Biedna babcia mojego męża przekazała mu w spadku swój dom. Gdy otworzyliśmy jej szafy, nie mogliśmy uwierzyć, co w nich znaleźliśmy.

Wyobraź sobie, mówię Ci to jak do bliskiej przyjaciółki, mój mąż miał babcię prawdziwą polską Matkę Polkę, taką Zofię albo Marię, co na wszystko miała swoje sposoby. On każde wakacje spędzał u niej na wsi pod Lublinem, koło jakiegoś mniejszego miasta, powiedzmy Puławy. Babci to zupełnie nie przeszkadzało, bo zawsze była zajęta swoją działalnością prowadziła własny mały biznes, nikt wtedy nie wiedział jak bardzo była zaradna. Sama załatwiała wszystko zbierała zioła, suszyła je i potem sprzedawała do aptek w mieście. Nie pytałam nigdy męża o szczegóły, bo on zresztą też ich nie zna, ale pamięta, że jak na tamte czasy zarabiała naprawdę spore pieniądze, jak na przykład kilka tysięcy złotych miesięcznie, kiedy przeciętna pensja była o wiele niższa.
Ale babcia Zofia jak ją wszyscy nazywali miała dość twardy charakter. Kochała mojego męża jak własne dziecko, nigdy nie żałowała na porządny obiad czy ulubione pierogi, ale na lody albo kino ani grosza. Nawet na drobne przyjemności zawsze była odpowiedź: To są pieniądze na ważniejsze rzeczy. Cała nasza rodzina była pewna, że ona na coś zbiera.
W domu Zofii stały ogromne drewniane szafy z mnóstwem przegródek, wszystko pozamykane na klucz. Jako dzieciak mój mąż wiele razy próbował podpytać, co tam trzyma, ale zawsze słyszał, że to rzeczy do pracy, do interesów i żeby nie wtykać nosa.
Minęły lata, w kraju się zmieniło, konkurencja zaczęła wyprzedzać takich jak babcia. Sklepy, apteki, wszystko już się robiło bardziej nowocześnie. Zofia poszła w inną stronę zaczęła pomagać ludziom jako znachorka. Przyjmowała przeróżnych ludzi, nawet bardzo bogatych, ale za swoje czary nigdy nie brała ani złotówki. Z czasem zaczęła być coraz bardziej oszczędna, żyła bardzo skromnie, wręcz biednie. Nawet kiedy my ją odwiedzaliśmy, zawsze przywoziliśmy jej coś do jedzenia, swojską kiełbasę albo słoik ogórków, a ona i tak nie chciała nic brać. Twierdziła, że nie wolno jej rozpieszczać, bo już nauczyła się żyć skromnie Kochane dzieci, po co mi to wszystko?
Po jej śmierci, dom w spadku dostał mój mąż. Pojechaliśmy posprzątać wszystko po babci i załatwić formalności. Wchodzimy do spiżarni pełno jedzenia, ale wszystko przeterminowane. Słoiki z dżemem sprzed lat, puszki, makarony, wszystko w ilościach, jakby spodziewała się drugiej wojny… Okazało się, że jej zadowoleni klienci przynosili te wszystkie rzeczy, a ona ich nawet nie ruszała.
Największy szok przyszedł, gdy otworzyliśmy jej szafy. Tam prawdziwe skarby: kosmetyki, alkohole, kawa i czekolady jeszcze z lat dziewięćdziesiątych, ładne szale i torebki, wszystko nietknięte. Całe muzeum rzeczy, które kiedyś były rarytasem. Wiesz co, do dziś się zastanawiam, po co ona trzymała majątek w takich rzeczach, które z czasem traciły na wartości? Nigdy nie zrozumiem tej jej logiki Ale taka była ta babcia Zofia zawsze trochę tajemnicza, trochę z innego świata, zawsze z kluczem do szafy i do swojego serca.