— Próbowaliśmy zanieść pańskie rzeczy do biura rzeczy znalezionych — zauważył policjant. — Ale… Pana kot jest wyjątkowo waleczny. Nie dał nam się do nich zbliżyć. Proszę odebrać swoje rzeczy i kota. Mamy już wystarczająco dużo na głowie…

Staraliśmy się zanieść państwa rzeczy do biura rzeczy znalezionych odezwał się policjant. Ale Państwa kot to prawdziwy wojownik. Nikogo nie dopuszczał. Lepiej sami odbierzcie rzeczy i kota. My już mamy wystarczająco dużo na głowie

Na każdym dworcu są poczekalnie. Jedne przestronne i jasne, inne malutkie i duszne. W jednych miękkie fotele, w innych twarde ławki. Różnią się od siebie, ale wszystkie mają coś wspólnego nieuniknione czekanie.

Prawie każdy, kto podróżuje pociągiem, choć raz przyjechał za wcześnie, żeby na pewno nie spóźnić się na odjazd. No i potem siedzi, z walizkami i torbami pod nogami, czas się dłuży, człowiek zaczyna w myślach wyrzucać sobie tę nadgorliwość.

Tak też było tamtego dnia. Ludzie siedzieli w poczekalni, starając się nie patrzeć sobie w oczy. Jedni przeglądali gazety, drudzy byli zatopieni w książkach, większość wpatrzona w ekrany komórek. Ktoś przegryzał domowymi kanapkami. Właśnie do nich podchodził…

Poczekalnia była na parterze, z osobnym wejściem z ulicy. To pewnie zapachy jedzenia, które wydobywały się z toreb, zwabiły go tutaj.

To był duży, rozczochrany, szary kot. Na szyi miał obrożę z numerem telefonu.

Ludzie go odganiali. Najbardziej nerwowo reagowały matki karmiące dzieci:

Spadaj stąd! Brudny i zarobaczony, jeszcze dziecko czymś zarazisz.

Kot wzdychał ciężko i odchodził. Właściwie niczego nie żebrał. Siadał obok, patrzył, patrzył, patrzył…

Bardzo chciał jeść. Ale nigdy nie nauczył się prosić.

Zaledwie kilka dni wcześniej ktoś go tu przywiózł. Właściciel nagle zmarł, a rodzina postanowiła sprzedać mieszkanie. Któryś z nich uznał, że znalazł rozwiązanie przywiózł kota na dworzec i zostawił, mówiąc:

Tutaj głodem nie umrze i poszedł.

Ale jak poprosić? Co zrobić? Jak wytłumaczyć ludziom, że jest głodny? Kota nikt tego nie nauczył.

Więc po prostu siadał cicho obok i patrzył w oczy obcym ludziom. Wciągał zapachy tak pyszne, że aż kręciło mu się w głowie.

A ludziom, już zirytowanym samym oczekiwaniem na pociąg, naprawdę nie było po drodze z kolejnym bezdomnym kotem. Chcieli tylko jak najszybciej wyjechać i o wszystkim zapomnieć, jak o złym śnie

Mężczyzna przyjechał na dworzec wcześniej. Służbowy wyjazd był krótki noc w drodze, następnego dnia praca w firmie i zaraz powrót. Do odjazdu zostało jeszcze czterdzieści minut. Z nudów przyglądał się ludziom i zauważył kota w chwili, gdy jedna z matek krzyknęła na niego i machnęła ręką.

Kot już przyzwyczajony, odszedł kawałek dalej i usiadł na uboczu. Na krzyki i pogróżki był już odporny.

Mężczyzna zauważył obrożę. Pomyślał, że może się zgubił, uciekł komuś, a właściciele pewnie się zamartwiają. Z torby wyciągnął kotlety schabowe, które żona spakowała mu na drogę. Otworzył pojemnik, powąchał i z zadowoleniem mruknął:

Ale pychota… powiedział, patrząc na kota. Kiciu, chodź tu! Dam ci trochę.

Kot nieufnie przestępował z łapy na łapę. Nie chciał już kolejnego kopniaka.

No chodź, nie bój się dodał mężczyzna. Nie zrobię ci krzywdy.

