Rodzinne świętowanie – drzwi szeroko otwarte dla wszystkich

Święto u rodziny wejście bez granic

Notatka zapisać, jak to się czuje naprawdę!

Cała historia zaczęła się… od rozbitego kawałka porcelanowej wazy z Chodzieży. Przeklinałam pod nosem, obchodząc go szerokim łukiem. Ciociu Ireno, przepraszam… mruknęłam w pustkę. Kiedyś była twoja.

Mieszkanie pachniało jeszcze szamponem, szampanem i nie wiedzieć czemu mandarynkami, choć żadna z nas ponoć ich wczoraj nie obierała. Pod kanapą wymknął się plastikowy wianek z brokatem, w szufladzie pod stolikiem do kawy leżała ciasno zawiązana apaszka z napisem Wieczór marzeń.

A pod grzejnikiem skuliła się różowa gumowa rękawiczka z obdrapaną kokardką, samotna jakby chciała umknąć przed echem wczorajszego wieczoru.

Przemknęłam więc, w zmiętym szlafroku z postrzępioną końcówką paska, przez pokój z workiem na śmieci w dłoni. Co krok, szeleściły cicho papierki po krówkach.

Na parapecie pysznił się kieliszek z zaschniętą plamą wina. W wazonie zamiast kwiatów tkwiły trzy plastikowe rurki z brokatowymi gwiazdkami. Na ścianie zwisał łańcuch z papierowych serduszek, jedno ewidentnie nadgryzione.

Przez kuchnię musiałam przejść odważnie.

Na stole smętnie stała połowa wielopiętrowego tortu. Krem rozjeżdżał się jak topniejący bałwan, a z boku w tort cierpliwie wbite świeczki 3 i 8, choć świętowałyśmy nie urodziny, a po prostu babski wieczór.

W zlewie dygotały kieliszki umazane szminką. Obok moczyły się talerzyki z resztkami hummusu. Na krześle leżała rozrzucona talia kart do wróżb połowa rewersem w górę, połowa odkryta, jakby proroctwo się nie spełniło…

***

Chwyciłam jedną kartę król kier patrzył na mnie z pobłażliwym zmęczeniem. Dziewczyny wczoraj rozkładały z tych kart przyszłe śluby, przeprowadzki i tajemniczych obcokrajowców. Szeptały, a potem i tak wybuchały śmiechem i lały prosecco.

Schyliłam się, żeby zebrać brokat z podłogi i wyjąć coś miękkiego spod kanapy. Znalazł się tam koronkowy podkolanówka, zgubiony łup po wczorajszych tanecznych popisach na taborecie. Pokręciłam głową i powlokłam się do sypialni, szukając ciszy.

Tam był względny spokój no, może poza trzema poduszkami na podłodze i kołdrą zwiniętą w ogromnego ślimaka. Rozprostowałam swoją poduszkę i pod nią, ukryty, leżał dwukrotnie złożony różowy papier.

Serce ścisnęło się nieprzyjemnie.

Kolejna zapomniana notka Marcina z baru dla którejś z dziewczyn? Ale pismo było znajome duże, lekko pochylone litery, a każde o obowiązkowo zakręcone w kółeczko styl Olgi nie do podrobienia.

Jesteś najlepszą gospodynią pod słońcem! Olcia.

Zatrzymałam wzrok na wykrzykniku. Jakby drżał. Uśmiechnęłam się jednym kącikiem ust. Najlepsza gospodyni, a w kuchni armagedon, w łazience brokat, wazon cioci Ireny w drobny mak.

Ile razy już sobie obiecywałam… nigdy więcej… rzuciłam, siadając na brzegu łóżka.

***

Coś mi nieprzyjemnie chlupnęło pod pantoflem.

Odsunęłam stopę i w środku równo ułożona mandarynka. Cała, błyszcząca, jakby dopiero co zerwana, z karteczką podpiętą wykałaczką: Aby życie było słodkie.

Wczoraj się z tego toastu śmiałyśmy, teraz mandarynka wyglądała jak kpina.

