Kryształowy kociak

Szklany Kociak

Trzy siostry pod oknem…

Mamusiu, to tak jak o was, prawda?

Weronika westchnęła.

Prawie, malutka. Zamierzasz dzisiaj spać? Mam jeszcze sporo pracy przed sobą. A jutro na przyjęciu będziesz ziewać zamiast się bawić.

Oj! Już śpię! Paulinka schowała się pod kołdrę, ale zaraz znów wystawiła nos. A będą balony? A Milenka przyjedzie? A…

Weronika złapała córeczkę, dokładnie ją otuliła kołdrą i wycałowała po całej twarzy, nie przejmując się, że Paulina się szarpie i śmieje.

No, spać! Jutro wszystkiego się dowiesz!

Wstała, podała Paulinie pluszowego misia i wyszła z pokoju, zapalając lampkę nocną. Paulina wciąż bała się ciemności, więc Weronika zawsze pamiętała, by światło paliło się przez całą noc w korytarzu.

Zeszła na dół, uchyliła drzwi do kuchni i włączyła laptopa. Pracy było co niemiara, ale przez chwilę siedziała w ciszy, by zebrać myśli. Jutro trudny dzień, i to nie tylko z powodu urodzin córki, które zresztą zawsze ją cieszyły. Przyjadą krewni, a z nimi… nie zawsze jest wesoło. Weronika potrząsnęła głową i sięgnęła po czajnik. Dosyć! Problemy trzeba rozwiązywać po kolei. Teraz najważniejszy był roczny raport, który nie mógł czekać. Postawiła kubek z herbatą obok laptopa i wyjęła z torby teczkę papierów. Dobrze, że kiedyś posłuchała babci i została księgową. Gdyby wybrała oceanografię, tak jak zamierzała na samym początku, jej życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Może byłoby w nim więcej romantyzmu, ale mniej pewności jutra. Przez moment zamknęła oczy, wyobrażając sobie morze i uśmiechnęła się lekko. Jeszcze tylko trochę i polecą z Pauliną na urlop o ile los znowu czegoś nie wywinie. Westchnęła, otworzyła oczy i wzięła się do pracy.

Weronika przyszła na świat w rodzinie Lidii i Włodzimierza Kiryłów. Wyczekiwana córka, na którą wszyscy czekali z utęsknieniem. Babcie były wniebowzięte, rodzice rozpływali się nad swoją różowolicą ślicznotką.

Trzeba od razu drugą! Żeby miała się z kim bawić! przekonywały babcie, a Lidia dała się przekonać.

Ze średnią siostrą, Nadzieją, dzieliło Weronikę ledwie trochę ponad rok. Najlepsze przyjaciółki w dzieciństwie; kochały się i ze sobą rywalizowały. Początkowo nie wpływało to na ich relacje. Starały się nawzajem przewyższać, ale zawsze szczerze sobie gratulowały sukcesów. Lidia uważała, żeby się nie kłóciły, powtarzała, że bliżej niż siostry już nikt na świecie nie będzie. Przekonała nawet dyrektorkę szkoły i dziewczynki poszły do jednej klasy. Siedząc razem pierwszego września, nieśmiało muskały się nowymi bucikami. Jestem, jestem obok, nie bój się! Najbardziej denerwowała się Weronika. Zawsze była zbyt odpowiedzialna. Nadzieja potrafiła rzucić w połowie zadanie i zacząć liczyć ptaki za oknem. A Weronika, gdy siadała do lekcji, wstawała dopiero, gdy wszystko było zrobione.

Werka! Gdzie masz zeszyt? Przecież rozwiązałaś już matmę! No, daj, przepiszę i lecimy się bawić!

Sama rozwiązuj! Weronika wyrywała siostrze zeszyt. Bo nas posadzi pani Galińska osobno na sprawdzianie i co wtedy zrobisz? Pomóc ci z tematem?

