Matka tuliła ją do siebie, całowała i zastanawiała się: „Do kogo ona jest podobna?” I wzdychała. Znajomi byli zaskoczeni i zadawali to samo pytanie. Czy to któryś z przyjaciół namieszał coś Andrzejowi, czy matka zaczęła coś podejrzewać, czy może sam Piotr zwątpił w wierność żony – pewnego dnia wrócił z pracy ponury.

Mama tuliła ją do siebie, całowała i zastanawiała się: Do kogo ona jest podobna? I wzdychała ciężko. Znajome kobiety również się dziwiły i zadawały to samo pytanie. Czy ktoś z przyjaciół nastawił źle męża, czy też matka sama coś podejrzewała? A może Piotr sam poczuł niepokój związany z wiernością żony? Jednego dnia wrócił z pracy ponury.

Piotrze, co my zrobimy? To za wcześnie. Marysieńka ma dopiero dwa i pół roku, dopiero co pożegnała się z pieluchami. Ja nawet nie zdążyłam odpocząć jeszcze.
Z jednego urlopu macierzyńskiego w drugi martwiła się Lucyna. Marysia jeszcze taka malutka, ciągle chce na ręce. Jak ja ją podniosę z brzuchem?

Zaraz będzie nas czworo, a tylko ty pracujesz. Może poczekajmy z tym drugim dzieckiem? Lucyna przestraszyła się nawet własnych słów.

Co ty wygadujesz? Wyrzuć te myśli z głowy Piotr popatrzył na nią surowo, po czym zmiękł. Przepraszam, to moja wina, jakoś sobie poradzimy powiedział łagodniej. Dorobię po godzinach.

Jeśli będzie dziewczynka, nie widzę problemu. Zostawiło się sporo ubrań po starszej siostrze, nawet wózka nie trzeba kupować.

Mała różnica wieku, będą się ze sobą bawić. A jeśli chłopiec… Piotr na moment się zadumał, po czym się uśmiechnął. Złożę wniosek o mieszkanie większe.

Tak postanowili. Lucyna rozpieszczała Marysię, bo to pierwsza, długo oczekiwana córka.

Nie mogła się powstrzymać, by nie wziąć jej kolejny raz na ręce, przytulić, pocałować nawet gdy brzuch już był widoczny.

Po cichu miała nadzieję, że nie donosi tej drugiej, która tak śpieszyła się na świat, choć przed sobą się do tego nie przyznawała.

Ale matka Natura zadecydowała inaczej. Ciąża przebiegała bez problemów i w terminie u Państwa Wiśniewskich pojawiła się kolejna dziewczynka.

Kiedy pierwszy raz przynieśli ją do karmienia, Lucynę zaskoczył jasny puszek na główce maleństwa. Tak Lucyna, jak i Piotr byli szatynami.

Marysia też miała przy narodzinach zupełnie ciemne włosy, rozjaśniły się dopiero później. Może u tej będzie odwrotnie, pomyślała Lucyna, z czasem ściemnieją.

Błękitne oczy i jasna skóra dziewczynki wzbudzały zachwyt wszystkich, którzy ją zobaczyli. Szczęśliwi rodzice nie długo myśleli nad imieniem nazwali ją Bronisławą.

Imię raczej rzadkie, obie córki mają te same inicjały. Rodzice doszukiwali się w tym jakiegoś ukrytego znaczenia, znanego tylko im.

Jak to się stało, że w jednej rodzinie pojawiły się dwie tak różne siostry, nikt nie umiał wyjaśnić. Bronka nie przypominała ani siostry, ani rodziców.

Im starsza się robiła, tym bardziej rzucały się w oczy te różnice. Jakby jakiś nieznany wiatr ją do nich przywiał.

Włosy jej z czasem ściemniały do jasnobrązowego odcienia. Spokojna i przy kości, patrzyła błękitnymi oczami na świat z zadziwieniem.

Mama tuliła ją do siebie, całowała i myślała: Do kogo ona podobna? I wzdychała. Znajome pytały to samo.

Czy Piotr się zadręczał podszeptami innych, czy Lucyna go o coś podejrzewała, czy też Piotr sam zwątpił w żonę? Pewnego dnia wrócił z pracy przybity.

Długo milczał, czym zaniepokoił Lucynę, aż wreszcie zażądał wyjaśnień i oskarżył o zdradę.

Przypomniał, że kiedyś do Lucyny zalecał się pewien jasnowłosy kolega. Może to z nim ją zdradziła? Ze starej sympatii?