Zadrgał telefon na szafce nocnej. Olcia (nasz tajfun) na ekranie.

No jasne mruknęłam do pustego pokoju, poprawiając głos i odebrałam. Cześć.

Swetiii! W słuchawce gwar jak na rynku, ewidentnie impreza przeniosła się dalej. Jesteś boginią! Dziewczyny są zachwycone! Manikurzystka Sylwia jeszcze nie wyjechała i wspominamy, jak wypędziłaś ducha z szafy!

Z tyłu ktoś wrzasnął: Powiedz Swetce, że tylko u niej chcę rodzić! znowu rozległ się ogólny rechot.

Dzięki, Swetka, już ciszej dodała Olga. U ciebie czuję się jak w domu.

Patrzyłam na mandarynkę w kapciu.

Mhm odpowiedziałam. Jak w domu…

Dobra, już nie przeszkadzam! Pani Królowo bankietów! linia kliknęła z powrotem do ciszy.

***

Zdjęłam okulary, położyłam obok kartki Olgi. W odbiciu od szafy zobaczyłam kobietę pięćdziesiąt plus, trochę zmęczoną, za to o młodych, zielonych oczach i włosach związanych w pośpiechu, z których wystawał… brokat. Jeden, uparcie.

Telefon znowu się odezwał, tym razem dźwiękiem wideopołączenia. Ania córka.

Westchnęłam, poprawiłam włosy, ale brokat jak był, tak tkwił.

No, córeczko? kliknęłam odebrać, na ekranie pojawiła się Ania z rozwichrzoną grzywką i kubkiem kawy.

Mama! Ania zmrużyła oczy, lustrując mnie. Ha, wiedziałam. Znowu brokat na kocie?

Na mnie, poprawiłam ją. Kot gdzieś się ukrył po wczorajszych tańcach z kartami. Pewnie w szufladzie na bieliznę…

Opowiedziałam jej szczegóły.

Mamo Ania uśmiechnęła się, zaraz jednak spoważniała. Słyszysz się? Kot się chowa, porcelana w drobny mak, mandarynki w kapciach… A ty wciąż nie potrafisz powiedzieć Olce nie?

Czułam z jej tonu jednocześnie czułość i irytację, taka podwójna huśtawka.

Ona… jej ciężko, wiesz przecież…

A tobie nie ciężko? weszła mi w słowo cicho. Ty kiedy ostatnio naprawdę odpoczęłaś, a nie przyjmowałaś gości?

Oglądałam różową rękawiczkę pod grzejnikiem, notatkę pod ręką, pusty dom wypełniony cudzym śmiechem wczorajszego dnia.

Nie wiem przyznałam szczerze. Chyba też gdzieś się schowałam. Razem z kotem.

Ania zachichotała.

Kocham cię, mamo. Ale pomyśl. Może następnym razem po prostu wypijemy razem herbatę. Bez wróżb i brokatu.

Ekran mrugnął, zawiesił się, wrócił. Sekunda ciszy zawisła pomiędzy nami.

Zobaczymy powiedziałam.

Ale pierwszy raz od dawna to zobaczymy nie brzmiało jak uprzejme pewnie, Olcia, tylko jak początek czegoś innego.

***

Pierwszy raz Olga przyszła tak po prostu na początku wiosny, kiedy łaty brudnego śniegu zalegały jeszcze za oknem, a u mnie na parapecie wychylały się zielone szczypiorki.

Swetka, otwieraj, idę z pokojem! jej głos rozległ się w wizjerze jeszcze zanim zadzwoniła. I z ciastem!

Weszła z impetem, pachnąc waniliowymi perfumami i zimnym powietrzem. W ręku wielka blacha z czymś rumianym.

Domowy placek z kapustą, jak u babci, pamiętasz? już szła do kuchni, ledwie ściągając buty. Jejku, jak ty tu masz! Jak w katalogu!

