Zawiłe szczęście

Trudne szczęście

To chyba żart, prawda? Tomek, mówisz poważnie, rozwodzimy się?

Małgorzata patrzy na męża w osłupieniu. Rozwód? Przecież są razem prawie dwadzieścia pięć lat! Za dwa tygodnie mieli świętować rocznicę… czy już nie będą? Myśli galopują bez ładu. A co z przyjęciem, gośćmi? Zaproszenia rozesłane… Wszyscy już zapowiedzieli przyjazd, cała rodzina się ma zjechać. Przyjaciele wydzwaniają, pytają co kupić na prezent. A niektórzy, jak Iza najlepsza przyjaciółka Małgosi już nawet wysłali swoje upominki. Szkoda, że nie przyleci. Mieszka daleko, a jest już w szóstym miesiącu ciąży, więc żal się narażać na lot. Lepiej niech siedzi w domu. Spotkają się innym razem, jeszcze raz będą świętować tym bardziej, że Iza odegrała niemałą rolę w tym, że Małgosia w ogóle poznała Tomka, swojego kolegę z uczelni. Potem na ich weselu najgłośniej krzyczała: Gorzko!, chowając się za bukietem, który Małgosia oddała jej zamiast rzucać w tłum.

No i co ten twój Bartek taki niezdecydowany? Przegapi taką dziewczynę!

Ale gdzie on pójdzie? poprawia Małgosi fryzurę Iza. Na wszystko przyjdzie czas, Małgosiu! Jeszcze nie dorósł. A po co mi niedojrzały mąż, żeby się potem rozwieść po dwóch latach? I te wszystkie podziały majątku, dziecka, rodziny Przecież wszyscy mnie wtedy pokochają! Nie, wolę poczekać na dobre winogrona. Ty to wszystko planujesz dwa lata do przodu! Małgosia śmieje się do rozpuku, patrząc jak przyjaciółka z zacięciem poprawia sobie makijaż.

Ja nie potrafię żyć na pół gwizdka. Jak działać to porządnie!

A dzieci, Iza? Od razu chcesz mieć dzieci?

Tak! Chcę bliźniaki! Raz się przemęczyć i mieć full zestaw. W mojej rodzinie i u Bartka były przypadki. Ale to zestaw też trzeba wychować!

Dwójkę łatwiej niż jedno.

Dlaczego? Małgosia z zaciekawieniem słucha wywodów przyjaciółki. Iza zawsze była mądra i praktyczna. Nawet jak w dzieciństwie broiły, to Iza zawsze wymyśliła sposób, aby uniknąć kary. Potem starała się obejmować ochroną wszystkich uczestników przewinienia, ale jeśli ktoś kombinował po swojemu, to Iza milczała i patrzała jak ten spryciarz dostaje od rodziców za swoje.

Proste, Małgosiu. Konkurencja zdrowa, jak dobrze ją zorganizować. Partner do wspólnej zabawy. I jeszcze tytuł matki roku za wychowywanie dwojga dzieci naraz. Mało? Mogę wyliczać dalej!

Nie trzeba! śmieje się Małgosia, przekonana, że Iza i tak dostanie wszystko, czego zechce.

Tak też się stało, choć niezupełnie tak, jakby się spodziewały. Los postanowił podnieść poprzeczkę Iza urodziła trojaczki. Widocznie niebo zapragnęło sprawdzić, czy ona naprawdę jest do zadań specjalnych.

Dała radę trzeba jej to przyznać. Do tego czasu rodzina męża ją doceniła. Iza zawsze rozmawiała z ludźmi spokojnie, z dystansem, ale chętnie pomagała, a zwykle wychodziło na to, że organizowała zadania dla Bartka, który nigdy nie miał ochoty na rolę rycerza. Musiał jednak ustąpić żonie i jeździć do teściowej, skręcać szafy, a ona tłumaczyła:

Kiedyś i my będziemy potrzebowali pomocy. Poza tym lubisz moją pieczoną karkówkę z grzybami? To musisz pomóc mamie to dla niej dwie godziny radości, a dla ciebie niewielki wysiłek. I powiedz, że okna jadę myć w przyszły weekend.

