Ślubu nie będzie

Ślubu nie będzie

Lilka stanęła w progu pokoju, a wszystko rozmyło się jak akwarela na deszczu. W blasku okiennego światła na środku sali wirowała w sukni ślubnej Renata wyglądała nieziemsko, jakby ktoś utkał ją z mgły nad Wisłą. Suknia podkreślała każdą krągłość, a szczęście w jej oczach było tak lekkie, jak śpiew ptaków pod Krakowem na wiosnę. Lilka, oszołomiona, niemal zawyła z zachwytu:

Maria Boska, jakbyś się jarzyła! wybuchła, zbijając lustro światła na biało. Jestem taka szczęśliwa, naprawdę! Nareszcie zamykasz te mroczne rozdziały, zostawiasz za sobą tego Nikodema! Jesteś wielka, Rena!

Renata skrzywiła się ledwo dostrzegalnie, a uśmiech spadł z jej twarzy jak płatki kwiatów do barszczu. Zaczęła gorączkowo rozpinać szereg mikroskopijnych guziczków, unikając spojrzenia przyjaciółki.

Lepiej już to zdejmę wymamrotała pod nosem, rozplątując koronkowe zapinki. Jeszcze zaledwie dwa tygodnie do ślubu. Jak się coś popsuje, to koniec, takiej drugiej nie znajdę już nigdzie.

Lilka zagryzła wargę, czując, że ktoś jej ściska wnętrzności od środka. Po co było znów przywoływać Nikodema? Akurat wtedy, gdy w życiu Renaty pojawił się wreszcie porządny facet, trzeba była szarpać przeszłość jak przetarty sweter. Nikodem nie był wart ani jednej łzy po tym wszystkim, co zrobił!

Dawno temu Renata była pewna, że Nikodem to ten jeden, jedyny. Uwierzyła, że miłość jest na zawsze, tak jak odkładanie grzybów w słoiki na jesień. Ale rzeczy zaczęły gnić. Najpierw się oddalał, potem zaczął jawnie krytykować jej wybory, marzenia i przyjaciół. Nakłonił ją do rzucenia intratnego projektu, przekonał, by nie leciała na staż do Londynu, aż w końcu przymusił do zmiany ścieżki zawodowej.

Rodzina Renaty nie rozumiała, co się z nią dzieje. Patrzyli, jak znika, traci siebie, ale nikt nie mógł jej zatrzymać. Rozmowy kończyły się skandalami, bo Nikodem skutecznie wbijał Renacie do głowy, że bliscy jej nie rozumieją i próbują rozbić ich idealny związek. Stopniowo kontakt z rodziną zanikł jak światło pod neonami w brudnym korytarzu pod dworcem.

A potem zniknął. Tak po prostu. Bez słowa, bez pożegnania, zostawił po sobie wyrwę i dziecko, którego Renata postanowiła nie oddawać nawet za całe złoto PKO.

Teraz, patrząc jak Rena rozpina suknię, Lilka czuła dławioną winę, jakby połknęła kamienie z Wisły. Tak bardzo chciała zobaczyć Renatę szczęśliwą, wyciągniętą poza cień tamtej historii.

Dziś mały Nikoś Nikodem Junior miał cztery lata i był jak perpetuum mobile: ciągle pytał, czemu niebo jest niebieskie, dokąd wędrują chmury i po co biedronki mają kropki. Ciocie w przedszkolu na osiedlu Bronowice zachwycały się jego błyskotliwością i tym, jak łatwo zapamiętywał rymowanki i płynął za najdłuższą bajką jak za okrętem.

Większość czasu spędzał u babci Zofii i dziadka Mariana, rodziców Renaty. To oni wybrali mu przedszkole z angielskim, zapisali na basen i taniec, a ona sama przychodziła do syna kilka razy w tygodniu, nigdy jednak nie zostawała długo.