Nadzieja prychała i nadąsała się, ale zaraz jej przechodziło. Po chwili znów namawiała Weronikę na ślizgawkę albo na dokarmianie kaczek nad stawem.

Do szóstej klasy dołączyła najmłodsza siostra, Luba. Lidia nie planowała już kolejnego dziecka, dwoje było wystarczające. Wiadomość o ciąży wcale jej nie ucieszyła.

Znów od nowa! Włodek, ja już młoda nie jestem, będzie ciężko.

Lidka, masz dwie pomocnice i mnie do pomocy. Damy radę. Może tym razem chłopak? Wyobrażasz sobie niespodziankę?

Niespodzianki nie było. Urodziła się Luba. Krzykliwa, uparta, zupełnie inna niż starsze siostry. Na początku Lidia była zdezorientowana, ale wkrótce Weronika i Nadzieja zrozumiały w domu rządzi Luba.

Lidia szybko odczuła różnicę między wczesnym i późnym macierzyństwem. Ze starszymi chciała tylko chwili spokoju, a teraz z radością zanurzyła się w opiekę nad Lubą. Niestety, wszystko inne zeszło na dalszy plan także starsze córki. Rozkazywała im, już nie interesując się, czym żyją. I przegapiła moment, w którym między siostrami pojawił się cień zazdrości i nieporozumienia.

Tym „czarnym kotem” był Szymon. Chłopak z sąsiedztwa, na którego żadna z nich do tej pory nie zwracała uwagi aż do szesnastych urodzin Weroniki. Wróciła po treningu, kiedy Szymon nagle stanął jej na drodze.

Werka, mam sprawę! jąkał się pod jej poważnym spojrzeniem, nie wiedząc jak zacząć.

Werka patrzyła na niego przez chwilę i uśmiechnęła się łagodnie:

Spieszę się. Mama czeka. Spotkajmy się o szóstej przy klatce.

Szymon rozpromienił się i skinął głową.

Podobasz mi się!

Już zauważyłam śmiała się dźwięcznie, po czym pobiegła do domu.

Komu mogła się zwierzyć po raz pierwszy z tych emocji? Z pierwszego westchnienia do niedawna obcego, a teraz „swojego” chłopaka? Z pierwszej randki, kiedy nie wiadomo, gdzie schować ręce? Z pierwszego, drżącego pocałunku? Oczywiście, wyznała Nadziejce, choć nie od razu. Nadzieja, widząc, że Werka jest dziwnie zamyślona, nie dała jej spokoju, aż usłyszała prawdę.

Później nawet ona sama nie rozumiała, dlaczego zapragnęła Szymona. Przecież jej się nie podobał, nagle jednak wszystko inne przestało się liczyć musiała zwrócić na siebie jego uwagę.

Na początku Weronika nie rozumiała, co się dzieje, potem było już za późno. Gdy zobaczyła Szymona całującego się z Nadzieją na podwórku, minęła ich bez słowa, weszła do domu i zamknęła się w pokoju, nie reagując na krzyki Lubki pod drzwiami.

Weroniko! Co ty wyprawiasz?! Wpuść Lubę do środka! Lidia zapukała z pretensją.

Weronika była zawsze posłuszna. Otworzyła mamie, ale gdy ta spojrzała na najstarszą córkę, nagle przeszedł ją dreszcz i po raz pierwszy zrozumiała, czym jest spojrzenie w przepaść. Łagodnie odsunęła Lubę z korytarza i zamknęła drzwi.

Weroniko, co się stało? Córeczko? Lidia ledwo powstrzymywała łzy.

Mamo, boli. Werka objęła się ramionami. Dlaczego? Po co Nadzieja to zrobiła?

Gdy sytuacja stała się jasna, Lidia przytuliła Weronikę.

Kochanie… Jak mogę ci pomóc?

Weronika patrzyła sucho w okno i milczała. Jak opisać, co pali ciało i duszę? Jak to ubrać w słowa?

Pomóż mi spakować się, mamo. Chcę na razie zamieszkać u babci. Nie mogę tu zostać.