Jak w końcu Iza potrzebowała pomocy przy dzieciach, były gotowe dwie babcie i jeden dziadek (jej ojciec już nie żył), którzy chętnie pomagali o każdej porze. Dzieciaki urodziły się drobne, musiały trochę poleżeć w inkubatorze, ale potem Iza poszła na studia.

Iza! Oszalałaś jak ty to wszystko ogarniesz?

Nikt nie wpadnie na to, żeby dać złą ocenę matce trojaczków. Poza tym nie chcę zardzewieć intelektualnie, a po tym macierzyńskim będę i ekonomistką, i prawniczką. Źle?

Skończyła studia, dostała dobrą pracę, przekonując szefa, że zarobki wystarczą na opiekunkę.

Ale to ci ledwie starczy! Czym będziesz żyła?

Po pierwsze, opiekunki jeszcze nie potrzebuję, babcie dają radę po co pracodawca ma o wszystkim wiedzieć. Po drugie, potrzebne mi doświadczenie. Niezależnie od papierków kto mnie zatrudni, jeśli nic nie potrafię? Zapracuję na siebie, będę mieć wybór i wtedy zmienię firmę na własnych warunkach.

Małgosia patrzy na przyjaciółkę i zastanawia się: jakim cudem można robić tyle na raz i nie paść ze zmęczenia? Ona zawsze miała problem z decyzjami: nawet wybór rajstop do przedszkola czerwone czy niebieskie? wystarczył, by dostać zawrotów głowy.

Ale jak już podjęłaś decyzję, to ona jest słuszna. Ty jesteś konserwatystką, Małgosiu, a to najstabilniejsi ludzie.

Najstabilniejsi… Tak, Tomek docenił tę stabilność! Co mu odbiło? Po co ten rozwód? Przecież dobrze im się żyło Tak, brak dzieci był problemem, ale już się z tym pogodzili. Przez jakiś czas Małgosia pomagała w domu dziecka ale po namyśle uznała, że nie da rady adoptować dziecka. Bała się, że nie pokocha go jak swojego. Nie wiedziała, jak to jest prawdziwe macierzyństwo, ale czuła, że potrzeba tu czegoś więcej niż samej chęci.

Jeszcze nie spotkałaś swojego dziecka powiedziała kiedyś Lucyna Konarska, dyrektorka domu dziecka, którym opiekowała się firma Małgosi. Jak zobaczysz swoje, zrozumiesz. Nic cię nie powstrzyma, ani problemy, ani trudności.

A jak nie zobaczę? Może mi nie jest pisane być mamą? Małgosia odwróciła się i zaczęła rozkładać prezenty na stołach.

Może i nie. Lepiej tak, niż próbować, a potem zranić dziecko, zawodząc go. Wiesz, że Michałka już dwa razy zwracano?

Boże! Jak to? Przecież to jeszcze malec! Ile on ma, pięć lat?

W przyszłym miesiącu kończy sześć. W pierwszej rodzinie dwa lata, w drugiej rok.

Dlaczego? Jak można zabrać do domu dziecko i potem oddać?

Za pierwszym razem adoptowali, ale potem urodziło się im własne. Niestety, to wcale nierzadkie. Druga rodzina miała już dwoje swoich i dwoje adoptowanych, Michał był piątym. Brakło miłości… Michał zamknął się w sobie, przestał jeść, prosił o powrót do domu dziecka, bo tam nie kochają.

Przestał pić nawet wodę?! Małgosi dech zaparło.

Tak. Psycholog próbował, ale niewiele to dało. I wiesz co, Małgosiu?

Co?