Powód ciągle był ten sam, bolesny i zgniły jak jabłko w piwnicy. Nikodem Junior był zadziwiająco podobny do ojca: te same ciemne, kędzierzawe włosy, ten sam kształt oczu, ta sama kąśliwa półuśmiech. Za każdym razem Renata patrzyła na syna jakby przez brudne okno do przeszłości. Owszem, kochała małego całym sercem, pękała z dumy na każdy jego wyczyn, lecz zaraz zderzała się z gorzką szpilą bólu wystarczyło wziąć go na ręce, a zalewały ją łzy. Odwracała się, że niby poprawia ubranie, guziki, przetrząsa torebkę, a płakała cicho, byle Nikoś tego nie widział.

Pewnego wieczoru, podczas odbioru syna, Renata zastała go skaczącego po dywanie i układającego puzzle. Zobaczył ją i rzucił:

Mamo, patrz! Tu będzie domek, tu drzewo, a tutaj tu stanie pies!

Usiadła obok i pogłaskała go po włosach:

Bardzo ładnie, synku. Super ci idzie.

Nikoś zafrasował się, podniósł oczy:

Mamo, a gdzie jest mój tata? W przedszkolu każdy ma, tylko ja nie mam…

Renacie serce ścisnęło się w pięść, ale odpowiedziała łagodnie:

Nie wiem. Tata jest teraz… daleko. Ale myśli o tobie, naprawdę.

Czemu nie dzwoni? uparcie dociekał chłopiec. Pokazałbym mu jak sznuruję już buty!

Jest bardzo, bardzo zajęty wyszeptała, walcząc z łzą. Ale na pewno jest z ciebie dumny.

Nikoś zamyślił się przez moment, potem kiwnął głową, znowu powrócił do układanki.

No to złożę mu ten domek, niech widzi, jaki jestem mądry!

Renata siedziała cicho, dotykając jego głowy, oddychając zapachem dziecięcego szamponu próbując uchwycić w sobie ten jeden, jedyny moment, zanim rozpadnie się na kawałki.

A mimo to, raz po raz, myślała o Nikodemie starszym szukała wymówek nawet we śnie. Może spotkało go coś strasznego? Może nie mógł? To pozwalało jej nie osunąć się w ciemność desperacji.

Bliscy dawno próbowali przemówić jej do rozsądku. Mama Zofia mówiła cicho, by pogodziła się z przeszłością i żyła dla dziecka. Znajomi powtarzali: „On cię zostawił, pogódź się z tym!” Ale ona nie chciała słuchać ich pragmatyzmu wolała opowiadać o dawnym szczęściu, obietnicach bez pokrycia. Potem zamykała się w sobie i wszystko wracało, jak mokra mżawka w listopadzie.

Jednak nie trwała w bezczynności. Przeglądała portale społecznościowe, wypytywała we wszystkich krakowskich knajpach, które Nikodem lubił, pisała w Internecie, czy ktoś go widział. Bez rezultatu! Ale nie umiała pogodzić się z tym, że ot tak, zniknął na własne życzenie i nie wróci.

Aż po pięciu latach, całkiem jak ze snu, pojawił się w jej życiu ktoś nowy: Eugeniusz Gienio dla przyjaciół, mężczyzna twardy jak wschodni wiatr, a dobry jak chleb z masłem. Poznali się przypadkiem, na imieninach wspólnej koleżanki z pracy. Od razu zrobił na niej wrażenie. Mógłby być filarem, na którym ktoś postawi nowy dom.

Nigdy nie udawał, akceptował jej milczenie, zmęczenie i to, że czasem nie jest w stanie się nawet uśmiechnąć. Ruszyło ją też to, jak szybko dogadał się z Nikosiem. Już po pół godzinie układali razem klocki, śmiejąc się ze śmiesznych imion zwierząt.

Z czasem Gienio coraz częściej wpadał do mieszkania rodziców Renaty. Brał Nikosia na rower, do parku, czytał mu bajki przy herbacie. Pewnego dnia, kiedy Renata zastała ich przy wspólnym rysowaniu, usłyszała spokojny głos Gienia: Chciałbym być jego prawdziwym ojcem. Ustanowić opiekę, jeśli pozwolisz.

Lilka cieszyła się z przemiany Renaty to iskrzenie w oczach, znikające zmęczenie, prawdziwe uśmiechy. Niestety dziś, przypadkowo znów wspomniała o Nikodemie seniorze. Teraz modliła się w duchu, by Renata nie wpadła z powrotem w studnię rozpaczy.

