ma co śpiewać kołysanek! Gorąca jak żelazko! Budź mamę!

Lena kręciła się jeszcze chwilę przy łóżku Sonii, ale w końcu westchnęła i poszła do rodziców. Trudno, Sonia była dla nich tak samo ważnym dzieckiem, jak pozostała trójka. Mama z całą pewnością zrobiłaby im awanturę, gdyby ukryły, że coś się dzieje.

W sypialni rodziców panowała cisza. Lena położyła rękę na łóżeczku Sebastiana, stojącym tuż przy łóżku dorosłych, i pogładziła po ramieniu Paulinę.

– Mamusiu…

Jej brązowe oczy zupełnie jak oczy Leny otworzyły się natychmiast, jakby Paulina nie spała wcale, i ciepła dłoń objęła palce dziewczynki.

– Co się stało, córeczko?

– Coś jest nie tak z Sonią! Mamo, ma chyba gorączkę. Jest cała rozpalona, jakby ją żelazko dotknęło!

Sebastian spaczenie popiskiwał, więc Paulina, równie czule jak przed chwilą Sima, zaczęła nucić:

– Lulajże, lull…

Jej palce lekko ułożyły rękę Leny na boku brata.

– Pohuśtaj go, żeby nie wstał. Zaraz wrócę…

Mimo bólu pleców po wczorajszym upadku z drabiny Paulina podniosła się i na palcach pobiegła do pokoju dziewczynek, wsłuchując się w ciepłą ciszę śpiącego domu.

Ten dom był jej dumą. Ile razy słyszała, że ona i Marek nie dadzą rady dokończyć budowy… Że niepotrzebny im taki ogrom, że lepiej będzie im w mieszkaniu…

Rodzina tylko wzruszała ramionami, zupełnie nie kryjąc się z ostrymi i bolesnymi komentarzami:

– Po co wam taka willa? I tak macie tylko jedno dziecko!

Serce Pauliny ściskało się z żalu, głowę pochylała coraz niżej, jakby ktoś okrutny i obojętny na cudze cierpienie próbował ją przygnieść do ziemi. Nie możesz urodzić? To nie zasługujesz trzymać głowy wysoko! Są na świecie tacy, którzy bardziej zasługują…

Ile razy Marek, gdy widział ją rozgoryczoną po rozmowach z matką czy ciotkami, obejmował ją i przyciskał policzek do jej głowy, dziwiąc się, jak naturalnie pasuje w zagłębienie jego szyi. Byli jednym ciałem i jednym duszą, czuli nie tylko ciepło, ale i najgłębsze myśli drugiego. Nie dało się czegoś poczuć w pojedynkę, żeby drugie tego nie wychwyciło.

– Nie przejmuj się nimi! Oni nic nie wiedzą!

– Ale mają rację, Mareczku… Nie będziemy mieć dzieci…

– To jeszcze się okaże! zaciskał zęby z wściekłości na tych wszystkich, którzy śmieli zranić jego żonę i przysięgał sobie zrobić wszystko, by jej marzenie się spełniło.

Wydawało się, że wszystko jest możliwe, gdy ma się pieniądze i mieszka pod Warszawą. Jedna klinika, druga, trzecia… Wszędzie rozkładali ręce:

– My nie jesteśmy cudotwórcami!

Paulina znów spuszczała wzrok, nie wiedząc, jak powiedzieć Markowi to, co dawno uznała za przesądzone. Dopiero gdy zaczął planować dom, odważyła się.

– Nie ze mną, Marek… Kocham cię i wiesz o tym, ale powinieneś mieć rodzinę. Jeśli nie mogę ci dać dziecka… Chcę się rozwieść.

– Marz sobie dalej! zdenerwowany Marek stuknął kubkiem gorącej herbaty o stół i podskoczył, parząc się w ucho. Daj spokój, Paulino! Powiem to prosto, bo z wdziękiem to różnie bywa! Twoja mama nie będzie zadowolona trafił jej się prostak za zięcia! Jak trzeba, to powiem i ostrzej Ale nie puszczę cię nigdzie! Kto ci powiedział, że mogę zrezygnować z takiej Przepraszam! Z takiej głupoty? Potrafisz obrazić, to przyjmij, że czasem i ty możesz usłyszeć coś przykrego!

– Ja?! Paulina podniosła wzrok ze zdziwienia i zapomniała, że miała zaraz zalać się łzami.