Zziębnięta Nadzieja wpadła do mieszkania, wpadając na Weronikę z walizką.

O! Gdzie się wybierasz?

Werka minęła ją bez słowa i wyszła z domu nie wróciła już nigdy. Lidia, wycierając łzy, wymierzyła Nadziei siarczysty policzek.

Jak mogłaś?!

Nadzieja, trzymając się za policzek, patrzyła jak matka, zabierając Lubkę, trzaska drzwiami tak mocno, że aż zadźwięczały kryształowe ozdoby w żyrandolu.

W rodzinie Kiryłów nikt nie umiał długo się gniewać. Po tygodniu, dwóch Lidia ponownie rozmawiała z Nadzieją. Weronika zaś potrzebowała ponad dwóch lat, by znów zacząć mówić do siostry. Może nigdy by do tego nie doszło, ale Lidia poważnie zachorowała i wspólny strach przed chorobą połączył siostry na nowo.

Przepraszam… Nadzieja patrzyła w swoje dłonie, drżące z nerwów.

Siedziały w szpitalnym parku, czekając na koniec operacji.

Co było, minęło… Weronika odwróciła się do siostry.

Nadzieja zrozumiała, że być może Weronika jej wybaczyła, ale nie zapomni nigdy.

Nieśmiało ujęła dłoń siostry, dziwiąc się, że palce nie odmówiły posłuszeństwa. Weronika nie odsunęła dłoni, lecz i nie odpowiedziała uściskiem. Siedziały tak obok siebie, aż z budynku wyszedł ojciec: wszystko się udało, teraz wystarczy czekać.

Siostry podzieliły się czasem i Weronika kilka razy w tygodniu odwiedzała mamę, pomagając przy Lubie. Wtedy po raz pierwszy zobaczyła, jaka rośnie z niej krnąbrna dziewczyna. Luba nikogo nie słuchała, zawsze wszystko robiła po swojemu ani siostry, ani rodzice nie mogli dać sobie z nią rady.

Lidia wróciła do zdrowia, siostry znów rozeszły się własnymi ścieżkami. Weronika przeprowadziła się do innego miasta, by zająć się babcią ze strony ojca. Olga Iliniwna zmarła rok później, zostawiając Weronice przestronne mieszkanie.

Mieszkaj tu, dziecko! Urządzaj sobie życie! Zawsze polegaj przede wszystkim na sobie. Bo nawet najbliżsi bywają obcy, gdy chodzi o ich interesy.

Weronika uśmiechnęła się pod nosem. Przecież to prawda. Opowiadać szczegóły swojego życia babci jednak nie zamierzała.

Po kilku latach wyszła za mąż za Andrzeja, nie urządzając wesela. Zresztą nawet nie miała kogo zaprosić. Andrzej nie miał rodziny, Weronika swoim nie mówiła.

Ich małżeństwo było bardzo udane i spokojne. Jedynym smutkiem był brak dziecka. Oboje o nim marzyli, ale czas mijał, a lekarze rozkładali ręce. Tak więc powoli zaczęli myśleć o adopcji. Życie jednak potoczyło się po swojemu.

Z rodziną Weronika utrzymywała kontakt tylko poprzez świąteczne kartki i życzenia. Kilka razy byli z Andrzejem w odwiedzinach, ale teściowi nie przypadł do gustu, więc Weronika ucięła wszelkie próby mieszania się rodziny w jej życie.

Sama go wybrałam. Z tym musicie się pogodzić, mamo.

Werka, co ja mogę? Twoje życie, twoja sprawa. Ale myślę sobie: masz wykształcenie, urodę, możliwości i wybrałaś… Ojej, jakże inaczej mogłoby się wszystko potoczyć

Nie potrafiła wytłumaczyć matce, że Andrzej jest dla niej najlepszym mężczyzną na świecie. Było jej z nim lekko i spokojnie. Ona pracowała jako główna księgowa, on był kierowcą. Nigdy nie spierało się o to, kto rządzi w domu, po prostu było im dobrze razem. Gdy Weronika chorowała, Andrzej się nią opiekował, gotował, sprzątał.