Renata jednak była spokojna jak Mazury rano.

Dorosłam szepnęła, układając suknię na łóżku. Wiem, że moje uczucia do Nikodema powinny zostać w przeszłości. Czasem żałuję, że dałam synowi to samo imię. Młoda byłam nie chciałam nikogo słuchać… Jak wyście mnie jeszcze tolerowali?

Lilka dotknęła jej dłoni:

Myślałaś, żeby zabrać Nikosia od rodziców?

Tak, Gienio bardzo na to nalega. Nawet zaproponował, by syn zmienił imię. Mówi, że tak będzie łatwiej. I tak przecież odnowić trzeba akt urodzenia przy adopcji.

Patrzyła na krople deszczu ślizgające się po szybie.

Wcześniej się bałam, że Nikoś będzie mnie wiecznie ranił przeszłością. Ale to mój syn, ma prawo do normalnego dzieciństwa, z dwojgiem rodziców, którzy go kochają. Babcia z dziadkiem to nie to samo. A Gienio naprawdę chce być dla niego ojcem.

Wyśmienity pomysł! ożywiła się Lilka. Może zapytaj go, jakiego imienia by sobie życzył?

Jeszcze nie wiem, czas pokaże.

W prawdzie Renata ściemniała. W głębi duszy wciąż kochała Nikodema i ta miłość była jak powracający sen w marcu pełna błota i śniegu. Rodzice coraz częściej odmawiali jej kontaktu z synem, bo nie potrafiła powstrzymać łez. Przyjaciółki już jej unikały jak niechciane liście w ogrodzie i czas skupić się na tym, co jest teraz.

Na ślubie, na przykład.

Tylko że to straszliwie trudne!

Bo mimo wszystko, Gienio nie był Nikodemem. Serce Renaty już nie biło mocniej. Używała jego dobroci, korzystała, czuła się wygodnie w cieple bezpiecznych ramion, ale nic więcej.

Gdyby Nikodem wrócił… Oddałaby wszystko, aby tylko być z nim…

***************************

Ślubu nie będzie! zakomunikowała z dzikim błyskiem w oku, jakby zaraz miała zacząć stepować. Rozchodzimy się jak łódki po Wiśle!

Gienio stał, osłupiały, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. Do ślubu został raptem tydzień: menu omówione, kwiaty zamówione, goście zaproszeni… A ona mówi, że nic z tego?

Jak to nie będzie? wydusił, jakby właśnie połknął kamień młyński. Renata, co się stało? Powiedz mi tak po ludzku!

Ale ona tylko machnęła ręką, snuła się po pokoju i wrzucała rzeczy do walizki, cała rozświetlona z uśmiechem od ucha do ucha.

Nikodem wrócił! wypaliła, nie patrząc na niego. Ton głosu miała taki szczęśliwy, że aż ślinka cisnęła się do oczu. Przyszedł wczoraj, wszystko sobie wyjaśniliśmy… Na początku nawet nie wierzyłam, że to prawda!

Wreszcie przyjrzała się Gieniowi w jej oczach nie było ani krzty wątpliwości, żadnego żalu, tylko zachwyt i entuzjazm.

Jestem ci wdzięczna za ostatnie pół roku zmiękła nieco. Było dobrze, komfortowo… Jesteś świetnym człowiekiem, naprawdę. Ale nigdy cię tak naprawdę nie kochałam. Teraz dostałam szansę na prawdziwe szczęście i nie mogę jej zmarnować.

W klatce piersiowej Gienia zrobiło się pusto i zimno. Nikodem. Znowu Nikodem. On wiedział, że serce Renaty zawsze jakoś wracało w tamtym kierunku, choć był nadzieję, że czas coś zmieni.

Rozmawiałaś z nim? wycedził przez zęby. Co ci powiedział? Jak wytłumaczył, że się nie odzywał?

Nie tłumaczył się ucięła ostro. Stwierdził, że zrozumiał swój błąd, i przez cały czas myślał tylko o mnie.

Odwróciła się znowu, rzucając bluzki do walizki. Gienio poczuł, że świat mu się rozpływa; kolory i dźwięki zamieniły się w rozlaną zupę.

