Zawsze będę przy Tobie

Zawsze będę przy tobie

Tylko błagam, nie zaczynaj znów! Rozmawialiśmy o tym już setki razy! Po co to znowu wyciągasz? Malwina bezsilnie machnęła ręką i znów odwróciła się do kuchenki.

Ten dzień od samego początku nie należał do najweselszych. Zaczęło się już o piątej rano, kiedy Staś przyszedł do jej sypialni, delikatnie szturchając ją w ramię.

Mamo! Boli mnie gardło!

Malwina, jeszcze zaspana, dotknęła czoła syna ustami i od razu sen uciekł bezpowrotnie.

Masz gorączkę, kochanie. Chodź, zobaczymy Malwina wzięła Stasia na ręce i wyszła z pokoju, uważnie zamykając drzwi. Nie chciała słuchać potem od Pawła, że nie wyspał się przez nich.

Zmierzyła synowi temperaturę i podała lek przeciwgorączkowy, a potem położyła go z powrotem do łóżka. Zerknęła na zegarek i stwierdziła, że nie ma sensu już się kłaść. Lepiej poczekać, aż ośrodek zdrowia się otworzy i od razu wezwać lekarza. Upewniwszy się, że Staś zasnął, poszła do kuchni, zaparzyła sobie kawę, po czym podeszła do okna.

Tegoroczna zima zadziwiała śniegiem. Całe podwórko skryte było pod puszystą, grubą warstwą bieli, a śnieg sypał całą noc. Tylko gdzieniegdzie widać było ślady tych, którzy spieszyli bladym świtem do pracy. Malwina kątem oka pochwyciła ruch między blokami. Odwróciła głowę i mimowolnie się uśmiechnęła. Kot sąsiadki, pani Hanki, harcował po śniegu raz zanurzając się po uszy w zaspie, raz wyskakując z niej jak mały cwaniak. Cóż, Miluś nie przejmował się taką pogodą wolność była dla niego wszystkim. Niezależnie od aury, nigdy nie korzystał z kuwety, a pani Hanka musiała puszczać go na dwór ilekroć tylko miauknął. Sobiepan z niego taki, że cały blok słyszał jego wrzaski, gdy tylko sąsiadka nie otwierała drzwi w porę.

Ale trzeba było oddać mu jedno nigdy nie zrobił bałaganu w domu. Dosłownie wczoraj, kiedy Malwina schodziła na dół, by odebrać Stasia z przedszkola, widziała, jak Miluś, pomaszerowawszy do drzwi wejściowych, jeszcze głośno przeklinał.

No idź, idź, kocurze jeden! Znowu się awanturujesz! zaśmiała się pani Hanka, otwierając drzwi. Dzień dobry, Malwinko! Zobacz, co za rozrabiaka. Czasem mam wrażenie, że to ja jestem jego gościem, a nie on moim.

Dzień dobry, pani Hanko! Rzeczywiście, prawdziwy z niego elegant!

Pewnie! Poszukaj drugiego takiego. Moja karma to wychowywanie wyjątkowo poważnych facetów…

Malwina uśmiechnęła się grzecznie i odeszła dalej. Co miała jej powiedzieć? Syn pani Hanki, Mateusz, rzeczywiście był poważny. I przy tym dowcipny, inteligentny. Tylko niewielu to dostrzegało dla większości był po prostu niepozornym chudzielcem w okularach, na którego dziewczyny nie zwracają uwagi. Ale Malwina przyjaźniła się z nim od zawsze. Od kiedy pamięta Mateusz był tuż obok. Był tym, który pierwszy wyciągnął do niej pomocną dłoń, gdy jej zabrakło mamy.

Jej matka, Irena, zginęła pod kołami samochodu na pasach. Przechodziła zgodnie z przepisami, ale los był silniejszy. Dla Malwiny to był największy cios zawsze ją uczono, że jak postępujesz zgodnie z zasadami, nic ci nie grozi.

Malwina i Mateusz mieli wtedy po dziesięć lat. Nigdy nie zaznała wcześniej utraty bliskich, więc po prostu zapadła w siebie. Przestała mówić, tylko płakała. Na próby pocieszenia kręciła głową i uciekała w kąt, zamykając się w łazience. Zasypiała na stojąco w każdym kącie, gdzie tylko mogła ukryć ból. Psycholog, do którego zaprowadził ją ojciec, podniósł alarm trauma zaczęła odbijać się już na zdrowiu dziewczynki.