Uśmiechnęłam się zawstydzona, poprawiając swój starannie złożony szal na wieszaku. Moje dwa pokoje w dziesięciopiętrowym bloku były moją cichą dumą. Tapety dobrane do zasłon, na kanapie koc od mamy. Kuchnia z białymi frontami i drewnianym blatem, parapety zastawione doniczkami.

Tak przytulnie powtarzali wszyscy. A dla mnie to był prawdziwy komplement.

Rozgość się, zdejmuj płaszcz powiedziałam rutynowo, odbierając od niej ciasto. Oho, ciężkie.

Jak moje życie rzuciła, ale oczy jej się śmiały. Słuchaj, Swetka… U mnie tam na sześciu metrach kuchni i z awanturującym się sąsiadem nie idzie żyć. A u ciebie…

Zakręciła się wokół małego stołu i kanapy przy oknie, gdzie wcisnęłam zestaw dla gości.

U ciebie jest powietrze. Powietrze! Grzechem byłoby tak samemu tu siedzieć. Zróbmy posiadówkę. Tylko ja, ty, plus dwie moje koleżanki pokażę ci, są ekstra!

Grzechem siedzieć samej tknęło mnie dotkliwie.

Przypomniałam sobie długie wieczory, jak sama wracałam na kanapę, puszczałam telewizor dla tła i dziergałam kolejny szalik, a Ania była u siebie. Reszta rodziny przypominała sobie o mnie tylko na święta.

Posiadówka? No… czemu nie. Przyniosłaś już placek mrugnęłam, udając lekkość.

Olga zdziwiona uniosła brwi.

Czyli się zgadzasz? Specjalnie piekłam w ramach przekupstwa, myślałam, że będę cię musiała przekonywać! zaśmiała się. Sobota? Bez okazji powiedzmy, że próbna wieczór panieński.

Wsunęła placek do piekarnika, żeby podgrzać. Sobota wydawała się gdzieś bardzo daleko.

Dobrze zgodziłam się. Coś wymyślę.

Swetka, ty złoto! Olga ścisnęła mnie tak, że aż coś zatrzeszczało. Nie na darmo prawie jak siostry!

Prawie zabrzmiało dziwnie, ale zjadłam je z pierwszym kawałkiem przyszłego placka.

***

Wielkanoc wypadła w tamtym roku… oczywiście, u mnie. Inicjatywa nie inaczej Olgi.

U Swetki jak w prawdziwym domu! ogłaszała. Babki jak z obrazka, jajka jak katalogowe! Kot Mrużka pilnuje wszystkiego.

W rzeczywistości Mrużka przypominała zrezygnowaną portierkę, ale ważnie brzmiało lepiej.

Olga nie przyszła sama, przywlokła trzy koleżanki.

Przyzwyczajona do rodzinnych posiadówek, lekko zgłupiałam, gdy w korytarzu nagle pojawiła się hałaśliwa ruda w jaskrawożółtym płaszczu, wysoka brunetka w skórze i filigranowa szatynka z wybuchowym śmiechem.

To Lena, Iwona, Magda, wymieniła machnięciem ręki Olga. Dziewczyny, to ta Swetka, u której zawsze przytulnie.

Gorączkowo podsuwałam pantofle, tłumaczyłam, gdzie wieszać kurtki. W głowie liczenie stołków, dwie babki, jedenaście jaj, sałatki, galaretka…

Za mało. Olga w połowie rozmowy o glejzingu idealnym wyjęła telefon.

Aj! Przecież Kaśka i Julka są tuż obok! Zaraz do nich piszę. Swetka, nie masz chyba nic przeciwko? Przywiozą własne pisanki!

Otworzyłam usta, by zaprotestować… Piec zaczął piszczeć i automatycznie pobiegłam ratować babki. Po powrocie Olga już uśmiechała się szeroko:

Będą za pół godziny!

***

Święto przemieniło się w jarmark.

Dziewczyny wykłócały się, czy drożdże ma się domowo, czy jak na piecu u babci. Lena, demonstracyjnie mieszając polewę, walnęła łyżką czekolada ochlapała białą serwetę aż po kraj.

