Niewidzialna żona

Niewidzialna żona

Basia! rozległ się dźwięczny głos i przyjaciółka, otrzepując krople deszczu z intensywnie czerwonego płaszcza, opadła na krzesło naprzeciwko. Wybacz, korki w Warszawie dziś koszmarne. Już coś zamówiłaś?

Tylko kawę słabo uśmiechnęła się Barbara. Czekałam na ciebie.

Irena zdjęła płaszcz, uważnie spojrzała na Barbarę, po czym westchnęła z niedowierzaniem.

Boże, Basia, patrzysz rano w lustro? Co ty masz na sobie? Szary sweter, szare spodnie ty zamierzasz przepaść, czy to jakaś nowa moda na niewidzialnych?

Wygodne wzruszyła ramionami Barbara. Mam już pięćdziesiąt dwa lata, Irenka; nie mam już głowy do strojenia się.

Ta, jasne Irena zamówiła cappuccino i croissanta jednym machnięciem ręki. A twój Marek? Znów wybrał się na ryby?

Barbara skinęła głową.

Wyjechał w piątek wieczorem. Wróci w niedzielę na obiad. Jak zawsze.

Jak zawsze przedrzeźniała ją Irena. A ty jak zwykle siedzisz sama w domu. Telewizor, pranie, cerowanie skarpet. Powiedz mi, kiedy on cię ostatni raz zaprosił gdzieś? Do restauracji, teatru, choćby kina? No przypomnij sobie, spróbuj!

Policzki Barbary zapiekły od rumieńca.

Byliśmy na działce w lipcu wyszeptała niepewnie. Razem.

Na działce! Irena parsknęła śmiechem. Ty plewiłaś grządki, a on naprawiał szopę. Romans pełną gębą. Basia, życie ci ucieka! Jasne, już nie jesteśmy dziewczynkami, ale staruchami też nie. A ty chodzisz jak duch!

Nie mów głupot Barbara łykła gorzkiej kawy. Mamy normalne małżeństwo. Dwadzieścia osiem lat razem. To przecież też coś znaczy?

Dwadzieścia osiem lat przyzwyczajenia skwitowała Irena. Wiesz, co ja widzę? Stałaś się przezroczysta. Dla Marka jesteś jak lodówka albo stołek; jest, działa, można ją ominąć. Kiedy ostatnio powiedział ci coś miłego? Albo spytał, jak się czujesz?

Barbara chciała coś odpowiedzieć, ale słowa ugrzęzły jej w gardle. Prawda była taka, że wieczory upływały im w milczeniu. Marek czytał na tablecie nowinki o wędkowaniu, ona dziergała albo oglądała seriale. Czasem pytał, co będzie na kolację. Czasem przypominała o rachunkach. I tyle.

Widzę, że trafiłam Irena nachyliła się bliżej, jej oczy błyszczały. Posłuchaj, poznałam ostatnio fotografa. Andrzej ma na imię. Fascynujący facet, potrafi słuchać i mówić. W sobotę otwiera mu się wystawa w galerii na Mokotowskiej. Chodź ze mną, rozerwiesz się.

Irka, ja

Nie ma ale machnęła ręką Irena. Musisz wyjść z kokonu. Spojrzeć na ludzi, pokazać się sama. Przebierzesz się ładnie, pomogę ci. I zobaczysz, jakie to przyjemne poczuć, że ktoś cię widzi i słucha.

Barbara westchnęła. Z Ireną kłócić się nie było sensu. Poza tym, gdzieś głęboko pomysł wyjścia w miasto nie wydawał się taki zły. W domu rzeczywiście było cicho. Zbyt cicho.

***

W sobotę wieczorem Barbara stanęła przed lustrem i nie poznawała siebie. Irena przyniosła jej bordową sukienkę, elegancką, choć nierzucającą się w oczy, z paskiem podkreślającym talię. Barbara pierwszy raz od miesięcy zrobiła makijaż i ułożyła włosy.

No, no mruknęła, zerkając w lustro. Myślałam, że już…

Że już babcią jesteś? Irena uśmiechnęła się z zadowoleniem. A widzisz, wciąż drzemie w tobie życie. Po prostu o tym zapomniałaś.