To wtedy pomógł Mateusz. Stracił ojca dwa lata wcześniej pewnie dlatego, lepiej rozumiał to, co czuła Malwina. Od tej pory niemal zamieszkał u nich. Pani Hanka nie miała nic przeciwko było jej żal Malwiny. Sąsiedzi, jak mogli, wspierali dziewczynkę przynosili domowe obiady, zostawali z nią, gdy ojciec musiał załatwiać sprawy w mieście. Dość powiedzieć, że pani Hanka ani razu nie skomentowała sytuacji, gdy jej syn wracał późno, bo spędzał dzień z Malwiną: pilnował, by odrabiała lekcje, czytał jej na głos, namawiał do zabawy, prowadził na taniec i gimnastykę, na które zapisała ją kiedyś mama Z czasem ta troska od dziecka do dziecka przyniosła efekty. Malwina wróciła do życia. A wtedy, kiedy razem znaleźli na ulicy ledwo żywego kociaka i przynieśli do pani Hanki, Malwina pierwszy raz po tragedii odezwała się, prosząc o mleko dla malca. Pani Hanka podała jej buteleczkę, szepcząc ze wzruszeniem:

Chwała Bogu, wróciłaś do nas!

Kociak został u Mateusza, bo u ojca Malwiny, pana Władysława, okazała się być alergia.

Od tamtej pory Mateusz towarzyszył Malwinie na każdym kroku. Tak do tego przywykła, że traktowała go jak część własnego życia. Oboje jedynaki, znaleźli w sobie bratnie dusze, których tak bardzo im brakowało: wsparcie, przyjaźń, szczególne porozumienie spotykane rzadko, nawet u rodzeństwa.

Nie musieli sobie nawet mówić, co myślą rozumieli się półsłówkami. Malwina zaczynała zdanie, Mateusz kończył. Dorośli dziwili się takiej relacji, ale po cichu ją wspierali wiedzieli, że tym dzieciom półsieroctwo w tak młodym wieku łatwiej znosić razem.

Problemy pojawiły się pod koniec liceum. Malwina wyrosła na piękną, bystrą i do tego bardzo pociągającą dziewczynę, która nie mogła odpędzić się od adoratorów. Mateusz obserwował to w milczeniu. Był cichy i powściągliwy ale tak długo, jak Malwina nie była zainteresowana żadnym z chłopaków. Wszystko się zmieniło, gdy na jej drodze stanął Paweł. Poznała go spadając ze schodów prowadzących do hali sportowej, gdzie trenowała gimnastykę.

Nic pani nie jest? Pomóc? Wysoki, przystojny chłopak wyciągnął do niej rękę. Te schody to istny tor przeszkód! Wszystko w porządku?

Malwina spojrzała w górę i zamarła. Zawsze twierdziła, że nie wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. Że to wymysł poetów. A teraz sama doświadczyła tej legendy.

Przepadłam, Mateusz! Po prostu przepadłam! On jest

Jaki? Mateusz zmarszczył brwi, ale Malwina ledwo go słyszała, zajęta swoimi myślami.

Nie umiem ci tego wytłumaczyć Najlepszy! zakręciła się po pokoju w objęciach szczęścia. A ty mógłbyś się cieszyć szczęściem swojej najlepszej przyjaciółki, nie?

Najlepszej przyjaciółki Jasne, cieszę się Mateusz z trudem się uśmiechnął i poszedł, zasłaniając się obowiązkami.

Malwina nie zwróciła na to uwagi. Myślała o czym innym. Spotykała się z Pawłem trzy lata, aż w końcu uznali, że są wystarczająco dorośli, żeby zacząć wspólne życie. Powiadomili rodziców i złożyli wniosek do urzędu stanu cywilnego.

Szkoda, że trzeba mieć świadkową. Po co mi ona? Czemu nie może być świadkiem mój przyjaciel? Malwina krążyła po mieszkaniu, przymierzając swoją ślubną suknię w atelier.

Mateusz, który zawoził ją na każdą przymiarkę, siedział na kanapie i patrzył na nią cicho i z oddali. Opanował się dopiero wtedy, gdy krawcowa niemal wyrzuciła go za drzwi:

Pan młody nie powinien widzieć panny młodej w sukni!

On nie jest panem młodym! zaśmiała się Malwina. To mój przyjaciel.