A jeśli nie zdradziła, to może dzieci podmienili w szpitalu. Rzadko się zdarza, ale jednak.

Nikogo nie zdradzałam. To nasza córka, nikt jej nie podmienił płakała Lucyna, dotknięta niesprawiedliwymi podejrzeniami.

Od tej pory kłócili się codziennie. Sprawy zaczęły zmierzać do rozwodu. Lucyna już zaczęła pakować rzeczy. To dopiero wtedy Piotr otrzeźwiał.

Kochał żonę. Jeśli odejdzie, zabierze dzieci, a on zostanie sam. Tego się bał. Chciał tylko poznać prawdę.

Było mu wstyd, gdy słyszał uwagi znajomych: Czemuż ona taka jasna? Ani do mamy, ani do taty

Czuł się, jakby wszyscy widzieli na jego głowie jelenie rogi. Zgodził się, by Lucyna została, ale uprzedził, że zrobi test na ojcostwo. Lucyna znów się popłakała.

Jak zostanę, jeśli mi nie wierzysz? Rób test, i od razu zrób też Marysi. Może też nie twoja? Lepiej się już rozstańmy.

Piotr sam zebrał ślinę młodszej, a włosy starszej i zaniósł do laboratorium.

Dokładnie wypytywał techników, czy coś się nie pomyli, czy mogą być błędy, czy ktoś nie podmieni materiałów?

Uspokoili go, zapewniając o staranności.

Dziewczynki słyszały kłótnie. Bronce było cztery lata, a i ona rozumiała, że przez nią rodzice się kłócą.

Marysia wypaliła wprost:

Nie jesteś mi siostrą, na pewno cię nam podrzucono. Przez ciebie rodzice chcą się rozwieść!

Bronka się popłakała. Nawet mama długo nie mogła jej uspokoić, choć tuliła ją do siebie.

Marysia rozmyślała, jakby tu pozbyć się siostry. Nie będzie jej, nie będzie kłótni.

Raz mama poszła do sklepu, zostawiając je same, a wróciła późno. Ojciec był w pracy. Marysia ubrała siostrę i wyciągnęła na dwór, odprowadzając coraz dalej od domu.

Kiedy Lucyna wróciła i nie zastała córek, wybiegła na podwórko ale nigdzie ich nie było.

Sąsiadka z parteru widziała, jak dziewczynki gdzieś poszły, ale się spieszyła ulubiony serial zaraz się zaczynał i nic nie zapytała.

Rozpaczliwa matka obiegała okoliczne bloki w poszukiwaniu córek. Przyjechał Piotr, szukał razem z nią. Zbliżał się wieczór, a dziewczynek nadal nie było.

Wezwali policję. Po godzinie odnaleziono obie. Najpierw Bronkę kobieta zadzwoniła na komisariat, mówiła, że pod blokiem siedzi i płacze mała dziewczynka.

Niebawem odnaleźli i Marysię, która zabłądziła w ciemności i nie mogła trafić do domu.

Rodzice byli tak szczęśliwi, że nie skarcili córek. Marysia nie przyznała się, że chciała zostawić siostrę jak najdalej.

Rodzice znów się kłócili. Ojciec wyrzucał żonie, że zostawiła córki same, ona jemu, że nigdy nie bywa w domu.

A gdyby je potrącił samochód, albo ktoś by je porwał?

Wreszcie wyniki testów przyszły. Okazało się, że Piotr był biologicznym ojcem obydwu dziewczynek. Ani cienia zdrady.

Wyjaśniono mu, że czasem ujawniają się ukryte geny przodków. Nawet biała kobieta może urodzić ciemnoskóre dziecko takie są losy naszych genów.

W domu powoli wracał spokój. Ale Bronka mimo to czuła się obca.

Siostry się ze sobą nie przyjaźniły. Marysia nigdy nie przestała nie lubić młodszej. W kłótniach wypominała jej, że jej nikt nie kocha i wcale nie jest jej siostrą.

Mnie kupują sukienki, a ty nosisz moje stare, bo nie jesteś prawdziwa i to był jej koronny argument.

Bronka płakała, ale nie skarżyła się mamie. Marysia często zrzucała na nią winę za psoty albo przywary.

W kogo ty się taka zrobiłaś? Ucz się od Marysi, ona grzeczna, nie rozrabia wzdychała mama.

Po takich słowach Bronka przestała się skarżyć. Uznała, że mama kocha tylko Marysię.

Siadała w kącie i zamykała oczy, wyobrażając sobie, że jeśli jej nie widzi, to jej nie ma. Chowała się w ten sposób przed surowymi oczami matki i niesprawiedliwością siostry.