Masz szczęście do chłopa! wzdychała Nadzieja, goniąc starszego syna i trzymając młodszą córkę na rękach. Mnie byle kto tak pomógł… Wszystko muszę sama!

Weronika nie przejmowała się narzekaniami siostry, wiedząc, że to tylko teatrzyk. Nadzieja była zadowolona ze swojego życia. Inaczej było z Lubą.

Luba wyrosła na piękność. Starsze siostry też były ładne, ale przy najmłodszej wydawały się zwyczajne.

Lubka u nas to królowa! Lidia patrzyła na córkę z dumą, a ta leniwie siedziała w fotelu i przyglądała się, jak siostry nakrywają do stołu z okazji rodzinnego jubileuszu rodziców. Luba nie cierpiała takich zjazdów rodzinnych. Po kwadransie pełnienia obowiązku i wysłuchiwaniu komplementów wychodziła z domu, nie zważając na protesty rodziców.

Po liceum stwierdziła, że edukacja to już przeszłość:

Zostanę modelką! oznajmiła zaskoczonym rodzicom i wzięła się do dzieła.

Szybko okazało się, że to ciężka praca, wymagająca wysiłku i dyscypliny jak każda inna. To znudziło Lubie, więc gdy spotkała pierwszego lepszego biznesmena, z miejsca się do niego przeprowadziła. Nie przejęła się, że miał żonę i dzieci. I matce powiedziała twardo:

Dajcie mi spokój, to będę czasem do was zaglądać. Będę żyć jak chcę!

Chciała wiele, dostała niewiele. Chcąc zatrzymać przy sobie ukochanego, zaszła w ciążę. Jednak bajka skończyła się szybciej, niż się zaczęła. Krzyczała, awanturowała się, próbowała nawet „otworzyć oczy” żonie ukochanego, ale ta spojrzała pogardliwie i odburknęła:

Córeczko, takich jak ty było i będzie jeszcze dziesiątki. Ja jestem żoną i to się nie zmieni.

Tak sądzisz? Luba wybuchnęła gniewem. Czym ona różniła się od tej kobiety? Skąd ta pewność siebie? To nie duma, to raczej spokój, którego Lubie brakowało.

Oczywiście. Jestem prawnikiem. Urodź sobie ile chcesz, a on i tak wróci do mnie.

Na tym rozmowa się skończyła. Luba czekała wściekła na partnera, ale ten z miejsca postawił sprawę jasno:

Radź sobie sama. Dam ci mieszkanie i alimenty. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. Nie pojawiaj się u mnie, bo przestaniesz otrzymywać wsparcie. Tyle mam do powiedzenia.

Luba patrzyła w osłupieniu na drzwi, które zamknęły się za facetem, którego kochała. Przecież zawsze dostawała, czego chciała. A teraz…

Zajęta kłótniami i rozterkami, przegapiła czas i na świat przyszła Paulina. Od pierwszych dni po szpitalu zajęła się nią Lidia. Luba nie radziła sobie raz nie odstępowała córeczki na krok, raz znikała na kilka dni i rodzice nie wiedzieli, co robić, gdzie jej szukać. Te przerwy się wydłużały i Lidia nie wiedziała, jak na nią wpłynąć. W końcu wydarzyła się tragedia.

Kolejna impreza zakończyła się nocną szarżą po Warszawie. Luba jechała autem, którego kierowca nie panował nad pojazdem.

Lidia całkiem się załamała, straciła chęć do życia, niemal przestała zajmować się wnuczką. Włodek miotał się między żoną a małą Pauliną. W końcu zadzwonił do Nadziei, prosząc o pomoc, ale ta odmówiła.

Tato, mam własne dzieci, więcej nie udźwignę!