O matko! Lena stanęła z wymuszoną skruchą. To na bogactwo…?

Olga oczywiście wybuchła śmiechem, reszta dołączyła. Ja aktywnie zmywałam plamę nie zeszła.

Sprać się da mruknęłam.

Wtedy Olga rzuciła mi uśmiech wdzięczny, ciepły. Jakbym nie serwetę ratowała, tylko świat.

Wieczorem parapet był zawalony pisankami, na ścianie wisiał wianek z bibuły, pod stołem sandały. Olga, z kieliszkiem czerwonego wina, odczytała:

Oficjalnie mówię: u Swetki zawsze święto!

Brawa a ja, cała czerwona, poczułam jak święto dziwnie rozlewa się po żebrach. Jakby ta zwykła kuchnia i kanapa nagle były sceną dla czegoś wielkiego.

***

W dzieciństwie było odwrotnie. Prawdziwe święto robiła Olga.

Ona zawsze była liderką towarzyska, trochę pyskata, ale przez to jeszcze bardziej magnetyczna.

Podwórko gromadziło się pod jej klatką. Organizowała pokazy mody w matczynym szlafroku, kluby tajemniczych przyjaciół pod schodami. Nawet babcie mówiły do niej nasza artystka.

Ja cicha perfekcjonistka. Zawsze punktualnie w domu, książki oddane w bibliotece na czas, buty wytarte aż lśniły.

Swetka, jesteś nasza prymuska mówiła ciocia Irena, mama Olgi, siostra mojej mamy. Posiedź z Olą, to może cię podejrzy.

Później nasze drogi się rozeszły. Olga wróciła po nocnych dyskotekach, ja najpierw technikum, potem zaoczne, potem rachunkowość. Spotykałyśmy się tylko na rodzinnych wigiliach, raz na ruski rok.

Po śmierci cioci Ireny były stypy, potem długie kuchenne rozmowy do rana nad słodką herbatą.

Czuję, że z mamą umarł dom westchnęła w kubek Olga. Nie rozumiem, jak to ma dalej działać.

Mnie mama już cztery lata temu znikła. Działa po prostu inaczej, nie gorzej, nie lepiej. Po nowemu.

Od tego czasu dzwoniłyśmy częściej. Najpierw załatwiając sprawy. Potem zwyczajnie zapytać, co słychać.

Z czasem Olga wciągnęła mnie w swój wir.

Co, będziemy funkcjonować jak obce kuzynki? żartowała. Nie ma mowy! Wpadnę, a ty do mnie.

Do Olgi niemal nie chodziłam. Zawsze coś praca, Ania, zmęczenie. Ale ona do mnie coraz częściej.

***

Formuła u Swetki stała się uniwersalna.

Dziewczyny, logiczne, że u Swetki mówiła Olga, wertując kalendarz. Nie będziemy się cisnąć u mnie w kuchni, jak u niej salon połączony z kuchnią jak z bloga!

Nowy rok? pytano Olgę.

U Swetki! Girlanda i śledź pod pierzyną jak tort.

Wielkanoc? U Swetki.

Urodziny Magdy? U Swetki, tort tam najładniej wyjdzie.

Wieczór tak o? Przecież tylko Swetka nakarmi i ugości!

Z początku było to nawet miłe.

Mój dom był centrum życia, miejscem spotkań. Kupowałam nowe serwetki, próbowałam przepisy, a koleżanki Olgi wzdychały nad bielą zastawy.

Ale z czasem… Było gęściej. Goście się pojawiali coraz częściej.

Swetka, tu Lena, wczoraj byłyśmy z Iwonką, a teraz z Magdą wpadniemy Ola nie może, jest w salonie. Pasuje?

Kiedyś zadzwonił ktoś trzeci raz w tygodniu Nadzieja, stara przyjaciółka Olgi. Kiedyś wylała na mnie całe wiadro pomówień, publicznie, po czym odpadła z mojego życia na rok.

O, hej powiedziała niepewnie Nadzieja. Olga mówiła, impreza u ciebie, mogę wejść wcześniej pomóc…?