Galeria okazała się kameralną przestrzenią ze starymi deskami, białymi ścianami i wysokim sufitem. Wisiały tu czarno-białe fotografie: stare podwórka, twarze nieznajomych, zapomniane stacje PKP. Gości niewielu, może trzydzieści osób, wszyscy trzymali kieliszki wina i cicho rozmawiali.

Irena od razu pociągnęła Barbarę do wysokiego mężczyzny o lekko siwych włosach, w czarnym golfie i dżinsach.

To jest Andrzej, autor tych wszystkich zdjęć przedstawiła go. A to Barbara, moja najbliższa przyjaciółka.

Andrzej odwrócił się. Spojrzał Barbarze prosto w oczy miał stalowoszare, ciepłe spojrzenie i dobrą, łagodną twarz. Podał jej dłoń.

Bardzo mi miło. Mam nadzieję, że ci się spodoba.

Ja Nie wiem, czy się znam na fotografii wyszeptała Barbara, ściskając jego suchą, ciepłą dłoń.

Nie trzeba się znać, Andrzej uśmiechnął się szerzej. Najważniejsze to czuć. Chodź, pokażę ci moją ulubioną pracę.

Poprowadził ją do fotografii w rogu. Na zdjęciu starsza kobieta stała w oknie, światło rzeźbiło jej twarz, a zmarszczki tworzyły mapę przeżytego życia. Oczy były głębokie i smutne, zapatrzone daleko w przeszłość.

To moja sąsiadka szepnął Andrzej. Ma osiemdziesiąt trzy lata. Opowiadała mi o wojnie, o mężu, który nie wrócił, o tym, jak sama wychowała troje dzieci. I wiesz, co najbardziej w niej było niezwykłe? W oczach nie miała ani grama żalu. Tylko niesamowitą dumę i smutek.

Barbarze ścisnęło się serce.

Jest piękna wyszeptała.

Piękno bywa różne powiedział cicho Andrzej. To nie tylko młodość i gładka skóra. Piękno to także siła, historia, prawda, która przez człowieka prześwituje. Spojrzał na Barbarę z uwagą. Ty też masz taki smutek w oczach. Ciekawy. Jakbyś ciągle o czymś myślała, ale nikomu nie mówiła.

Barbara speszyła się. Nikt tak na nią nie patrzył od lat. Marek widział ją, ale nie patrzył. A ten człowiek jakby zajrzał do środka.

Jestem chyba po prostu zmęczona wymamrotała.

Czym? zapytał spokojnie Andrzej. Bez ciekawości, jakby rozmawiał ze starą przyjaciółką.

Barbara miała udawać, że żartuje, ale słowa same popłynęły.

Jednolitością. Każdy dzień taki sam jak poprzedni. Wstaję, robię śniadanie, ogarniam dom. Mąż w pracy albo na rybach. Dzieci dorosły, wyjechały. Siedzę i myślę gdzie jestem ja? Gdzie ta dziewczyna, która marzyła o podróżach, wielkich rzeczach?

Zamilkła, przestraszona własną szczerością.

Przepraszam, mruknęła, nie wiem, co we mnie wstąpiło.

Nie przepraszaj Andrzej delikatnie dotknął jej łokcia. To się nazywa szczerość. Rzadkość w dzisiejszych czasach. Wiesz co? Prowadzę taki mały klub. Spotykamy się raz w tygodniu, rozmawiamy o fotografii, literaturze, czasem wyjeżdżamy na plenery. Przyjdź w środę. Polubisz, gwarantuję.

Barbara chciała odmówić. Chciała powiedzieć, że ma obowiązki, że tak nie wypada

Dobrze usłyszała swój głos. Przyjdę.

***

Marek wrócił w niedzielę, jak zwykle, pachnąc rzeką i dymem ogniska. Barbara przywitała go w przedpokoju.

I jak było? zapytała. Złowiłeś coś?

Kilka okoni Marek przeszedł do kuchni, rzucił plecak na podłogę. W porządku. A u ciebie?

Wszystko dobrze odparła Barbara. Byłam z Irenką na wystawie.

Aha, Marek otworzył lodówkę, sięgnął po kiełbasę. To dobrze. Powinnaś częściej wychodzić, bo siedzisz w domu jak zaklęta.

Mówił to od niechcenia, nie patrząc na nią, myślami będąc gdzie indziej. Barbara poczuła nagle ukłucie złości.

Marku, a może wybralibyśmy się gdzieś razem? Do restauracji, albo do teatru?