Włodzimierz spojrzał ciężko i wezwał Weronikę.

Ona nie wahała się ani chwili. Bez pytań wzięła urlop, przyjechała i w przeciągu miesiąca uporządkowała wszystko. Paulina miała roczek, gdy Weronika zabrała ją do siebie. O tym, że nie jest jej biologiczną córką, wiedzieli tylko rodzice i Nadzieja z mężem. W tym czasie Andrzej sprzedał ich stare mieszkanie i dokończył w ekspresowym tempie remont w nowym domu.

Andrzejku! Jaki ty jesteś wspaniały! Wszystko po mojej myśli! Weronika chodziła po nowym domu myśląc, że teraz zaczną wreszcie nowe życie.

Mała Paulinka wprowadziła do ich domu radość i ciepło, którego brakowało. Żywa, pogodna, śmiała dziewczynka odmieniła ich dzień po dniu. Dziewięć lat z nią minęły w mgnieniu oka.

Przez ten czas Weronika niemal nie widywała się z rodziną. Spotykali się tylko od święta, kiedy Weronika czuła się jak owad pod lupą. Lidia, nie mogąc dojść do siebie po śmierci Lubki, była coraz trudniejsza.

Zaufali ci! Jeszcze zobaczę, jak sobie poradzisz! Wywiozłaś ją… Mogłaś pomyśleć o matce i mieszkać blisko!

Weronika nie odpowiadała na wyrzuty Lidii, współczując jej szczerze. Wiedziała, że gdyby dziś jej lub Nadziei się coś stało, matka nie przeżyłaby tego tak jak po śmierci Lubki.

Lidia patrzyła na Paulinę, w której widziała tyle Lubki, i powoli topniała.

Jakie piękne dziecko rośnie! ocierała łzy, patrząc na Weronikę. Nie ograniczaj jej! Pozwól być szczęśliwą!

Weronika ściskała rękę Andrzeja, dając mu do zrozumienia, żeby nie komentował. Obłok gniewu przechodził bokiem.

Czemu nic nie powiesz, Weroniko? Lepiej wyjaśnić wszystko od razu.

Nie wiem, Andrzejku. Żal mi mamy. Te wszystkie pretensje wynikają z bólu.

Ale dlaczego masz to znosić? przytulał ją Andrzej.

A kto, jeśli nie ja? Kogo jej jeszcze zostało?

A jak dotknie Pauliny?

Chyba nie zrobi tego. Nie skrzywdzi dziecka Lubki.

Miała rację. Lidia wylewała swój ból tylko na Weronikę, w stosunku do wnuczki była jak głaz. Widziała, że Paulina jest szczęśliwa i choć bolało ją, że dziewczynka mówi do Werki „mamo”, wiedziała, że nie powinna rozbijać tego świata.

Weronika wyłączyła laptopa, przeciągnęła się. O rety, już po północy! Wypiła do końca zimną herbatę i podeszła do okna. Szkoda, że Andrzeja nie było służbowy wyjazd, tak pechowo przed urodzinami Paulinki, ale wieczorem będzie w domu. Ciekawe, jaki prezent szykuje? Sztuczki… Nawet żonie nic nie zdradził, tylko rzucił:

Zobaczysz! Spodoba się wam!

Weronika uśmiechnęła się. I pomyślała kolejny raz, jaki miała fart do męża, i poszła spać.

Mamusiu! Wszystkiego najlepszego dla mnie! Paulina wskoczyła na łóżko i obsypała śpiącą Weronikę buziakami. I dla ciebie! Gratulacje, że masz mnie!

Dziękuję! Weronika uścisnęła córkę i spojrzała jej w oczy. Wszystkiego najlepszego, kochanie! Bądź szczęśliwa!

Paulina wtuliła się w nią i zamruczała.

Już jestem duża?

A jakże! Całe dziesięć lat! Ale wiesz co?

Co?

Dla mnie jeszcze malutka! Werka mrugnęła łobuzersko, a Paulinka wybuchnęła śmiechem.