Chciałam odpowiedzieć Olga się pomyliła, nikogo nie czekam. Ale zrobiłam krok w bok.

Wejdź powiedziałam. Herbatę?

Ścierka w ręku zwijała mi się jak lina.

***

Mój pierwszy protest był dziecinny.

Chcesz zepsuć imprezę? Kup kiepskie ciastka odgrażałam się sobie.

Zwykle wybierałam ręcznie robione słodkości z piekarni za rogiem. Tym razem specjalnie poszłam do marketu, kupiłam najzwyklejsze, te z najtańszej półki. Kleiły się, kruszyły.

Niech wiedzą, że nie zawsze jak w restauracji podsumowałam, wkładając je do miski.

Impreza oczywiście się udała. Koleżanki śmiały się, objadały innymi rarytasami. Olga przyniosła swoje pomidory pod pierzynką.

W pewnym momencie Magda, śmiejąc się, zawiesiła swoje wielkie plastikowe korale na klamce drzwi, wychodząc zapomniała. Rano je znalazłam zwisające ze śnieżnej bieli drzwi. Chciałam zdjąć i wrzucić do znalezionych rzeczy, ale już dzwonek.

Swetka! Olga wparowała. A… o! dostrzegła korale. U ciebie nawet na klamkach święto!

Chciałam odpowiedzieć: to nie święto, tylko bałagan. Ale w jej głosie było tyle radości, że tylko westchnęłam:

Święto…

Święto nie chciało wyjść…

***

Najbardziej oryginalny był wieczór, który Olga ogłosiła wróżbiarskim.

Swetka, jesteś naszym głównym orakulum! napisała w grupie, gdzie cichaczem mnie dodała. U ciebie nawet czajnik szepcze!

Spojrzałam zdumiona na swój wysłużony czajnik. Orakulum?

Jedna z gościń, Lena, przyszła z własnym zestawem Taro, grubą świecą i lusterkiem w rzeźbionej ramce.

To nie zwykłe spotkanie oznajmiła. To seans spirytystyczny!

Zaczerwieniłam się.

Z jakimi duchami, Lena? Tu najwyżej duch rosołu po kątach lata.

No widzisz! Olga parsknęła. Swetka, relaks, to tylko zabawa.

Zgasiły światło, zapaliły świecę. Złociste cienie wymieszały się z półmrokiem. Mrużka rozszerzyła ogon i przykucnęła na parapecie.

Lena rozłożyła karty, ustawiła lusterko tak, że odbijało twarze.

Zadajemy pytania wszechświatowi! szepnęła.

Siedziałam na brzegu kanapy, czułam się gościem na własnym święcie. Słuchałam o miłości, pieniądzach, przeprowadzkach, jakby to wszystko szło bokiem.

W pewnym momencie, jakby na zawołanie, mrugnęło światło. Najpierw jedna lampka, potem druga. Trzask i wszystko zgasło.

Uuu ktoś pisnął.

To znak! rzuciła Lena, a dziewczyny zareagowały piskiem.

Wyciągnęłam telefon by włączyć latarkę wtedy ciemny kłębuszek przemknął mi pod nogami. Mrużka z piskiem pognała przez pokój i zaszyła się… w szafie. Słychać było tylko chrobot drzwi.

Znak, że duchom tu ciasno! westchnęłam.

Światło wróciło po kilku minutach coś w klatce zadziałał robotnik. Ale Mrużka w szafie zaszyta przez dobę słyszałam tylko ciche mrrr.

Gdy w końcu wyszła, utaplana w kurzu, pogłaskałam ją po grzbiecie.

No co, Mrużka, razem się będziemy chować?

Fuknęła tylko i powlokła się do kuchni, gdzie parę brokatów jeszcze turlało się po płytkach.

***

Decyzja dojrzewała długo.

Siedziałam przy stole, wpatrując się w jasną smugę kursora w nowej wiadomości.

Palce same pisały: Olga, następnym razem bawcie się u siebie. Skasowałam.