Lepiej by go nie brali. Tak się boję o tego chłopca. Jest jeszcze mały, a już zgaszony, nikomu nie wierzy nie wiem, czy ktoś jeszcze zdoła mu dać dom. Tu potrzeba ogromu miłości, większego niż cały świat.

Ten wieczór tak Małgosią wstrząsnął, że ledwo powstrzymała się przed szybkim wypełnianiem papierów adopcyjnych. Otrzeźwiła ją Iza:

Jesteś pewna, że masz w sobie tyle miłości? Może kieruje tobą litość? Lepiej zostaw to. Po co krzywdzić kolejne dziecko? To nie zabawa. A jak chcesz sprawdzić, to pożycz mojego Staszka na tydzień, zobaczysz, czy chcesz być matką.

Małgosia odmówiła. Do domu dziecka już nie jeździła pomagała z daleka, ale o Michale myślała non stop. On stał się jej drogowskazem żyć tak, by nie skrzywdzić.

Ogarnęła się ramionami. Dlaczego tu tak zimno? Przecież jesień dopiero, a kaloryfer grzeje! Może powinna pomóc Tomkowi w pakowaniu rzeczy? Jakie rzeczy? Ciepłe też? Jeszcze nie ma mrozów, ale w Poznaniu lato krótkie, a jesień to chwilka. Nic, jak u mamy pod Szczecinem! Tam Małgosia nie wiedziała, co to zimno zimą lekka kurtka, cieplejszą wyciągali tylko w górach. Małgosia nagle zrozumiała, że najbardziej chce… do mamy. I zniknąć z nią w Bieszczadach. Tylko mama już nie żyje. Tomka zaraz też nie będzie…

Po co jej ta wolność wolność sama nie daje szczęścia. Najbardziej chciała mieć męża blisko. Żeby wszystko było jak dawniej: kawa o świcie i w nocy, kiedy najdzie ochota. Rozmowy do rana, wyjazdy spontaniczne. Nigdy nie byli zorganizowani najlepsze chwile, to te nieplanowane. Tomek mógł zadzwonić w pracy:

Małgosiu, co robisz?

Zawalona robotą! Dwa spotkania, potem bank.

Eee, a może to rzucisz? Chodź, pojedziemy gdzieś, połazimy.

I Małgosia rzucała wszystko. Godzinę później już spacerowali po lesie, milcząc albo żartując. Było dobrze.

Teraz tamto dobrze to przeszłość Jej przeszłość. Będzie to pamiętać. On raczej nie jego czeka przyszłość z nową kobietą, która spodziewa się dziecka Dziecko! O to chodzi? Czy cały ich związek był fikcją? To pierwsze mogłaby zaakceptować ale drugiego nigdy! Czy nie była w stanie przez tyle lat uszczęśliwić jednego człowieka?

Małgosia stoi w kuchni przy oknie, kolanami obejmuje ciepły kaloryfer, walcząc z bezwładem, próbując zmusić się do działania… Słyszy, jak Tomek chodzi po mieszkaniu, otwiera szuflady, trzaska drzwiami. Trzęsie się cała, aż ulubiony kwiatek od Izy ledwo nie spada z parapetu. W końcu, kiedy drzwi zatrzaskują się głośno, Małgosia rozluźnia dłonie i pozwala im opaść na parapet, wbić się w gładką powierzchnię. Potem prostuje się, strąca doniczkę, która rozbija się o płytki. Krzyczy.

Nie czuje ulgi. Czarna ziemia i rozbite szkło na podłodze w dziwny sposób ją otrzeźwiają. Wszystko się zgadza Takie jest teraz jej życie czarne, bez światła. Bo odeszło. Zamknęło za sobą drzwi i zostawiło ją samą. Dalej trzeba będzie iść na oślep, bez punktu odniesienia… Poza jednym.

W końcu odrywa się od kaloryfera przechodzi boso po odłamkach, ignorując ból ciętej stopy, dociera do sypialni po telefon.