Marek spojrzał na nią zaskoczony.

Po co? Przecież drogo. A poza tym jestem zmęczony po rybach. Zrobimy to kiedy indziej, dobrze?

Kiedy indziej. Zawsze kiedy indziej. Barbara skinęła głową i wyszła z kuchni. W pokoju znalazła telefon i napisała do Ireny: Podaj mi adres klubu. W środę przyjdę.

***

Klub mieścił się w piwnicy starej kamienicy, zaadaptowanej na przytulne miejsce z miękkimi kanapami, książkami i aparatami fotograficznymi na półkach. Przyszło piętnaście osób, głównie po czterdziestce i pięćdziesiątce. Andrzej przywitał Barbarę w drzwiach.

Cieszę się, że przyszłaś powiedział z ciepłem. Usiądź, gdzie chcesz.

Wieczór minął w mgnieniu oka. Dyskutowano o jednym z francuskich fotografów, potem czytano wiersze Herberta i rozmawiano. Barbara była cicho, słuchała. Czuła się po prostu dobrze. Nikt nie pytał o rachunki i obiady, nikt nie traktował jej jak serwis sprzątający.

Po spotkaniu Andrzej odprowadził ją na przystanek.

I jak wrażenia? zapytał.

Bardzo dobre przyznała Barbara. Spodziewałam się, że będę się czuła nieswojo, a tu jak w innym świecie.

Bo trafiłaś do innego świata uśmiechnął się Andrzej. Wiesz, widzę w tobie osobę, która tak długo żyła dla innych, że prawie o sobie zapomniała. A kiedy ostatnio zrobiłaś coś tylko dla siebie?

Barbara nie umiała sobie przypomnieć.

To największa pułapka tych lat mówił Andrzej. Oddajemy się dzieciom, domowi, mężowi. A potem czujemy, że życie przeleciało przez palce. Ale nigdy nie jest za późno, by odnaleźć siebie.

Jego słowa koiły Barbarę.

Wiesz co Andrzej nagle się zatrzymał. Może w sobotę wyjedziemy za miasto? Znam starą posiadłość, teraz jesienią światło jest tam przepiękne. Będziesz mi towarzyszyć? Obiecuję, nuda nie grozi.

Barbara zawahała się. Marek w sobotę znów na rybach jak zwykle będzie sama.

Nie wiem wymamrotała.

Boisz się? Andrzej uśmiechnął się delikatnie. Proponuję tylko wycieczkę. Każdy ma prawo do życia, prawda?

Mam szepnęła Barbara.

No więc w sobotę o dziesiątej przy metrze. Ubierz się ciepło, może wiać.

Pomachał jej na pożegnanie. Barbara stała na przystanku i serce dudniło jej, jakby znów miała dwadzieścia lat.

***

W piątek wieczorem Marek, jak zawsze, pakował się na ryby.

Nie będzie mnie do niedzieli powiedział, zamykając plecak. Jakby co, dzwoń.

Dobrze Barbara patrzyła, jak sprawdza sprzęt. Marku, może pojadę z tobą?

Marek spojrzał zaskoczony.

Po co? Nudno ci będzie. Ostatnio marudziłaś, że zimno i komary cię gryzą.

Chciałam po prostu spędzić trochę czasu razem wymamrotała.

Basia, przecież ciągle jesteśmy razem wzruszył ramionami Marek. Odpocznij w domu, popatrz na swoje seriale.

Przytulił ją pobieżnie, zarzucił plecak i wyszedł. Barbara patrzyła na zamykające się drzwi. Ciągle jesteśmy razem, powtórzyła w myślach. Ale czy naprawdę byli?

Nazajutrz ubrała się w dżinsy i ciepły sweter, zarzuciła kurtkę, przejrzała się w lustrze. Policzki miała rumiane, oczy błyszczały. Była w niej energia, której dawno nie czuła.

Jadę tylko na wycieczkę powtarzała sobie. Z nowym znajomym. To nie grzech. To tylko wyjście.

Andrzej czekał na nią z kawą.

Gotowa na przygodę? zapytał.

Pojechali starym polonezem, słuchając muzyki i rozmawiając. Andrzej opowiadał anegdoty z podróży, dzielił się przemyśleniami o życiu. Barbara śmiała się, była lekka i radosna jak od lat nie była.