Inne wersje: Olga, nie daję rady… Olga, potrzebuję przerwy od imprez, Olga, naprawdę jestem zmęczona.

Wszystko wydawało się zbyt ostre albo zbyt miękkie. Słyszałam w głowie jej Swetka, rozumiesz…, No przecież ci nie ciężko, Jesteś dobra.

Westchnęłam głęboko, odłożyłam telefon, spojrzałam w lustro. Lampa rzucała cienie na zmęczoną twarz. Wzięłam szczotkę, ale zamiast czesać się wzniosłam głos do odbicia:

Olga, następnym razem bawicie się u siebie.

Głos drżał.

Bez usprawiedliwień powtarzał szeptem głos Ani. Masz prawo.

Wyprostowałam się. Olga zaczęłam jeszcze raz. Cieszę się, że bywają wspólne spotkania. Ale mam dość imprez u siebie. Następnym razem… u ciebie.

Znowu chciałam dodać ale, tłumaczyć. Przerwałam.

Wróciłam do telefonu, powoli wpisałam:

Olga, naprawdę jestem zmęczona. Następnym razem zorganizujcie u siebie, ok? Potrzebuję odpocząć od gości.

Opuszek zawisł nad Wyślij. Serce ścisnęło się strach, że stracę, obrażę, usłyszę: No proszę, wiedziałam, że jesteś nudna.

Wysłałam i odłożyłam telefon.

Czas pogadać szepnęłam. Twarzą w twarz.

Jeszcze kilka razy ćwiczyłam przemowę w lustrze.

Olga, to mój dom, boli mnie ciągłe bycie gospodynią…

Olga, kocham cię, ale nie jestem bazą dla wszystkich…

Olga, ustalmy granice.

Za każdym razem granice brzmiały coraz pewniej, jednak w oczach w odbiciu była po prostu kobieta, która ledwo uczy się mówić nie.

Między powtórkami, w moim wzroku tulila się cicha determinacja.

Dobra powiedziałam do siebie z rana. Dziś do niej. Jak gość. Świadek.

***

Do mieszkania Olgi ruszyłam bez zapowiedzi.

Jeżeli ona może wpadać z ciastem i dziewczynami, to i ja mogę wpaść. Jako gość.

Blok z wielkiej płyty, klatka, ślady po odrapanym tynku, skrzynki poprzetykane gazetami. Kiedyś lubiłam starocie, dziś dusza tych miejsc śmierdziała wilgocią i tytoniem.

Brak windy. Powolutku weszłam. Na trzecim piętrze witał mnie zapach mieszanka dezodorantu i zupy.

Drzwi Olgi znałam na nich przekoszony wieniec z lauru i drewniana tabliczka Tu mieszka cud. Kiedyś wzruszała. Teraz… trochę bolała.

Zadzwoniłam. Szur, szur, ślady, głos zaspany:

Kto tam?

Ja, Swetka.

Szamotanie zamka, drzwi się otworzyły, wyglądnęła w dresie, jeden wełniany skarpet na nodze, drugi w ręce. Włosy w nieładzie, oczy opuchnięte.

Swetka? Bez uprzedzenia?

A ty do mnie zawsze z wyprzedzeniem? zapytałam spokojnie.

Zmrużyła powieki, ale wpuściła mnie.

Mieszkanie biło pustką. Nie tapetami, nie meblami, tylko życiem, które uciekło w kąty.

Brakowało w przedpokoju tego witaj żadnego dywanika, półki na buty. Kij od mopa, para butów, ślady po rozlanej herbacie.

Przeszłam dalej, serce zadrżało.

Salon: kanapa zniszczona, na niej hałda sukienek, dżinsów, t-shirtów. Puste flaszki po winie i energetykach, pod taboretem magazyn bez okładki, laptop, przepełniona popielniczka.

Dwa kubki pod stołem jeden wywrócony, drugi z zaschniętą koroną kawy i popiołem.

Na parapecie plastikowe kubki, opakowanie po chipsach i cytryna sama przy kaloryferze.