Rozmawialiśmy przez telefon, wiesz. Jego rodzice wypchnęli go za granicę na studia, nie miał jak się ze mną skontaktować. Wyobrażasz sobie? Przez cały ten czas tylko o mnie myślał, nie mógł się odezwać… Ale teraz już będzie dobrze, teraz już NIC nas nie rozdzieli.

Renacie przypominał się tamten telefon głos Nikodema jak stary przebój na trzaskającej płycie.

Rena, rodzice mnie zmusili. Powiedzieli: wyjazd do Londynu, albo zrywasz z rodziną. Zablokowali mi karty, nie miałem nawet telefonu

A czemu nawet raz nie zadzwoniłeś? szeptała, ze łzą pod powieką.

Co miałbym powiedzieć? Że byłem za słaby, by się postawić?

I słysząc to, poczuła w sobie to samo ciepło, które pamiętała ze snu wszystko, co bolało, rozpłynęło się w jego słowach. Czekała na ten głos całe życie.

Teraz będzie inaczej. Zostawiłem wszystko i nie zamierzam już wyjeżdżać.

Te słowa waliły się w jej głowie przy każdej czynności.

Wreszcie, patrząc jak Gienio blednie jak ściana na klatce schodowej, podeszła do walizki.

Nie martw się rzuciła już bez uśmiechu. Wszystkim napisałam, żeby ślub odwołać. Poprosiłam, by cię nie dręczyli. Poradzisz sobie.

Pociągnęła walizkę, spojrzała ostatni raz oczy twarde, wyrok wypisany na twarzy.

I nie dzwoń do mnie, nie pisz ani słowa! rzuciła tonem nieznoszącym sprzeciwu. Decyzja zapadła. Nigdy jej nie zmienię!

Chwyciła walizkę, zachwiała się przez moment po czym opuściła mieszkanie z takim impetem, jakby uciekła z płonącego domu.

Gienio został jak kamień po powodzi. W powietrzu wisiał jeszcze ledwo dostrzegalny zapach jej perfum. Próbował zebrać myśli: krzyczeć, rzucić czymś, ale nie miał już siły. Opuścił ręce i wyszeptał do pustych ścian:

Może się spieszysz Wróci do ciebie?

Ale jej już nie było. Stała w korytarzu, napięta jak struna. Nie obejrzała się.

A jeśli nie będzie chciał cię przyjąć? rzucił, próbując ostatniego argumentu. Jeśli odmówi syna? Zapytał chociaż, czy możesz wrócić?

Zaprosił mnie. To wystarczy. Przestań go oczerniać, bo Nikodem nie jest taki!

Jeszcze przez chwilę walczyła z łzami, aż wreszcie znów wyciągnęła walizkę z pokoju.

I tak, zupełnie nielogicznie, złudnie szczęśliwa, stukała kufrem o schody, jakby każdy stopień był wybawieniem. Nie widziała, że rzeczywistość już podgryza ją od środka jak spleśniały ser pod szynką.

Nikodem tylko zaprosił ją, by mieć spokój. By zamknąć książkę i przejść dalej, już nie z nią. Nową żonę miał już od dwóch lat, a planów z Renatą zero.

Ona jednak szła dziś przez miasto jak pijana snem. Przez chwilę patrzyła przez szybę, w której mgliły się wieże Kościoła Mariackiego, a potem stukała walizką po chodniku, aż znalazła się pod drzwiami Nikodema.

*********************

Nikodem otworzył drzwi. Na progu, z dwiema walizkami, stała Renata, promieniejąc radością, jakby wróciła z zaświatów. W głowie miał tylko jedną myśl: „Jak można było aż tak się pomylić?”

Był pewny, że to wszystko za nim. Gdy Renata znalazła kogoś, mógł spokojnie wracać do Krakowa, żyć z żoną, bez telefonów-niespodzianek, łez, wymówek. Dziękował jej za to w duchu.

Tak, zadzwonił. Dla formalności, bo chciał postawić kropkę. Ale ona wyobraziła sobie coś zupełnie innego.