W końcu kot podszedł ostrożnie i spojrzał mu prosto w oczy. Mężczyzna położył kotlecika na papierze. Kot zamiauczał cicho i zaczął jeść, powoli i bardzo dokładnie, nie rozsypując ani okruszka.

Domowy jesteś, to widać zauważył mężczyzna.

Sprawdził numer na obroży i zadzwonił. Po drugiej stronie odezwał się komunikat numer nieaktywny.

Zaklął pod nosem. Pociąg miał odjechać za dwadzieścia minut, a sprawa komplikowała się coraz bardziej.

I co ja mam teraz zrobić? mruknął rozglądając się wokół.

Poczuł się bezradny. Zadzwonił do żony, szybko opowiedział, co się stało i spytał:

Co mam zrobić? To ewidentnie domowy kot. Numer nie działa. Wszyscy go przepędzają, a on nie potrafi poprosić o jedzenie.

No jak zwykle ty odpowiedziała. Co cię tak wzrusza ten kotek?

Rozumiesz, wszyscy go przeganiali, a on nawet nie umie prosić o pomoc

Poczekalnia, tak? spytała.

Tak! ucieszył się.

To podaj dokładnie, gdzie, i numer telefonu.

Tuż przed wyjściem na peron odprowadził kota na bok i zostawił mu cały pojemnik z kotletami.

Zaczekaj tutaj pogłaskał go delikatnie po głowie. Moja żona cię znajdzie.

Kot spojrzał na niego pierwszego od wielu dni człowieka, który go nakarmił, pogłaskał i mówił do niego jak do równego. Szturchnął łapą jego rękę i cicho zamiauczał.

No i dobrze, czekaj właśnie tutaj. Ona naprawdę ci pomoże

Następnego dnia mężczyzna miał mnóstwo rzeczy na głowie. Dopiero wieczorem zadzwonił do żony.

No i co? Znalazłaś właścicieli kota? Nakarmiłaś go?

Szukałam go cały wieczór odpowiedziała. Dowiedziałam się tylko po numerze, że właściciel zmarł, a spadkobiercy po prostu wywieźli kota na dworzec i zostawili

Zamilkł.

Jutro rano jeszcze pojadę poszukać dodała żona.

Nie martwię się wcale odparł, chociaż nie był tego pewien. Wiem, że pomożesz.

Już słyszę, jak się nie martwisz odparła ze złością. Masz chore serce, nie denerwuj się! Znajdę twojego kota. Zaraz zadzwonię do Asi z Pawłem, pojedziemy razem.

Odłożył telefon, próbując się uspokoić. No i co z tego, powtarzał sobie, ile to kotów błąka się po ulicy Nie można się przejmować każdym. Ale niepokój nie mijał. Jakoś los tego szarego kota stał się dla niego ważny.

Tej nocy spało mu się źle. Śniło mu się, że głaszcze kota po głowie, coś mu tłumaczy, a kot tylko patrzy i kiwa głową

Rano żona zadzwoniła: obeszli cały dworzec, przepytali sprzątaczki kota jakby nie było.

Ogarnęło go poczucie winy, które nie dawało spokoju. Nie umiał tego nawet wytłumaczyć.

Chciał jak najszybciej wrócić

Wieczorem znów był w rodzinnym mieście. Zamiast iść prosto do domu, zostawił bagaż u jakiegoś pana na poczekalni i zaczął szukać kota.

Najbardziej bał się, że go nie znajdzie albo, jeszcze gorzej, znajdzie za późno.

Przez półtorej godziny przeczesywał dworzec, potem sprawdzał kubły na śmieci, zaglądał pod krzaki.

Przed północą dołączyła do niego żona, poddenerwowana i klnąca pod nosem.

O drugiej w nocy, już zupełnie wykończeni, przysiedli na ławce przy wejściu i zapalili papierosa.

Nogi mi odpadają westchnęła żona.

I co teraz?

Posiedzimy chwilę i znowu zaczniemy szukać. Gdzie zostawiłeś torbę?

Złapał się za głowę:

Na poczekalni u jakiegoś faceta. Dawno już odjechał!