– A kto?! Wymyśliłaś takie głupoty?! Mi potrzebna jesteś! A dzieci… Jak będą to fajnie, jak nie znaczy taka nam trafiła się droga. Nie każdemu dane być rodzicem…

Paulina długo jeszcze po tej rozmowie nie znajdowała spokoju. Mężczyzna młody, pełen energii ale co będzie później? Może zrozumie, ile stracił, lecz już będzie za późno.

Ale Marek był nieustępliwy. Za długo czekał na kobietę, która została jego radością.

Dla Pauliny to był już drugi ślub.

Wyszła za mąż w wieku dziewiętnastu lat, ale bardziej niż ślub marzyła o ucieczce z domu, by uwolnić się spod kontroli i wiecznych pretensji matki.

Z matką Paulina miała bardzo trudne kontakty. Halina Grzegorzewska, matka Pauliny, raz wielbiła córkę bez pamięci, chwaląc się jej zaletami wszem i wobec, a raz jakby coś pociągało za sznurki duszy z dnia na dzień zapominała, że jeszcze wczoraj nazywała ją swoim szczęściem.

– Jakim cudem urodziłam takie nieporozumienie?! Paulina! Czasem patrzę na ciebie geniusz! A czasem… Co ty masz w tej głowie, dziecko?!

Gdyby Paulina potrafiła odpowiedzieć, zrobiłaby to. Milczała tylko i znosiła maminy wzrok pełen wyrzutu, próbując zrozumieć, jak pokochać osobę, która tak często krzyczy…

Zapytana, czy kocha mamę, bez namysłu odpowiedziałaby: „Tak! Przecież to moja mama!”. Ale z wiekiem zrozumiała, że wykształcenie, dobra praca czy masa znajomych nie wystarczą, by być ciepłym i serdecznym. Jej matka robiła wrażenie na innych, nawiązywała kontakty, była sprytna i elokwentna, ale relacja z własną córką nie układała się.

– Mamo, dlaczego mnie nie kochasz? odważyła się zapytać tydzień przed ślubem, gdy matka skomentowała ślubną suknię: „Gdzie ty wytrzasnęłaś tę szmatkę?”

Paulina szukała sukni miesiąc i była przekonana, że prosty, elegancki styl spotka się z aprobatą mamy. Zatkało ją, a potem wyrzuciła wreszcie to, co leżało jej na sercu.

– Mamo! Powiedz mi! Nie rozumiem! Jestem jedynaczką! Z tatą wiodło się wam raczej dobrze, nie kłóciliście się. Co jest ze mną nie tak? Czemu jesteś taka surowa?

– Nie wygłupiaj się!

– Ja się nie wygłupiam… Cokolwiek zrobię, wszystko nie tak

– Zrób jak należy, to będzie dobrze. Paulina! Nie szarp mi nerwów! Podjęłaś decyzję wychodź za mąż! Ale nie licz na moje błogosławieństwo! Ty wybierasz, ty potem żyjesz z konsekwencjami! Matka nie jest od tego, żeby akceptować wszystko, co robi dziecko! Matka musi czasem ochrzanić!

– Czasem

– Przestań! Sama zrozumiesz, kiedy będziesz miała własne dzieci!

– Co zrozumiem, mamo?!

– Że kochać dziecko czasem jest bardzo trudno! Że trudno mu pokazać, jak jest dla ciebie ważne! Mało dla ciebie robiłam?!

– To nie o to chodzi!

– A o co?! Ojciec tylko sobą się zajmował, a ja cię wychowywałam! Uważał, że dziewczynka to troska matki. Gdyby był syn

Wtedy Paulina zrozumiała, co nie gra w ich rodzinie. Po rozmowie z ciotkami upewniła się, że rodzice długo czekali na syna i jej narodziny nie przyniosły im takiej radości.

– Przecież to średniowiecze jakieś! chodziła po jesiennym parku, próbując przełknąć to, co usłyszała. Chłopak to coś, dziewczynka to nic! Niedorzeczność Jeśli kiedykolwiek będę mieć dzieci, nigdy nie będę ich dzielić na ważnych i mniejszych… Mam nadzieję Dlaczego rodzice bywają tacy dziwni wobec swoich dzieci? Jak tego uniknąć?

Ślub był wystawny, choć chaotyczny. Paulina ledwo oddychała w ślubnej sukni, a matka przymilnie chwaliła się wszystkim i ściskała córkę za talię.