Nikodem! wybuchła radośnie. Już postanowiłam. Jesteśmy! W końcu będziemy razem!

Chciała wejść, lecz on podniósł rękę.

Zaczekaj, Rena zaczął, miękko. Chyba nie wszystko zrozumiałaś.

Zbladła, padając jak kwiat rzucony przymrozkowi.

Jak to? Przecież mieliśmy wszystko wyjaśnić

Nikodem wciągnął powietrze.

Jestem żonaty, Rena. Dwa lata. Jesteśmy bardzo szczęśliwi.

Zamieniła się w kamień, oczy rozszerzone, fizjonomia jak po uderzeniu pioruna.

Nie Przecież mówiłeś, że wszystko się zmieniło!

Dzwoniłem, żeby się pożegnać, nie by wracać. Każde z nas już żyje swoim życiem.

Wycofała się o krok, dłońmi ściskając uchwyty walizek, jakby próbowała nie zatonąć. Potem wybuchła:

Kłamałeś mi przez ten cały czas! Jak mogłeś?! Wszystko zostawiłam przez ciebie!

W Nikodema wstąpiło tylko zimno. Nie miał już siły się tłumaczyć.

Nigdy niczego ci nie obiecywałem, Renata. Ty chciałaś w to wierzyć. Ja tylko nie chciałem ranić.

Wrzeszczała, rzuciła walizkę na ziemię; ubrania rozsypały się na płytkach. Awantura przeturlała się przez całą klatkę schodową. W końcu Nikodem zamknął drzwi. Została za nimi tylko jej rozpacz i echo.

Jeszcze przez godzinę słychać było krzyki, aż sąsiedzi zagrozili policją. Ostatnie słowa, przez łzy:

Jeszcze wrócę, Nikodem! Pożałujesz!

Opadł bez sił na fotel, rozważał przeprowadzkę na inny koniec miasta. Ta ulica była już stratowana przez duchy starych snów.

*********************

Renata błądziła po mieście. Ulice pływały jak we mgle, a ona szła, nie wiedząc dokąd. W głowie dźwięczały niedopasowane frazy, serce kulało, wzrok mglił się łzami. Przecież miało być jak w bajce: powitanie, radość, życie razem a dostała tylko ścianę.

W końcu, przez mgłę, odnalazła mieszkanie Gienia. Otwarł jej po długiej chwili twarz miał zimną jak krakowski styczniowy poranek. Otworzył drzwi, ale nie zaprosił jej do środka.

Gieniu, błagam cię Wiem, spieprzyłam najgorzej jak mogłam. Rozumiem Przepraszam, chcę wszystko naprawić

Głos się załamywał, łza szła za łzą.

Nigdy nie wspomnę już imienia Nikodem. Przysięgam. Tylko z tobą będę szczęśliwa. Daj mi jeszcze jedną szansę.

Stał cicho, patrząc z dystansem, który był jak ściana z betonu.

Rena powiedział miękko, prawie szeptem już podjęłaś decyzję. Dwie godziny temu spakowałaś walizki, powiedziałaś, że idziesz do niego. Ja ją szanuję.

Myliłam się! Nie wiedziałam co robię! Proszę, daj mi drugą szansę!

Westchnął, przeczesał włosy ręką.

Odeszłaś nie tyle ode mnie ile do niego. To była twoja decyzja. Teraz, gdy wszystko się posypało, przyszłaś z powrotem?

Tak! Bo cię kocham. Tylko ciebie.

Przez chwilę milczał. Potem, spokojnie i bardzo stanowczo:

Już nie wierzę w twoją szczerość. Żegnaj, Renata.

Poczuła, że zapada się w noc.

Proszę wyszeptała.

Przepraszam odparł cicho. Tak będzie lepiej dla nas obojga.

Zamknął drzwi. Została na klatce schodowej, osunęła się na schodek i płakała łzami, które nie były już gniewem, lecz smakiem ostatecznej straty Nikodema, Gienia, a może najbardziej siebie samej.

Miasto kręciło się wokoło jak dziwny sen, z przechylonymi ulicami, starymi kapliczkami i gołębiami łypiącymi zza rynien, pytając: „I co dalej?”