Tryb przypuszczający

Tryb warunkowy

Oświadczył ci się? Majka, zwariowałaś?! Nad czym tu się zastanawiać?!

Ola, sprawa jest skomplikowana

Co, niby co? Ola zrzuciła płaszcz na krzesło i opadła wdzięcznie przy stoliku. Uff! Ledwie zdążyłam! Mam pół godziny, potem Martę muszę zawieźć na taniec, a Antosia na piłkę nożną.

Ola, chłopak ma już prawie sześć lat. Ile jeszcze będziesz do niego mówiła „Antoś”?

Niech się cieszy, że w ogóle go tak nazywam! Wyobraź sobie, wczoraj wraca z przedszkola i oświadcza, że się zakochał w Zosi z czwartego piętra! Mówi, że chce się żenić. No co ty na to?

I dobrze! W sumie to całkiem normalne, patrząc na twoje geny. Przypomnij sobie siebie!

Mnie nie porównuj! Pamiętasz aferę, kiedy powiedziałam w domu, że biorę ślub? Ola roześmiała się głośno. Ile miałam wtedy lat? Piętnaście?

Czternaście! Majka przypomniała. Mama prawie zawału dostała! Mamusiu, to już postanowione! dodała parodiując rozżaloną siebie z młodości. A że twój Paweł zupełnie cię ignorował, to nie miało żadnego znaczenia!

A widzisz! I jak się skończyło? Dziś to mój mąż, a ja nadal odpokutowuję za własne szaleństwa. Mama mogła się bardziej postarać z karą. Zmywanie przez rok to nie kara! Mogła mi przynajmniej zakazać chodzenia na dyskoteki

Taką ciebie zatrzymać? Pewnie! Mama i tak wiedziała, że z głupot ci nie słyniesz, a wszystkie twoje występy to jedna wielka bufonada.

A szczególnie, kiedy chodziło o ciebie! Ola przewróciła oczami. Pamiętasz, jak się tłukłyśmy w dzieciństwie? Nie mogłam cię zdzierżyć! Ty Maja super-prymuska, a ja Ola, łobuz podwórkowy!

Mama nigdy tak nie mówiła.

Za to babcia starała się nas oddzielić! Do dziś pamiętam te teksty Jeszcze wstydów się przez nią najemy! A tu proszę!

W tej materii, przyznam, poległam

Majka odsuwając filiżankę westchnęła ciężko.

Maju Ola pochwyciła jej dłoń przez stół Co z tobą?

Boję się, Ola

Rety, czego?! W końcu trafiłaś na porządnego faceta i panikujesz jakbym co najmniej ślub z wilkołakiem proponowała! Co jest nie tak?

Boję się, że nie zaakceptuje Antosia

Ola zmarszczyła brwi.

Ale czemu tak myślisz?

Wszystko proste, Olu. Po tych wszystkich różach i pierścionku wczoraj, poprosił mnie, żebym na okres poślubny podrzuciła małego do rodziców

Majka odwróciła się do okna, nerwowo obracając pierścionek na palcu.

Pierścionek, trzeba przyznać, piękny i wart fortunę. W końcu po Michale trudno się było spodziewać oszczędności biznesmen, triatlonista i meloman, przez całe studenckie lata król dyskotek i królewicz z warszawskich salonów, a tu proszę: zakochał się po uszy w Majce i postanowił, że ta kobieta zasługuje na wszystko. O skąpstwie mowy być nie mogło, bo to akurat jego matka, Barbara, skutecznie wybiła mu z głowy:

Synku, kobieta z tobą nawet do końca świata pójdzie w biedzie, jeśli jesteś tego wart. Ale jak masz i nie chcesz, to nawet kołdra nie ociepli waszego związku. Nie dziw się, jak nie będzie chciała nosić z tobą kanapek na Pobielskiej!

Ale mamo, o co chodzi? Czemu od razu dziecko?

Michał, przeczytaj baśń o biednej Elżbiecie! My kobiety, myślimy zanim coś zasieje się choćby we śnie. Często wychodzi z tego niezła komedia, ale ta przezorność chroni nas w tym życiu co i rusz. Prawda jest taka jeśli dla niej żałujesz, potem dla dziecka będziesz żałował podwójnie.

Michał doświadczał w życiu prawdziwej kobiecej siły. Jego mama, Barbara, przez całe lata podnosiła siebie i syna po rozwodzie. Ojcowska postać zniknęła tak szybko, że nawet nie zdążyli się pożegnać. Rozwód, nowa kobieta i, szczerze mówiąc, wystawienie Barbary z dzidziusiem na przedpokój jak starego chodnika.

A Barbara? Do rodziców nie chciała wracać malutka wieś pod Siedlcami, w domu tylko kartofle i pamięć o domowym bimbrowniku. Do miasta uciekała jakby szła na wymianę walut przeżyła w akademiku, pracowała gdzie popadnie. Kobieta z zasadami, wiedziała jedno: jak chcesz w tej Polsce przeżyć, musisz kombinować szybciej niż inni.