Mogę być dalej maluszkiem! Każdy kocha małych!

Wstyd ci nie jest? Kto cię tu nie kocha?

Weronika zaczęła łaskotać córkę, a ta piszczała i próbowała się wywinąć.

No dobrze! Czas na prezenty! oznajmiła Weronika i sięgnęła do szuflady nocnej szafki. Mam coś dla ciebie.

Wyjęła małe pudełeczko i podała Paulinie.

Ostrożnie!

Paulina delikatnie uchyliła wieczko.

Mamusiu… spojrzenie Paulinki spotkało się z uśmiechem Weroniki. To ten sam?

Ten.

Paulina delikatnie wyjęła z pudełka małą figurkę szklanego kotka. Wiedziała, że dostała go kiedyś Weronika od Włodzimierza.

Dla najstarszej córeczki… Tak ci wtedy powiedział dziadek?

Dokładnie tak.

Dziękuję! Marzyłam, by był mój! wyszeptała, głaszcząc uszka figurki. Ale przecież ja jestem jedynaczką…

Weronika uśmiechnęła się zagadkowo, a Paulina bacznie patrzyła jej w oczy.

Naprawdę? wyszeptała, niemal niesłyszalnie. Weronika przytaknęła, a Paulina skoczyła w górę, przyciskając kociaka w dłoni, i zawołała na cały głos: Hurra! Będę starszą siostrą! Mamo, kto?

Jeszcze nie wiem, kochanie.

Weronika patrzyła, jak Paulina skacze po pokoju, a łzy stawały jej w oczach. Ile lat na to czekali…

Paulina nagle przystanęła.

To najlepszy prezent, jaki mogłaś mi dać!

Weronika odrzuciła kołdrę i wstała.

Paulina znów zaczęła podskakiwać, a Weronika wyciągnęła z szafy duże pudło.

To też dla ciebie.

Piękna sukienka zachwyciła Paulinę. Uwijając się przy lustrze, spytała:

Mamo, o której wszyscy przyjadą?

Weronika spojrzała na zegarek i aż jęknęła.

Zaspałyśmy! Musimy się spieszyć, kochanie!

Zdążyły. Około południa Paulina, ślicznie ubrana, witała gości radosnym śmiechem, rozlegającym się po całym domu.

Jak tam u was? Lidia, zmęczona, opadła na fotel i spojrzała na córkę.

Wszystko dobrze, mamo. Paulinka znów miała same piątki w szkole. I w muzycznej też. Sama radość.

Doceniaj ten dar. Przyszedł ci, ot tak…

Weronika westchnęła. Z mamą coraz trudniej się rozmawiało. Na szczęście z kuchni weszła Nadzieja i zmieniły temat. Nadzieja opowiadała o dzieciach, o mężu, Weronika słuchała rutynowych narzekań jednym uchem, notując, że i jej dzieci radzą sobie świetnie, Milena zakończyła rok celująco, a Witek zdobył mistrzostwo dzielnicy w boksie.

Głośny krzyk Pauliny zaskoczył wszystkich. Weronika pobiegła do pokoju dziecięcego. Widok córki, zapłakanej, w poplamionej białej sukni, zatrzymał ją w progu.

Nadzieja! Apteczka na lodówce! Szybko! Przynieś bandaż!

Wszyscy biegali roztrzęsieni, tylko Milenka cicho siedziała pod ścianą, rzucając ponury wzrok na Paulinę.

Paulinka, co się stało? Weronika pytała z trwogą.

To wszystko nieprawda! Ona kłamie! Kłamie!

Kto kłamie? próbowała zrozumieć Weronika.

Na szczęście rany były płytkie. Zabawnie pobandażowane ręce, przebrana Paulina usiadła u Weroniki na kolanach.

Opowiesz mi, co się stało?

Paulina długo milczała, wtulona w matkę, zanim podniosła szare, tak bardzo podobne do Weroniki, oczy…