Najpierw rzeczy jeśli nie ukradli, to wyniesiemy do auta, potem dalej będziemy szukać kota.

Przeszli przez poczekalnię. Przy walizkach zatrzymał ich patrol policji.

To państwa rzeczy? spytał policjant.

Nasze odparli równocześnie.

A czemu je zostawiliście?

Kota szukaliśmy znów równocześnie.

Jakiego kota? zdziwił się policjant, wskazując na bagaż. Tego, który tam leży?

Na walizce leżał duży szary kot.

Chcieliśmy rzeczy zanieść do biura rzeczy znalezionych dodał policjant. Ale kot napadł na każdego, kto się do nich zbliżył.

Nie zginął wam. Chyba tylko na chwilę się oddalił. Zabierzcie rzeczy i kota. Naprawdę mamy co robić.

Mężczyzna podszedł ostrożnie do kota. Gdy tylko kot go zobaczył, tego, który go nakarmił i kazał czekać, zamruczał radośnie i wyciągnął się cały w jego stronę.

Mężczyzna usiadł na ławce, pogładził kota po grzbiecie i odetchnął. Żona przysiadła obok.

Z tobą to zawsze przygody powiedziała i pocałowała go w policzek. No, bierz rzeczy i chodź.

Podniósł walizkę i torbę, ona wzięła dużego, wychudzonego, brudnego kota. Kot jednocześnie wesoło miauczał, trącał ją głową, głośno mruczał i próbował polizać jej policzek.

Śmiała się, odpierając jego pieszczoty.

W domu pierwsze co zrobiła, to wykąpała go w ciepłej wodzie, wytarła miękkim ręcznikiem, zdjęła obrożę i nalała do miseczki parujący rosół.

W nocy kot cicho zakradł się do sypialni i położył się obok niej. Szturchał ją łapką, delikatnie drapał, jakby sprawdzając, czy nie zniknie.

Położyła dłoń na jego grzbiecie i wyszeptała:

Śpij, kociaku, śpij. Jesteś już w domu

Kot zaczął cicho mruczeć i zasnął.

Mężczyzna też w końcu zasnął. Śniło mu się, że z żoną dalej szukają kota po dworcu.

A kotu śniło się, że on przez cały ten czas właśnie szukał tego człowieka.

Tymczasem, gdzieś na dworcu, kręciła się mała ruda kotka. Spoglądała lękliwie ludziom w oczy i cichutko miauczała. Przechodnie odwracali głowy, spieszyli dalej.

Nie mieli czasu się zatrzymywać. Przecież tyle jest kotów na świecie. Wszystkich nie uratujesz, wszystkich nie nakarmisz, myśleli, przyspieszając kroku.

Taki to ten światAż w pewnej chwili, nieśmiało, tuż obok rudzielca postawiła się para starych butów. Dziewczynka, lat może dziesięć, spoglądała chwilę na kotkę, potem wyciągnęła z kieszeni kawałek bułki i podała jej na otwartej dłoni. Kotka oblizała jałowe okruszki, czując od dziewczynki ciepło i łagodność.

Mama, popatrz! zawołała dziewczynka cichym szeptem. Ona jest głodna, możemy?

Mama westchnęła i już miała ruszyć dalej, ale napotkała spojrzenie wielkich, bursztynowych oczu: najpierw kotki, potem córki. Uśmiechnęła się lekko.

No dobrze. Ale tylko jeśli sama się na ciebie zgodzi.

Dziewczynka usiadła więc na chodniku i położyła dłoń na bruku. Kotka podeszła ostrożnie, spojrzała w oczy dziecku, po czym przysunęła łebek do małej, ciepłej ręki.

Na dworcu, między pośpiechem a czekaniem, gdzieś pomiędzy walizkami, gazetami i kanapkami, kolejna opowieść zaczynała się właśnie od nowa.

I tylko stary, szary kot, teraz już bezpieczny i syty, śniąc w miękkim fotelu o kolejowych peronach i ciepłych dłoniach, przeciągnął się ciasno, jakby w snach wysyłał odrobinę nadziei dalej, tam, gdzie każda czyjaś podróż dopiero się zaczyna.