Izkaaa

Do słuchawki wyrywa się skowyt, tylko trochę podobny do ludzkiego płaczu. I więcej nie jest w stanie wydusić. Ale Iza wie, co się dzieje.

Tomek odszedł?

Taaak…

Dobra. Będę jutro.

Oszalałaś?! Nie! Nie przyjeżdżaj! Iza, proszę! Nie wybaczę sobie, jeśli coś ci się stanie…

Domyślałam się, Małgosiu. Jak byłaś ostatnio, Tomek nie mógł mi spojrzeć w oczy. Teraz już jest jasne. OLU! To lepiej!

Lepiej?! Ja nie mam po co żyć! Wszystko przepadło! Całe moje życie zamieniło się w pył!

Kup sobie sukienkę!

Co proszę? Małgosia omal nie wypuściła telefonu z rąk.

To, co słyszałaś. Idź i kup tę sukienkę, którą sobie odmówiłaś. Teraz, dziś. Potem mi pokaż. Nie siedź w domu, nie wyj. To nic nie zmieni. Sukienka, a potem pakuj się do mnie. Nigdzie nie pędzimy, góry poczekają, nie jestem inwalidką. Potrzebuję tego równie mocno jak ty. Za pół godziny czekam na numer pociągu lub lotu. Nie stresuj ciężarnej!

Iza rozłącza się. Małgosia patrzy w ekran telefonu. Co teraz?

Odpowiedź przychodzi sama. Podchodzi do lustra i patrzy oto ona. Lata i złotówki odciśnięte na twarzy, ale to nie staruszka. Daleka od młodości, ale nie trzeba siebie skreślać! Jeśli Tomek myśli, że ona pogrąży się w rozpaczy niech nie liczy. Iza miała rację! Dość!

Małgosia przeczesuje włosy dłonią, zdejmuje resztki łez i prostuje się. Trzeba działać. Jeśli teraz usiądzie, to już nie wstanie.

Telefon ląduje w dłoni. Kilka wiadomości odwołane spotkania, telefon do restauracji, sprawa zamknięta. Gotowe.

Miotła! Potrzebna miotła!

Zapominając o dwóch odkurzaczach, uzbrojona w szmatę i szczotkę, zabiera się za sprzątanie kuchni. Nową doniczkę kupi później.

Czerwona sukienka leży idealnie. Nic dziwnego, że wpadła jej w oko. Jest krzykliwa zupełnie nie w jej stylu, ona zwykle wybierała stonowane rzeczy. Ale dlaczego niby nie? Nie jest już przezroczysta. Lustro pokazuje kobietę zmęczoną, roztrzęsioną, ale nie złamaną. Jest w niej jeszcze coś. Tego jej nikt nie odbierze. Jeszcze jakby się porządnie zdenerwować, wylać emocje, przemyć duszę…. Może rozumie Tomka? Może łatwiej byłoby, gdyby inny człowiek, a nie przyjaciel odejść zawsze trudniej, kiedy byłeś dla kogoś kimś bliskim.

Lot niezbyt wygodny z przesiadką ale dobrze, bo nie ma czasu na myśli.

Wyprawa udana. Z Izą przeszły szlaki wokół hotelu, gdzie się zatrzymały. Chodziły, rozmawiały, milczały rozbijały swoje smutki. Małgosia czuła, że powoli odpuszcza… Iza znajdowała takie argumenty, że sprawy wczoraj ważne, dzisiaj przestawały istnieć, a błahe nagle wskakiwały na pierwszy plan.

Wracaj! Co będziesz robić tam sama? Biznes? Przecież tu dzieci i przedszkoli brakuje. Nowe osiedle otwórz dziesięć placówek! Poza tym tata twój choruje, miałaś go ściągnąć do siebie, a teraz masz go pod ręką. Przemyśl.

Małgosia rozważała dokładnie i pod koniec urlopu wyjazdowego wiedziała już, że tak będzie najlepiej.