Przyjaciel mruknęła krawcowa. Ciekawe…

A co w tym takiego dziwnego? obruszył się Mateusz. Ludzie nie mogą się po prostu przyjaźnić? Malwina, jeszcze musimy dziś załatwić tort. A ja muszę jeszcze w pracy się pojawić.

Już biegnę! Malwina pobiegła do przebieralni, a Mateusz opadł bez sił na kanapę.

Po latach, wspominając swoje ekspresowe małżeństwo i pierwsze kilka lat, Malwina zastanawiała się: jak mogła nie zauważyć wcześniej tego wszystkiego, co później zaczął ją irytować, a nawet złościć w Pawle? Przyzwyczajona, że obok zawsze był jej wierny rycerz, żyła w przekonaniu, że zawsze będzie tą uratowaną księżniczką z wieży przy której ktoś zawsze się postara, zadba, pogłaszcze. A tu niespodzianka role i książęta bywają bardzo różni.

Pierwsze alarmujące sygnały pojawiły się pół roku po ślubie, gdy Malwina ciężko zachorowała. Miała anginę, ale leczyła się na nogach, chcąc być dobrą żoną i nie marudzić mężowi odbiło się to poważnie na jej zdrowiu. Kiedy musiała zrobić płatne badania, Paweł się oburzył:

Co za bzdura! Mamy odłożone na wakacje! Jesteś młoda i zdrowa, lekarze tylko chcą wyłudzać kasę!

Malwina słuchała, nie dowierzając.

Mówisz poważnie?

Jasne!

Paweł… z trudem przyznała, dławiąc się łzami twoje wakacje ważniejsze od mojego zdrowia?

W twoim zdrowiu wszystko w porządku! Przestań panikować! Wyjedziemy nad morze, odpoczniesz, wszystko przejdzie. Po prostu potrzebujesz urlopu! Paweł przytulił żonę, nie zauważając, że pierwszy raz Malwina nie odwzajemniła uścisku.

Jej ojciec, pan Władysław, zapłacił za badania. Ani słowa o Pawle nie powiedział, tylko zamyślił się głębiej.

Rekonwalescencja trwała niemal rok i i tak nie do końca się udała została wada serca, z którą Malwina musiała nauczyć się żyć. Kiedy okazało się, że zaszła w ciążę, lekarz od razu wciągnął ją na listę „ciążących z ryzykiem”.

Proszę się nie denerwować, ale musi pani bardzo przemyśleć tę decyzję. To wyzwanie dla organizmu. Póki co jest dobrze, ale trudno przewidzieć, czy przetrwa pani cały okres…

Nie ma o czym myśleć. Rodzę!

Dobrze, musimy dać z siebie wszystko.

I tak właśnie było. Trzy ostatnie miesiące przeleżała na podtrzymaniu. Staś urodził się w terminie, zdrowy. Ile to Malwinę kosztowało, wiedzieli tylko jej ojciec oraz Mateusz. To wtedy uzmysłowiła sobie, że Paweł prowadzi własne życie, w którym ona i Staś zajmują marginalne miejsce. Gdy dowiedział się, że Malwina urodziła, świętował tak, że na trzy dni zniknął z wyłączonym telefonem. Malwina najpierw martwiła się, prosiła ojca, by coś sprawdził gdy ten w końcu przyjechał, bardziej milczący niż zwykle, powiedział tylko:

Wszystko w porządku, nie powinnaś się denerwować.

Wtedy po raz pierwszy przyznała: to nie jest żadna bajka. Nawet nie odeszła od męża tylko dlatego, że inni powiedzieli jej, że „ojciec Staśka jest wyjątkowy”.

Paweł patrzył na syna jak na cud i rzeczywiście, w kwestii wychowania syna był troskliwy, wstawał nocą, spacerował, uczestniczył w każdej zabawie. Ale z drugiej strony, czasem Staś go drażnił i wtedy kazał Malwinie zabrać go gdzieś, żeby nie przeszkadzał a za chwilę był znowu ojcem roku. To rozszczepienie, te „huśtawki” drażniły Malwinę. Czy to miłość, czy wyłącznie obowiązek? Ale póki co plusy przeważały nad minusami.

A ich małżeństwo? Stali się dwiema równoległymi liniami niby obok, ale bez punktu wspólnego.