– Och, jak wszystko cudownie! Prawda? Taka piękna para! Jesteś szczęśliwa?

Paulina kiwała głową, szukając przyjaciółki, by poluzowała jej gorset. Do mamy nie śmiała mówić, żeby nie usłyszeć kolejnego sarkazmu. Nie chciała psuć sobie dnia, który miał być „tym najważniejszym” w jej życiu.

Pierwsze małżeństwo Pauliny, pośpieszne i nieudane, trwało półtora roku. Gdy jej mąż dowiedział się, że poroniła, spakował się i wyjechał, nawet nie czekając na jej wypis ze szpitala.

Mieszkanie, kupione dla Pauliny przez rodziców jeszcze przed ślubem, opustoszało. Halina zabierając ją ze szpitala paplała, nie odrywając wzroku od drogi:

– Wynajmiemy je dziecko! A ty wracaj do nas. Czas na powagę! Skończ studia, pomożemy ci znaleźć właściwego kandydata. Nie można ufać wyborowi młodej dziewczyny. Pomylisz się i zapłacisz cenę!

Paulina milczała. Tym razem poszła do ojca i poprosiła go o inne rozwiązanie.

– Tato, pozwól mi żyć osobno. Nie mogę teraz u was.

– Dlaczego?

– Za bardzo boli

Dziwiło ją, ale tym razem ojciec zrozumiał. Bez konsultacji z żoną przyznał córce alimenty i zabronił Halinie wtrącać się w jego relację z Pauliną.

– Tak postanowiłem.

Ale uparta Halina tylko raz się sprzeciwiła, gdy Paulina, pół roku później, znalazła pracę na część etatu i zrezygnowała z pomocy rodziny.

– Zostaw jej tę pensję. Co ona zarobi? Nie chce brać niech odkłada. W razie potrzeby skorzysta. Tak będę spokojniejsza.

Paulina skończyła studia, awansowała, ale w sercu pustka. Wyglądała nieźle, lecz nie znajdowała tej iskry, która przyciąga mężczyzn. Jakby żar się wypalił i został tylko popiół…

Przyczyną były powikłania po przedwczesnym porodzie. Lekarze powiedzieli wprost: raczej nie będzie już matką.

To załamało Paulinę. Pracowała, jeździła z rodzicami na działkę, ale radość gdzieś uleciała. Wszyscy to widzieli.

– Co się z nią dzieje, Halina? starsza siostra Haliny, Maria Grzegorzewska, postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce.

Paulina nie zwróciła uwagi na coraz częstsze rodzinne zjazdy i spotkania, na które zapraszano młodszych mężczyzn.

I właśnie na jednych z takich imienin Paulina poznała Marka.

Nie był zaproszonym gościem to był zwykły kierowca z Bolka, który przywiózł jedną z ciotek na działkę. Bardzo się zdziwił, gdy ładna dziewczyna w białej kurtce szarpnęła drzwi i powiedziała:

– Do miasta!

Dlaczego właśnie tego dnia pękła jej cierpliwość? Może nie chciała już być na rodzinnych spędach, gdzie co młodsze dzieci stawiało się na taborecie i zmuszało do deklamowania wierszy na cześć mamy… Taka była rodzinna tradycja. Chciała wyciągnąć czerwieniącego się brzdąca, prychnąć na dorosłych i uciec z nim do świata, gdzie dobre wychowanie nie znaczyło znajomości modnych słów, tylko wrażliwości…

Kiedy zobaczyła, że nie ma portfela, zawstydziła się:

– Ojej…

– Co się stało? Nie masz pieniędzy?

– Tak… Portfel został na działce, w torebce, tylko klucze miałam w kieszeni…

– Nic nie szkodzi. Uśmiechnij się, i jesteśmy kwita.

Paulina pokiwała głową:

– Zaczekaj chwilę, zaraz wracam.

Ale Marek nie poczekał na nią. Kiedy zbiegła z pieniędzmi z mieszkania, jego już nie było. Zatrzymała się pod bramą, chwilę postała w ciszy i wróciła, zadając sobie pytanie: co przyniesie ta znajomość?

Ucieczka Pauliny nie została niezauważona. Matka urządziła awanturę o brak szacunku dla rodziny, ojciec tylko przytaknął, by następnym razem uprzedziła kogoś o swoim wyjeździe.