Rozwód, sprzedaż mieszkania i samochodu, dokumentacja firmy, w którą zainwestowała praktycznie wszystko… Odcięła się od przeszłości spotkała się jeszcze z Tomkiem kilka razy, zachowując spokój, a potem zdecydowanie wykasowała jego numer. Trzeba zapomnieć.

Szczecin przywitał ją wiosną. Oddycha się łatwiej Małgosia, nie dając sobie chwili wytchnienia, zaczęła od nowa. Z ojcem nie zamieszkała kupiła mieszkanie tuż obok. Los sprawił, że poznała wtedy kobietę, która miała się stać nową partnerką jej taty Lucynę. Nie miały ze sobą sporów, a Małgosia była tylko zadowolona, że ojciec odnalazł sens życia.

I ten twój Igor jeszcze żwawy, co Małgosiu? Lucyna patrzyła na Małgosia seniora z takim ciepłem, że już nie było wątpliwości miłość istnieje, czasem tylko przychodzi później.

Może i ona, Małgosia, jeszcze spotka gdzieś swojego człowieka?

Rok minął błyskawicznie. Otworzyła dwa przedszkola w nowych dzielnicach miasta, pracy miała po łokcie. Przemeblowała całe życie: styl, garderobę, fryzurę i w końcu kupiła sobie psa, o którym marzyła tyle lat. Ale wieczorami tęsknota wracała adło smutno, ciemno… Siedząc w kuchni z zimną herbatą, myślała, że oddałaby wszystko, by Tomek wrócił, włączył światło i zagadnął jak dawniej:

Co się stało, Małgosiu? Niedobrze? Może zrobię ci herbaty? Opowiesz mi wszystko.

Wiedziała, że trzeba odciąć się od przeszłości… Ale nie mogła zamknąć tej części siebie. Nie pozwalała Tomkowi odejść całkowicie…

Kłopoty podatkowe, które pojawiły się półtora roku po sprzedaży firmy, nawet sprawiły jej ulgę musiała pojechać do Poznania, coś załatwić, być w ruchu.

Problem rozwiązała w jeden dzień i miała jeszcze całą dobę do odlotu. Przeszła się po dawnych stronach. Jeden z jej przedszkoli już nie istniał, ale drugi działał. Patrzyła na dzieci, ich uśmiechy i cieszyła się, że zostawiła po sobie coś dobrego.

Idąc do przystanku, patrzy na swoje dawne mieszkanie, plac zabaw, gdzie marzyła o spacerach z dziećmi, park, gdzie spędzali weekendy…

Nie wiedząc czemu, skręciła do parku. Znajomy mężczyzna na ławce przy fontannie z wózkiem. Tomek. Siwy, zmalał pod ciężarem bólu, kiwał wózkiem, patrząc gdzieś przed siebie. Małgosia nie wiedziała co robić, ale nie mogła odejść.

Tomek…

Zadrżał, spuścił głowę.

Cześć, Małgosiu.

Usiadła obok.

Jak się masz?

Głupie pytanie, ale nie uciekła przed niewygodą.

Źle, Małgosiu. Naprawdę źle. Jestem sam. Wszystko głupio straciłem przez przypadek.

Kłamiesz Małgosia patrzy mu w oczy. Masz wszystko, więcej niż zostawiłeś mnie.

Pokazuje na wózek.

Chłopczyk czy dziewczynka?

Córka, Ewa.

Młoda żona, dziecko czego ci brak do szczęścia?

Żony nie mam. Mileny nie żyje. Ciężki poród.

Małgosia czuje tylko współczucie. Tamta dziewczyna była młoda, próbowała sobie ułożyć życie, lecz los zadrwił z niej, z Tomka, z nich wszystkich. Teraz owocem tej przypadkowości była Ewa spokojnie śpiąca w wózku.

Siedzieli w milczeniu, potem zaczęli rozmawiać o wszystkim i o niczym, tyle lat do nadrobienia. Ewa się budzi, patrzy na zapalające się parkowe latarnie, pierwsze gwiazdy.