Za mąż wyszła nie z miłości tak wyszło. Ale przed Michałem nigdy tego nie wspomniała. Po co? Lepiej, niech chłopak wierzy w lepszy świat.

Na ulicy z dzieckiem nie panikowała, tylko z marszu ukręciła plan awaryjny. Znalazła pracę domy sprzątała u profesora bez żony i bez energii do życia.

Panie profesorze, zupa stygnie! stawiała miskę, nie biorąc jeńców.

Może potem, Barbaro…

Teraz! Koniec, kropka.

Skąd ta pewność?

Czuję w kościach. Jeść trzeba. Tak mówiły babcie i mamy.

A jeśli nie chcę?

To proszę zjeść za tatę i za babcię! odpowiadała już z uśmiechem.

Profesor przywiązał się do Michała jakby to był jego własny syn. W końcu nawet oświadczył Barbarze ręka, dom, opieka, wszystko na czysto. Serca oddać nie mógł to już zjarała poprzednia żona. Ale postanowił, że chłopak musi coś dostać od życia. Nie mam spadkobierców, a Michał to lepszy syn niż każdy potencjalny kuzyn!. Barbara nie musiała się długo zastanawiać nie dla siebie, dla syna.

Rok po ślubie Barbara poszła na studia profesor zatwierdził: Wykształcenie być musi! I rzeczywiście, zamiast szorować podłogi, kilka lat później prowadziła całkiem niezłą firmę sprzątającą. A Michał? Miał dom, miał przyszłość. Gdyby nie profesor, życie poszłoby zupełnie inaczej.

Prawdziwy ojciec Michała oddał mu nazwisko bez mrugnięcia powieką. Tylko nie mów źle, niech nawet nie wie, że taki był.

Przez lata Michał nie wiedział, jak było naprawdę. Dopiero po śmierci profesora Barbara wyjaśniła sprawę w całej okazałości.

Ale on mnie naprawdę kochał, mamo

Bardziej, niż potrafiłby prawdziwy ojciec zapewniała. Byliście dla siebie całym światem. On dał ci dom, stabilizację i wolność od narzekań na los. To, synku, wiesz, w Polsce to już naprawdę coś!

Dzięki profesorowi Barbara nie miała żalu do życia. Nawet bycie samotną matką jej nie ciążyło życie pokazało, że najgorsze bywa najlepszym lekcją.

Barbara wyprowadziła się pod Warszawę do domku i czekała na wnuki. Ale Michał miał wymagania jakby przynajmniej szukał królowej Anglii, a nie żony.

Ile już dziewczyn u ciebie przewinęło się, Michał?

Sporo, mamo.

I? Z żadną nie możesz się dogadać? Ala idealna prawniczka, Lidia cudo! A ty?

Wiesz mamo One są super, ale nie dla mnie. Z Alą czułem się jak w laboratorium wszystko sterylne, parki poukładane alfabetycznie. Lidia? No, świetna, tylko jej nie kocham. Po co się męczyć?

Majka pojawiła się nagle i wprowadziła prawdziwy chaos samodzielna mama, odważna dziewczyna. Barbara tylko zapytała syna:

A jesteś gotów być dla jej dziecka ojczymem? Bo jak nie, nie wytrzymasz ani tygodnia.

Mamo, przecież wiem, kto mnie wychował. Ale boję się, że mały mnie nie zaakceptuje

Dziecko nie pies, za cukierka nie kupisz, ale dasz radę. Dla matki jej syn to zawsze numer jeden. Taka matka Polka zapamiętaj!

Mamo!

Co?! Słuchaj mnie, Michał to poważna rzecz. Jeśli nie jesteś gotów, żeby wziąć odpowiedzialność, lepiej daj sobie spokój. Zostawisz ją, ona się pozbiera, ale mały Dziecko się nie zabawia jak nową skodę z leasingu, więc się dobrze zastanów!

Słowa wziął sobie głęboko do serca. Oświadczył się, Majka wylądowała z Olą na kawie i czekały co robić dalej? Miłość miłością, ale jeśli syna facet nie akceptuje, to Majka nie zamierzała nawet się starać.

Ola, rozważna jak zawsze, nie mogła przełknąć kawy.

Co ci w końcu powiedział?

Kto? Majka wyrwana z zamyślenia, popatrzyła jak dziecko na traktor.

No Michał! O co mu chodziło z tym wywiezieniem Antosia do dziadków?

Właściwie nic konkretnego tylko, że po ślubie, chciałby, żeby mały na tydzień pojechał do moich rodziców

Majka, wbrew sobie, rzuciła łyżeczkę z hukiem o talerz. Kelner zareagował, Ola tylko westchnęła i złapała po swojemu łyżeczkę, oblizując resztkę pianki, po czym porządnie trzepnęła siostrę po głowie.

Ał! Chcesz mi guza nabić?!

Mówię ci nie będzie. Praktyka, siostra! Zapomniałaś, kto był mistrzem w dzieciństwie?

Dzieciństwo nam przeszło W sumie, kiedy dorosłyśmy?