Staś, jako dziecko, często chorował i Malwina nie miała głowy analizować swoje życie. Biegała po lekarzach, nie prosząc Pawła o pomoc, by nie ryzykować kłótni. Bywał troskliwy, czasem jednak robił awantury o każdą drobnostkę. Dziewczyna zaczęła polegać tylko na sobie ojciec nauczył ją jeździć samochodem, opiekując się wnukiem podczas kursów, a potem kupił jej małego, używanego fiata, żeby nie była zależna od Pawła.

Pan Władysław od dawna zrozumiał, kim jest Paweł, ale nie wtrącał się czekał, aż Malwina sama podejmie decyzję. Raz tylko, po kilku nieprzespanych nocach przy chorym Stasiu, kiedy poddała się z wyczerpania i zasnęła na podłodze pod kanapą w salonie, ojciec, gdy Malwina już się obudziła, powiedział:

Malwinko, nie zamierzam dawać ci rad ani wypytywać. Chcę tylko żebyś wiedziała, że nie jesteś sama. Rozumiesz?

Tato, wiem. Malwina go przytuliła. Po prostu nie jestem jeszcze gotowa. Nie chcę o tym rozmawiać, bo póki nie podjęłam decyzji Paweł to mój mąż.

Pan Władysław tylko przytulił córkę mocno.

Gdy Malwina walczyła o zdrowie Stasia, przy niej zawsze, bez słów, pojawiał się Mateusz. Zrobić zakupy, kiedy nie mogła zostawić chorego, odwieźć do lekarza, gdy auto się zepsuło, pójść do warsztatu, kiedy nie było na to czasu Nie było sprawy, z którą sobie nie poradził. Malwina wiedziała, że nierzadko nadużywa jego dobroci, ale jakoś nie umiała przestać bo tylko jemu ufała do końca.

Teraz też, patrząc na ośnieżone podwórko, myślała, że Mateusz dziś wraca z delegacji i może pomoże jej zawieźć Stasia do lekarza, jeśli nie da rady wezwać pediatry do domu. Jej auto znów się popsuło, a pieniędzy brakowało Paweł twierdził, że wszystko idzie w biznes, a jej pensja ledwo starczała na podstawowe potrzeby, bo ciągle musiała brać zwolnienia przez choroby Stasia. Dobrze jeszcze, że mieszkała w mieszkaniu ojca, a on sam przeprowadził się na swoją działkę pod Warszawą woli tam ciszę i świeże powietrze.

Malwina spojrzała na zegarek i zadzwoniła do rejestracji przychodni. Miała szczęście ich pediatra wróciła z urlopu i zgodziła się przyjść od razu.

Odłożyła komórkę i zabrała się za śniadanie, kiedy do kuchni wszedł zaspany Paweł.

I znowu? Czemu znów całą noc się kręcicie?

Staś jest chory rzuciła krótko.

I dlatego musiałaś chodzić całą noc po mieszkaniu? Tak czy siak nie odespałem. Idę pod prysznic, szybkie śniadanie i lecę, mam robotę.

Malwina odwróciła się bez słowa do kuchenki i zabrała do smażenia. Robiła to głównie dla Stasia, który gdy chorował, lubił leczące jedzenie, jak to kiedyś nazwała. Dziś smażyła racuchy wiedziała, że Paweł je lubi, więc pewnie nie będzie wybrzydzał przy śniadaniu.

No i? Rozmawiałaś z ojcem?

Nie.

Ile jeszcze będziesz zwlekać?

Powiedziałam, że nie będę o tym z nim gadać. I nie zamierzam go prosić, by przepisał mieszkanie na nas.

Twoje uparte milczenie doprowadza mnie do szału. Ile można! Płacę za to mieszkanie, a mieszkam tu jak intruz. Ciągle czegoś chcecie raz ty, raz Staś. Haruję do późna, a urlopu nie miałem od roku, i wciąż jest nie tak!

Paweł gadał dalej, ale Malwina go już nie słuchała. W tej chwili wyraźnie poczuła wewnętrzny trzask to, co ją dotąd łączyło z Pawłem, nagle się urwało. Te nici ze wspomnień, gestów, pocałunków i dawnych radości, nagle się rozpadły.

Bardzo cicho odłożyła łopatkę i odwróciła się do męża.