Marysia pierwsza skończyła szkołę, ale nie poszła na studia. Po co ładnej dziewczynie się uczyć?

Na potańcówce poznała chłopaka, wkrótce za niego wyszła. Miał własne mieszkanie, pracował u ojca, który handlował używanymi samochodami.

Mama oczywiście kochała też Bronkę ale niechcący stawiała starszą za wzór.

Całe życie Bronka czuła, że jest porównywana i nigdy nie na swoją korzyść. W głowie dźwięczały jej słowa Marysi z dzieciństwa. Faktycznie nosiła jej ubrania.

A widzisz, Marysia potrafi sobie znaleźć chłopaka. Ucz się. A ty siedzisz, wciąż marzysz i rysujesz. Powinnaś wychodzić z domu!

W ostatniej klasie zauważył ją chłopak. Bronka odwzajemniła uczucie. Tak bardzo chciała być przez kogoś kochana.

Nie od razu się zorientowała, że jest w ciąży. Kiedy już zrozumiała, przestraszyła się i powiedziała chłopakowi.

Lubił ją, postanowił powiedzieć rodzicom. W ten sposób ich związek się wydał.

Matka chłopca przyszła do Wiśniewskich, by namówić ich, żeby dziewczyna usunęła ciążę. Dla jej syna to była katastrofa.

Ojciec niespodziewanie stanął w obronie córki. Może chciał odkupić swoje dawne błędy, a może po prostu zrobiło mu się żal.

Niech rodzi powiedział. Nie pozwolę jej skrzywdzić. Dość się nacierpiała. Jak się wam nie podoba, sami damy sobie radę.

Rodzice wysłali chłopaka uczyć się do innego miasta do krewnych, a Bronkę przenieśli na nauczanie domowe.

Szkoła próbowała tę sprawę przykryć”, zanim dotarła wyżej, do kuratorium. Tam winę zwalili na nauczycieli, że nie dopilnowali, źle wychowali. O tym szeptano szeptem po szkolnych radach.

Nawet egzaminy Bronka pisała w domu, pod okiem nauczycieli. Inni nie powinni jej oglądać w takim stanie.

Nauczycielka angielskiego współczuła jej i pomagała na egzaminie. Bronka dostała bardzo dobry wynik.

Tylko po co jej to teraz? Urodzi, będzie z dzieckiem, nauka zejdzie na dalszy plan.

Wkrótce ojciec niespodziewanie zmarł. Strasznie dużo pracował, zmartwień miał wiele, serce nie wytrzymało.

Po pracy kładł się na chwilę odpocząć i odszedł we śnie. Mama poszła go wołać na kolację, a on jeszcze był ciepły.

W domu rozległy się krzyki i płacz, przyjechało pogotowie, potem przewieziono ciało. Ze stresu u Bronki zaczęły się przedwczesne bóle.

Tak się złożyło, że tego samego dnia, w którym ojciec odszedł, urodziła synka. Taki sam jak ona jasny puszek na głowie i niebieskie oczy.

Na pogrzeb Bronka nie mogła pójść, leżała w szpitalu po porodzie. Na wyjście do domu przyszła matka, prosta ze zgryzoty, i rzekła w domu, że to Bronka doprowadziła ojca do śmierci.

Od zawsze z nią same kłopoty, od narodzin. Ale wnuka pokochała.

Jakże mogłaby nie kochać ślicznego, jasnego aniołka? Tylko martwiło ją, że teraz nikt młodszej córki nie zechce za żonę.

Nie potrzebuję nikogo. Ojciec mi nie wierzył, obcy na pewno nie pokocha mojego syna powiedziała Bronka.

Synek rósł rozumny, spokojny, dojrzalszy niż rówieśnicy. Miał pięć lat, gdy w życie Bronki znów wtrąciła się Marysia.

W odróżnieniu od młodszej siostry, Marysia nie mogła się doczekać dziecka.

Teściowie pragnęli wnuka, marzyli o dziedzicu. Namawiali syna, by wybrał inną żonę.

Chłopak zaczął zdradzać Marysię. Ta przeżywała, lecz nie chciała wracać do matki do biedy wracać nie chciała. Zwłaszcza że tam mieszkały znienawidzone Bronka z synem.

Mały Grzesio chodził do przedszkola, Bronka ukończyła kursy fryzjerskie i pracowała.

Marysia znów postanowiła pozbyć się siostry. Ale tej już nie można zaprowadzić na drugi koniec miasta i zostawić. Postanowiła znaleźć jej męża.