Chyba jak się dowiedziałaś, że będziesz mieć Antosia.

Pewnie wcześniej

Właśnie! Jak babcia powtarzała? Młode, a już życiowo do przodu

O co ci chodzi Ola? Majka przyłożyła łyżeczkę do czoła.

Posmarujemy pudrem i nie będzie śladu! Powiedz, co by było, gdybyś kiedyś powiedziała komuś o Nikodemie? Chociaż mnie?

Nie wiem Ale co tu gdybać.

No właśnie! Ale jedno mnie ciekawi Jakiego wybuchowego trzęsienia ziemi potrzebujesz, żeby zacząć rozmawiać z tymi, którzy cię kochają? Zadaj pytanie, ot tak, po ludzku!

Majka wzięła głęboki oddech. Z Olą się nie wygrało. I wiedziała, że ma rację. Antoś pojawił się raczej „pomimo”, niż „dzięki” ze szkolnego zauroczenia Nikodemem, który w dzień studniówki złamał jej serce niczym jajko na patelni.

Miłość? Prędzej młodzieńcza głupota Na szczęście rodzice byli mistrzami świata w rodzicielstwie. Kiedy Majka przyznała się mamie, wylały się łzy, a zaraz potem śmiech, bo tata po prostu rozpostarł ręce i powiedział:

Dzieci, opamiętajcie się! Trzeba się cieszyć wnuk, wnuczka, to błogosławieństwo! Koniec tematu!

To poczucie, że nie osądzili jej, za długo nie dawało Majce spać ze szczęścia i ulgi. Antoś urodził się w domu pełnym ludzi, dla których był cudem, a nie problemem.

Majka, z pomocą rodziny, skończyła studia, pracę zdobyła jak lew i starała się stworzyć Antosiowi wszystko, co najlepsze. A Michał facet idealny, a jednak… wątpliwości zawsze się pojawiały. Czy warto ryzykować szczęście syna dla własnych marzeń?

Jedną już taką pomyłkę zaliczyła. Gdyby nie rodzice i Ola, pewnie nie byłoby dzisiaj ani jej, ani Antosia.

Ola widząc głęboką zadumę Majki, zawołała kelnera.
Poproszę jeszcze dwie bezy i dużą łyżkę, tutaj koleżanka ewidentnie leczy nerwy!

Podała siostrze ulubione eklerki.

Maja, może czas wreszcie pogadać z Michałem? Co on tak naprawdę miał na myśli? Co ci szkodzi zapytać?

Nie wiem W sumie masz rację. Po prostu zapytać?

Tak, najlepiej zaraz! Ola błyskawicznie sięgnęła po telefon Majki i wymachiwała nim niczym sędzia na meczu polskiej ligi.

Ola, on ma zebranie w firmie!

I co z tego? Przynajmniej zobaczysz, czy mu zależy!

To głupie

Głupie to nie zadawać pytań! A jak się boisz zadzwonić, wyślij SMS-a!

A jak pomyśli, że jestem natrętna czy głupia?

Pierścionek masz na ręku, to on się powinien starać! A ty? Przyjęłaś propozycję? Chyba tak, skoro nie wykrzyczałaś mu Nie! na dzień dobry. A jak chcesz poważnego związku, to pytania zadawać trzeba! Przestań z tym co by było gdyby! Tu jest Polska pytasz, uzyskujesz odpowiedź!

Tylko co, jeśli sama nie wiem, czego chcę wyjęczała Majka, ale z determinacją chwyciła telefon. Po prostu zapytać

Po prostu! Ola cicho już kiwała głową.

Odpowiedź przyszła szybciej niż burza nad Mazurami. Telefon zaszczebiotał i Majka się uśmiechnęła.

I co? Teraz chyba jasne, co i jak? Ola kpinkowała, zerkając na zegarek. O matko! Spóźnię się na Martę! U mnie życie zawieść, odwiedzić, ogarnąć A u ciebie? No cóż. Ucz się ode mnie, może jeszcze kiedyś będziesz zazdrosna. A teraz leć do Antosia! Wydaje mi się, że z chęcią powie na Michała tata.

Myślisz?

Wiem! Ale nic ci nie powiedziałam. Zapomniałam już, jak to było w tajemnicach robionych nielegalnie!

Ola chwyciła płaszcz i wybiegła, pokazując siostrze język i stukając się w czoło: Myśl, dziewczyno!.

Majka myślała.

I dobrze. Bo trzy lata później, dumny Antoś odbierał od Michała nowo narodzoną siostrę i z powagą kiwał głową do swojego już oficjalnego taty.

Ostrożnie, Antośku! Majka rzuciła się, jak to matka, ale Michał ją objął i nie pozwolił przeszkadzać w najpiękniejszym spotkaniu rodzeństwa.

Nie bój się, będzie dobrze. Prawda, synu?

Tata, no daj spokój! Antoś delikatnie podniósł koronkę z becika, którą wybierali sami faceci przez dwie godziny i wyszczerzył się szeroko. Mamo Ona jest śliczna!