To nie był brud, to była rezygnacja. Czułam dreszcz.

***

Przestań tak patrzeć rzuciła ostro Olga. Jeszcze nie ogarnęłam po…

Po czym? spytałam miękko.

Po mamie, po pracy, po tym wszystkim… po życiu wzruszyła ramionami.

Weszła do kuchni ciasnej, faktycznie schowek. Stół ledwo jeden, stary lodówka, magnesy ledwo trzymają. Zlew z talerzami, stara patelnia z szarą warstwą ziemniaków. W rogu worek ze śmieciami.

Chciałam zadzwonić… rzuciła przez ramię, stawiając zakamieniony czajnik. Ale… no.

Stałam tam z torebką w objęciach, mając w pamięci niedawną swoją kuchnię i śmiech.

Wtedy zrozumiałam: dla niej mój dom to nie wygoda. To jedyna kryjówka przed własnym bałaganem.

Przyszłaś… z misją czy z kontrolą? odwróciła się w końcu.

Z obu odpowiedziałam. To część tej sprawy.

***

Ja… siada na stołek Olga jakby kolana się ugięły. Myślałam, że jesteś zła.

Oczy jej błyszczą, nie od radości, tylko łez.

Jestem odpowiedziałam szczerze. Bardzo. Mam dość tych posiadówek. Wczoraj była ostatnia kropla.
Odstawiłam torebkę na stół, nie zważając na puszki.

Ale jeszcze… czułam, że głos drży. Chciałam zrozumieć.

Olga nerwowo przysunęła dłoń do twarzy, rozmazując tusz.

Zrozumieć co? chrypnęła.

Dlaczego tu… tak. I dlaczego całe jak w domu jest u mnie.

Zaśmiała się krótko, z bólem.

Bo u ciebie… naprawdę dom powiedziała. U mnie… scenografia na wynajem.

Westchnęła głęboko, słowa się posypały.

Tu nie czuję się jak u siebie, Swetka. Od śmierci mamy, kiedy… wszystko rozdzielaliśmy. Ściany nie moje. Jestem tu tylko przechodniem. Są rzeczy, ale domu nie ma. Rozumiesz?

Trochę za bardzo. Pamiętam, jak moje mieszkanie po śmierci mamy wydawało się obce.

U ciebie wszystko na miejscu. Koc równo, filiżanki lśnią, kot śpi, a ty… w kuchni wiesz, gdzie co leży. Umiesz być gospodynią.

Załkała.

Mam u ciebie po raz pierwszy od dawna poczucie, że nie jest strasznie samotnie.

Zrobiło mi się miękko pod żebrami.

A ja… dodała nerwowo sądziłam, że uwielbiasz, jak jest gwarno, bo tak świetnie wszystko organizujesz.

Splatała palce.

Prawie byłam pewna, że to cię kręci dom żyje, ty nie jesteś sama. Nie widziałam… tego wskazała kubki. Nie chciałam chyba widzieć. Jakby twoje ściany były jedynym miejsce jak za czasów mamy.

Przełknęłam ślinę.

I dlatego… cicho nie zauważyłaś, że mój dom stał się przedłużeniem twojego chaosu?

Zakryła twarz dłońmi.

Boję się samotności, Swetka. Serio. Wieczorem, jak siedzę tu sama, słyszę głos mamy. Jej znowu robisz źle. Wtedy dzwonię po ludzi i biegnę do ciebie, bo… przełknęła głośno, bo u ciebie nie jest tak źle.

Usiadłam naprzeciwko. W głowie nie było już żalu, tylko sedno.

Olga miękko, ale stanowczo, Przykro mi, że ci tak źle. Ciepło mi, że mój dom jest twoją kryjówką. Ale…

Położyłam dłonie na stole, żeby nie drżały.

Nie mogę dłużej być jedyną poduszką dla twoich ucieczek.

Spuściła wzrok, ja odetchnęłam.

Może spróbujemy… inaczej? zapytałam.

***

Inaczej to jak? spytała rozmazując łzy.