Dwór był częściowo zrujnowany, ale piękny: stare kolumny, park i staw. Andrzej robił zdjęcia, Barbara spacerowała, zrywała żółte liście.

Stań tam, przy kolumnie poprosił Andrzej. Tylko nie patrz w obiektyw. Patrz przed siebie.

Zrobił kilka ujęć i pokazał jej aparat.

Widziałaś? Jesteś bardzo fotogeniczna. A ten smutek w oczach dodaje ci głębi.

Barbara patrzyła na swoją twarz na ekranie. Kobieta z rozwianymi włosami, zamyślona, silna. Czy to naprawdę ona?

Spędzili tam prawie cały dzień. Potem zatrzymali się w małej kawiarni. Tam rozmowa stała się osobista.

Jesteś długo mężatką? zapytał Andrzej.

Dwadzieścia osiem lat odparła.

I jesteś szczęśliwa?

Zamilkła. Czym jest szczęście? Rutyna? Spokój?

Nie wiem odparła cicho. Kiedyś myślałam, że tak. A teraz już nie wiem co czuję. Jakbym śniła na jawie. Wszystko jest, a jednak czegoś brakuje.

Pasji podpowiedział Andrzej. Żywa kobieta chce czuć, a nie być tylko funkcją.

Chwycił ją za dłoń.

Jesteś wyjątkowa. Masz prawo do swojego szczęścia.

Barbara patrzyła na jego rękę i serce waliło jej jak młotem. Powinna była ją odsunąć. Ale nie chciała.

***

Kolejne tygodnie minęły jak we śnie. Barbara spotykała się z Andrzejem coraz częściej w klubie, na wystawach, na spacerach. Andrzej dawał jej uwagę, komplementy, rozmowę.

Marek się nie zmieniał. Praca, ryby, wiadomości. Barbara gotowała, sprzątała, prała. Rozmawiali głównie o zakupach i rachunkach.

Basia, kupiłaś śmietanę? pytał on.

Kupiłam.

I tyle. Żadnych pytań o samopoczucie, myśli. Andrzej pytał. I ona rozkwitała obok niego.

Irena oczywiście wszystko zauważyła.

No co, zakochałaś się? zażartowała.

Przestań, jesteśmy tylko znajomymi.

Jasne, znajomymi Irena przewróciła oczami. Basia, ja cię dawno tak nie widziałam. Wreszcie błyszczysz. Naprawdę zasłużyłaś na odrobinę szczęścia.

Ale ja jestem mężatką szepnęła Barbara.

I co z tego? wzruszyła ramionami Irena. Twój Marek nie widzi, że istniejesz. Żyje swoim życiem. Czemu ty masz rezygnować ze swojego? Basia, jesteś tylko człowiekiem. Jeśli Andrzej daje ci szczęście to co złego?

Barbara już nieraz o tym myślała. Usprawiedliwiała siebie żyję, mam prawo do szczęścia.

Przełom nastąpił w listopadzie. Andrzej zaproponował wyjazd do miasteczka dalej, na festiwal fotografii ulicznej.

Przenocujemy powiedział. Wziąłem dwa pokoje. Będzie fajnie.

Dwa pokoje Barbara trzymała się tych słów jak koła ratunkowego.

Markowi powiedziała, że jedzie z Ireną na wyprzedaż.

Tylko nie wydaj za dużo odparł i nawet nie podniósł oczu.

W hotelu rzeczywiście mieli dwa pokoje. Cały dzień spędzili na festiwalu, oglądali fotografie, wieczorem pili wino. Andrzej mówił, jak ważne jest łapanie chwil, nieodkładanie szczęścia na wieczne później.

Poznałem różne kobiety, ale ty powiedział patrząc jej w oczy jesteś wyjątkowa. Noszę w sobie twój smutek i bardzo chciałbym go zabrać.

Wziął ją za rękę.

Nie chcę cię naciskać. Ale bądź pewna nie jesteś mi obojętna.

Barbara czuła zawrót głowy. Gdy wrócili do pokoi, Andrzej odprowadził ją pod drzwi i pocałował w policzek.

Jeśli chcesz pogadać, jestem obok.

Leżała w łóżku, patrząc w sufit, i myślała: Jestem żoną. To zdrada. A potem coraz głośniej: A kiedy ostatni raz Marek pocałował mnie bez powodu?.