Często do nich przychodził informatyk młody, przystojny, wolny.

Marysia chciała się z nim umówić, zemścić się na swoim mężu. Jednak chłopak zdecydowanie ją odrzucił. Więc postanowiła zeswatać go z siostrą. Nie chcesz mnie? To weź moją głupią siostrę, do tego z dzieckiem!

Umówiła z nim spotkanie w kawiarni. Siostrze powiedziała, że chce ją z kimś poznać. Nie możesz być wiecznie sama dziecku potrzebny ojciec.

Była pewna, że Bronka nie spodoba się chłopakowi. Oczekiwał na Marysię, nie na nią. Mężczyźni nie lubią tęższych kobiet, tym bardziej z dzieckiem. I wróci do Marysi.

A jeśli Bronka mu jakimś cudem przypadnie do gustu, młodsza zabierze się z ich mieszkania, a Marysia wróci do matki. W każdym wypadku wygrana.

Bronka ubrała się starannie, ułożyła włosy, nie malowała się. Niech zobaczy ją taką, jaką jest naprawdę.

W kawiarni rozpoznała go od razu. Siedział sam przy stoliku, wpatrzony w komórkę.

Pan Marcin? zapytała, podchodząc.

Tak, a pani to…?

Siostra Marysi. Bronisława.

Chłopak się zdziwił, ale zaprosił ją na kawę.

Są tu pyszne ciastka, może zamówić? zapytał.

Skąd pan wie?

Często umawiam tu spotkania z klientami znów zerknął w komórkę, próbując zadzwonić do Marysi.

Bronka przyglądała mu się z ciekawością. Zapadnięte oczy, lekka broda, dłuższe, rozczochrane włosy.

Aż ją korciło, by go ostrzyc. Nie wiedziała, jak odnaleźć się w tej sytuacji, a Marcin ignorował jej obecność.

Przeszkadzam panu? spytała w końcu.

Nie, ale czy twoja siostra nie przyjdzie? zapytał.

Nic nie rozumiem. Marysia mówiła, że to pan na mnie będzie czekać. Chyba powinnam już iść.

Wtedy przyniesiono kawę.

Napijmy się razem, jeśli już pani przyszła.

Nie, dziękuję Bronka odsunęła się od ciastka.

Boi się pani przytyć? Wygląda pani świetnie. To pani bardzo pasuje powiedział Marcin.

Ale panowie wolą szczupłe…

Kto to pani powiedział? Co pani wie o facetach?

Nic… szepnęła. Mam syna. Ma pięć lat. Marysia nie mówiła? dodała nagle.

Nie musiała odparł szczerze Marcin.

Mimo próśb Bronki, która domyśliła się, że Marysia ją podstawiła, Marcin odprowadził ją do domu.

Rozmawiali dużo po drodze. Marcin snuł opowieści, a Bronka go słuchała uważnie. Pod domem Marcin poprosił o jej numer.

A po co? zdziwiła się Bronka.

Chciałbym poznać cię lepiej. Opowiadałem o sobie, a o tobie nic nie wiem. Odezwę się.

A zadzwonił dopiero po tygodniu.

Przepraszam, miałem dużo pracy. Dzisiaj wieczorem jestem wolny. Spotkasz się ze mną?

Bronka się zawahała. Miała syna, wszystko kręciło się wokół niego. A Marcin postawił ją przed faktem, nie pytając. Ale dała mu szansę.

W kawiarni Bronka ostrożnie zaczęła opowiadać o swoim dzieciństwie, kłótniach rodziców.

W miarę rozmowy sama zrozumiała siebie lepiej, jakby oczyma Marcina patrzyła na swoje życie.

Po wyjściu z kawiarni przyplątał się do nich bezpański pies. Weszli do sklepu, Marcin kupił chleb i trochę kiełbasy.

Przy kasie starsza kobieta długo liczyła drobniaki za skromne zakupy. Marcin dopłacił za nią, dorzucił jeszcze czekoladę, kiełbasę i lody.

Lody? Po co? zapytała Bronka.

Wiesz, miałem babcię. Uwielbiała lody, ale rzadko sobie pozwalała, oszczędzała na nich.

Ze mną jesteś też z litości? Jak z psem i staruszką? Bronka przymrużyła oczy.

Co ty! Jesteś cudowna, jasna, czysta… Zwierzęta i starszych naprawdę mi żal. Mam trochę pieniędzy, więc pomagam.

Pies zjadł kupioną strawę i poszedł w swoją stronę.