Na przykład spojrzałam na jej mieszkanie nie wszystkie święta u mnie.

Patrzę na obłędną szklankę z kawą na podłodze, stół załadowany, worek śmieci w kącie.

Zacznijmy od tego,że dom to nie tylko miejsce do śmiechu, to miejsce, gdzie nie wstyd ci przed sobą samą.

Olga zachichotała między łzami.

Przed sobą mi od dawna wstyd…

To tu zaczynamy wstałam. Jeśli wszystko dalej ściągniemy do mnie, tu zawsze będzie pusto i brudno. Mnie od tego ciężko.

Oparłam się o krzesło.

Postanowienie: posiadówki na zmianę. Raz u mnie, raz u ciebie. Ale małymi grupami. I nie co tydzień, tylko raz w miesiącu.

Chcesz ludzi w ten syf? Olga rozłożyła ręce.

Najpierw przestań używać mojego domu jako jedynego przybytku odpowiedziałam. A swój przekształć w miejsce, do którego chcesz zapraszać.

Popatrzyłam nieco łagodniej.

Zacznijmy od nas. Bez ludzi.

Zmarszczyła brwi.

Jak to?

Zakasałam rękawy.

Wywalamy śmieci, myjemy kubki, ścieramy stół, smażymy placki. Dla nas. Bez dziewczyn, bez brokatu, bez seansów spirytystycznych. Po prostu ja i ty.

Placki? zapytała, ale w oczach błysnęła iskra. Ja wolę racuchy.

Niech będą racuchy uśmiechnęłam się.

***

Zaczęłyśmy.

Na początku niezgrabnie. Przyniosłam nowy worek na śmieci, ona zbierała kubki. Włączyłam wodę, znalazłam gąbkę.

Ja też nie urodziłam się z czystą kanapą dodałam od niechcenia. Mama mnie uczyła. Ty miałaś inny sposób na przetrwanie.

Myła szklanki milcząco, ale sumiennie, jakby miała egzamin.

Kuchnia pachniała smażonym tłuszczem. Olga, z patelnią, przypominała mi dziewczynę z podwórka, w szlafroku i z buzią pełną pomysłów. Teraz jej kreacje zamieniały się w usuwanie bałaganu.

Już przy pierwszym racuchu z dżemem ktoś zapukał.

Jeszcze kto? podskoczyła Olga.

Zajrzałam przez judasza i uśmiechnęłam się.

Swoi, powiedziałam.

Na progu stała Ania z plecakiem i torbą.

Po zapachu mruknęła. Pisałam ci, mamo, nie odpisałaś. Przyszłam.

Olga zawstydzona poprawiła włosy.

Wchodź zachęciłam. Mamy próbę nowego formatu.

Ania ogarnęła kuchnię, spojrzała na Olgę, na mnie. Cień zdziwienia, potem mikro-uśmiech.

O, rzuciła. Ciocia Olga już też ma brokat.

Jaki brokat? nie zrozumiała Olga.

Zerknij na lampę parsknęła Anka.

Podniosłyśmy głowy. Na kloszu, przyklejona, błyszczała znajoma, srebrzysta gwiazdka musiała się przenieść na ubraniu Olgi.

Zaśmiałam się.

No właśnie. Teraz brokat u obu. Nie tylko u mnie.

Najważniejsze, że po porozumieniu dodała Ania, puszczając mi oko.

Poczułam, jak w środku rozprostowuje się coś istotnego. Wciąż miałam żal do Olgi, wciąż bałam się nowych wieczorów. Ale pierwszy raz mogłam wybierać. Ona także.

Siedziałyśmy we trzy w maleńkiej kuchni, jadłyśmy racuchy z jednej patelni i śmiałyśmy się, kiedy mąka wylądowała Oldze na policzku.

I w tym śmiechu nie było już poczucia, że ktoś wykorzystuje cudzy dom. To było pierwsze, małe, ale uczciwe święto. Bez królowej bufetów, bez najlepszej gospodyni na świecie. Po prostu Swetka, Olga i Ania.