Marek pojawił się pod jej blokiem wcześnie rano następnego dnia. Paulina, śpiesząc się do pracy, nie zdziwiła się wcale. Po podwiezieniu do pracy Marek rzucił przez uchylone okno:

– Wsiadaj!

Był pewny siebie, spokojny, choć Paulina, w wysokich butach, górowała nad nim wzrostem.

– Zaczekaj, zaraz wracam!

Tym razem Paulina zdążyła się przebrać i z uśmiechem usiadła obok niego.

Tak zaczęła się ich historia.

Paulina podchodziła do niej ostrożnie, obawiając się własnych uczuć córka doktora i biznesmena, i zwykły taksówkarz? Wiedziała, że rodzina nie zaakceptuje tego wyboru. Ale było w Marku coś jasnego, ciepłego postanowiła zaryzykować.

O problemach powiedziała Markowi jeszcze przed ślubem.

– Możemy nigdy nie mieć dzieci Wiesz to? kręcąc w rękach pluszaka, zerkała lękliwie.

– Ludzie zakładają rodziny tylko po to, by mieć dzieci? Ja cię kocham, Paulina. I wszystko mi jedno, czy będziemy mieli gromadkę, czy żyli tylko dla siebie.

– Łatwo teraz mówić…

– Powiem tak samo za dziesięć lat. Ojciec mówił mi zawsze, że mężczyzna dotrzymuje słowa. To i ja trzymam.

Wzięli ślub w Warszawie, wesele urządzili w Sulejówku u rodziców Marka. Rodzice Pauliny nie przyszli. Ojciec pojawił się pod wieczór, suchym głosem pogratulował młodym i wycofał się. Paulina wiedziała, co go za to czeka mama w takich przypadkach była bezwzględna.

Za to z rodzicami Marka Paulina szybko znalazła wspólny język.

– Aleś ty chuda… – mruczała przyszła teściowa, Teresa Milewska, oglądając synową. Marek, ty ją dokarm! Jak gotować nie umie, to możesz się nauczyć. Czemu taka smutna? Uśmiechnij się, Paulinko! Życie krótkie i nie ma co go marnować na zgryzoty!

– Mamo! Marek śmiał się, widząc zaskoczoną Paulinę.

– Nie mamo tylko pomóż! Umiem gotować mam sprawdzonych synowych!

Siedząc przy prostym stole, Paulina uświadomiła sobie, że to dom pełen ciepła, jakiego szukała. Prości ludzie, otwarci tu nie musiała zgadywać, czy została zaakceptowana. Przepis na dżem truskawkowy zdradzony już pierwszego dnia.

Rodzice Marka byli jasnym promieniem jej życia. Po kilku tygodniach Teresa, wiedząc o komplikacjach synowej, tylko przytuliła ją mocno.

– Oj, dziecko, szkoda… Ale powiem ci, ludzie zapominają, że los nie zawsze idzie wprost. Może szczęście znajdzie się w waszym domu

– My nawet nie mamy domu…

– Ale będziesz miała! Dobrze wybrałaś męża. Od nas zależy, po czyjej stronie będzie szczęście. Kobieta potrafi pokierować losem.

I rzeczywiście Paulina poczuła się u Milewskich jak u siebie. Gdy usłyszała od Teresy, że ona także była adoptowana, zrozumiała, że rodzina to coś więcej niż więzy krwi.

Zaraz potem sama zaproponowała Markowi, by zostali rodziną zastępczą.

– Jeśli nie możemy mieć własnych, możemy przyjąć cudze. Najważniejsze, by pokochać jak swoje.

Dom, postawiony przez Marka i jego rodzinę, rósł w oczach. Paulina robiła karierę prawnika, dom zajmował jej coraz więcej czasu, a oni coraz mocniej myśleli o adopcji.

Szkołę dla rodzin zastępczych przeszli razem. Długo nie musieli szukać zadzwoniła Teresa Milewska.

– Paulino, słyszysz? Dzieci są!

– Jakie dzieci?

– Pamiętasz rodzinę Chmielewskich, naszych sąsiadów? Matka zostawiła ich, opieka zabrała trójkę. Są cudowne! Starsze dziewczynki pod opieką, a malec szczęście samo! Ja je znam nazywają mnie babcią od urodzenia… Wiem, że myśleliście o jednym dziecku, ale czy serca wam nie pękną? Przygarnijcie ich…

– Mamo, już jedziemy! Marek rzucił żonie i zaczęli się pakować.