No i jak poszło? zadzwoniła wieczorem Marysia.

Dobrze odpowiedziała Bronka.

Co takiego?

Spotykamy się z Marcinem. Dziękuję, że nas poznałaś.

Co? Podoba ci się ten gbur?

Jest bardzo dobry. Z nim jest naprawdę ciekawie. Powiedział, że mu się podobam.

Marysia coś mruknęła i rozłączyła się. Tego wieczora przyszła do domu matki.

Bronka położyła Grzesia spać i skierowała się do kuchni, gdzie usłyszała rozmowę mamy z Marysią i zamarła w progu.

Ta sierota ma wiecznie szczęście. Miałam go rozegrać, zemścić się, bo mnie nie chciał, a on zakochał się w tej ofermie

Co ty mówisz? Masz przecież męża! mama była zaskoczona.

Męża Szuka mi już następnej, to kwestia czasu. Co mam robić, mamo?

Może przesadzasz

Nie, mamo. Dlaczego właśnie tak? Ona gruba, naiwna, przy włosach ludzi grzebie. Nawet dziecko ma, a ja nie mogę mieć.

To we mnie miał się zakochać! To ja powinnam mieć go na własność, bo ja ich poznałam. Lepiej by było, gdybym ją wtedy wepchnęła do kanału!

Do kanału? Co ty opowiadasz?…

Nagle matka chwyciła się za pierś, zabrakło jej tchu, wywróciła oczy. Bronka zadzwoniła po pogotowie.

Lekarze zareagowali szybko i objawy udaru nie były poważne.

Po dwóch miesiącach Bronka wyszła za Marcina i przeniosła się do niego z synem.

Mamę odwiedzała prawie codziennie. Marysia pokłóciła się z wszystkimi i wyjechała gdzieś, szukać własnego szczęścia…

…Rodzice myślą, że dzieci nic nie rozumieją, a kłócą się przy nich. A dzieci wszystko słyszą i wynoszą wnioski.

Często walka między siostrami o uwagę rodziców i chłopców bywa okrutna. A zemsta obraca się przeciw temu, kto ją planował.

Dzieci nigdy nie słuchają dorosłych, ale nie mylą się naśladując ich.

Słowa, które słyszy córka czy będą to słowa wsparcia i troski, czy raniące zostają w niej jako prawdy o sobie i o tym, jak wyglądają więzi międzyludzkie.Bronka patrzyła przez okno na dzieci bawiące się na podwórku. Grzesiowi tłumaczyła, żeby nigdy nie zostawiał kolegów samych. Sama też powoli wybaczała Marysi i matce, nawet jeśli one nie umiały wybaczyć siebie ani sobie nawzajem.

Po raz pierwszy czuła się na swoim miejscu. Marcin, choć zwykły w oczach innych, codziennie potrafił powiedzieć jej coś takiego, że przez chwilę widziała się z jego perspektywy nie jako tę drugą, czyjąś kopię, tylko Bronkę, własną wartością.

Grzesio tulił się do niej wieczorami, a ona tuliła jego i przez uśmiech chłopca, przez ciszę spokojnego domu, zaczynała wierzyć, że czułość mnoży się, jeśli tylko przestanie się jej żałować.

Po długim czasie umiała powiedzieć synkowi: Jesteś dobry, jesteś mądry, jesteś ważny.

A kiedy Grzesio powtarzał to potem swoim kolegom, z dumą słuchała tych słów, z jakimi sama tyle lat czekała, aż ktoś ją obdarzy.

Marysia długo nie wracała, a kiedy wreszcie pojawiła się znów w rodzinnych stronach, była zmęczona i łagodniejsza.

W kuchni zaparzyły herbatę, tak jak robiły to kiedyś, bardzo dawno, dziecinne wojny wyciszone, a między nimi cichy sojusz dorosłych, którzy pojęli, jak łatwo samotność rodzi ból i jak łatwo ten ból przekazać innym.

Bronka nie wypominała już przeszłości, nie chciała do niej wracać.

Wiedziała, jaka siła drzemie w tym, kto potrafi zamknąć drzwi wybaczenia i nie pozwolić cierpieniu wejść dalej.

Tego wieczoru, przy lampce i ciepłej herbacie, po raz pierwszy poczuła, że jest w domu nie miejscu, lecz wśród ludzi, których wybaczyła i którzy, na swój pokrętny sposób, próbowali jej miłość przekazać. I nie było już pytania: Do kogo ona podobna? bo wiedziała, że jest dokładnie sobą.