W nocy o drugiej wyszła zapukała do pokoju Andrzeja.

***

Rano Barbara obudziła się obca we własnej skórze. Była w łóżku z obcym mężczyzną i nie mogła uwierzyć, że to ona.

Ubrała się, przeszła do swojego pokoju i siadła na łóżku.

Co ja zrobiłam?

W drodze powrotnej Andrzej był czuły, trzymał ją za rękę, mówił komplementy. A ona, pomimo wstydu, czuła też gorące, kruche szczęście.

Żyję myślała pierwszy raz od lat naprawdę żyję.

W domu Marek przywitał ją jak zwykle.

Kupiłaś coś?

Tylko trochę, niewiele było.

Co na obiad?

Świat wrócił do dawnej rutyny. W dzień Barbara grała rolę żony, wieczorami pisała do Andrzeja, spotykała się z nim po cichu. Z Markiem rozmawiała tylko o obowiązkach.

Musisz sprawdzić dach na działce.

Na wiosnę.

Okej.

Milczenie. Długie, ciężkie.

Irena triumfowała.

Widzisz, wreszcie żyjesz. Nie siedzisz w tym bagienku.

Barbara usprawiedliwiała się: To Marek się odsunął pierwszy. Wybrał ryby zamiast mnie.

Ale nocami, gdy Marek spał obok, gryzł ją niepokój.

***

Przyszedł grudzień, śnieg i mróz. Barbara i Andrzej spotykali się niemal co tydzień. Wynajął małą pracownię do zdjęć, Barbara tłumaczyła Markowi, że chodzi na kursy komputerowe.

Marek kiwał głową, nie wypytując.

Andrzej był fascynujący, pełen pasji, ale czasami Barbara słyszała w jego słowach nutę rutyny. Czy mówił te same komplementy innym? Czy ona była tylko rozdziałem w jego życiu?

Cofnąć się już jednak nie mogła.

Pewnego dnia Barbara kupowała Markowi lekarstwo w aptece. Przy kasie wypadło jej małe pudełeczko perfumy od Andrzeja, które dostała w zeszłym tygodniu, Księżycowa Sonata. Nie zauważyła tego.

Wieczorem Marek wrócił wcześniej.

W kuchni położył na stole perfumy.

Twoje? zapytał cicho.

Barbara poczuła, jak ziemia usuwa jej się spod stóp.

Tak, moje. Znalazłam… na ulicy wydukała.

Na ulicy, jasne. Perfumy za pięćset złotych. Powąchał buteleczkę. Basia, nie jestem głupi. Myślisz, że nie widzę jak się zmieniłaś? Że cię już nie ma przy mnie?

Zapadło milczenie.

Kto to jest? spytał wreszcie.

Nikogo nie ma szepnęła Barbara.

Nie okłamuj mnie. Zdradziłaś mnie?

Milczenie.

Tak. Przepraszam, Marku. Nie chciałam…

Nie chciałaś, ale wyszło. Uśmiechnął się gorzko. Jadę do Tomka. Muszę przemyśleć.

W piętnaście minut spakował się i wyszedł. Nie trzasnął drzwiami. Po prostu odszedł.

W mieszkaniu rozgościła się nowa, głębsza pustka.

***

Barbara chodziła po mieszkaniu jak we śnie. Pisała do Marka, prosiła o powrót bez odpowiedzi. Zadzwoniła do Andrzeja.

Marek wszystko wie. Odszedł, nie wiem, co robić.

Przykro mi, odpowiedział miękko. Chcesz się spotkać? Porozmawiamy.

Udała się do jego pracowni, płakała w ramionach Andrzeja. Ten jej mówił: To nie mogło trwać w nieskończoność. Teraz masz szansę na nowe życie. Będziesz wolna, możesz być sobą.

A ty? zapytała cicho. Będziemy razem?

Andrzej odsunął się lekko.

Basia, ja nie jestem od zakładania rodziny. Ja jestem wolnym duchem. Nie mogę obiecać ci stabilności. Jesteś wspaniałą kobietą, dałaś mi piękne chwile, ale… nie jestem człowiekiem do codzienności.

Barbara zrozumiała wszystko. Komplementy, słowa to była gra.

Czyli byłam rozrywką? spytała drżącym głosem.