Tak Paulina została mamą trójki. Siedmioletnia Sima i sześcioletnia Lena szybko się otworzyły:

– Nie bój się, widzimy, że jesteś dobra.

Dwuletni Szymek już po tygodniu zaczął mówić do Pauliny mamo nie odstępował jej na krok.

Rodzina Pauliny sceptyczna „Jak mogłaś przyjąć trójkę, i jeszcze z taką przeszłością!”. Paulina odpowiedziała zdecydowanie:

– Czas, żebym sama decydowała o swoim życiu!

Od tamtej pory relacja z matką się rozluźniła.

Mijały lata. Dzieci rosły, Paulina pracowała zdalnie i poświęcała się rodzinie. Dopiero zmiany w organizmie przekonały ją i lekarza, że… jest w ciąży.

Szymek był zazdrosny o młodszego braciszka Sebastian przyszedł na świat zimą, wywracając ich świat do góry nogami.

– Szymuś, kochany, wciąż cię kocham tłumaczyła mu Paulina.

Długo musiała udowadniać, że pojawienie się kolejnego dziecka nie znaczy, że on jest mniej ważny.

A potem w rodzinie pojawiła się Sonia.

Historia Sonii była tragiczna. Była córką kuzynki Pauliny Joanny, która po ślubie wyjechała daleko na południe Polski. Wiadomość o tym, co się stało, przyszła w środku nocy Joanna nie żyła, a Sonia została sama.

Paulina bez wahania wyruszyła po dziewczynkę. Sonia długo nie mogła dojść do siebie po tym, co przeżyła i czego była świadkiem.

Paulina często o poranku siedziała na brzegu łóżka Sonii, tuliła ją i powtarzała:

– Jesteś już w domu. Jesteśmy wszyscy obok. Już nigdy nikt cię nie skrzywdzi.

Ale nocne krzyki nie znikały. Wspierały ją w tym Sima i Lena.

– Babciu, czemu Sonia tak długo się boi? My się przecież aż tak nie bały…

– Bo wy jesteście silne, kochane moje. Przeszłyście swoje. Sonia jest delikatna i nie wie jeszcze, że jest kochana. Miłość to najlepsza tarcza na świat.

Ustaliły, że trzeba zrobić coś szczególnego. W końcu Szymek przyniósł im książkę o łapaczu snów, którą dostał od babci Teresy.

– Zróbmy to dla Sonii! To złapie jej złe sny w pajęczynkę i przestanie krzyczeć.

Dziewczynki pleciły łapacz snów, Szymek wybierał koraliki: niebieski jak ulubiony kolor Sonii, czerwony jak swój, żółty jak Simy, biały jak Leny.

Gdy łapacz zawisł nad łóżkiem Sonii, noc znów przyniosła krzyk i płacz. Po raz pierwszy Sonia wyciągnęła ręce do Pauliny:

– Nie oddaj mnie nikomu…

– Nigdy cię nie oddam, kochanie szepnęła Paulina, tuliła przerażone dziecko.

To wtedy pojęła, że jej serce przyjęło już piąte dziecko.

Rano, gdy Lena zauważyła nowy łapacz:

– Mamo, po co łapacz snów, skoro Sonia ma już swój dom i nas wszystkich?

– Bo już jest lepiej. Ma nas. I chyba już żaden zły sen jej nie grozi.

Tego dnia Paulina zrozumiała, że w ich domu, nawet jeśli nie każda rana za goi się szybko, najważniejszy jest dom pełen miłości i ciepła siła, która chroni przez każdy najgorszy koszmar.

I tego się trzymali.

Za oknem znów rozbrzmiewały dziecięce głosy, babcia Teresa z wnukami, Halina z zegarkiem pilnująca porządku, Marek przywożący zakupy… Może kogoś jeszcze zabrakło, kto wie, czy z czasem nie pojawi się kolejny domownik. Dziś wszyscy byli razem, a ich dom stał otworem na nową radość i nowe wyzwania.

Bo w życiu, nawet po największej burzy, zawsze pojawia się światło czasem ukryte w zwykłej pajęczynce łapacza snów, którą spleciół ktoś z troską i miłością.

I tak już zostało bo siła rodziny nie zależy od krwi, tylko od tego, ile serca w niej zmieścisz.