Powiem raz i chcę, żebyś mnie usłyszał. Pakujesz się dziś i się wyprowadzasz. Rozwodzimy się, Paweł. Nie chcę już tak żyć ani minuty dłużej, a tobie też już jest wszystko jedno. Też to widzę. Sprawy finansowe i mieszkanie omówimy na spokojnie, bez wyrzutów najważniejszy jest Staś. Chcę, żeby miał dwoje rodziców. Nawet jeśli nie razem.

Paweł patrzył najpierw zdziwiony, potem zaczął coś wtrącać, aż w końcu wstał gwałtownie i rzucił widelec na stół.

To tyle? Zastanów się, co mówisz, do wieczora. Liczę, że ci przejdzie.

Myślę bardzo jasno. Podjęłam decyzję, Paweł. I ty dobrze o tym wiesz.

W głowie ci się poprzewracało. Myślisz, że ktoś cię zechce? I to jeszcze z dzieckiem? No, zobaczymy. Będę u rodziców!

Jak chcesz Malwina odwróciła się do kuchenki, z trudem powstrzymując łzy.

Paweł wyszedł bez słowa. Po chwili trzask drzwi zamknął jego obecność w domu. Malwina opadła na krzesło i pozwoliła sobie zapłakać wreszcie, ile chciała, bo Staś jeszcze spał. Gdy usłyszała jego leciutkie kroki zbliżające się do kuchni, szybko otarła policzki i wyciągnęła czystą talerzyk.

No, moje największe ozdrowienie w świecie! Gotów na śniadanie?

Nie jestem głodny, mamo. Teraz trochę boli mnie głowa.

Może racuchy pomogą na ból głowy?

Tak! uśmiechnął się łobuzersko. Z konfiturą!

Oczywiście!

Po wizycie lekarki, która wypisała leki i zostawiła zalecenia, Malwina już niemal dzwoniła do ojca, gdy ktoś zapukał do drzwi. Tak pukać umiał tylko Mateusz nigdy nie używał dzwonka, to był ich cichy znak.

Cześć!

Cześć! Jak tam? Mateusz trzymał w ręku pudełko z nową zabawką. Malwina złapała się na tym, że nie pamięta, kiedy Paweł ostatnio coś kupił synowi czy na święta, czy na urodziny A Mateusz zawsze wpadał z podarunkiem.

Staś znowu chory. Posiedzisz z nim chwilę? Skoczę do apteki.

Jasne. Albo daj mi listę sam się przejdę!

Wyciągnęła karteczkę, podała mu ją.

Gdy tylko wyszedł, odezwał się telefon.

Czy rozmawiam z panią Malwiną Władysławówną?

Tak.

Tu Szpital Wojewódzki. Pani ojciec został przyjęty z zawałem. Jego stan jest poważny.

Już jadę złapała płaszcz, gubiła klucze, była jak w transie. Jej tata nigdy nie narzekał na serce. Teraz poczuła, jak łatwo jest w sekundę stracić wszystko, co najcenniejsze.

Automatycznie wybierając numer Pawła.

Paweł…

No i co? Zmieniasz zdanie? Bo ja na razie nie wiem…

Paweł, tata w szpitalu. Zawał.

I co w związku z tym? Chcesz, żebym coś zrobił? Chyba się rozwodzimy, dobrze pamiętam?

Patrzyła na telefon, wcisnęła czerwoną słuchawkę.

Mateusz, wracając z apteki, zobaczył gotową do wyjścia Malwinę.

Gdzie lecisz?

Tata w szpitalu. Zawał.

Nie potrzebował więcej wyjaśnień. Szybko przyprowadził swoją mamę, panią Hankę, która została przy Stasiu. Malwina z Mateuszem pojechali do szpitala.

Czekali tam do wieczora, czuwając pod drzwiami oddziału. Siedząc na ławce w poczekalni, milczeli, trzymając się za ręce. W końcu Malwina przerwała ciszę:

Dziękuję ci Jak dobrze, że jesteś obok.

Zawsze będę przy tobie.

Wiem, Mateusz. Teraz już wszystko rozumiem

Gdy wreszcie po godzinie podszedł do nich lekarz, Malwina zasnęła z głową na ramieniu Mateusza.

Przenieśliśmy twojego ojca do sali. Przed nim długa rekonwalescencja, ale najgorsze już minęło. Możecie wracać do domu. Jutro go zobaczysz.

Malwina objęła Mateusza, łzy same popłynęły. Czuła, jak razem z nimi odpływa cały ból, który do tej pory w niej narastał.