To nie tak próbował delikatnie. Byłaś dla mnie ważna, ale nie mogę być z nikim na stałe… Ty chciałaś tylko odrobinę poczuć życie.

Wstała.

Dziękuję powiedziała cicho. Dałeś mi życie. I roztrzaskałeś je na kawałki.

Wyszła w śnieg, łzy mieszały się z płatkami na policzkach.

***

W domu było ciemno. Barbara siedziała na kanapie i nie mogła się ruszyć. Zadzwoniła do Ireny.

Umówiły się na spotkanie w ich ulubionej kawiarni.

I co, dostałaś swoje emocje Irena popijała kawę. Nie wyschłaś już w tej spokojnej nudzie?

Barbara spojrzała z niedowierzaniem.

Irena, ja sobie wszystko zrujnowałam, a ty

Basia, to był twój wybór. Ja tylko pokazałam ci drzwi. Czy miałam nie mówić prawdy? Marek cię nie doceniał. Teraz może zrozumie.

Barbara wstała.

Myślałam, że jesteś moją przyjaciółką. Teraz widzę, że zazdrościłaś mi rodziny. Chciałaś mnie mieć tak samo nieszczęśliwą jak siebie.

Przesadzasz przewróciła oczami Irena.

Żegnaj, Ireno powiedziała Barbara i wyszła.

***

Tydzień minął w bólu. Marek nie wracał, odbierał telefony półsłówkami. Barbara została sama w zbyt dużym, cichym mieszkaniu. Każdą noc nie mogła spać, wspominała Marka te najzwyklejsze, malińkie gesty, które kiedyś wydawały jej się nudne, a teraz za nie oddałaby wszystko.

W sylwestra nie wytrzymała i pojechała do Tomka, gdzie mieszkał Marek. Stała w drzwiach, prosiła o rozmowę. Wyszedł.

Marek, bardzo żałuję płakała. Byłam głupia. Błagam, daj mi szansę.

Marek patrzył na nią długo.

Nie wiem powiedział powoli. Nie wiem, czy kiedykolwiek ci wybaczę.

Zapadła długa cisza.

Ja nawet nie wiem, kim teraz jestem łkała Barbara. Zrujnowałam wszystko.

Muszę iść. Przepraszam powiedział, zamykając drzwi.

Barbara stała na klatce schodowej, potem wyszła na miasto pogrążone w śnieżnej, sylwestrowej nocy. Była sama, a pustka w niej była większa niż kiedykolwiek.

***

Nowy Rok spędziła sama. Włączyła telewizor, nalała sobie kieliszek szampana. O północy wzniosła toast.

Za nowe życie wyszeptała z goryczą.

W styczniu zadzwoniła Irena.

Basia, ileż można się zamykać? Poznałam świetnego faceta, uczy jogi. Chodź do kawiarni, spotkamy się, rozerwiesz się!

Barbara długo milczała do słuchawki.

Nie, Irena odparła cicho. Już nie mogę.

Co znaczy nie możesz?

Po prostu nie mogę.

Odłożyła słuchawkę.

Kilka dni później Barbara siedziała w tej samej kawiarni U Marii. Sama. Piła kawę, patrzyła w okno. Za szybą padał śnieg.

Weszła Irena, zauważyła ją i dosiadła się.

O, Basia, ty też tu? rozłożyła się wygodnie. Słuchaj, ten jogin jest genialny. Spokojny, wyciszony, idealny dla ciebie. Może cię z nim poznać?

Barbara patrzyła przez chwilę na dawną przyjaciółkę na jej wymuszoną radość. Za tym wszystkim widziała pustkę taką samą, jaka była w niej.

Basia, naprawdę powinnaś się ogarnąć, życie się toczy! ponaglała Irena.

Barbara otworzyła usta, ale słowa nie przychodziły.

Ile jeszcze razy dam się wciągnąć w nie swoje historie? Może szczęście było zawsze obok, tylko ja go nie widziałam?

Irena zerknęła na nią zniecierpliwiona.

Więc co powiesz? Poznam was?

Barbara patrzyła jej w oczy i milczała. I w tym milczeniu był jej własny, cichy wybór.

Czasem trzeba stracić wszystko, by zrozumieć, jaką wartość mają proste rzeczy i że szczęścia nie znajdziemy w cudzych obietnicach ani nowych ekscytacjach, jeśli najpierw nie odnajdziemy go w sobie.