Małgosia patrzy na dziewczynkę i nagle słyszy w pamięci słowa Lucyny: Kiedy zobaczysz swoje dziecko zrozumiesz.

Pół roku później Lucyna przyprowadza do swojego gabinetu ciemnowłosego chłopca o poważnych oczach.

Michał, wiesz po co przyszłam?

Po mnie.

A chcesz zamieszkać ze mną?

Nie wiem. Nie sądzę, że mnie pani zabierze.

Patrzy bez emocji. Gdy Małgosia pokazuje zdjęcia, gaśnie w nim iskierka nadziei.

To pani mąż?

Tak.

A to pani córka?

Nie, Michał. Nie moja.

Iskierka w oczach chłopca znów się pojawia, Małgosia nie pozwala jej zgasnąć.

Nie jest moim dzieckiem, ale będę jej mamą. I twoją jeśli tylko chcesz.

Pani mnie odda.

Dlaczego?

Wszyscy oddają.

Ja nie jestem wszyscy. Wiesz dlaczego?

Nie.

Bo wiem, co znaczy stracić wszystko. I wiem, jak to boli.

Ja wiem…

A wiesz, kto to mama, Michał?

Nie wiem.

To ktoś, kto nigdy nie pozwoli cię skrzywdzić.

Szkoda mnie pani?

Małgosia patrzy mu w oczy, kręci głową.

Nie. Nie chcę cię żałować. Chcę cię kochać. I chcę, by Ewa miała starszego brata odważnego, mądrego, który nikomu nie pozwoli jej skrzywdzić. Spróbujemy?

Michał milczy, bada jej twarz. Jest ładna i uśmiechnięta, ale on widzi, że czasem musi jej być smutno. Sukienka jest tak czerwona, że chce się ją dotknąć, sprawdzić czy to sen. Michał dotyka nieśmiało rękawa, muska palcami tkaninę.

Podoba ci się?

Bardzo.

Mnie też. Kupiłam ją, gdy było mi bardzo źle. I od tego czasu lubię ten kolor.

Ja też lubię. Michał zerka w oczy Małgosi. Chcę spróbować.

Nie, Michałku, nie będziemy próbować. My po prostu to zrobimy. Bo tak trzeba. I nie oddam cię nikomu. Pomóż mi tylko, dobrze? Nie wiem jeszcze, jak być mamą, ale bardzo chcę się tego nauczyć dla ciebie i dla Ewy, jeśli mi pozwolicie. Pomożesz?

Michał kiwa głową Małgosia wreszcie wyraźnie oddycha.

Kilka lat później, wędruje przez bieszczadzkie ścieżki rodzina idąca gęsiego. Ciemnowłosy Michał pilnuje zadziornej Ewki, która co chwila pędzi, gdzie ją nogi poniosą.

Ewa, tam w lesie wilki!

Nie!

I niedźwiedzie! Ogromne, głodne!

Bo ich mama nie umie gotować kaszy?

Tak. A nasza umie.

Niech nasza ugotuje im kaszę i miód, który wczoraj kupiła!

Ej! Ja też lubię miód! A ty, Ewa, zamierzasz długo jechać na moich rękach?

Tak!

To idź teraz do taty! Małgosia przekazuje Ewę Tomkowi i głaszcze syna po głowie. No, Michał, co z tą kaszą dla misiów?

Mamo, ja nie chcę jeszcze wracać. Jeśli Ewa zacznie dokarmiać wszystkie zwierzęta, to nie wyjdziemy z hotelu! Może niech trochę poczekają głodne?

Małgosia się śmieje. Spogląda na córkę, syna, męża i wie już, że każda miłość jest trudna, ale jaką daje siłę!

Ich śmiech unosi się nad polaną, tańczy w powietrzu, a dzień, który dopiero się rodzi nad szczytami, obiecuje być piękny.